(produce101) กรุณาระบุอาชีพที่ต้องการ - sf holin ♡

ตอนที่ 8 : How to take care of your heart [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    19 ก.ค. 60






สุดท้ายก็ได้ลิปบาร์มกลิ่นโคล่ามา แต่มันไม่ใช่กลิ่นที่ไลควานลินชอบหรอกนะ เจ้าตัวที่ถูกถามเอาแต่ยิ้มเขินแล้วคะยั้นคะยอให้เขาเลือกกลิ่นที่ตัวเองชอบ พอดีกับที่มินฮยอนเดินเข้ามาเลยกลายเป็นลิปที่ได้มาก็ได้ฮวังมินฮยอนนี่แหละเลือกให้


            “แล้วแวะมาใหม่นะครับบ”


            ความรู้สึกตอนที่จะก้าวออกจากร้านมันเหมือนเด็กติดแม่ที่ไม่อยากไปโรงเรียน ยิ่งเห็นรอยยิ้มสดใสของควานลินเขาก็ยิ่งรู้สึกอยากเดินเข้าไปจ้องหน้าอีกฝ่ายทั้งวัน ต่อให้ไม่ต้องกินข้าวก็อยู่ได้ ความสดใสของควานลินคืออาหารทิพย์ของคังดงโฮ


            หนุ่มตัวโตมองพนักงานที่ยืนโบกมือลาตาละห้อย มองดูแล้วน่าสงสารสายตาของดงโฮแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่อยากเดินออกจากที่นี่ ฮวังมินฮยอนลอบสังเกตอาการของเพื่อนด้วยความสงสัย รอยวันพันปีไม่เคยเห็นท่าทางอาลัยอาวรณ์อะไรบนโลกใบนี้แต่วันนี้กลับนึกงอแงซะอย่างนั้น


            “ไม่กลับเหรอ รอให้ประธานมาตัดริบบิ้น?” มินฮยอนเอ่ยถาม กอดอกยืนมองใช้เท้าสะกิดเท้าอีกคนให้รู้สึกตัว มองสลับระหว่างเพื่อนตัวโตกับน้องพนักงานคนสนิท ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วยุ่งกับภาพที่เห็นตรงหน้า


            ดูเหมือนเจ้าหมียักษ์จะมีความรักเข้าให้แล้วล่ะ


            “ห้ะ กลับๆ” ดงโฮสะดุ้งโหยงหันมาตอบด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน ยกมือเกาท้ายทอยแก้เขิน พลางลอบมองควานลินที่ตอนนี้เดินหายลับเข้าไปในร้านเรียบร้อยแล้ว


            ฮวังมินฮยอนยกยิ้มมุมปาก ดูเหมือนจะต้องพิสูจน์อะไรซักหน่อยแล้วล่ะ แขนยาวโอบไหล่เพื่อนสนิทพร้อมกับพูดว่า “น้องเขาน่ารักเนอะ แล้วชอบ...”


            “บ้า ไม่ได้ชอบ” ดงโฮสวนขึ้นทันทีทั้งๆ ที่อีกคนยังพูดไม่ทันจบ ทำให้คนตัวสูงหลุดขำออกมา เขากะแล้วว่าไอ้เด๋อนี่ต้องร้อนตัวรีบปฏิเสธขึ้นมาทั้งๆ ที่ยังฟังไม่จบ เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานเรื่องแค่นี้ทำไมจะไม่รู้


            “อะไร แค่จะถามว่าแล้วชอบครีมมั้ย ที่ซื้อมาล่ะ” มินฮยอนตีหน้าให้เป็นปกติ มองเพื่อตาโตทำปากยื่นล้อเลียนความเด๋อด๋าของดงโฮ “แล้วเมื่อกี้ไม่ได้ชอบอะไร ไหนเล่า”


            “ชะ ชอบอะไร ไม่ได้พูดอะไรเลย”


            “โกหกไปเนียนไปเรียนกับเด็กป.2 นะคังดงโฮ” ตบไหล่เพื่อนปุๆ พร้อมกับลากให้เดินตาม ถ้าขืนยังยืนคุยกันอยู่อย่างนี้คงได้กลับหอพักค่ำแน่ๆ อีกอย่างหอพักของพวกเขาก็คนละทางกับที่นี่เลยด้วย ต้องใช้เวลาพอสมควรในการเดินทาง           เจ้าหมีตัวใหญ่ยอมพาร่างอวบอ้วนไปด้วยเสื้อผ้าหลายชั้นเดินตามเพื่อนไป ระหว่างทางมินฮยอนก็อธิบายวิธีการดูแลผิวหน้าพร้อมทั้งพยายามบอกให้ดงโฮเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวใหม่ แต่อีกคนก็ยังดื้อดึงค้านหัวชนฝาท่อระบายน้ำว่าขอแค่ดูแลผิวพอไม่อยากเสียเงินซื้อเสื้อผ้าใหม่ยกตู้


            ต้องให้งัดไม้ตายออกมาใช้ใช่มั้ยคังดงโฮ ?


            “จะว่าไปนะ น้องควานลินนี่ก็ดูดีชะมัดเลย เขาคงชอบคนที่แต่งตัวดีๆ ผิวพรรณดีๆ แน่ๆเลย แกว่าป่าว?”


            ได้ผลด้วยแหะ... หมีเด๋อหันขวับทันทีเมื่อได้ยินเพื่อนพูดถึงเด็กตัวสูงที่ยังคงติดตรึงอยู่ในใจของตนตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบ ไม่อยากจะบอกเลยว่ากลิ่นหอมๆ ของไลควานลินยังติดอยู่ตรงจมูกของเขาอยู่เลย แค่อยู่ใกล้ๆยังหอมขนาดนี้ ถ้าได้กอดซักครั้งก็ชื่นใจ


            “เหรอวะ” พูดพร้อมกับก้มมองเสื้อผ้าของตนที่สวมใส่มาวันนี้เสื้อเชิ้ตสีครีมลายทางผูกด้วยเนคไทสีดำสวมทับด้วยเสื้อโค้ทตัวใหญ่ กางเกงสแล็คสีดำทรงกระบอก รองเท้าหนังเงาวับแต่ดูรวมๆ ยังไงก็เหมือนตาลุงในวัยสี่สิบตอนปลายที่ทำงานรอวันเกษียณอายุไปวันๆ ยังดีที่ผมเผ้าถูกมินฮยอนจัดแจงให้ก่อนจะออกมาข้างนอก เลยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาเล็กน้อย .ใบหน้าอวบอูมครุ่นคิดตามคำพูดของเพื่อนสนิทพลางก็นึกไปถึงคนน่ารักของเขา


            พูดได้เลยว่าอยากรู้จักมากกว่านี้ อยากเป็นเหตุผลที่ทำให้เด็กคนนั้นยิ้มกว้าง


            แต่ถ้าเข้าหาควานลินในสภาพแบบนี้ คงเป็นได้แค่คุณน้าคุณลุงที่เอ็นดูหลานเท่านั้นแหละ


            ก็เขาน่ะ.... อยากเป็นพี่ดงโฮของน้องต่างหาก


            “ใช่ๆ นี่นะ ถ้าคิดจะจีบเด็กมันก็ต้องลงทุนกันบ้าง เดี๋ยวฉันช่วยเอง ตอนนี้หน้าแกอย่างกะโดเรมอนตอนแก่รู้ตัวบ้างมั้ย ง่ายๆเลย เริ่มที่ตัวเองก่อน ไปตัดผมซะ ดูแลตัวเอง เปลี่ยนคอลเลคชันเสื้อผ้าลุงแก่ทิ้งให้หมด แล้วก็ไดเอทด้วย”


“เงียบหน่า!


มินฮยอนหุบยิ้มเมื่ออีกฝ่ายเผลอขึ้นเสียงใส่ คนตัวสูงหน้าสลดลงพร้อมเอ่ยเสียงเบา “อะเอ่อ... ฉันก็แค่อยากช่วย แต่ถ้าแกไม่สบายใจที่จะทำก็ได้นะ ความจริงถ้าคนเราจะชอบกันมันก็อยู่ที่ใจนั่นแหละ น้องเขาคงจะไม่ตัดสินคนที่รูปลัก-


“พรุ่งนี้หลังเลิกงานพาไปซื้อเสื้อผ้าด้วยนะ”


“ห้ะ?” มินฮยอนตาโตร้องเสียงหลงอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ใบหน้าของเพื่อนที่ดูจริงจังกับคำพูดของตนมากคิ้วเข้มๆ ขมวนเข้าหากันเป็นปม ดงโฮชูกำปั้นกลมๆขึ้นมาตรงหน้าด้วยสีหน้าที่จริงจังในแบบที่มินฮยอนไม่เคยเห็น


“พรุ่งนี้หลังเลิกงานพาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ด้วยนะ ต่อไปนี้จะเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อน้องควานลิน”


มินฮยอนยังงงๆ กับการตัดสินใจเฉียบพลันของเพื่อน ชูกำปั้นขึ้นตามคนตรงหน้าพร้อมร้อง สู้ๆ ให้กำลังใจกัน แต่แบบนี้ก็ดีแล้วแหละ เพื่อนของเขาจะได้ขายออกซักที แต่ถ้านกครั้งนี้ก็ถือว่าทำเพื่อตัวเองไปแล้วกัน


อีกไม่นานเกินรอโดเรมอนจะแปรงร่างเป็นคุโรซากิ อิจิโกะให้ดู!!!!

 






 

            หลังจากวันนั้นคังดงโฮก็ตัดสินใจเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างจริงจัง โดยมีเพื่อนรักอย่างฮวังมินฮยอนเป็นคนช่วยเหลือและแนะนำในทุกๆ อย่าง เสื้อผ้าเชยๆ ที่ถูกขนออกจากตู้ก็ถูกนำไปบริจาคแก่คนยากไร้ตามสไตล์คนดี และเริ่มไดเอทอย่างจริงจังพร้อมกับออกกำลังกายควบคู่กันไปร้อนถึงมินฮยอนที่ต้องไดเอทไปด้วยเพราะไม่สามารถชวนเพื่อนออกไปกินข้าวตามใจได้อย่างเดิม เจ้าตัวก็เลยถือว่านี่เป็นโอกาสที่จะดูแลสุขภาพของตัวเองไปด้วยซะเลย ได้แต่บอกตัวเองคิดในแง่บวกเข้าไว้เพื่อความรักของเพื่อน


            เพื่อนร่วมงานคนอื่นต่างก็พากันแตกตื่นเมื่อคังดงโฮเหยียบพ้นประตูเข้ามาพร้อมเสื้อผ้าที่ดูทันสมัยและเรียกได้ว่าดีดูกว่าแต่ก่อนมาก ทรงผมอันเดอร์คัทที่ถูกตัดใหม่หากเข้าไปสูดดมใกล้ๆ ยังได้กลิ่นไหม้ของปัตตาเลี่ยนอยู่เลย อีกทั้งผิวพรรณยังดูเปล่งปลั่งน่าคบหาไม่ดูคล้ายโจรมุมตึกอีกต่อไป คังดงโฮคนใหม่ที่ไม่ใช่โดเรมอนวัยชราถูกให้ความสนใจอย่างมาก


            “ยังไม่ชินเลยว่ะ ที่ถูกคนมองด้วยสายตาแปลกๆ” ดงโฮบ่นอุบ แม้เขาจะเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองมาได้เกือบเดือนแล้วแต่ก็ยังคงไม่ชินกับสายตาแปลกๆ ที่ไม่เคยได้รับซักที


            มินฮยอนยืดคอขึ้นมามองเพื่อนก่อนจะหันไปสังเกตคนรอบข้างที่ส่งสายตาลวนลามและหวังเคลมมาให้พวกเขา

            “ก็งี้แหละ คนมันหล่อคนก็หวังเคลมเป็นธรรมดา ฉันชินแล้วแหละตอนแรกก็เหงาๆ อยู่บ้างที่เป็นหนุ่มฮอตคนเดียวในออฟฟิศ แต่ตอนนี้มีแกเป็นเพื่อนก็ลดภาระทางสายตาไปได้เยอะเลย”


            เรื่องหลงตัวเองขอให้บอกฮวังมินฮยอนคนนี้พร้อมจะเกหมดหน้าตักโดยมีหน้าตาเกรดพรีเมี่ยมเป็นประกัน ดงโฮส่ายหน้าพรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเลิกสนใจสายตามากมายที่มองมาเก็บข้างของเข้ากระเป๋าเตรียมเลิกงาน


            “จะกลับเลยเหรอ?” มินฮยอนถาม ดงโฮส่ายหน้าเล็กน้อยถอดแว่นกรองแสงออกวางไว้ข้างบนโต๊ะข้างคอมพีซีประจำตัว


            “ว่าจะแวะไปซื้อของ ครีมหมด” ตอบเพื่อนให้หายสงสัย แต่ในใจกลับนึกถึงใบหน้าใสที่ไม่ได้เจอในระยะใกล้มาร่วมเดือน ทำไมถึงบอกว่าไม่ได้เจอในระยะใกล้งั้นเหรอ.... ก็เพราะที่ผ่านมาคังดงโฮแอบเดินผ่านร้านนั้นตลอด แถมยังทำคอยาวเป็นยีราฟเพื่อจะได้เห็นใบหน้าของเด็กน้อยให้หายคิดถึงน่ะสิ


            แม้ว่าทางกลับหอพักจะอยู่คนละทางกับร้านที่ควานลินทำงานอยู่แต่เขาก็ยอมเสียเวลาเพื่อเดิมอ้อมไปดูความเป็นมาของเด็กหนุ่ม การที่ได้ลุ้นว่าควานลินใส่เสื้อสีอะไร หรือทำผมแบบไหนมาทำงานน่ะสนุกจะตาย


            มันสนุกตรงไหนงั้นเหรอ... ก็เพราะคนๆ นั้นคือคนที่เขาสนใจยังไงล่ะ


            “จะหาเรื่องไปเจอน้องเขาว่างั้น ไปด้วยได้มั้ย?”


            “ไม่”


            “ทำไมใจร้าย”


            “แล้วมันเรื่องอะไรต้องไปด้วยเล่า รีบกลับไปเลย” ดงโฮโบกมือไล่เพื่อน พร้อมคว้ากระเป๋าสะพายข้างใบโปรดขึ้นสะพายเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ถือกระเป๋าเอกสารเพื่อเตรียมเอากลับไปตรวจที่ห้อง มินฮยอนคว่ำปากในใจนึกหมั่นไส้เพื่อนสนิทที่ออกตัวแรงว่าไม่อยากให้เขาติดสอยห้อยตามไปขวางทางรัก


            “ก็ใช่สิ ตอนนี้หนังหน้าก็ดีขึ้นแล้วนี่ ไม่เป็นหนังคางคกแก่แล้วเพื่อนมันก็ไม่ได้สำคัญฮะไรหรอก” ตัดพ้อเล่นๆ แต่รู้สึกจริงๆ ไม่ใช่ว่าน้อยใจอะไรนะแต่ที่รู้สึกคือหมั่นไส้และเหม็นขี้หน้าเพื่อนต่างหาก


            “ขอบคุณครับ ขอบคุณที่แนะนำและชี้ทางสว่างให้” ดงโฮหันมาโค้งให้เพื่อนแสร้งยิ้มตาหยีเอียงคอทำตัวน่ารักในแบบที่มินฮยอนเกลียด แต่กลับได้แกนกระดาษทิชชู่เปล่าลอยมากระทบหัวซะงั้น


            “จะไปไหนก็ไป ขอให้น้องควานลินไม่เข้างาน”


            นั่นปากเหรอวะ!


            “ยังไงก็ต้องเข้า วันนี้วันพุธน้องมาทำงานอังคารพุธศุกร์” ดงโฮยักไหล่ ทำหน้าเหนือใส่อีกคนให้หมั่นไส้เล่น ในเมื่อเขาคอยมองน้องมาตลอดเกือบเดือนทำไมจะไม่รู้กะอีแค่ตารางทำงาน เบเบว่ะ

 

 




            จริงๆแล้วความรู้สึกที่เขามีให้ไลควานลินมันเหมือนกับการที่เราเจอสิ่งที่ชอบหรือน่าสนใจมากๆ อยากที่จะมีเก็บเอาไว้ อยากให้เขาอยู่ในสายตาของเราทุกวัน การที่ได้เฝ้ามองดูเขามันก็คือความสุขอย่างเดียวที่ทำได้ตอนนี้


            ก็แค่ตอนนี้นะ หวังว่าในอนาคตเราจะได้คุยกันมากกว่านี้

            บทสนทนาที่ไม่ใช่แค่การแนะนำสินค้า...


            “สวัสดีครับ โอ๊ะ... คุณลูกค้าเพื่อนพี่มินฮยอนนี่นา”


            ทันทีที่ก้าวเข้ามาในร้านก็ถูกต้อนรับด้วยรอยยิ้มที่สามารถทำให้โลกทั้งโลกสดใสแบบโรยกากเพชรวิบวับใส่ไปด้วย ดงโฮค่อยๆ ยกยิ้มทักทายกลับไปแต่ดูเหมือนคนตัวโตจะหาเสียงของตัวเองไม่พบ หัวสมองตื้อตันนึกไม่ออกว่าควรกล่าวทักทายด้วยประโยคแบบไหนดี


            แม้ว่าจะพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองทางด้านรูปลักษณ์แค่ไหน แต่ความเด๋อด๋าก็ยังคงสถิตอยู่แก่คังดงโฮตลอดไป


            “โห นี่ผิวของคุณดูดีขึ้นเยอะเลยนะครับ แถมวันนี้ก็ดูดีมากๆด้วย”


            ทำยังไงดี.... ควานลินกำลังชมเขา ไหนจะขายาวๆ ที่ก้าวเดินเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น ถ้าใกล้กว่านี้อีกนิดต้องได้กลิ่นหอมประจำตัวของอีกฝ่ายแน่ๆ เหงื่อที่เริ่มผุดซึมตรงขมับเพราะความตื่นเต้นมือใหญ่กำเข้าหากันแน่นคนตัวโตกำลังตกอยู่ในสภาวะปอดแหก แหกชนิดเป็นรูพรุนสามารถเอามาล้างจานแทนสก๊อตไบร์ทได้เลย


            “ขอผมจับดูหน่อยได้มั้ยครับ?” มือขาวที่กำลังยื่นมาสัมผัสใบหน้าของเขาชะงักไปพร้อมกับเสียงนุ่มที่เอ่ยขออนุญาต ดงโฮพยักหน้ารับช้าๆ พร้อมกับลอบกลืนน้ำลายลงคอตอนนี้หัวใจของเขาเต้นแรงและรัวมาก ราวกับว่ามันจะกระเด็นออกมาจากอก พอได้รับคำอนุญาตควานลินก็ยกยิ้มกว้างอีกครั้งพร้อมกับมือนุ่มที่สัมผัสลงข้างแก้มของคนอายุมากกว่า


            ตึกตึก ตึกตึก


            “นิ่มขึ้นมากจริงๆ ด้วย ดูเหมือนจะผอมลงด้วยใช่มั้ยครับ ครั้งนั้นแก้มยังกลมกว่านี้เลย ทำได้ยังไงเนี่ยผมต้องขอเคล็ดลับลดแก้มซะแล้ว” เสียงนุ่มพูดเจื้อยแจ้วไปเรื่อย ดงโฮแอบสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของอีกฝ่าย ดวงตาคมลอบมองใบหน้าใสที่อยู่ใกล้


ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก แต่คงไม่มีผู้ชายคนไหนชอบให้ถูกชมว่าน่ารักเท่าไหร่หรอก แต่คนตรงหน้าเขาเหมาะกับคำว่าน่ารักจริงๆ นะ


ไลควานลินน่ะเหมือนขนมหวานหน้าตาน่ากิน แก้มใสเหมือนเนื้อแป้งที่ถูกนวดมาอย่างดี ให้ความรู้สึกนุ่มๆ ฟูๆ น่าสัมผัส กลิ่นหอมอ่อนประจำตัวที่เผลอสูดดมทีไรก็ต้องอยากเข้าใกล้มากกว่าเดิม ถ้าควานลินกินได้จริงป่านนี้เขาคงจับม้วนแล้วยัดเข้าปากในคำเดียว มันน่าอร่อยจริงๆ นะ


“ควานลินไม่ต้องลดแก้มหรอกครับ แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว”


            “หือ?” ดวงตาสวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย คิ้วเรียวเลิกขึ้นด้วยความสงสัย เอียงคอมองหน้าเขาได้น่ารักน่ารวยตัวเข้ามากอด แม้ว่าส่วนสูงของเด็กหนุ่มจะมีมากกว่าเขาแต่มันก็ไม่ได้มีผลทำให้ความน่ารักลดน้อยลงได้เลย มีแต่จะเพิ่มความสมบูรณ์แบบให้คนตรงหน้า


            “ก็.. กะ ก็ แบบนี้ก็ดีแล้วครับ สมส่วนดี ผะ ผมยังต้องดูแลตัวเองอีกเยอะเลย” ตอบตะกุกตะกักแก้เขินไปพร้อมกับผละตัวออกจากสัมผัสของเด็กหนุ่ม แก้มอูมขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอายเผลอหลุดทำท่าทางเด๋อๆ ออกไปให้เห็นอีกแล้ว เขาก็อยากดูเท่ในสายตาของควานลินบ้างนะ... แต่ดูเหมือนเทพเจ้าแห่งความเด๋อจะไม่เข้าข้างกัน


            “แต่ตอนนี้คุณก็ดูดีมากๆ แล้วนะ”


            ยิ้มอีกแล้ว ทำเอาใจสั่นกว่าเดิมอีก ถ้ายิ้มมากกว่านี้จะชอบแล้วนะ...


            สำหรับน้องเขามันอาจจะเป็นคำพูดที่เอ่ยออกาเพราะหน้าที่แบบพวกทีชอบเอาใจลูกค้าก็ได้ เขาพยายามไม่คิดเข้าข้างตัวเองไปมากกว่านี้ คำชมอาจจะหลอกเราได้แต่กระจกไม่เคยหลอกเรา ดงโฮมองไปที่ผนังร้านที่มีกระจกบานโตติดเอาไว้ สะท้อนให้เห็นภาพผู้ชายตัวโตในชุดทำงาน เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มขนาดพอเหมาะกับรูปร่างถูกสวมทับด้วยสูทสีดำพร้อมกางเกงสแลคเข้ารูปทำให้เขาดูดีและไม่เพิ่มอายุให้ตัวเองเหมือนแต่ก่อน เสื้อผ้าทั้งหมดที่ซื้อใหม่ก็ได้ความช่วยเหลือจากมินฮยอนเป็นคนช่วยเลือก ดงโฮค่อนข้างที่จะพอใจในการแต่งตัวของตัวเองอยู่ไม่น้อย และหวังว่าคนตรงหน้าจะชอบมันจริงๆ


            “แล้ววันนี้สนใจสินค้าตัวไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ” เอียงคอถามอย่างน่ารัก พนักงานคนขยันก็ยังคงกระตือรือร้นทุกครั้งเวลาถามและให้คำแนะนำเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ ถ้าเขาเป็นเจ้าของร้านคงอยากจะเพิ่มเงินเดือนให้น้องซักสองเท่า แต่ถ้าน้องมาอยู่ในความดูแลของเขาน้องจะไม่ต้องทำงานให้เหนื่อยเขาก็สามารถหาเลี้ยงได้ตลอดชีวิต


            เอ่อ... หลุดปาก เผลอคิดดังไปหน่อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคิดแบบนั้นจริงๆ


            “เอาครีมบำรุงตัวเดิมครับ”


            “ได้ครับคุณลูกค้า ตามผ-


            “ดงโฮครับ เรียกพี่ดงโฮก็ได้” ดงโฮพูดขึ้นดวงตาคมจ้องมองใบหน้าใสที่ดูจะชะงักไปเล็กน้อย ที่บอกออกไปแบบนี้จะเรียกว่าเต๊าะก็ถูกแต่เขาแค่อยากให้เราคุยกันแบบลดความเป็นทางการลงกว่าเดิม ขืนยังเรียกคุณลูกค้าอยู่แบบนั้นก็ไม่ได้สนิทกันเสียที


            “ครับพี่ดงโฮ” 


               ถึงจะยังดูงงๆ และไม่ชินกับสรรพนามที่ใช้เรียกใหม่ แต่ควานลินก็ยังคงยิ้มแฉ่งตามแบบฉลับของตัวเอง เขาเคยพูดไปแล้วว่าเด็กคนนี้ชอบใช้รอยยิ้มสิ้นเปลือง ถ้ายิ้มของน้องเป็นพลังงานแบบใช้แล้วหมดไปคงน่าเสียดายแย่ แต่นี่รอยยิ้มของน้องดันเป็นพลังงานที่ใช้แล้สามารถสร้างทดแทนได้ใหม่เรื่อยๆ นี่สิ ที่สำคัญเป็นพลังงานที่สำคัญต่อหัวใจของเขาด้วย


            แบบนี้บรรจุรอยยิ้มของไลควานลินเป็นปัจจัยหลักในการดำรงชีวิตของคังดงโฮเลยดีไหมนะ ?


            ดงโฮเดินตามเด็กตัวสูงที่เดินถือตะกร้าไปหยิบสินค้าอย่างคล่องแคล่ว ส่วนสูงชะลูดของน้องไม่ได้ทำให้ดูเก้งก้างเสียทีเดียวแต่มันทำให้ร่างของควานลินดูเพรียวและน่ารวบตัวเข้ามากอดมากๆ แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็อยากกอดควานลินนั่นแหละ พลันนึกได้ว่าเมื่อวานพึ่งทำลิปบาร์มหายไปจึงมองไปยังชั้นวางส่วนที่ขายผลิตภัณฑ์บำรุงริมฝีปาก


            “ควานลินครับ ช่วยแนะนำลิปบาร์มให้ทีได้ไหม”


            “อันที่ซื้อไปอาทิตย์ก่อนหมดแล้วหรอครับ?” เด็กหนุ่มที่นั่งค้นกล่องสินค้าอยู่เงยหน้าขึ้นมาถามด้วยความสงสัย จริงๆ แล้วเขาพึ่งมาซื้อลิปไปเมื่ออาทิตย์ก่อนแต่ก็เลือกกลิ่นที่มินฮยอนแนะนำนั่นแหละ แต่ด้วยแพคเกจที่ออกจะเล็กและหายากเลยทำให้มันหายบ่อยจนต้องเสียเงินซื้อซ้ำๆ แบบนี้


            “พอดีทำหายน่ะ” คนฟังถึงกับหลุดหัวเราะ ยิ้มโชว์ฟันขาวก่อนจะลุกขึ้นบอกให้เขาเดินตามไป


            ตะกร้าใบเล็กในมือของพนักงานคนเก่งเต็มไปด้วยครีมบำรุงที่ดงโฮต้องการ และแต่ละกระปุกก็มีปริมาณมากพอสมควรที่จะทำให้เขาไม่ต้องเดินเข้าร้านนี้บ่อยๆ ทุกอาทิตย์ เลยทำให้ไม่ได้เจอหน้าควานลินแต่ยังไงซะเขาก็แอบเดินผ่านร้านเป็นประจำอยู่แล้ว ขอแค่แอบมองจากข้างนอกก็ยังดีกว่าไมได้เห็นเลย


            “วันนี้เอาแบบไหนดีครับ กลิ่นโคล่าเหมือนเดิมมั้ย?”


            “อยากลองแบบอื่นดูบ้างนะ แต่... เลือกไม่ถูก” ดงโฮตอบ ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เขิน


            “ผมว่าให้เลือกกลิ่นที่ชอบดีกว่านะ จะได้รู้สึกดีเวลาใช้”


            มีกลิ่นไลควานลินมั้ยครับ?


            ไม่ได้ดิ ขืนพูดออกไปแบบนั้นน้องได้วิ่งหนีแล้วไม่ยอมให้เจอหน้าอีกแน่ๆ มันดูเหมือนตาแก่โรคจิตที่วิ่งไล่ตามเด็กมัธยมเลย


            “มีกลิ่นซุปกระดูกวัวมั้ย?” ควานลินหัวเราะลั่นจนตัวงอเมื่อได้ยินคำตอบของคนตัวโต ดวงตาสวยหยีลงอย่างน่ารักตอนนี้มีน้ำตาเล็ดออกมาเล็กน้อย พอตั้งสติได้ก็ค่อยๆ หายใจเข้าออกลึกๆ เอามือกุมท้องที่เจ็บเพราะผ่านมาหัวเราะมา


            “หัวเราะจนเจ็บท้องเลยครับ พี่นี่ตลกดีนะ ไม่มีแบรนด์ไหนผลิตลิปบาร์มกลิ่นซุปกระดูกวัวหรอกนะครับพี่ดงโฮ”


            “มันเป็นมุขน่ะ ครั้งก่อนควานลินบอกว่าพี่ไม่มีอารมณ์ขัน ก็เลยอยากลองเล่นดูบ้าง” คนตัวโตยิ้มตาหยีส่งไปให้ เด็กหนุ่มชะงักก่อนจะหันมามองหน้าเขา รอยยิ้มบางๆ หุบลงทันทีกลายเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ


            “พี่จำได้ด้วยเหรอครับ เก่งจังเลย” ควานลินพูด เด็กหนุ่มไม่คิดว่าดงโฮจะจำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของการเจอกันครั้งแรกระหว่างพวกเขาได้ แต่มันก็ทำให้รู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าเป็นคนที่เก็บรายละเอียดดีแค่ไหน ถือเป็นอีกเรื่องที่สร้างความประทับใจระหว่างควานลินและลูกค้าตัวโตเลยก็ว่าได้


            “ถ้าชอบก็จำได้หมดแหละ”


            “อะไรนะครับ?” หันมาถามอีกครั้งเพราะฟังไม่ถนัด ไม่มีทางที่เขาจะพูดให้ได้ยินชัดๆ หรอกนะ ถ้าขืนพูดออกไปก็โดนจับได้กันพอดีว่าคิดอะไรกับน้อง


            “อะ อ่อ เปล่าครับ” ดงโฮโบกมือปฏิเสธ “เลือกไม่ถูกจริงๆนะ งั้นควานลินช่วยเลือกหน่อยได้ไหม?”


            เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกฝ่าย นัยย์ตาของคังดงโฮดูมีประกาบวิบวับถ้าไม่ติดว่าการพบกันครั้งแรกทำให้ควานลินเข้าใจว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชายนิ่งๆ ดูไม่มีพิษภัยเขาคงเข้าใจว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังส่งสายตาเจ้าชู้มาให้กันแน่ๆ


            แต่ความลินคงลืมไปว่า ผู้ชายนิ่งๆ ก็เจ้าชู้ได้นะ โดยเฉพาะกับคนที่ชอบ


            “อืมมม.. งั้นผมแนะนำกลิ่นนี้ให้แล้วกัน” มือขาวไล่ดูสินค้ามากมายที่หน้าตาค่อนข้างเหมือนกัน ดงโฮเฝ้ามองดูการกระทำของอีกฝ่ายอย่างสนใจ ไม่ว่าจะเป็นการขยับนิ้ว ปากเล็กๆ ที่ยู่ออกมาเล็กน้อย ดวงตากลมที่จับจ้องอย่างตั้งใจ


            ตอนนี้เขารู้แล้วแหละ ว่าหัวใจของเขาเต้นแรงเพราะเด็กคนนี้จริงๆ


            แบบนี้จะเรียกว่าชอบได้ไหมนะ ?


            “กลิ่นนี้เป็นกลิ่นที่ผมใช้ประจำเลยครับ แต่แบรนด์ที่ผมใช้มันหมดเลยจะแนะนำตัวนี้แทน” ลิปบาล์มแท่งเล็กในแพคเกจน่ารักถูกยื่นมาให้ ดงโฮรับไว้ก่อนจะพิจารณาอย่างสนใจ ถ้านี่เป็นกลิ่นที่ควานลินใช้เวลาทาเขาต้องนึกถึงอีกคนมากแน่ๆเลย


            “กลิ่นวนิลามิ้นต์งั้นเหรอ?” คนตัวโตพึมพำออกมาเบาๆ เขาเองก็ไม่เคยใช้กลิ่นนี้เลยซักครั้ง มันอาจจะดูแปลกใหม่แต่ถ้าควานลินเป็นคนเลือกให้อะไรมันก็ดีทั้งนั้นแหละ


            “ใช้ได้มั้ยครับ ที่นี่ไม่มีกลิ่นซุปกระดูกวัวซะด้วยสิ” ยังไม่วายที่จะเอ่ยแซว ดงโฮยิ้มออกมาเบาๆ มองหน้าพนักงานจอมซนที่เอ่ยล้อเขาแล้วทำท่าทางน่ารักกลบเกลื่อนความแสบซนของตัวเอง


            “ถ้ามีมันจะดีมากเลยนะ เวลาทาจะได้รู้สึกเหมือนได้กินซุปไปด้วย”


            “พี่นี่ท่าทางจะชอบซุกกระดูกวัวมากเลยนะครับ”


             “อืม ชอบมากเลย” ดงโฮพยักหน้างึกงัก “วันหลังว่างๆ ไปทานด้วยกันไหมล่ะ?”


            รอยยิ้มกว้างของเด็กหนุ่มหุบลงฉับพลันอีกครั้ง ควานลินเม้มปากหรี่ตามองลูกค้าตัวโตอย่างจับผิด คนที่พึ่งหลุดปากชวนไปดูเหมือนจะพึ่งได้สติ ดงโฮอ้าปากหวอเขาไม่น่าปล่อยให้ปากพูดไปตามความคิดเลยจริงๆ


            “ชวนผมแบบนี้คิดอะไรกับผมเหรอครับ?”


            ไม่คิดก็บ้าแล้วน้อง...


            “อะ กะ ก็ชวนดูไง เผื่อจะได้รู้จักกันมากกว่านี้” เสียงทุ้มตะกุกตะกักตอบไป ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นริ้วสีแดงที่เปื้อนแก้มอูมๆ ของดงโฮอยู่ตอนนี้ ราวกับใบหน้าถูกนำเอาไปอังไฟเพิ่มอุณหภูมิในหน้าหนาวเลย ร้อนไปถึงหูแล้วเนี่ย


            “...................” เด็กหนุ่มยังคงแกล้งจับผิดอยู่อย่างนั้น ตอนนี้ดงโฮแทบจะอยู่ไม่สุขเลย มือไม้ก็ไม่รู้จะเอาไปวางไว้ที่ไหน ประหม่าไปหมดจนอยากจะวาร์ปหายไปจากที่นี่ซะ


            “จริงๆนะ”


            สีหน้าจริงจังของดงโฮทำเอาควานลินหลุดยิ้มและหัวเราะเบาๆ “เลิกแกล้งแล้วก็ได้ครับ อย่าทำหน้าจริงจังแบบนั้นสิ”


            “แต่ว่านะ... นี่นึกว่าพี่คิดอะไรกับผมเสียอีก กะว่าจะแจกไอดีคาทกซะหน่อย”


            พอได้ยินดังนั้น ดงโฮถึงกับหูตั้งหางกระดิกทันที จะไม่แปลกอะไรใช่ไหมถ้าเขาจะใช้โอกาสนี้ขอไอดีของน้องเอาไว้เลย ในเมื่อเด็กมันเปิดทางให้แล้วเราก็ต้องเดินตางทางนั้นสิ


            “แจกเลยก็ได้ เอาไว้ขอคำปรึกษาน่ะ”


            ไม่ใช่ปรึกษาเรื่องดูแลผิวหน้านะครับ แต่เรื่องดูแลหัวใจต่างหาก



TBC.







ตอนแรกตั้งใจไว้ว่าสองตอนจบ อ่าว... ไม่ยอมจบว่ะ 

เออ ไม่จบก็ไม่จบ 555555555 งงใจจังเยยยย


ปล.ยังไม่ได้ดูคำผิดเลย ถ้ามีสะกิดบอกได้นะคะ

ปล.2 ที่เคยถามว่าถ้าแต่งคู่อื่นลงในบทความนี้ได้มั้ย เราตัดสินใจละ 

เปิดบทความใหม่ดีกว่า อิอิ ถ้าเกิดมีใครชอบในความกะโหลกกะลาของเราก็ฝากด้วยน้า ฮรี่ๆ

คิดไว้ว่าถ้าต่อเรื่องนี้จบ แล้วไปเอาเรื่องพี่ผู้กองคังจบจะขึ้น ครูฝึกรด. กับนักศึกษาวิชาทหารไลควานลินต่อ 55 

แต่อาจจะเปลี่ยนชื่อเป็นไทยๆ หน่อย อาจจะมีคู่อื่นด้วยเป็นเดอะซีรี่ส์งี้ นี่คิดไว้... คิดเฉยๆ 55555555555555555555




1 คอมเม้น =  1 บาท สมทบทุน โว๊ะ ไม่ใช่

1 คอมเม้น = หลายกำลังใจให้คนๆ นี้เดินต่อปัยส์ ><



เม้ามอยในทวิต
╯﹏╰
#อาชีพโฮลิน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,334 ความคิดเห็น

  1. #1285 pukkapuk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 12:45
    ตลกกกกกกกก55555555555555
    #1,285
    0
  2. #974 Galaxy_Pcy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 21:17
    เขินจนขาเบียดดหมดล๊าววแงๆทำไมมมน้องงน่ารักกกทำไมน้องโมเอ้แอทแทคเก่งขนาดเน้!!!!!
    #974
    0
  3. #734 โอเลนจี ×` (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:16
    นังหมีนี้มันร้ายจริงๆ. 555555
    #734
    0
  4. #669 Tanee Lov (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:51
    ชอบบความเด๋ออ
    #669
    0
  5. #661 naenaenea (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:43
    น้องมันร้ายยยยย
    #661
    0
  6. #556 E.L.F*JW (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 02:04
    น้องกะใช่ย่อยยยยย
    #556
    0
  7. #477 -Shawty- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 02:39
    สกิลยังไม่ถึงขั้นแบบนี้ ระวังจะกลายเป็นโดนเต๊าะกลับซะเองนะพี่หมีย้ากกก
    #477
    0
  8. #339 Jinjoo.K (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 04:11
    ปกติอ่านเเต่หลินโพสิชั่นเมะ มีเรื่องนี้แหละที่ต่างออกไป555555
    มาลองอ่านยัยไลหลินหลินดีกว่า
    #339
    0
  9. #263 ansine (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 00:39
    อ่านไปก็เขินไป อิพี่เต๊าะอีกค่ะเต๊าะอีกน้องชอบ555555555
    #263
    0
  10. #257 Joneta (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 19:02
    โอ้ยยยยยย น่ารักจังโฟ่ยยยยยยยนยยยทกสห_สสพสเสแสกหนาพา
    #257
    0
  11. #256 ace.v (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 11:04
    กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก พี่ดงโฮววววววววววว ทำไมเปนคนเด๋อด๋าได้ขนาดนี้ 555555555555555555 น้องก็แอบคิดไรป้ะเลยพูดแบบนั้ อรั้ยยยยยเขินยนยยน
    #256
    0
  12. #255 +Ayame+ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 09:39
    น่ารักกกกกกกก ชอบความเด๋อด๋า แต่ที่น้องยอมขนาดนี้เพราะความไม่มีพิษมีภัยนี่แหละ
    #255
    0
  13. #254 Rika Rikatkk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 01:45
    คนพี่หยอดเก่งนะเนี่ยยยยย คนน้องก็รับส่งได้ดี ฮือ แบบนี้พี่ดงโฮไม่น่าจะนกแล้วนะคะ ฮี่ๆๆๆ
    #254
    0
  14. #253 hearxsam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 01:32
    กรีดร้องกรี้ดดดดไม่มีพี่เสือคนกากแร้วจ้าาา-////-
    #253
    0
  15. #252 Aomptp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 01:21
    หลินจะรุกพี่เขาขนาดนี้ไม่ได้ พี่ดงโฮคนกากต้องให้น้องรุกเอง แต่ลูกเราก็นะจะแจกไอดงไอดีคาทกพี่เขาอ้อยคว่ำมากกกกกลูกแม่ ชอบบบบบย
    #252
    0
  16. #250 MeeMheeP (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 00:04
    วั้ยๆ มีจะจงจะแจกไอดงไอดีด้วยอะ นอกจากหมีตัวนี้จะร้ายกาจแล้ว(ว่าที่)แฟนหมีก็ร้ายกาจไม่เบาเลยนะคะ อ้อยเรี่ยราดโลยยยย
    #250
    0
  17. #249 leenutcha (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 22:35
    อร๊ายยย เขิลสุด น้องอ้อยพี่แล้วจ้าาาา
    #249
    0
  18. #248 annsriinlimbo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 20:16
    น้องหลินนนนนนนนนนนน ไม่ต้องพี่ดงโฮหรอกพี่คนอ่านก็เขินม้วนมากลูกกกกกกกกกกกกกก น่ารักมากค่ะฮืออออ
    #248
    0
  19. #247 Mamimilky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 20:08
    อร้ายยยยยยย ทำไมหลินอ้อยพี่แบบนั้นละลูก 5555555 อิพิก็นะเขิลวนไปค่ะ บิดแล้วบิดอีกแน่ๆ
    #247
    0
  20. #245 Nyutaro (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 18:51
    ชอบความเงอะงะของพิเค้าอ่ะ เค้ารู้กันทั้งร้านละว่ามาจีบน้องไลล
    #245
    0
  21. #244 With WiTCH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 18:21
    พิดงโฮลุคใหม่ดีกับใจที่สุด ชอบอ่ะ ชอบหลินด้วย น่ารักน่าหยิก ขอบคุณนะคะไรท์
    #244
    0
  22. #243 karipp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 17:00
    พิดงโฮโคตรกากเลย น้องรุกเองแล้วเนี่ย55555 ใจคิดอย่างแต่ปากไม่ไปเลยนะคะ แหม่ ตอนหน้าพิควรเลยป๊อดได้แล้วนะคะ5555

    ปูลู แอบอยากอ่านนศทไลควานลินนะคะ มีแววว่าจะกิ๊วก๊าวหัวใจน่าดู ฮืออออ555
    #243
    0
  23. #242 pichaya_aom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 15:30
    งือออน่ารักกกอ่านละเขินนนนน
    #242
    0
  24. #241 bingoxbt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 14:40
    น่ารักน่าชัง พี่ก็เด๋อด๋า น้องก็ขี้แกล้ง ขี้แหย่ และขี้อ่อย(?) 5555555 ต้องคุณสปอนเซอรหลักของเรานะคะ ท่าฮวังมินยอนค่าาา~
    #241
    0
  25. #240 Mr. Queen (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:41
    ชอบก็บอกว่าชอบ น้องเปิดทางมาให้ขนาดนี้ละ
    #240
    0