(produce101) กรุณาระบุอาชีพที่ต้องการ - sf holin ♡

ตอนที่ 7 : How to take care of your heart [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,538
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    19 ก.ค. 60








            กลิ่นดอกไม้หอมอ่อนๆลอยมาแตะปลายจมูกทำให้คังดงโฮต้องมองหาดูจากความแรงของกลิ่นคงจะอยู่ไม่ไกลนัก เขาลุกขึ้นยืนทำท่ายืดเส้นยืดสายแต่สายตาก็สอดส่องหาที่มาของกลิ่นไปทั่วบริเวณ ไม่นานก็พบเพื่อนร่วมงานที่กำลังทาแฮนด์ครีมด้วยความละเมียดละไม ดูผ่านๆ น่าจะเป็นกลิ่นดอกไม้นั่นแหละ แต่ไม่รู้ว่าดอกอะไรเพราะบนหลอกผลิตภัณฑ์นั่นมีรูปดอกไม้สีชมพูอยู่นี่นา


            ดูเหมือนคนถูกมองจะรู้ตัวฮวังมินฮยอนชะงักการกระทำแล้วเงยหน้าของเพื่อนพร้อมเลิกคิ้วถามเป็นอวัจนภาษา


“นั่นปากหรือรอยส้นเท้าแตกวะไอ้ดงโฮ”


ปากกูเหรอ?


            มินฮยอนร้องทักเมื่อบังเอิญสำรวจใบหน้าของดงโฮพบรอยแตกระแหงของดินจำนวนมากบนริมฝีปากที่เรียกได้กว่ากร้านกว่ากระดาษทรายนั่น ทำให้คนถูกทักรีบเอามือขึ้นมาจับริมฝีปากของตัวเอง ใช้นิ้วแกะๆ ริมฝีปากที่แห้งแตกเป็นแผ่น อีกมือก็ลูบใบหน้าของตนที่ไม่เคยได้รับการดูแลเลย ย้ำอีกครั้ง ไม่เคยได้รับการดูแลเลย


            อาจจะเพราะความเป็นผู้ชายที่ไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยเช่นผิวหน้าผิวกายมากเท่าไหร่ เวลาอาบน้ำก็ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที ส่วนโฟมล้างหน้าที่ใช้น่ะเหรอ.... ไม่ใช้อะ ใช้สบู่เหลวอันเดียวกับอาบน้ำนั่นแหละ ง่ายดีออก แถมประหยัดด้วย


            มินฮยอนเดินอ้อมโต๊ะทำงานที่อยู่ตรงข้ามกันเพื่อเดินมาหาเพื่อนตัวตัน ฮวังมินฮยอนถือว่าเป็นหนุ่มพนักงานที่ฮอตที่สุดในบริษัท ไม่ว่าจะตอนเช้าตอนเที่ยงหรือตอนเย็นก็มีสาวน้อยใหญ่เดินมาขายขนมจีบไหนจะผู้จัดการฝ่ายที่ชอบเรียกให้มินฮยอนไปชงกาแฟให้ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ธุระของคนตัวสูงเลยซักนิด พอถูกทักท้วงก็ให้เหตุผลว่ามินฮยอนชงกาแฟรสชาติถูกปากที่สุด


            แต่บางทีหัวหน้าก็อาจจะลืมไปว่ากาแฟของออฟฟิสเป็นแบบ 3IN1 เทใส่แก้วกดน้ำร้อนพร้อมดื่ม


            “ดูหน้านายสิเพื่อน หยาบยิ่งกว่ากระดาษทรายเบอร์ศูนย์อีก” ไม่พูดเปล่าเจ้าของผิวเนียนก็ยื่นมามาสัมผัสใบหน้าของเพื่อนอย่างสงสัย ถึงท่าทางนั่นจะเหมือนนักสำรวจที่กล้าๆ กลัวๆ และกำลังจะตัดสินใจว่าจะกระโดดลงไปในถ้ำค้างคางดีหรือไม่ก็ตาม


“เรื่องของฉันหน่า” ดงโฮสะบัดหน้าหนีด้วยความรำคาญก่อจะยกมือขึ้นมาแกะริมฝีปากที่แห้งแตกอีกครั้ง


            เพี้ยะ! มินฮยอนตีมือที่กำลังแกะเการิมฝีปากอย่างแรงจนคนถูกทำร้ายสะดุ้งตัวโยน


            “บอกแล้วไงว่าอย่าแกะปาก แล้วลิปบาร์มที่ให้ไปเมื่ออาทิตย์ก่อนอยู่ไหนทำไมไม่ทา คนอื่นเขาจะหาว่าฉันไม่รู้จักดูแลเพื่อน” ปากก็บ่นไปพร้อมกับกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง ก้มๆเงยๆ ควานหาอะไรซักอย่างจากลิ้นชักส่วนตัว ไม่นานคนตัวสูงก็กลับมาพร้อมกับกระปุกครีม หวี ที่คาดผม และลิปบาร์มแท่งเล็กแพคเกจหวานชวนคิ้วกระตุก


            “ไม่รู้ว่าลืมไว้ที่ไหนอะ ทำหายแล้วมั้ง” เขาตอบไปตามความจริง ดงโฮไมใช่คนที่จะมาสนใจสิ่งของชิ้นเล็กๆ แถมสีชมพูหวานขนาดนั้นหรอก และเขาคิดว่ามันหายไปตั้งแต่วันแรกที่มินฮยอนให้ด้วยซ้ำ แต่ไม่บอกให้หมอนั่นรู้หรอกนะ ขืนพูดออกไปได้นั่งฟังอีกฝ่ายบ่นจนไม่ได้ทำงานแน่ๆ


            ฮวังมินฮยอนคือเพื่อนร่วมงานที่สนิทที่สุดของดงโฮ และเป็นคนที่ฮอตปรอทแตกมากที่สุดในออฟฟิส ขนาดเขาเป็นผู้ชายด้วยกันยังแอบชมเลยว่าผิวของหมอนี่ดีจริงๆ ทั้งขาว เนียน และมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ในแบบผู้ชาย ไม่ว่าจะเป็นผิวกายหรือใบหน้าก็ได้รบการดูแลอย่างดี ร่างกายสมส่วนมีมัดกล้ามพองามไหนจะพ่วงด้วยส่วนสูงที่เพอร์เฟคนั่นอีก แอบได้ยินมาว่าเข้าสปาและนวดหน้าทุกอาทิตย์ด้วย เรียกได้ว่าเป็นแฟนหนุ่มในอุดมคติของสาวน้อยใหญ่หลายคนเลยทีเดียว


            ต่างจาก คังดงโฮ ผู้ชายที่มีใบหน้าดุดัน หน้าตาที่เหมือนหมีหิวน้ำผึ้ง บุรุษที่ชอบทำตัวเหมือนบ้านไม่มีกระจก ผมเผ้ารุงรังเหมือนทาซาน การแต่งตัวที่ส่วนทางกับแฟชั่นปัจจุบัน วันไหนอากาศเย็นหน่อยก็จะใส่เสื้อโค้ชตัวหนามายิ่งทำให้ดูเหมือนหมีตัวตันๆ มากยิ่งขึ้นไปอีก บอกเลยว่าตลอดชีวิตที่เกิดมาบนโลกกว่า 27 ปี คังดงโฮไม่เคยมีแฟนซักคน และเหตุผลที่เจ้าตัวยกขึ้นมาปกป้องตัวเองบ่อยที่สุดคือ ไม่อยากมีใคร ขอโฟกัสเรื่องงาน


            สองเพื่อนซี้ที่เวลาเดินคู่กันทำให้หลายคนที่พบเห็นรับรู้ได้ว่านรกและสวรรค์มีจริงและสามารถเห็นได้ชาตินี้ไม่ต้องรอให้ตายก่อน หนุ่มหล่อและบุรุษรุงรังพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็นแล้วว่าความต่างไม่เป็นตัวกำหนดมิตรภาพ


            ถึงมินฮยอนพยายามเปลี่ยนแปลงเพื่อนของเขาอยู่หลายครั้ง แต่ก็ล่มไม่เป็นท่าเสมอ


            “ไหนเอาหน้ามานี่สิ ละเหนื่อยใจกับนายจริงๆ” มินฮยอนพูดพร้อมจัดการล็อคใบหน้าของเพื่อนให้อยู่นี่ เอาที่คาดผมสีดำที่หยิบติดมือมายัดใส่ใบหน้าหมีๆ นั่นเพื่อเสยผมที่ยาวปรกตาให้สะดวกมากขึ้น หยิบทิชชู่เปียกจากโต๊ะของดงโฮเองและเริ่มเช็ดไปตามใบหน้าของเพื่อน สัมผัสเย็นๆ ทำให้คนที่ขัดขืนในตอนแรกนิ่งลง หากใครที่มองมาภาพตรงหน้าอาจจะดูเหมือนมินฮยอนกำลังอาบน้ำตัดแต่งขนลูกสุนัขตัวโตที่แอบหนีออกจากบ้านไปเล่นโคลนกลับมาด้วยสภาพขนที่เต็มไปด้วยรอยดินแห้งกรัง


            ดูเหมือนเจ้าดงโฮก็ชอบสัมผัสแผ่วเบานั่นด้วยสิ ไอ้หมอนี่มันลูกหมาชัดๆ


            “เนี่ย เช็ดหน้าเช็ดตาออกดีๆ ก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้บ้าง ฉันบอกแล้วว่าให้หัดดูแลตัวเองบ้างไม่ใช่วิ่งผ่านน้ำแล้วมาทำงาน ภาพลักษณ์สำคัญนะเว้ย” ฮวังมินฮยอนที่บ่นเหมือนกำลังโคฟเวอร์แม่ของเขา ทิ้งทิชชู่ลงถังขยะก่อนจะหยิบกระปุกครีมขึ้นมาและจัดการแต้มลงบนใบหน้าของเพื่อนอย่างเบามือ เกลี่ยนวดไปตามผิวหน้าด้วยความนุ่มนวล ไม่ลืมแตะสัมผัสแก้มพองๆ นั่นเพื่อวัดความชุ่มชื่น ใบหน้าหล่อเผยยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะหยิบลิปบาร์มกลิ่นโคล่าสุดโปรดของเขามาทาลงที่ริมฝีปากที่แห้งแตกราวกับส้นเท้าของคังดงโฮ


            “เม้มๆ เม้มปากดิ” ปากก็สั่งไปพร้อมกับทำท่าทางประกอบเพื่อเป็นตัวอย่างให้เจ้าหมีตัวโต


            “นี่จะมายุ่งอะไรกับหน้าฉันนักวะมินฮยอน” พอเม้มปากเสร็จก็บ่นออกมาทันที มือสากยกขึ้นมาจับที่ริมฝากของตัวเองที่ตอนนี้เคลือบไปด้วยลิปบาร์มราคาแพงของเพื่อนรัก


            “ไม่ได้อยากยุ่งหรอกเว้ย แต่ทนเห็นไม่ได้อะ บอกกี่ครั้งแล้วว่าลิปมันนี่ให้พกติดตัวไว้ตลอด เสื้อผ้าที่ก็ใส่อะไรมาโคตรเชยเลยบ้านไม่มีกระจกก็บอกจะได้ซื้อให้ ทำตัวเห่ยแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะมีแฟนกับเขาซักทีวะ”


            “เออๆ คราวหลังจะดูแลให้ดีกว่านี้ละกัน” รับปากส่งๆ เพื่อตัดรำคาญก่อนจะหันหน้าเข้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อทำงานค้างต่อ แต่ก็ต้องชะงักมือเมื่อเส้นผมถูกอีกคนจัดการสางให้อย่างใจเย็น ตอนนี้ผมของเขาก็เริ่มยาวได้พอสมควรแล้ว บางทีมันอาจถึงเวลาที่ต้องเข้าร้านตัดผมในรอบหลายเดือน หลังจากเดินเลยร้านอยู่หลายครั้ง


            “ผมก็ไม่หวี ครีมก็ไม่ทา ปากก็แตก”


            เอออ รู้แล้ว จะไปตัดวันนี้แหละ


            “แบบนี้ใครที่ไหนเขาจะกล้าจูบด้วยวะ คงเหมือนจูบตีนอะ”


            อ่าวไอ้นี่ มันธุระอะไรที่ต้องเอาปากเขาไปเทียบกับเท้าวะ


            “รู้แล้วๆ ต่อไปจะดูแลตัวเองให้ดีครับ” ตอบเชิงประชดเป็นครั้งที่สอง แอบเหลือบมองภาพสะท้อนตัวเองในกล่องเหล็กเก็บปากกาที่วางอยู่บนโต๊ะ ก็ไม่ได้เคยพูดนะว่าตัวเองหน้าตาแย่ แต่เพราะความไม่สนใจที่จะดูแลเลยทำให้เขาดูเห่ยและไม่น่าคบหามากกว่า


            “ก็พูดแบบนี้ตลอดมั้ยวะ”


            ภาพที่สะท้อนให้เห็นคือผู้ชายที่จัดว่าหน้าตาดีถึงตอนนี้จะมีความบวมเป็นเพื่อนติดอยู่ใบหน้าก็ตาม ใบหน้าดุของเขานี่แหละเสน่ห์ที่คนอื่นไม่มี มินฮยอนเคยบอกหลายครั้งว่าเขาก็เป็นคนที่หน้าตาดีมากคนหนึ่งแต่เสือกปล่อยตัวให้เน่าเฟะเหมือนหมีตกถังโคลน นี่แหละเพื่อนที่แท้จริง


            ส่วนเรื่องความรักของเขาก็อย่างที่บอกไป เขาไม่เคยมีแฟนเลย ชีวิตช่วงมหาลัยที่มีแต่หนังสือและแว่นตาหนาๆ ทรงโบราณนั้น ต่างจากมินฮยอนที่ป็อปและเสน่ห์แรงมาตั้งแต่สมัยเรียน หลายคนเคยถามว่าพวกเขามาคบกันได้ยังไง


            สงสัยเป็นเพราะบุปเพอาละวาดมั้ง?


            อย่าพึ่งตำหนิว่าคำพูดคำจาดูเก่าแก่โบราณกันนะ เพราะนี่แหละคือคังดงโฮมนุษย์ระบบอานาล็อค


            “เอางี้มั้ย ไหนๆ เงินเดือนก็พึ่งออก เย็นนี้ไปซื้อครีมบำรุงกัน” มินฮยอนว่ายิ้มร่าจนตาเล็กๆ นั่นกลายเป็นขีดเดียว ทำเอาคนฟังถึงกับต้องขมวดคิ้วแน่น ในใจนี่อยากค้านหัวชนฝา จะให้ผู้ชายสภาพแบบเขานี่เหรอเดินเข้าพวกร้านขายผลิตภัณฑ์เสริมความงามแบบนั้น ไม่เอาด้วยหรอกเว้ย


            ดงโฮส่ายหน้าปฏิเสธแทบจะทันที ไม่ต้องให้สมองประมวลผลอะไรมาก คำตอบหนึ่งเดียวจากเขาคือไม่ ไม่มีทางซะหรอกฮวังมินฮยอน


            “ไม่เอา เดี๋ยวเขาหาว่าไปปล้นร้าน”

            เก่งจริงก็อุ้มกันไปเลยสิครับเพื่อน

            .

            .

            .

           




            แล้วมันเป็นวันอะไรของคังดงโฮวะเนี่ย...


            สุดท้ายก็ถูกมินฮยอนหลอกล่อมาจนได้ ด้วยเหตุผลที่ว่าจะพาไปกินซุปกระดูกวัวร้านเด็ดแต่พอเขาเดินตามเพื่อนสนิทมาเรื่อยๆ ไหงมาหยุดอยู่ที่ร้านเครื่องสำอางจนได้ มันก็ไม่เชิงร้านเครื่องสำอางซะทีเดียวเพราะมีผลิตภัณฑ์อย่างอื่นขายรวมอยู่ด้วย ถ้าพูดถึงร้านเครื่องสำอางหลายคนคงคิดถึงร้านสีชมพูที่ตกแต่งน่ารักสวยงามเหมาะกับสาวๆ วัยรุ่น แต่สถานที่ตรงหน้าของเขาคืออาคารแบ่งเช่าสีขาวสะอาดตาอาจจะมีแซมสีชมพูสีฟ้าพาสเทลพอให้ดูน่ารักสวยงาม แต่การตกแต่งและเลือกโทนสีแบบนี้มันทำให้พวกผู้ชายกล้าที่จะเดินผ่านมากขึ้น และเขาคนหนึ่งและที่กล้าแค่เดินผ่านถ้าให้เดินเข้าไปก็คงไม่เอาหรอก


            “พร้อมยัง” มินฮยอนหันมาถามเพื่อนอย่างอารมณ์ดี ก็อย่างที่รู้กันคือหมอนี่ค่อนข้างจะดูแลผิวพรรณตัวเองหนักมากเลยเป็นสมาชิกและลูกค้าประจำของที่นี่ แถมยังเคยเล่าให้เขาฟังด้วยว่าพนักงานบริการดีและเป็นร้านที่ผู้ชายเข้ามากที่สุด


            ที่สำคัญคือมีพนักงานที่เป็นผู้ชายด้วย.... นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้ชายส่วนมากเลือกที่จะเข้ามาอุดหนุนร้านนี้มากกว่า เพราะแน่นอนว่าถ้าผู้หญิงรู้ใจกันยังไง ผู้ชายอย่างเราก็รู้ใจกันแบบนั้นแหละ และยังช่วยลดความขัดเขินของหนุ่มๆได้ด้วย


            “ฝากซื้อไม่ได้เหรอ....” ดงโฮพูดเสียงอ้อมแอ้ม หันซ้ายหันขวาท่าทีลุกลี้ลุกลนไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหนก้าวเท้าซ้านหรือขวาก่อน แม้กระทั่งจะบังคับสายตาให้โฟกัสไปตรงไหนเขายังทำไม่ถูกเลย เกิดมาไม่เคยมาร้านแบบนี้ซักที มันก็มีตื่นเต้นกันบ้าง


            “ไม่ได้ๆ ผิวคนเราไม่เหมือนกัน เดี๋ยวเข้าไปแล้วให้พนักงานขายเขาแนะนำให้ มาเลยไอ้หมี” ว่าแล้วก็ลากคอเสื้อเพื่อนสนิทให้เดินตามไป หมีตัวใหญ่เองก็ขัดขืนอะไรมากไม่ได้ทำได้เพียงขนกระเป๋าเอกสารประจำตัวขึ้นมาบังใบหน้าของตัวเองไว้อย่างเขินอาย


            อาจจะดูเป็นภาพแปลกตามากพอตัว เมื่อผู้ชายตัวสูงที่กึ่งลากกึ่งบังคับให้ผู้ชายร่างหมีอีกคนเดินตามเข้าไปในร้านเครื่องสำอาง ดูๆ ไปก็คล้ายคุณแม่ที่พาลูกมาส่งโรงเรียนอนุบาลครั้งแรก แต่ลูกชายกลับงอแงขอกลับบ้าน


            “ยินดีต้อนรับครับ สนใจสินค้าตัวไหนสอบถามได้นะครับ”


            ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในร้านก็สัมผัสถึงความเย็นของเครื่องปรับอากาศพร้อมเสียงนุ่มๆ ของพนักงานต้อนรับที่ลอยมาพร้อมกับไอเย็นๆ ดงโฮไม่รู้ว่าพนักงานที่กำลังทักทายพวกเขานั้นเป็นใครและหน้าตาอย่างไร เพราะกระเป๋าใบเขื่องที่ปิดหน้าเอาไว้ทำให้เขาไม่เห็นอะไรเลย และไม่คิดจะเอาออกด้วย


            “สวัสดีครับน้องควานลิน พอดีวันนี้พี่พาเพื่อนมาซื้อครีมบำรุงน่ะ เฮ้ยดงโฮ จะเอากระเป๋าบังหน้าทำไมวะ”


            มินฮยอนทักทายเด็กคนนั้นก่อนจะหันมาดุเพื่อนพร้อมมือที่กระชากกระเป๋าใบสำคัญของเขาออกไป มือใหญ่จับกระเป๋าของตนเอาไว้แน่นจนเกิดการฉุดกระชากกลายเป็นสงครามเล็กๆ ระหว่างเพื่อนสนิท แต่สุดท้ายเขาเองต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้เพราะมินฮยอนเล่นสกปรกโดยการเหยียบเท้าของเขาเพื่อให้มือปล่อยกระเป๋าออก


            ทันทีที่สายตาไร้วัตถุบดบังก็ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มตัวสูงใบหน้าหล่อเหลาที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า เด็กตัวสูงอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยืนส์สีซีดตรงอกที่ป้ายเล็กๆ ปักชื่อบ่งบอกตัวตนเอาไว้ว่า ไลควานลิน’ รอยยิ้มน่ารักที่ส่งมาให้ทำเอาคังดงโฮเผลอมองค้างพลันสงสัยความใบหน้าที่แสนจะเพอร์เฟคนั้นผ่านการทำศัลยกรรมพลาสติกมาหรือเปล่า ทำไมมันถึงได้ลงตัวและดูดีขนาดนั้น ใบหนึ่งก็นึกอิจฉาส่วนอีกใจก็รู้สึกว่าอยากมองไปนานๆ


            “สวัสดีครับคุณลูกค้า” เสียงนุ่มเอ่ยทักทายอีกครั้ง ทำให้ดงโฮหลุดออกจากห้วงภวังค์ของตน ร่างหนาสะดุ้งเฮือกก่อนจะแทนที่ด้วยอาการประหม่า เรียกรอยยิ้มจากควานลินพร้อมเสียงหวเราะเบาๆ ของเพื่อนสนิทได้


            “คะ ครับ” ดงโฮเอ่ยสั้นๆ นึกขายหน้าที่แสดงท่าทางเด๋อๆ น่าอายออกไปให้คนที่พึ่งเจอกันได้เห็น มันคงเป็นการพบกันครั้งแรกที่ไม่ค่อยดีนัก ก็แน่ล่ะสิ.... จะให้เขาเดินเข้าร้านเครื่องสำอางอย่างมั่นใจหรือไงกัน


            ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนแอบมองสำรวจไปทั่วร้าน ชั้นวางและเคาท์เตอร์มากมายที่ถูกจัดเรียงสินค้าไว้อย่างสวยงามแถมยังมีป้ายราคาพร้อมโปรโมชันต่างๆ ติดไว้อย่างละเอียด แถมยังมีโซฟาตัวใหญ่ที่วางเอาไว้แถวประตูทางเข้าพร้อมกับตู้กดน้ำบริการ มันทำให้รู้ว่าเจ้าของร้านและพนักงานของที่นี่ใส่ใจกับการบริการมากแค่ไหน


            “นี่ ควานลินช่วยพี่หน่อยนะ พอดีไอ้ดงโฮมันเป็นพวกผู้ชายบ้างานน่ะ หน้านี่ไม่เคยแตะครีมเลยซักครั้ง ปากก็แห้งแตกอย่างกะเท้าแหน่ะ งบวันนี้ไม่อั้นเลยเงินเดือนพึ่งออก” มินฮยอนว่าพลางทำท่าตบกระเป๋ากางเกงยืนยันว่าวันนี้พวกเขามีเงินจ่ายค่าเสียหายทั้งหมดแน่ๆ แม้ว่าจะไม่ได้พูดถึงการกินข้าวเปล่าประทังชีวิตในช่วงสิ้นเดือนก็ตาม


            “ครับ เดี๋ยวผจะช่วยเลือกเต็มที่เลย คุณดงโฮตามผมมาเลยนะครับ” ประโยคแรกหันไปพูดพร้อมส่งยิ้มให้กับมินฮยอนที่ตอนนี้เดินไปนั่งรอที่โซฟาของทางร้านเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะหันมาพูดกับดงโฮพร้อมกับผายมือให้เดินตาม คนตัวโตทำท่ายึกยักไม่ยอมเดินตามไปเสียทีจนร้อนถึงเพื่อนสนิทต้องส่งสายตากดดันแกมบังคับเพื่อให้เขาเดินไปเสียที


            ถ้าหลายคนเห็นสายตาของมินฮยอนคงจะแปลความหมายได้ประมาณว่า ไปเถอะเพื่อน ฉันจะรอนายอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกังวลนะ แต่ในสายตาของดงโฮนั้นมันหมายความว่า จะไปไม่ไปวะ ไม่ไปฉันจะเป็นคนลากคอแกไปเอง


            คนตัวโตอิดออดแต่ก็ยอมที่จะเดินตามพนักงานหน้าใสไปแต่โดยดี ควานลินพาเขามาที่โซนสำหรับผู้ชาย มีสินค้ามากมายที่เขาไม่เคยรู้จัก ดงโฮมองสำรวจไปเรื่อยจนมาถึงใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเด็กหนุ่มที่ยืนยิ้มแฉ่งให้เขาอยู่


            “คุณสนใจสินค้าตัวไหนเป็นพิเศษมั้ยครับ?”


            “อะ เอ่อ ผมไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่หรอกครับ เพราะปกติก็ไม่ได้ใช้” ดงโฮตอบพร้อมกับลูบใบหน้าของตนที่ให้สัมผัสหยาบกร้านอย่างที่มินฮยอนว่าจริงๆ ผิวหน้าของเขาแทบจะเรียกได้ว่าแย่ถึงแย่สุดๆ ทั้งขาดความชุ่มชื่น หมองคล้ำ มีสิวผดผุดขึ้นเต็มไปหมด ไหนจะริ้วรอยแห่งวัยที่ดูเหมือนจะรีบมาก่อนอายุจะขึ้นเลขสามซะงั้น


            “อืมม งั้นผมขออนุญาตแนะนำสินค้าให้นะครับ” ดวงตากลมโตเพ่งมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างสำรวจ พิจารณาไปที่ละแห่งทั้งผิวหน้า ริมฝีปาก รวมไปทั้งผิวกายของลูกค้าหน้าใหม่ด้วย


            ดงโฮสะดุ้งแรงเมื่อมือขาวของอีกคนเอื้อมมาแตะข้างแก้มพร้อมกับลูบไปมาอย่างเบามือ มือของควานลินนุ่มมากจริงๆ แค่ดูจากภายนอกก็รู้แล้ว่าเด็กคนนี้ดูแลผิวพรรณของตัวเองดีแค่ไหน แต่พอได้สัมผัส... ไม่สิ โดนอีกฝ่ายสัมผัสแบบนี้ก็ยิ่งทำให้รู้ว่าคนก็นิ่มและน่ากินเหมือนมาร์ชเมลโลวได้เหมือนกัน


            เด็กตัวสูงที่เขยิบตัวเข้ามาใกล้ทำให้ดงโฮได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ซึ่งน่าจะเป็นกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของอีกคน ราวกับถูกสารเคมีปรุงแต่งกระตุ้มการเต้นแรงของก้อนเนื้อที่ซ่อนตัวอยู่ภายในอกข้างซ้าย ดงโฮปล่อยให้อีกฝ่ายสัมผัสใบหน้าของตนตามใจชอบส่วนเขาก็ทำได้แค่ยกมือขึ้นมากำอกข้างซ้ายเอาไว้หวังว่าจะปิดบังการเต้นผิดปกติของหัวใจเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้ ไหนจะเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาข้างขมับนั้นอีก


แววตาวูบไหวตามจังหวะการเคลื่อนที่ของสัมผัสจากมือนุ่มนั่น จากที่วางอยู่ข้างแก้มก็เลื่อนไปที่หน้าผาก เกลี่ยปอยผมที่ร่วงลงมาปรกใบหน้าของเขาออกอย่างเบามือ พลางลูบเบาๆ กลับลงมาที่ปลายคาง และสิ่งที่ทำให้ดงโฮยืนตัวแข็งมากกว่าเดิมคือการที่ริมฝีปากแห้งแตกของเขาถูกอีกฝ่ายสัมผัส


            จับเยอะเกินไปแล้ว.... ถ้ามากกว่านี้ก็จูบหัวสิวที่หน้าผากเลยดีไหม ?


            ดูเหมือนอีกฝ่ายจะสามารถรับรู้แรงกดดันที่เขาส่งให้ ไลควานลินผละตัวออกห่างพร้อมกับย่นปากถอนหายใจราวกับเหนื่อยใจมานานนับปี ใบหน้าขาวมองเขาด้วยสายตาที่หนักใจอย่างมาก


            “ผิวของคุณค่อนข้าง เอ่อ ขออภัยนะครับถ้าจะบอกว่ามันแย่มาก ผมไม่เคยเห็นใครผิดหน้าแย่เท่าคุณมาก่อนเลยนะครับ คงต้องดูแลกันอย่างล้ำลึกถึงรากฟันเลยล่ะ”


            “เกี่ยวอะไรกับรากฟัน?” ดงโฮถามออกไปทันทีด้วยความสงสัย


            “มันเป็นมุขน่ะครับ คุณนี่ไม่มีอารมณ์ขันเลยนะ” ปากสีชมพูระเรื่อยู่เล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มบางมาให้ คนตัวสูงเดินไปหยิบสินค้าสำหรับบำรุงผิวหน้ามากมายมาเต็มตะกร้า ปากเล็กๆ ก็เจื้อยแจ้วพูดถึงข้อดีข้อเสียของสินค้าแต่ละแบรนด์ ทำเอาคนฟังรู้สึกมึนงงสับสนเพราะชื่อแปลกๆ ของสินค้าที่อีกฝ่ายพูดออกมา ดงโฮยืนนิ่งกรอกตาไปมาตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเด็กหนุ่ม สุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากบอกคุณพนักงานดีเด่นให้เลือกผลิตภัณฑ์ที่เหมาะกับเขาให้เลย ถ้าเกิดให้เลือกเองรับรองว่าพรุ่งนี้ก็ไม่ได้กลับบ้าน


            พอได้ของครบตามความเหมาะสมแล้วในระหว่างที่ทั้งคู่จะเดินย้อนกลับมาคิดค่าเสียหายดงโฮก็ได้ชะงักฝีเท้าของตนพร้อมกับมือที่รั้งปลายเสื้อของเด็กหนุ่มเอาไว้เบาๆ ควานลินหันกลับมาเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย นึกขำท่าทางน่ารัก ที่ดูเด๋อด๋าไม่มีพิษภัยของคนอายุมากกว่าแล้วก็ต้องยิ้มตาม


            “คะ คือ เรายังไม่ได้ของที่เอาไว้บำรุงปากเลย ช่วยพาไปดูในส่วนนั้นหน่อยได้ไหมครับ” อ้ำอึ้งอยู่แสนนานดงโฮก็เอ่ยบอกความต้องการของตัวเอง ควานลินยิ้มกว้างพยักหน้าตกลงพร้อมกับเดินนำไปอีกฝั่ง


            แต่ดูเหมือนว่าคังดงโฮจะเจองานที่หนักกว่าครีมบำรุงผิวเสียอีก....


            ลิปติกมากมายที่วางเรียงกันเป็นกองทัพไหนจะพวกที่ห้อยเอาไว้นั่นอีก บางอันก็เป็นแท่งแบบธรรมดาที่เขาเคยเห็นและคุ้นตาอยู่บ้าง แต่บางอันก็มีรูปร่างแปลกตาไป ทั้งรูปผลไม้ รูปสัตว์น้อยน่ารัก ไหนจะรูกร่างแปลกประหลาดพวกนั้นอีก และเขาก็ไม่รู้ด้วยว่ามันต่างกันยังไง


            “มันเยอะมาก....” เสียงทุ้มบ่นพึมพำออกมาเบาๆ แต่ก็ดังพอที่จะทำให้อีกคนหันหน้ามาหาได้ ควานลินวางตะกร้าสินค้าที่เลือกไว้ก่อนหน้าที่พื้น แล้วหยิบลิปแคร์บำรุงริมฝีปากขึ้นมาหลายชิ้น ชูขึ้นให้ลูกค้าคนใหม่ดูพร้อมรอยยิ้ม


            เคยมีใครบอกเด็กนี่ไหมว่าควานลินน่ะใช้รอยยิ้มได้สินเปลืองมาก


แถมมันยังมีผลกระทบต่อจิตใจคนอื่นด้วยนี่สิ เอาเทปกาวปิดปากไว้ดีไหมนะ


“เลือกไม่ถูกใช่มั้ยครับ?” เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเพราะสีหน้าของดงโฮแสดงออกมาอย่างขัดเจนว่าสิ่งของที่อยู่ตรงหน้านี่คืออะไร ใช้ยังไง แล้วพวกมันต่างกันตรงไหน


“ลิปพวกนี้มันก็เอาไว้บำรุงริมฝีปากเหมือนๆ กัน แต่ผมหยิบชิ้นที่คิดว่าใช้ดีจริงๆ มาให้เลือก แต่พวกมันมีหลายกลิ่นมากๆ เลย แนะนำให้เลือกกลิ่นที่ชอบดีกว่านะครับ”


“กลิ่นที่ชอบเหรอ... หมายถึงผมชอบ” ดงโฮชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ใบหน้าตีมึนคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปมดูแล้วเหมือนหมีตัวใหญ่ที่กำลังหลงทางอยู่ในวันเดอร์แลนด์มากๆ ควานลินยิ้มให้กับท่าทางของดงโฮอีกครั้งแถมรอบนี้ดันเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วย


เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ “ก็ใช่น่ะสิครับ คุณใช้เองก็ต้องเลือกกลิ่นที่ตัวเองชอบสิ”


พลันคำพูดของมินฮยอนที่เคยบอกเอาไว้ก็ผุดขึ้นมาในหัว


          ‘แบบนี้ใครที่ไหนเขาจะกล้าจูบด้วยวะ


            เวลาจูบกันถ้าทาลิปกลิ่นหอมๆ พวกนี้คนที่จูบก็คงได้กลิ่นด้วยสินะ...


แล้วถ้าเขาเลือกลิปที่อีกฝ่ายชอบมันก็คงจะดีไม่น้อย


คังดงโฮลอบกลินน้ำลายลงคอพลางสายตาก็จับจ้องที่ริมฝีปากสีสวยที่กำลังฉีกยิ้มส่งมาให้เขา ริมฝีปากของควานลินน่ะสวยและดูนุ่มน่าสัมผัสมากๆ ถ้าได้ลองจูบสักครั้งก็คงดี...


 “คะ ควานลินชอบลิปกลิ่นอะไรเหรอ?”




TBC.





ฮายยยย เหงาอะ ตันด้วย คิดชื่อเรื่องไม่ออกด้วยอะ ฮ่าๆ 

มีปัญหากับชื่อเรื่องทุกเรื่องเลย เรื่องนี้น้องไลลินของเราเป็นหนุ่มขายเครื่องสำอางค์อะ เอิ้กๆ

เราไม่ชอบเคะสาว แต่เรื่องนี้ทำไมมันดูสาวๆ ไม่สาวมากใช่ไหมม?? TT TT

แค่อยากให้น้องเป็นหนุ่มยิ้มเก่งเฉยๆ อะ ฮ่าาาาา

ส่วนเรื่องที่ค้างไว้ ยังแต่งต่อไม่เสร็จเลยยย กะจะเอาลงรอบบเดียว มันไม่ถูกใจอะ เครียด หาปั่นเรื่องอื่นรอเนอะ

เหงาไง บทความว่าง ไม่รู้มันโอเคหรือเปล่า ฮ่า อย่าลืมเม้นให้กำลังใจกันบางเด้อ เม้นว่า อ่านจบแล้ว ก็ได้ 555555

ร้ากก ถ้าเอาไปในทวิตเราก็มีแท็กนะ จะได้หากันงา่ยๆ เผื่ออยากเมนชั่นเม้าท์กัน #อาชีพโฮลิน

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,334 ความคิดเห็น

  1. #973 Galaxy_Pcy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 20:38
    ฮือบรรยายซะเห็นสภาพของน้อนหลินกับพี่ดงโฮชัดเลยอ่ะ5555
    #973
    0
  2. #754 swaggrills (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:17
    พี่หมีน้องหลินน่ารักกก
    #754
    0
  3. #733 โอเลนจี ×` (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:05
    เอะ..เจ้าหมีนายคิดอะไรอยู่. 555
    #733
    0
  4. #668 Tanee Lov (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:35
    มินยอนดูแลดงโฮดีขนาดนี้ แอบชอบปะเนี่ยย หลอกๆ5555
    #668
    0
  5. #555 E.L.F*JW (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 02:00
    ภาพตอนปะดิ้วโผล่มา5555
    #555
    0
  6. #548 baekhoismysmile (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 15:11
    คุณไรท์เตอร์บรรยายจนเห็นภาพความกรังของคุณพิดงโฮเลยค่ะ 5555555
    #548
    0
  7. #476 -Shawty- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 02:19
    หืมมม เผลอใช่มั้ย ที่ถามน้องแบบนั้นคือพี่หมีเผลอใช่มั้ยคะะ อิอิ
    #476
    0
  8. #455 MEW-BROWNNIE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 11:11
    พี่ดงโฮเด๋อจังงงงงง
    #455
    0
  9. #348 -worthwhile- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 01:55
    คนพี่เด๋อๆน่ารักดีอะ ^v^ น้องคงเอ็นดู 5555555
    #348
    0
  10. #251 Aomptp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 00:52
    ควานลินน่ารักมากเลยลูกกกก อย่ายิ้มมากเดี๋ยวพี่เขาละลาย555555
    #251
    0
  11. #246 annsriinlimbo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 20:02
    ไม่สาวไปนะคะ น้องน่ารักมาก นึกภาพแล้วระทวยแทนพี่ดงโฮเลย ชอบความลากคอเพื่อนมาบำรุงหน้าของฝ่าบาทมาก เอ็มวีพีมากค่ะชอบ555555555555555555555555555555555555555
    #246
    0
  12. #234 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 08:17
    ไม่สาวไปนะคะ555555 ชอบบบบบบ พี่หมีคนไม่ดูแลตัวเองกับน้องหลินคนขายเครื่องสำอาง55555555
    #234
    0
  13. #225 นักอ่าน. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 02:31
    อ่านจบแล้ว
    อ่ะล้อเล่ง 555555555
    ชอบบบ ชอบความรุงรังของพิดงโฮ
    และความเอือมเพื่อนของฝ่าบาท ด่าอีกค่ะ ยังแรงได้อีก อีกนิดก็เหมือนเกลียดกันแล้วอ่ะ

    ปล.ชอบภาษาไรท์ด้วยค่า
    #225
    0
  14. #220 Mamimilky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 21:02
    พร้อมค่ะ เรื่องไหนก็พร้อม555555 สนุกทุกเรื่องเลย
    #220
    0
  15. #213 Mr. landing :D (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 19:29
    นึกว่าจะไม่มาต่อสะแล้ว ชอบทุกอาชีพ รอค่ะ
    #213
    0
  16. #212 Jinjoo.K (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 19:18
    งื้อออออออ ชอบบบบบบบย น้องหลินดูน่ารักน่าหยิกเป็นยัยหลินๆดีอ่ะ พี่ดงโฮชอบน้องใช่ม้าาา ต้องขอบคุณฝ่าบาทนะที่พามาร้าน คสอ.จนได้เจอน้อง
    ปล. กินน้ำอยู่แทบพุ่งตรงที่บอกว่าปากหรือ-55555555 ถ้าฝ่าบาทจะด่าขนาดนี้
    #212
    0
  17. #210 ace.v (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 11:58
    ตลกกกกกกกกกก นั่นปากหรือตีน 55555555555555555555555555555 ขอบคุณฝ่าบาทที่พาพี่หมีมาหาน้อง อิพี่ตลกมาก ละมาถามกลิ่นลิปน้องทำไมอ่ะ อยากจูบเค้าหรอ แหมมมมมมมมมม
    #210
    0
  18. #209 ansine (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 03:26
    ถ้าฝ่าบาทจะด่าขนาดนี้ เอาเท้าไปนาบหน้าอิพี่เลยมั้ยเนี่ย //หยอก45555555555 มีความรุกเเรงอะเเกร ถามกลิ่นลิปมันที่น้องชอบ โอ้ยยยย5555555 เหมือนเอาเรื่องจริงๆมาเเต่งเลย อิพี่ไม่ค่อยเป็นคนดูเเลหน้าเท่าไหร่ ทั้งที่จริงๆเเล้วถ้านางดูเเล นางจะเเบดเเอนเเฮนซั่มมั่กๆ
    #209
    0
  19. #208 Rapxster (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 01:09
    รุกเลยจ้าพี่จ๋า-///-
    #208
    0
  20. #207 kpcyx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 23:51
    น้องไม่สาวนะคะ แต่นุ่มนิ่มมากกกก แค่อ่านยังรู้สึกว่าถ้าได้จับตัวต้องนิ่มแน่ๆ ฮืออออ อ่านแล้วคิดถึงรูปอฟช.ของคิวบ์ ใส่เสื้อไหมพรม ตาอ้อนๆ ฮือออ ซื้อครีมนุๆ ตัวนี้ดีนะพี่จ๋า ฮ่อยยย จะเหมาหมดร้านเพื่อหนูเลย?? แล้วแบบพี่แทนตัวเองว่าเรากับน้อง งุ้ยยย เอ็นดูมาก ดูเป็นคู่ซึนๆอะ555555
    #207
    0
  21. #206 zmai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 20:57
    ไม่สาวนะคะ น้องดูเป็นเด็กน่ารักมากๆ ^^
    อยากรู้ว่าพี่เค้าซื้อไปแล้ว จะกลับไปทามั้ย (น่าจะอยากได้ครีมกระปุกเดียวจบแหละ) หรือต้องหาคนช่วยทาแบบน้องควานลิน :)
    #206
    0
  22. #205 ❆..S.Maple..❆ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 20:30
    พี่จ๋ามาแรงงงงง รุกน้องงี้ก็ได้เหรอ
    #205
    0
  23. #204 pichaya_aom (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 20:22
    งือออ น่ารักกกกก อ่าน้องหลินนุ่มนิ่มมากลูก
    #204
    0
  24. #202 MeeMheeP (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 18:51
    ฮืออออ เขินนนนนนนมากกกกกกกกกกกกกก พี่ดงโฮร้ายกาจ หมีตัวนี้ร้ายกาจมากๆเลย แงงงงง
    #202
    0
  25. #201 Mr. Queen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 16:21
    จะเอาไว้จูบกับน้องหรอคะ แหมๆ ไม่ค่อยจะเท่าไหร่เลยนะ
    #201
    0