(produce101) กรุณาระบุอาชีพที่ต้องการ - sf holin ♡

ตอนที่ 9 : How to take care of your heart [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    19 ก.ค. 60





ครืด



            แทบจะทันทีที่รับรู้แรงสั่นครืดของมือถือเครื่องบางที่เปิดโหมดเงียบไว้ คังดงโฮมองซ้ายขวาพบว่าตอนนี้ทางสะดวกที่จะแอบใช้มือถือในเวลาทำงาน จึงได้เอียงตัวบังเพื่อหยิบขึ้นมาดู กดเข้าการแจ้งเตือนล่าสุด



Lailin K :

*ส่งรูปภาพ*



            รูปเซลฟี่ของเด็กหนุ่มปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา ไลควานลินในชุดเสื้อเชิ้ตสีชมพูนมที่ดูจะรับเข้ากับใบหน้าใสๆ ของน้อง ไหนจะทรงผมที่ถูกเซทลวกๆ เผยให้เห็นใบหน้าของน้องได้เต็มตา ทำให้ดงโฮอดที่จะยิ้มกว้างอย่างเอ็นดูไม่ได้ เด็กคนนี้น่ารักและดีต่อใจเขาจริงๆ นะ


            เขายังจำวันที่ได้ไอดีของน้องได้เลยว่ารู้สึกประหม่าและโดนปั่นหัวเล่นหนักแค่ไหน


ในรูปไม่ค่อยเหมือนตัวจริงนะครับพี่


          ห้ะ ยังไง...


          ก็ในรูปจะนิ่งๆ ส่วนตัวจริงน่ะ... จีบได้


            ไม่มีใครเคยบอกหรือไงว่าถ้าไม่คิดมีใจอย่ามาให้ความหวังกันแบบนี้!

 

            Lailin K :

กำลังจะไปเรียนครับ


            Lailin K :

วันนี้เรียนเช้า เข้าทำงานช่วงสาย



            พอได้โอกาสแลกการติดต่อกันทำให้ดงโฮได้คุยและทำความรู้จักกับเด็กหนุ่มมากยิ่งขึ้น มากพอที่จะรู้ว่าอีกฝ่ายยังเป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งในสังกัดของมหาวิทยาลัยชื่อดังในเขตนี้ น้องบอกว่าตอนนี้ยังเรียนแค่ปีแรกเพราะงั้นตารางเรียนของตัวเองว่างโบ๋เบ๋ไม่ค่อยมีอะไรทำนอกจากงานกิจกรรมพบปะตามประสารุ่นน้องรุ่นพี่ของที่คณะบ้าง อยากหางานพิเศษทำเลยลองเดินหาสมัครงานพาร์ทไทม์จนมาเจอร้านบิวตี้ช้อปที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ ตอนแรกก็ไม่คิดว่าเขาจะรับผู้ชายเข้าทำงาน แรกๆ ที่ทำก็รู้สึกขัดเขินอยู่บ้างแต่พอได้รับคำชมจากเจ้าของร้านและเห็นว่าลูกค้าแฮปปี้ก็มีกำลังใจมากขึ้น อีกอย่างยอดขายของร้านก็เพิ่มขึ้นด้วยโดยที่เจ้าตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าเพราะอะไร


            ก็น้องน่ารักคนเลยมาเข้ามาอุดหนุนเยอะยังไงล่ะ... เหมือนที่ดงโฮกำลังเป็นอยู่นี่ไง

            


Kang dongho :

*ส่งสติกเกอร์*



            เขาส่งสติกเกอร์กลับไปแต่บนใบหน้ายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น พร้อมกดดูรูปภาพที่อีกฝ่ายส่งมาอีกครั้งก่อนจะบันทึกลงเครื่องและตั้งเป็นวอลโฟนอย่างไม่ลังเล



Lailin K :

ส่งแต่สติกเกอร์


Lailin K :

ผมรบกวนพี่หรือเปล่าครับ


Lailin K :

*ส่งสติกเกอร์*



สติกเกอร์เอพีชหัวชมพูนั่งกอดเข่าถูกส่งมาให้เขา ทำเอาดงโฮรู้สึกร้อนในใจ ใครบอกว่ารบกวนกัน เขาแค่ไม่รู้จะตอบอะไรไปดีแค่นั้นเอง เด็กสมัยนี้ชอบคิดไปเองงั้นเหรอ คนตัวโตหันมองซ้ายทีขวาทีเมื่อแน่ใจว่าแถวนี้ไม่มีหัวหน้าแผนกหรือเพื่อนร่วมงานที่คอยเป็นหูเป็นตาให้เจ้านายเวลามีคนอู้ก็ถือว่าทางสะดวก


มินฮยอนมองตามเพื่อนที่แอบย่องออกจากโต๊ะประจำตัวแบบงงๆ หมีตัวใหญ่พยายามทำตัวลีบเล็กที่สุดใช้กลยุทธวิธีตีนแมวย่องเบา เดินไปตามทางเดินชองออฟฟิศที่วางเปล่าและดูเหมือนจะปลอดภัย


“ไปไหนเหรอคะดงโฮ”


เสียงหวานเรียกทักขึ้นพร้อมกับมือสวยที่แตะลงที่บ่ากว้าง คังดงโฮสะดุ้งตัวโยนรีบหันมาหาคนทัก ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างริมฝีปากเม้มแน่นดูเหมือนเด็กที่กำลังถูกแม่จับได้ว่าขี้ใส่กางเกงในแล้วเอาไปใส่ใส่เครื่องซักรวมกับเสื้อชั้นในแม่


“อะเอ่อ เปล่า คะ จะไป” เขาชี้โบ้ชี้เบ้ไปทั่ว เกลียดตัวเองที่สุดเมื่อสมองที่ประมวลข้อมูลมากมายในเวลางานจะหยุดชะงักและเกิดอัมพาตขึ้นมาดื้อๆ ใครๆ ก็บอกว่าเขาโกหกไม่เก่ง แต่มันก็จริงๆนั่นแหละ


“คะ?”


เพื่อนร่วมงานสาวสวยที่เขาจำไม่ได้ว่าชื่ออะไร เอียงคอมองด้วยความสงสัยริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีสวยขยับตามเบาๆ ลุ้นกับคำตอบของชายหนุ่ม


“คะ คือ ผมจะไปเข้าห้องน้ำครับ พอดีปวดหนักน่ะ”


คำตอบที่เต็มไปด้วยคำโกหกหลุดออกมาจากปาก หญิงสาวมองเม็ดเหงื่อที่ผุดซึมขึ้นตามใบหน้าหล่อแล้วก็ยิ้มตาหยีให้ อากาศที่นี่ก็ไม่ได้ร้อน สงสัยคงจะปวดหนักมากจริงๆ ถึงขนาดเหงื่อชุ่มขนาดนี้


            “อื้ม งั้นไปเถอะ แล้วค่อยคุยกันใหม่นะ” เธอโบกมือให้ ดงโฮจึงหันหลังกลับเพื่อเตรียมจ้ำอ้าวเดินออกไป “ดงโฮ นั่นไม่ใช่ทางไปห้องน้ำนะคะ”


            ทุกคนได้ยินเสียงเศษหน้าแตกกระจายไหมครับ...


            “งะ งั้นเราไปละนะ....” หยุดชะงักไปเพื่อพยายามนึกชื่ออีกฝ่าย แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก การที่ต้องมาเจอหน้ากันตรงๆ และได้พูดคุยกันมันก็ควรจะเอ่ยชื่ออีกคนเพื่อให้ฝ่ายนั้นรู้สึกดีไม่ใช่เหรอ แต่จำไม่ได้ไง


            “ชองฮา เราชื่อชองฮา”  พูดพร้อมชูบัตรพนักงานที่ห้อยคอให้ดู รอยยิ้มกว้างหุบลงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ทำให้ใบหน้าของเธอดูดีน้อยลงซักนิดเดียว ดงโฮเอ่ยชื่อเธอพร้อมโค้งตัวให้แบบเก้าสิบองศาไม่มีขาดเกินก่อนจะรีบวิ่งออกไปทันที


            ถ้าคนตัวโตหันกลับมามองซักนิดจะเห็นว่าแววตาคู่สวยนั้นเต็มไปด้วยความสุขยามที่มันสะท้อนภาพของเขา ไม่ต่างจากที่เขามองไลควานลินเลยซักนิด






 

 

            เมื่อวิ่งที่ถึงห้องน้ำคนตัวโตก็จัดการล็อคประตูให้เรียบร้อย นั่งบนฝาชักโครกที่ปิดไว้และหยิบมือถือที่ถือติดมา รัวนิ้วพิมพ์ข้อความที่อยากจะส่งให้ปลายทางเพื่อแก้ความเข้าใจผิดที่เด็กหนุ่มคิดไปเอง


Kang dongho :

พี่แค่มั่ยรุ


Kang dongho :

จะตอบว่าอารัยดี



            ข้อความที่ส่งไปอาจจะดูแปลกๆ เพราะคังดงโฮเป็นคนที่ไม่ได้เล่นพวกโซเชียลหรือติดต่อกับเพื่อนผ่านโปรแกรมแชทมากนัก


Lailin K :

ก็ตอบตามที่พี่คิดไงครับ


 

            คังดงโฮถอนหายใจสองที่สิบของวัน การคุยต่อหน้าว่ายากแล้วแต่การคุยผ่านโปรแกรมแชทแบบนี้ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ แล้วไอ้โปรแกรมนี่มันมีปุ่มอะไรไม่รู้เยอะแยะ แป้นพิมพ์ก็เล็กแค่นิดเดียวพิมพ์อะไรก็ไม่ถนัด อีกอย่างคือเขาพึ่งทดลองโหลดมาใช้ตามคำแนะนำของมินฮยอนก่อนวันที่จะได้ไอดีของน้องแค่วันเดียว


            พิมพ์ใส่โปรแกรม Microsoft Word แล้วปริ้นท์ประทับตราออฟฟิศส่งให้น้องอ่านไม่ได้เหรอ....



            ครืดดด ครืดดด


…….Lailin K……

สายเรียกเข้า

           


ไอ้ชิบหาย! น้องโทรมา


            มือที่ถือโทรศัพท์อยู่ถึงกับสั่นจนเกือบทำของในมือหล่นลงพื้น ยังดีที่ตั้งสติทันไม่งั้นคงเกิดความเสียหายขึ้นแน่ๆ เงินเดือนเดือนนี้ของเขาคงหลุดลอยไปอีก


            “ดงโฮ รับสิ”


            เสียงทุ้มเอ่ยกับตัวเอง มือสั่นๆ เลื่อนไปสัมผัสปุ่มสีเขียวเพื่อกดรับสาย มืออีกข้างก็วางทาบที่อกข้างซ้ายลูบเบาๆ ปลอบก้อนเนื้อที่กำลังเต้นรัวก่อนที่ชีพจรจะสูบฉีดหนักเกินไปจนช็อคตายในห้องน้ำ ดงโฮยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูด้วยความตื่นเต้น เขาไม่เคยโทรคุยกับน้องแบบนี้ นี่เป็นครั้งแรกและน้องยังเป็นฝ่ายโทรมาหาเขาก่อนด้วย


            (พี่ครับ)


            “หือ” ไม่รู้จะพูดอะไรเลย ปากแข็งไปหมดขยับทีก็สั่นเหมือนเจ้าเข้า


            (พี่ดงโฮ เอาโทรศัพท์ออกจากหูก่อนครับ)


            “หือ?”  เมื่อได้ฟังเช่นกันก็งงเป็นไก่ตาแตก น้องจะโทรมาทำไมถ้าให้เขาเอาโทรศัพท์ออกจากหู มันก็ไม่ได้ยินน่ะสิ ว่าแต่โทรศัพท์รุ่นนี้เสียงดังดีนะ เหมือนน้องมาพูดใกล้ๆ เลย


            “พี่ครับ เอาโทรศํพท์ออกจากหูก่อน”


            “.............” เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ทำตามทันที โทรศัพท์เครื่องบางที่ถูกยกออกห่างจากใบหูแสดงภาพของเด็กหนุ่มในเสื้อสีชมพูที่เขาคิดถึง ควานลินหัวเราะร่าอย่างน่ารัก ท่าทางเด๋อด๋าของคังดงโฮยังคงเรียกรอยยิ้มให้ควานลินเสมอ


            อ่า น่าอายชะมัด ทำอะไรเด๋อๆ ออกไปจนได้ 

          

            (พี่เหมือนพ่อผมตอนหัดวิดีโฮคอลใหม่ๆเลยครับ)


            “อะเอ่อ ทะ โทษทีๆ พอดีไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนน่ะ”


            (เอ๋ งั้นผมก็เป็นคนแรกที่ได้วิดีโฮคอลคุยกับพี่น่ะสิ)


            “อืม” พยักหน้าตอบ เมื่อเห็นใบหน้าของปลายสายมันก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตามง่ายๆ ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนหัวใจมันพองโตจนคับอกไปหมด รู้สึกดีจนอยากจะลอยขึ้นไปบนฟ้ากอดก้อนเมฆสีขาวท่าทางนุมนิ่มเหมือนไลควานลินไว้แนบอก


            (ดีจังเลยน้า ที่ผมได้เป็นคนแรกของพี่)


            คำพูดที่ตอบกลับมาทำเอาดงโฮใจหล่นไปที่ตาตุ่ม คนพูดอาจจะไม่ได้คิดอะไรมากแต่ต่างจากเขาที่รู้สึกไปตามทุกคำพูดทุกการกระทำของน้อง เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ


            “ครับ” เหมือนโดนร่ายมนต์สะกดไปชั่วขณะ สมองตื้อมึนคิดอะไรไม่ออกเลยว่าควรตอบหรือชนคุยเบี่ยงประเด็นหนีดีไหม ขอพูดอีกครั้งว่าเกิดมาไม่เคยมีใครมาจีบหรือมีแฟนเลย การที่ทำแบบนี้เขาเรียกว่าคนที่กำลังศึกษาดูใจกันหรือเปล่า


เด็กๆ เขาเรียกว่าอะไรนะ สถานะคนคุยเหรอ อืม... น่าจะใช่


            (พี่ดูประหยัดคำพูดดีนะครับ...) ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน ภาพใบหน้าใสถูกซูมเข้าใกล้มากยิ่งขึ้น ดูเหมือนอีกฝ่ายจะกำลังเดินอยู่เพราะแรงสั่นของภาพมันไม่นิ่งซักทีแถมเสียรบกวนรอบข้างยังเยอะด้วย


            “กำลังเดินไปเรียนเหรอ” ในที่สุดก็เอ่ยถามออกไป นี่อาจเป็นหัวข้อสนทนาเพียงหัวข้อเดียวที่เขาคิดได้และคิดว่ามันเหมาะสมที่สุดในเวลานี้แล้ว เพื่อเลี่ยงบทสนทนาที่ชวนหน้าร้อนแบบนั้น


            (ครับ)


            “............”


            (พี่อยู่ที่ไหนครับ ทำไมเหมือนนห้องน้ำเลย) เด็กน้อยถามด้วยความสงสัย หรี่ตาเพ่งมองภาพในมือถืออย่างพิจารณา


            “พี่อยู่ในห้องน้ำน่ะ” ดงโฮตอบตามความจริง ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เขิน มันใช่เรื่องที่ไหนที่ต้องแอบมาคุยกันในห้องน้ำแบบนี้... ก็ในเวลางานนี่นา


            (โอ่ะ พี่วิดีโอคอลกับผมในห้องน้ำแบบนี้น่ะ....) ใบหน้าหล่อของควานลินผุดยิ้มเล่ห์ กัดริมฝีปากล่างเบาๆ พร้อมย่นหน้าเข้ามาใกล้มาขึ้น


            “...............”


            หือ....


            (แอบทำอะไรไม่ดีตอนมองหน้าผมหรือเปล่า)


            บ้าไปแล้ว เด็กนี่!!






            เราสิ้นสุดการคอลวิดีโอพร้อมกับหน้าแดงๆ และเสียงหัวใจที่เต้นแรงกว่าปกติ เด็กน้อยที่แปลงร่างเป็นเด็กแสบแซ็วจนขาหมดแรง รวมเวลาที่ใช้ไปทั้งหมดประมาณเกือบสิบนาทีที่เรานั่งคุยกันผ่านวิดีโอคอล และส่วนมากจะเป็นคนน้องที่ชวนคุยและยิ้มแย้มให้ตลอดเวลา ส่วนเขาก็ได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้าตาม นั่งเงียบๆ ชื่นชมความน่ารักและช่างพูดช่างจาของเด็กหนุ่ม


            ใจจริงก็อยากจะชวนคุยให้มากกว่านี้ แต่พอเห็นหน้าน้องทีไรมันก็ใจหวิวไปหมด ตอนมินฮยอนรบเร้าให้ไปร้านนั้นครั้งแรกก็ไม่ได้คิดหรอกว่าพอเดินออกมาจะลืมหัวใจไว้ที่นั่น ถ้าย้อนกลับไปได้เขาก็เลือกที่จะไปตามคำชักชวนของเพื่อนอยู่ดี เพราะการมีไลควานลินในชีวิตน่ะเพิ่มสีสันให้เขามากจริงๆ


            “ไอ้หมี วันนี้หลังเลิกงานชองฮาชวนไปดื่มกัน” เสียงมินฮยอนดังขึ้นขัดการเชื่อมต่อโลกที่สองของคังดงโฮ คนร่างหมีหันขวับไปมองเพื่อนตาเขียว กล้าดียังไงมาทำลายฟองความคิดที่มีรูปน้องควานลินของเขา


            ปากที่กำลังจะอ้าเพื่อปฏิเสธต้องหุบลงทันทีเมื่อคนแจ้งข่าวขัดขึ้นมาเสียก่อน


            “ไม่ไปไม่ได้ รอบนี้สุรานารีดนตรีครบ ขาดแต่บุรุษหน้าตาดีที่กำลังทำตัวเป็นหมีจำศีลเลิกงานปุ๊บจะหนีเข้าถ้ำแบบแกเนี่ย” มินฮยอนเดินเข้ามานั่งเก้าอี้ของเพื่อนโต๊ะข้างๆ ใช้เท้าถีบดันให้มันเคลื่อนมาชิดโต๊ะของดงโฮ แขนยาวๆ โอบกอดคอเพื่อนแน่น ดวงตาเรียวรีจ้องมองหน้าเพื่อนพร้อมพยักหน้าช้าๆ “สรุปคือ.... มึงต้องไปจ้า”


            คังดงโฮไม่เคยคัดค้านหรือปฏิเสธความต้องการอันยิ่งใหญ่ของฮวังมินฮยอนได้ ไม่ใช่เพราะเขาไม่พูดแต่ไอ้หมอนี่มันดันทำตัวเป็นบอสคนที่สองที่คอยสั่งนู้นนี่นั่น ทั้งเรื่องที่ดีกับตัวเขาเองส่วนเรื่อไม่ดีก็มีมากจนไม่อยากจะพูด เขาก็ไม่รู้ว่าคบมันเป็นเพื่อนมาทำไมตั้งนาน แต่ก็ถือว่ามินฮยอนเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่งในชีวิต


            หลังเลิกงานร่างหมีของดงโฮก็ถูกเพื่อนสนิทลากคอลงมาจากออฟฟิศเพื่อที่จะเดินทางไปยังร้านที่เพื่อนร่วมงานได้นัดเอาไว้ วันนี้พิเศษหน่อยตรงที่พวกเราไม่ต้องยืนรอรถเมล์ให้เมื่อยเพราะมินฮยอนเอารถมา ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าในรถนั้นแน่นไปด้วยมนุษย์เงินเดือนที่กำลังเตรียมไปกินเลี้ยง(วันอะไรก็ไม่รู้) และที่ขนาดของรถที่ไม่ได้ใหญ่มากทำให้พวกเขาต้องนั่งอัดกันไปอย่างปลากระป๋อง ยังดีที่มีผู้หญิงนั่งมาแค่คนเดียวพวกผู้ชายทั้งหมดเลยเสยสละที่นั่งข้างคนขับให้เธอได้นั่งสบายๆ ส่วนชายร่างใหญ่อีกห้าคนก็จำยอมเบียดเสียดกันอยู่ที่เบาะหลัง


            ใกล้กว่านี้ก็ได้เสียเป็นผัวเมียแล้วครับ


            “ข้างหลังนั่งสบายกันมั้ยคะ?” ชองฮาเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล ร่างผอมเพรียวของเธอนั่งเอี้ยวตัวเพื่อจะได้มองเพื่อนร่วมงานเสียสละนั่งเบาะหลังด้วยความเป็นห่วง


            แต่แหม... มองลงมาจากดาวอังคารยังรู้เลยว่านั่งไม่สบาย


            “คุณชองฮาไม่ต้องห่วงนะครับ พวกผมสบายดี” องซองอูตอบกลับไป นี่ก็เพื่อนร่วมงานอีกคนที่อัธยาศัยมีแต่เสียอย่างเดียวคือนิสัยที่ออกจะกวนโมโหไม่รู้เวลาของเขา แต่ก็ถือว่าเป็นพวกที่สร้างสีสันให้คนอื่นได้ตลอดเวลา ซองอูนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเพื่อนอีกสี่คน เรียงจากฝั่งซ้ายมามีผมคนแรกที่นั่งติดประตู อิมยองมิน องซองอู คิมจงฮยอน และปิดท้ายด้วยเชวมินกิตัวท็อปด้านความบันเทิงที่นั่งตักจงฮยอนอยู่


            ถ้าดูจากคนที่มาวันนี้แล้วรู้เลยว่าอาหารมื้อค่ำของวันนี้เฮฮาและสนุกมากแค่ไหน ทุกคนล้วนเข้าสังคมเก่งและมีมุขตลกๆ มาคุยกันได้ตลอด ก็มีแต่เขานี่แหละที่ส่วนมากจะเงียบและกินอย่างเดียว


            จะว่าไป นี่เขาหลงมาอยู่ในดงคนฮอตได้ยังไงนะ...


            ไม่นานพวกเราก็เดินทางมาถึงหน้าร้านที่ชองฮาได้โทรจองโต๊ะเอาไว้ เป็นร้านที่ไม่ใหญ่มากแต่ต้องจองคิวเพราะมีโต๊ะรองรับลูกค้าได้น้อยกว่าร้านอื่นๆ ที่เปิดทีหลัง แต่ลูกค้าส่วนมากก็ยอมที่จะนัดจองล่วงหน้าเพื่อได้กินอาหารรสเด็ดของร้าน


            ภายในร้านตกแต่งอย่างเรียบง่าย มินกิเคยกระแซะถามเจ้าของร้านว่าไม่คิดจะตกแต่งให้มันทันสมัยมากกว่านี้หรือไง ได้คำตอบกลับมาว่าคนมาทานอาหารไม่ได้มานั่งดูผนังร้าน หลังจากนั้นพวกเราก็ไม่เคยถามอะไรลุงแกอีกเลย กลัวมีดลอยน่ะ


            “เลือกที่นั่งตามสบายเลยนะ คิดซะว่ามื้อนี้ฉันจ่าย” คังแดเนียลเอ่ยขึ้นพร้อมย้ายมวลกายของตัวเองไปนั่งหัวโต๊ะ แถมยังยิ้มแฉ่งเป็นหมาอารมณ์ดีอีก ถ้าไม่นับรวมที่หมอนี่แอบมองต้นขาชองฮาก็จะถือว่าเป็นผู้ชายที่น่าคบหาเลยทีเดียว แต่ก็นั่นแหละ... ชองฮาเองก็ใส่สั้นเกินไปนะวันนี้


            คิดได้ก็ถอดเสื้อนอกของตัวเองออกพร้อมกับยื่นไปให้เพื่อนร่วมงานสามที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอชะงักพร้อมเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย สีหน้างุนงงนั้นทำให้ดงโฮถอนหายใจออกมาน้อยๆ


            “เอาคลุมขาไปเถอะครับ กระโปรงมันสั้นน่ะ” ชี้ไปยังกระโปรงตัวสั้นที่ตอนนี้เลิกขึ้นมากกว่าเดิมเพราะต้องนั่งเก้าอี้ โต๊ะที่พวกเขาจองมีทั้งหมดแปดที่นั่ง ข้างขวาของดงโฮคือชองฮา ด้านซ้ายเป็นเก้าอี้ว่าง ส่วนตรงหน้าก็คือมินฮยอนคนฮอตที่ต้องนี้รัวสั่งอาหารยาวเป็นหางว่าว สงสัยจะหิวจัด


            “อะ เอ่อ ขอบคุณนะคะ” ริ้วแดงปรากฏขึ้นบนแก้มใส ชองฮารับเสื้อมาคลุมหน้าขาของตนไว้ก่อนจะก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย ท่าทางที่แสดงออกชัดเจนว่ารู้สึกพิเศษกับชายหนุ่มเจ้าของเสื้อทำให้เพื่อนคนอื่นผิวปากแซวกันออกนอกหน้า ทุกคนดูออกทั้งนั้นแหละว่าชองฮาคิดอะไร... ยกเว้นดงโฮ


            ในขณะที่นั่งรออาหารมาเสิร์ฟเพื่อนทุกคนก็หาหัวข้อสนทนามากมายขึ้นมาคุยกันอย่างออกรสออกชาติ มีเพียงแต่คนตัวใหญ่ที่นั่งก้มมองมือถืออยู่ตลอดเวลาเหมือนกับรออะไรซักอย่าง เป็นมินฮยอนอีกแล้วที่สังเกตความผิดปกติของเพื่อนจนต้องเอ่ยถามออกมา


            “เห้ย ทำไมเอาแต่มองมือถือวะ นี่มากับเพื่อนนะ”


            “กะ ก็เปล่า ไม่ได้รออะไร” ดงโฮพูดพร้อมกับเก็บมือถือลงกระเป่ากางเกง


            “ยังไม่ได้พูดเลยว่าแกกำลังรออะไร ร้อนตัวไปได้”


            ไม่ทันที่จะได้ตอบอะไรกลับไปสายตาก็พลับเหลือบไปเห็นร่างคุ้นตาที่เดินออกมาจากหลังร้าน เด็กตัวสูงเดินเซเล็กน้อยทำให้เขารู้ได้ว่าอีกฝ่ายคงจะดื่มเข้าไปมากพอตัว แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาเข้าอย่างจัง เมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกมองควานลินก็เผยรอยยิ้มหวานออกมา แต่ตอนนี้บอกเลยว่ามันหวานมากกว่าปกติมาก


            มันเป็นรอยยิ้มที่น่ารักสดใสเหมือนเดิมแต่บวกความยั่วยวนเข้าไป อาจจะเพราะดวงตาสวยที่มีน้ำล่อเลี้ยงจนเกินประกายมากกว่าปกติ แถมแก้มใสตอนนี้ยังแดงระเรื่อน่ามองอีก


            เด็กตัวสูงล็อคเป้าหมายและเดินตรงมาหาเขาทันที ควานลินนั่งลงที่เก้าอี้ข้างซ้ายของเขาท่ามกลางความตกใจของเพื่อนร่วมงานที่มาด้วยกัน ทุกคนต่างแสดงออกชัดเจนและถามเขาด้วยสายตาว่าเด็กคนนี้คือใครและมาได้ยังไง เว้นเสียแต่มินฮยอนที่นั่งขำพร้อมกับสายตาล้อเลียนที่ส่งมาให้


            “พี่ดงโฮ ผมขอโทษที่ยังไม่ตอบข้อความนะ” เสียงอ้อแอ้แต่ยังรู้เรื่องของควานลินเอ่ยขึ้น กะแล้วเชียวว่าต้องดื่มเข้าไปเยอะพอตัว ร้านนี้ไม่เพียงแค่เป็นร้านอาหารแต่ยังขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ด้วย ทั้งโซจูและเบียร์แล้วแต่ที่ลูกค้าชอบ ถ้าให้เดาอีกครั้งเด็กตรงหน้าคงมาสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนแน่ๆ


            “อือ ไม่เป็นไร” เมื่อได้ยินคำตอบเด็กหนุ่มก็ยิ้มกว้างมากกว่าเดิม ควานลินเอามือเท้าคางกับโต๊ะนั่งจ้องหน้าดงโฮนิ่ง ส่วนมือที่ว่างก็กำลังจะเอื้อมไปจับมือของคนพี่แต่ถูกเสียงกระแอมไอของเพื่อนร่วมโต๊ะขัดขึ้นเสียก่อน


            “ไม่คิดจะแนะนำให้รู้จักหน่อยเหรอวะเพื่อน” แดเนียลคนเดิมเอ่ยขึ้น จงฮยอนและมินกิพยักหน้าเห็นตามด้วยความอยากรู้ สายตากรุ่มกริ่มของแดเนียลที่มองควานลินทำให้ดงโฮไม่พอใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทางอะไรออกไป


            “แล้วจะยุ่งเรื่องชาวบ้านอะไรนักหนา” ยองมินเอ่ยขึ้นลอยๆ พร้อมยกเบียร์ขึ้นจิบด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก คนถูกเหน็บหันขวับพลางเบะปากใส่คนที่ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน “เขาเรียกคนเข้าสังคมเป็นเว้ย มานั่งร่วมโต๊ะด้วยกันขนาดนี้แล้วก็ต้องร็จักกันสิวะ ใช่มั้ยจงฮยอน”


            “ใช่ๆ แนะนำน้องให้รู้จักหน่อยสิดงโฮ” คนดีศรีกรุงโซลเอ่ย ใบหน้าที่ดูไร้พิษสงส่งยิ้มแจกจ่ายให้เพื่อนทั่วโต๊ะ


            มินฮยอนมองหน้าเพื่อนแล้วพยักพเยิดให้เขาทำตามที่เพื่อนบอก ดงโฮพยักหน้ารับก่อนจะเอนตัวไปพิงเก้าอี้เพื่อให้เพื่อนทุกคนมองเห็นเจ้าเด็กยิ้มเก่งให้มากขึ้น


            “น้องชื่อควานลิน พอดีรู้จักกันที่ร้านเครื่องสำอางน่ะ” ควานลินมองหน้าเขาแว้บนึงก่อนจะหันไปยิ้มทักทายเพื่อนๆ ของดงโฮ เขาอาจจะคิดมากไปเองว่าตอนที่น้องมองมานั้นรับรู้ได้ถึงความไม่พอใจหรืออะไรซักอย่างจากควานลิน


            “ยินดีที่ได้รู้จักพี่ๆ ทุกคนนะคร้าบ ผมไลควานลิน ยินดีให้บริการ หากสนใจสินค้าชิ้นไหนบอกได้เลยน้า” เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยออกมาเหมือนอย่างที่เคยทำบ่อยๆ เวลามีลูกค้าเข้ามาที่ร้าน ดงโฮหัวเราะกับท่าทางน่ารักของน้องแล้วยกมือขึ้นลูบหัวเบาๆ


            แต่ลูบได้ไม่นานก็เหมือนจะรู้ตัวว่าเผลอแตะเนื้อต้องตัวน้องมากเกินไป ฝ่ามือใหญ่ผละออกอย่างเร็วเหมือนถูกไฟช็อต ควานลินเองก็หุบยิ้มพร้อมมองหน้าเขางงๆ


            “แหน่ะ มีลูบหัวด้วยอะ แค่คนรู้จักจริงป่ะเนี่ย?” มินกิสวนขึ้นมา ตามด้วยเสียงโห่แซ็วของเพื่อนร่วมงานยกเว้นแต่ชองฮาที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จาคนเดียว จากนั้นไม่นานพนักงานของร้านก็นำอาหารที่สั่งมาเสิร์ฟที่โต๊ะพอดีราวกับมาช่วยชีวิตคังดงโฮให้หลุดจากเสียงโห่แซ็วของเพื่อนได้


            ดงโฮเอ่ยปากชวนให้เด็กหนุ่มนั่งร่วมโต๊ะด้วยกัน แต่ควานลินปฏิเสธและขอตัวกลับไปนั่งรวมกับเพื่อนที่มหาวิทยาลัยเพราะเกรงจะมีเพื่อนน้อยใจว่าหนีหายไปนาน โต๊ะของควานลินอยู่เยื้องจากเขาไปสองที่ ทำให้ดงโฮคอยแอบมองอีกฝ่ายจากที่นั่งได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องชะเง้อคอยาว


            “ดงโฮคะ มันดูของร้านนี้อร่อยมากเลยนะ ลองทานดูสิคะ” ชองฮาคีบเกี๊ยวก้อนขาวลงมาวางที่จานของเขา ดงโฮหันไปยิ้มรับพร้อมละความสนใจจากเด็กหนุ่มกันมาเริ่มทานอย่างจริงจังเสียที ตลอดการทานอาหารชองฮาดูแลเขาดีมาก ทั้งคอยตักของอร่อยๆ ให้ คอยริมเบียร์ใส่แก้วของเขาไม่ขาด จนเพื่อนคนอื่นเริ่มบ่นออกมาว่าหญิงสาวลำเอียงใส่ใจแต่เจ้าหมียักษ์คนเดียว


            ดงโฮผู้ใส่ซื่อคิดว่านี่คือการกระทำที่มาจากมิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมงานได้แต่ส่งยิ้มให้ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าภาพทั้งหมดอยู่ในสายตาของใครอีกคนที่นั่งอยู่อีกโต๊ะ ดวงตากลมโตที่มองทุกการกระทำ ทุกรอยยิ้มของดงโฮ ควานลินผลุบตาต่ำมองจานของตัวเองนิ่ง บางครั้งก็เหม่อลอยจนเพื่อนต้องสะกิดเพื่อเรียกสติ


            เป็นโต๊ะเด็กมหาลัยที่ลุกออกจากร้านก่อน ควานลินไม่ได้มากล่าวลาพวกเขา รู้ตัวอีกทีโต๊ะที่ดงโฮเฝ้ามองก็ว่างเปล่าไม่มีร่างของเด็กตัวสูงที่คุ้นเคย เจ้าตัวถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อนึกเป็นห่วงอีกฝ่ายที่ดื่มเข้าไปเยอะเกินปริมาณ


            คิดได้ดังนั้นก็ควักมือถือขึ้นมากดส่งข้อความไปหาด้วยความเป็นห่วง รออีกฝ่ายตอบอยู่พักใหญ่แต่ก็ต้องยอมถอดใจเพราะควานลินไม่มีวี่แววว่าจะเกิดอ่านมันเลย


            “เล่นมือถืออีกแล้ว เอามานี่กูยึดเอง” มินกิถือวิสาสะเอื้อมมือมาแย่งมือถือของดงโฮไปเก็บไว้กับตัวเอง “อยู่กับเพื่อนน่ะอย่าเป็นสังคมก้มหน้า เดี๋ยวให้ไอ้ยองมินตีตายเลย”


            “เอี่ยวอะไออันอะ?” ยองมินท้วงขึ้นมาทั้งที่เนื้อยังเต็มปาก เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนได้และทั้งโต๊ะก็กลับมามีเฮฮากันอีกครั้ง

           




           


            พอถึงเวลาที่ต้องล่ำลากันมินฮยอนอาสาเป็นคนไปส่งเพื่อนทุกคนอีกครั้ง ในขณะที่พวกเขากำลังเดินออกมาจากร้านดงโฮก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเด็กน้อยที่เขานึกเป็นห่วงนั่งหลับอยู่หน้าร้าน ควานลินนั่งกอดเข่าใบหน้าซบลงกับหน้าขาดูไปแล้วก็เหมือนลูกแมวที่ขดตัวเพราะความหนาว และอากาศตอนนี้ก็ค่อนข้างเย็นซะด้วยสิ เด็กน้อยยังคงอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีชมพูตัวเดิมตั้งแต่เช้าคงจะป้องกันอากาศเย็นๆ แบบนี้ไม่ได้เท่าไหร่


            “จะเอายังไง?” มินฮยอนถามพลางมองเด็กน้อยด้วยสายตาเป็นห่วงไม่แพ้ดงโฮ


            “นายไปส่งทึกคนก่อนก็ได้ เดี๋ยวควานลินฉันดูแลเอง” ตอบออกไป เพราะแถวนี้ก็อยู่ไม่ไกลจากหอพักของเขา และเขาคิดว่าบ้านของควานลินคงอยู่ไม่ห่างจากที่นี่มาก เด็กนี่ถึงได้ยังนั่งอยู่ตรงนี้แต่ถ้าไกลเขาก็ยอมที่จะโบกแท็กซี่เพื่อไปส่งเอง


            เพื่อนที่ทยอยเดินผ่านเข้าเอ่ยล่ำลากันจนมาถึงเพื่อนตัวน้อยอย่างคิมจงฮยอนที่เดินเข้ามาใกล้พร้อมกระชากแขนเขาให้ก้มลงแล้วกระซิบคำพูดที่ทำให้ดงโฮเบิกตากว้าง


            “ฉันรู้นะว่านายชอบเด็กคนนั้น”


            พูดจบก็เดินจากไปแต่ไม่ลืมหันมาส่งสายตาล้อเลียนเขา นิ้วป้อมๆ ขยับดุ๊กดิ๊กชี้มาอย่างน่ารัก คนตัวโตก็ทำได้แค่ส่งยิ้มให้เช่นเดิม ก็ปฏิเสธไม่ได้นี่นา...


            “ดงโฮคะ”


            “ครับ” ขานรับเสียงหวานที่เอ่ยเรียก ชองฮาเดินเข้ามาหาเขาบนไหล่มีเสื้อคลุมของดงโฮคลุมเอาไว้อยู่ “แล้วเจอกันพรุ่งนี้ที่ออฟฟิศนะ”


            ดงโฮพยักหน้ายิ้มรับ เพื่อนร่วมงานสาวสวยส่งยิ้มหวานตอบกลับมาก่อนจะเดินตรงไปยังรถของมินฮยอนที่จอดรออยู่


            “เดี๋ยวครับ!” ชองฮาหันกลับมาตามเสียงเรียกอย่างเร็ว รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าอย่างมีความหวัง บางทีนี้อาจจะดูคล้ายฉากหนึ่งในซีรี่ส์โรแมนติกที่พระนางจะร่ำลากันแต่สุดท้ายพระเอกก็ทนไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาสวมกอดเธอเพื่อบอกลา แม้ว่าทั้งคู่จะได้เจอกันในวันพรุ่งนี้ก็ตา


            “ผมขอเสื้อคืนด้วยครับ”


            อืม... บางทีพระเอกก็เป็นคนเลือกคู่รักของเขาเอง ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะมโนขึ้นมา


            ชองฮายิ้มเก้อ ค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมแล้วส่งคืนเจ้าของ ดงโฮรับมันกลับมาก่อนจะนำมาคลุมให้เด็กน้อยของเขาทันที ชองฮามองการกระทำของอีกฝ่ายที่ดูก็รู้ว่ามีแต่ความเห็นห่วงเต็มไปหมด ในใจก็นึกอิจฉาเด็กคนนั้นที่ได้รับความเอ็นดูจากดงโฮมากขนาดนี้ ใบหน้าสวยประดับด้วยรอยยิ้มบางก่อนจะหันหลังเดินไปหาเพื่อนที่เหลือเพื่อกลับที่พักของตน


            เรื่องความรู้สึกมันไม่ใช่ว่าจะแข่งหรือแย่งกันมาง่ายๆ เพราะมันไม่ใช่เกมที่มีสูตรโกง ที่จะใส่สูตรแล้วคนที่ชอบจะหันมาสนใจ ในเมือทุกอย่างมันรู้สึกมาจากหัวใจและสั่งการโดยสมอง...


ถ้าจะนกก็นกให้สมเกียรติ เดินจากมาสวยๆ และยินดีกับความรักของคนที่ชอบอย่างกล้าแกร่ง


ตอนนี้ทุกคนกลับกันหมดแล้ว ดงโฮนั่งลงข้างๆ เด็กน้อย พยายามพายใจให้เบาที่สุดเพื่อที่จะไม่เป็นการรบกวนอีกฝ่าย เขานั่งเฝ้าอย่างนั้นอยู่พักใหญ่เด็กตัวสูงก็ขยับยุกยิก แพขนตายาวขยับลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เมื่อหันมาเจอคนตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ทำตาโตอ้าปากค้างกเมมองนาฬิกาข้อมือเพื่อตรวจเช็คเวลาที่เขาได้เผลอหลับไป


ควานลินยิ้มแหยส่งมาให้ ดงโฮเองก็ยิ้มรับ


ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาปล่อยให้ความเงียบปกครุมอยู่อย่างนั้น จนคนอายุมากกว่าเป็นฝ่ายลุกขึ้นเดินนำ ใบหน้าหล่อหันมามองเด็กน้อยที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมส่งสายตาให้เป็นเชิงถามว่าไม่กลับบ้านเหรอ ควานลินเองก็ดูเหมือนจำรับรู้ความหมายของเขา เด็กตัวสูงลุกขึ้นและเดินตามเขามาเงียบๆ


ดงโฮไม่รู้หรอกว่าบ้านอีกฝ่ายอยู่ที่ไหน เขาแค่เดินนำไปเรื่อยๆ จนกว่าอีกฝ่ายจะบอกพิกัดที่อยู่มาเอง คนเดินนำแอบอมยิ้มกับเสียงฝีเท้าของคนข้างหลัง ถ้าเรายังไม่สนิทใจกันจนถึงขันจับมือแค่เสียงฝีเท้าที่ได้ยินก็ทำให้รู้แล้วว่าเราได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันในตอนนี้


“พะ พี่ดงโฮ” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกพร้อมกับแรงดึงที่ชายเสื้อจากข้างหลัง “พี่จะเดินไปส่งผมเหรอ?”


“ก็ใช่น่ะสิ บ้านเราอยู่แถวไหนล่ะ” คนเป็นพี่เอ่ยถาม มองสำรวจใบหน้าใสที่ดูเหมือนตอนนี้อีกฝ่ายจะคอยหลบตาเขาตลอด ควานลินไม่เงยหน้าสบตาเขาเลยตั้งแต่เราเดินออกจากร้านมา


“บ้านผมไม่ได้อยู่แถวนี้ครับ ถ้าจะไปต้องนั่งรถอีกต่อ” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ราวกับมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยออกมา


“งั้นเดี๋ยวพี่จะเรียกแท็กซี่แล้นั่งไปส่ง”


“ไม่เป็นไรครับ”


“ไม่ได้ กลับดึกแบบนี้มันอันตรา



ขอค้างที่ห้องพี่แทนได้ไหม?




.........TBC.........




ค่อนข้างสั้นกว่าที่ตั้งใจไว้ ตอนแรกว่าจะจบในตอนนี้เลย

สรุปคือนางไม่ยอมจบจ้าา นางจะไปค้างห้องพี่ดงโฮ

เนื่องจากวันนี้น้องไลของพี่ใส่เสื้อล่อเสือล่อตะเข้

เลยจัดการอัพฟิคซะเล้ยยยย ให้รู้ซะว่าตัวน้องเปงของใคร อุอิคริคริ

คังแบคโฮต้องรู็เรื่องนี้ค่ะ ได้เกิดเหตุเผาเสื้อแน่ (ขี้ชิปมาก)

ขอบคุณที่อ่านมาถึงตอนนี้นะคะ อิอิ

สำหรับใครที่ยังรอ please take me away อยู่

โปรดรู้ไว้ว่าฉันตัน.... มันเป็นแนวที่ไม่ถนัดด้วย (แล้วถนัดอะไร)

มันเลยปั่นได้ทีละช้าช้า....ช้าช้า อิอิ แต่จบแน่ค่ะ จบชีวิต 55555


เม้ามอยในทวิต
╯﹏╰
#อาชีพโฮลิน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,334 ความคิดเห็น

  1. #1235 TigerPisces (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 21:09
    คือตอนที่เห็นตลค.หญิงแว่บแรกก็อิมเมจในหัวเป็นชองฮา พอเลื่อนบรรทัดถัดมาแล้วเห็นชื่อชองฮาคือแบบ เห้ย jinx!! ใจตรงกันเว่อ 55555 ชอบคาแรคเตอร์นางอะ นกอย่างสมศักดิ์ศรี ไม่คิดแย่ง ไม่วอแว เริ่ดค่ะ อวยพรให้นางเจอคนที่ใช่คนใหม่ไวๆ 55555
    #1,235
    0
  2. #975 Galaxy_Pcy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 00:45
    แหมมยัยยน้องงงเอางี้เลยหรอรู้กกได้ใจจแม่มากค่ะ55556
    #975
    0
  3. #755 swaggrills (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:04
    น้องหลินร้ายยยยนย
    #755
    0
  4. #735 โอเลนจี ×` (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:25
    หลินอย่าทำอะไรหมีนะ. 5555
    #735
    0
  5. #662 naenaenea (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:52
    เผ็ซพริกร้อยเม็ดมากสุซเลยน้องงงงง
    #662
    0
  6. #557 E.L.F*JW (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 02:10
    น้องงงงงง
    #557
    0
  7. #478 -Shawty- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 03:00
    ก็ไม่รู้ว่ามาเต๊าะเด็ก รึเอาตัวมาให้เด็กเต๊าะกันแน่นะคะพี่ นี่ถึงขนาดน้องขอไปค้างห้องแล้วถ้ายังไม่มีไรคืบหน้าก็ไม่ต้องเป็นพระเอกแล้วพี่ดงง 555
    #478
    0
  8. #456 MEW-BROWNNIE (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 11:24
    น้องงงงงงงงงงงง พี่จะตีๆๆๆ ไปขอค้างคืนกับผชได้ยังไงงงง
    #456
    0
  9. #340 Jinjoo.K (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 04:22
    หลินลูกกกกกกก หนูจะไปค้างอ้างแรมกับผู้ชายสองต่อสองไม่ด้ายยยยย
    #340
    0
  10. #326 toeyeye (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 08:40
    หนูลูกกกก ค้างห้องผู้ชายแบบนี้ได้ไง เดี๋ยวตีตายเลย
    #326
    0
  11. #320 Kraotoo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 16:58
    กรี๊ดดดดดด น้องขายอ้อยสุดดดด พี่จ๋าก็คนซื่อเค้ามาชอบก็ไม่รู้
    #320
    0
  12. #319 ohhoimim1215 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 14:03
    กรี๊ดดดดกก นังน้องตัดอ้อยยย พิจ๋าต้องไม่ปล่อยไว้นะคะ
    #319
    0
  13. #318 Elllsaaaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 16:16
    พี่ดงโฮไม่ควรทิ้งโอกาสนะคะ รวบหัวรวบหางน้องเลย น้องอ้อยขนาดนี้แล้ว
    #318
    0
  14. #316 MeeMheeP (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 20:26
    กรี๊ดดดดด หลินไหนไฟแรงเฟ่อมากกกกกกก หลินนนนนนน หลินนนนนนนนนนนน กนกาาแสกนำสาดรกนกรดรแนนกาดรอนกนำ
    #316
    0
  15. #314 Maysquidz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 08:47
    แหะแหะ ยังรอเรื่องนั้นอยู่นะคะ '-' โอย คืออ่านแล้วชองฮาเหมือนตัวเองมาก นกแบบนี้อะ ต้องเดินออกมาอย่างสวยๆงี้(ติดที่เราไม่สวย5555555555) น้องหลินร้ายยยยย หลอกพาพี่หมีไปทำมิดีมิร้ายหรอมมม /ใช่หรอแกร555555555 ชอบความที่พี่แกหล่ออะ แต่ยังทำตัวหมีๆเด๋อๆ น่ารักดี >____< รอตอนต่อไปนะคะ~
    #314
    0
  16. #312 Fruit-Tea (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 15:23
    หลินนน แสบอะะะ โอ๊ยยย พี่เค้าจะละลายแล้วลูก
    #312
    0
  17. #311 DDDRAB_BY (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 11:22
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย หวีดเป็นผีตั้งแต่อ่านตอนแรกแล้วค่ะ ฮือออออออออ ดงโฮคนโทรมที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองหล่อได้ระดับไหน บ้าบอที่สุด จะเป็นลมค่ะ5555555 แค่คิดก็รู้สึกถึงความโซฮอตของพี่เค้า555555555

    ชอบที่มินฮยอนรักสวยรักงามเหลือเกิน ชอบที่คิดพล็อตน่ารักๆออกมาได้ แงงงงงงง แล้วอยากจะบ้าตรัยกับความหลงน้อง ก็น้องน่ารัก แงงงงงงงง น่ารักมากๆเลยค่ะ แหม ครีมที่ซื้อมาทาวันละกี่รอบ ควักเยอะมั้ยคะแต่ละที จะได้หมดไวๆไปซื้อไวๆอ่ะเนาะ หลงน้องเบอร์นี้แต่ความดีของพี่ก็ทำน้องหึงได้อ่ะเนาะ มีคงมีคอล ไม่พี่น้องละเด้อออวดสำสกยหลกืดสำบกล

    น่ารักมากเลยค่ะ แงงงง จะเป็นลม อ่านแล้วยิ้มจนปากแข็งไปหมดแล้ว ฮึก;-; มาต่อไวๆน้าาาาา
    #311
    1
    • #311-1 DDDRAB_BY(จากตอนที่ 9)
      21 กรกฎาคม 2560 / 11:22
      จะใจบาปมั้ยคะ ถ้าขอฉากเลิฟซีน55555555555555
      #311-1
  18. #310 ❆..S.Maple..❆ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 10:29
    พี่ขอโทษ อ่านมาหลายวันแล้วพี่นึกไม่ออกว่าลืมอะไรไป มาเห็นชื่อแบมวันนี้อีกทีนึกขึ้นได้ เออ! นี่อ่านแล้วไม่ได้เม้นท์เพราะแอบอ่านเวลาเรียนนี่นา

    ก่อนอื่นขออนุญาตหมั่นไส้ความควานลินนิดนึง ชอบพี่เขาก็บอกไปว่าชอบสิลูก อ้อยแรงมาก แต่อ้อยไม่น่าเกลียด เหมือนให้ความหวังพี่เขา รอคอยให้เขาค่อยๆ รุกคืบเข้ามาให้ตัวเองทีละน้อย อยากถามว่าวิธีนี้เอาไปใช้อ่อยยัยเจ---- /โดนฝ่าบาทบีบคอ โอเคกลับมาต่อที่ดงโฮ ดูเป็นหมีตัวโตๆ ที่ตามเกมคนอื่นไม่ทันแต่ก็ชัดเจนในตัว แล้วน้องขอค้างงี้หนูจะเอายังไงคะลูก พากลับห้องเลยไหม นี่รอลุ้นให้กิ---- /โดนยัยเจปิดปาก โทษๆ ลืมไปนี่ฟิคใสๆ เอาเป็นว่ารอเด้อ รออยู่ตรงนี้ บอกว่าตอนหน้าอาจจะจบก็จะรอ ร้อ รอ
    #310
    0
  19. #309 Aomptp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 16:44
    พี่ดงโฮคนซึนจะซึนอะไรขนาดนั้นอะ หลินหึงใช่ไหมลูกกก ไปถึงห้องแล้วจัดการพี่เขาเลย พี่เขาต้องเป็นของเรา555555
    #309
    0
  20. #308 pipat9700 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 13:25
    ยัยน้อง ยัยตัวแสบ55555555555 พี่โฮว่าไง เหยื่อชิ้นใหญ่ติดมือกลับบ้านมาเองเลยเด้อ
    #308
    0
  21. #307 hearxsam (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 00:43
    ว้าวมันดวีมากกกกกกกกยัยน้องหึงใช่มะะ อิพี่อย่าซึนมากซี่555555555555555
    #307
    0
  22. #306 ace.v (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 23:34
    น้องหลินจัดการพี่เลยค่ะ คืนนี้ต้องได้ 5555555555555 เนี่ยเห็นเสื้อรูๆของน้องเหมือนกันก็คิดละแหละว่าพี่ดงโฮก็จะต้องหึงหวงมากๆอย่างแน่นอน เดราะเราก็เป็นคนขี้ชิปมากๆเหมือนกันค่ะ ถถถ
    #306
    0
  23. #305 toysmile (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 22:22
    เผด็จศึกพี่เค้าเลยค่ะน้องควานลิน พี่เค้าซึน หนูต้องรุกเยอะๆนะลูก คว่ำรถอ้อยไปเลยลูกแม่555555555555555555555
    #305
    0
  24. #304 yyykx_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 21:05
    โอ้ยยยัยน้องหลินน่าจับตีจริงๆ หมั่นเขี้ยวไปขอค้างห้องพี่เค้าก่อนได้ยังไง
    #304
    0
  25. #303 ansine (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 19:46
    โอ้ย รอออออ น้องขี้อ่อยนะเนี่ยยย คนพี่อย่าตีมึนค่ะเราขอ5555555555555555555
    #303
    0