(produce101) กรุณาระบุอาชีพที่ต้องการ - sf holin ♡

ตอนที่ 50 : Always waiting 02 .re up

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    17 ม.ค. 62



ในวันที่พี่ดงโฮต้องเดินทางไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย คือวันเกิดอายุครบ 13 ปีของผม

 

ควานลิน ไม่ไปส่งพี่เหรอลูก?”

 

คุณแม่คนสวยที่พึ่งวางมือจากการอบขนมเดินเข้ามาหาลูกชายตัวน้อย ควานลินนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟากลางห้องพร้อมกับหนังสือการ์ตูนเล่มโปรด

 

เล่มที่ดงโฮเป็นคนซื้อให้เป็นของขวัญในวันเกิดเมื่อปีที่แล้ว

 

ไม่ครับ กลัวว่าน้ำตามันจะไหลออกมาอีก

 

เด็กน้อยตอบกลับไปตามความรู้สึก นึกย้อนไปถึงเรื่องที่เขาสารภาพความรู้สึกกับดงโฮทีไรแก้มใสก็พาลจะเห่อร้อนขึ้นเมื่อนั้น

 

ในคืนนั้นดงโฮไม่ได้พูดอะไรที่คล้ายจะเป็นคำปฏิเสธ เขาเพียงแค่บอกว่า

 

ไว้สูงเท่ากันก่อน

ค่อยกลับมาพูดคำนั้นอีกนะ

 

มันเหมือนคำพูดที่ให้ความหวัง แต่มันก็ไม่ได้ชัดเจนจนทำให้ควานลินเข้าใจได้ง่ายๆ เด็กน้อยรู้สึกอับอายที่เขาบอกความรู้สึกออกไป อีกทั้งอีกฝ่ายยังเดินกลับบ้านก่อนเขาจะเดินพ้นประตูรั้วด้วยซ้ำ

 

หรือพี่ดงโฮจะพูดเพื่อรักษาความสัมพันธ์ของเรากันนะ ?

 

รู้งี้ไม่น่าพูดเลย…” คนตัวเล็กพึมพัมพร้อมกับก้มหน้าซุกกับเข่า

 

ว่าอะไรนะจ๊ะ ไม่น่าพูดอะไรเหรอคุณแม่เอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทางแปลกๆ ของลูกชาย

 

เธอรู้ว่าควานลินกับดงโฮนั้นสนิทกันมาก ด้วยที่ว่าควานลินเป็นลูกคนเดียว พอมาเจอพี่ชายที่แสนดีแบบนั้นมันทำให้เขารักและนับถือดงโฮมาก แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่ทั้งคู่ต้องห่างกัน ดงโฮไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่ไกลออกไปมาก มันคงทำให้ลูกชายตัวน้อยของเธอทำใจลำบากไปซักหน่อย

 

หัวเล็กๆ ส่ายไปมาเบาๆ เชิงปฏิเสธ ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความรู้สึกช้อนขึ้นมองผู้เป็นแม่คล้ายจะมีคำถาม ริมฝีปากเล็กอ้าเล็กน้อยก่อนจะเม้มกลับคืนและเบือนหน้าไปมองหน้าต่าง

 

ม๊าครับ โรงเรียนใหม่ของพี่ดงโฮไกลมากมั้ยครับ?”

 

หืมม โรงเรียนเหรอจ๊ะ? อ๋อ คงเป็นมหาวิทยาลัยสินะเด็กน้อยพยักหน้ารับอีกครั้งไกลมากๆ เลย แต่เดี๋ยวพี่ดงโฮก็กลับมา ในช่วงที่พี่ไม่อยู่ก็เล่นกับซอนโฮไปก่อนนะลูก

 

ควานลินยิ้มรับ เด็กตัวลุกออกมาจากโซฟาก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างบานนั้น หน้าต่างที่ทำให้เขามองเห็นบ้านข้างๆ ได้ ตอนนี้คุณป้ากับคุณลุงก็พากันหอบข้าวของพะรุงพะรังเอามาใส่รถเพื่อจะไปส่งลูกชายคนโตที่สนามบิน

 

ควานลินพยายามชะเง้อหาดงโฮ แต่ก็ยังไม่มีวี่แววพี่ชายที่เขาเฝ้ารอ เด็กน้อยถอนหายใจยาวเบาๆ แต่ไม่นานร่างสูงของเด็กหนุ่มพร้อมกับน้องชายก็เดินออกมาจากบ้าน พร้อมกระเป๋าเป้ใบโต ดงโฮเดินกอดคอน้องชายออกมาด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกับซอนโฮที่กระโดดไปมาพร้อมเสียงหัวเราะ ควานลินยืนมองดูภาพนั้นด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ

 

วันนี้เราต้องห่างกันจริงๆ เหรอครับ

 

ผมไม่ได้ไปส่งนะพี่ โชคดีนะครับ

 

ควานลินเอ่ยส่งลาหัวใจของตนด้วยเสียงอันแผ่นเบา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ฤดูร้อนที่หลายคนเฝ้ารอเวียนมาอีกครั้ง แต่แปลกที่ปีนี้อุณหภูมิกลับสูงขึ้นมากกว่าทุกๆ ปี แต่ยังดีที่มีสายลมเย็นๆ ที่คอยพัดผ่านผิวกายให้รู้สึกเย็นสบายไม่ทำให้หงุดหงิดมากเกินไป และดูเหมือนปีนี้นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาก็คงเพิ่มจำนวนมากขึ้นอีกด้วย

 

ไล ควานลิน ในชุดนักเรียนมัธยมปลายเดินทอดน่องไปตามถนนเส้นหลักที่เชื่อมต่อจากโรงเรียนมัธยมที่เขาเรียนกับย่านการค้าของเมือง เขามองผู้คนแปลกหน้ามากมายที่ทั้งเดินและนั่งรถผ่านไปมา ที่นี่มีนักท่องเที่ยวเดินทางมาบ่อยๆ และแทบจะทั้งปีอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังคงตื่นตากับจำนวนผู้คนมากมายบนเกาะนี้อยู่ดี

 

คนตั้งเยอะแยะที่เดินทางมาที่นี่ แต่ทำไมคนที่นี่ถึงไม่ยอมกลับมาซักทีนะ

           

ผ่านไป 4 ปีที่นับจากที่ดงโฮย้ายไปเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยในตัวเมืองใหญ่ และที่สำคัญและน่าน้อยใจคือพี่ชายคนสนิทไม่เคยติดต่อกลับมาหาเขาบ้างเลย แม้แต่ซอนโฮเองก็ยังสงสัยและไม่เชื่อเมื่อเขาบอกว่าไม่ได้คุยกับดงโฮเลยซักครั้ง

           

ที่บอกว่าพี่ดงโฮเป็นคนแรกของผมเสมอ ตอนนี้เพิ่มให้อีกหนึ่งอย่างนะ

คนที่ทำเรื่องใจร้ายขนาดนี้กับผมคนแรก....

 

            ไม่ใช่ว่าเขาลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหน้าบ้านเมื่อครั้งนั้น วันที่เขากลั้นใจสารภาพความรู้สึกที่มีออกไป ตอนนี้... มันก็ผ่านมานานมากแล้ว มากเสียจนอาจทำให้ลืมไปแล้วว่าเคยรู้สึก แต่กลับกันความลินกลับรู้สึกคิดถึงมากกว่าเดิมเสียอีก

 

            ควานลินคิดทบทวนความรู้สึกของตัวเองอยู่หลายครั้ง ว่าที่บอกว่าชอบ คือชอบจริงๆ หรือแค่ปลื้มพี่ชายตามประสาเด็กที่ไม่ประสีประสา แต่ก็ไม่มีรั้งไหนที่เขาจะตอบคำถามของตัวเองได้ เพราะไม่มีเครื่องมือยืนยันความรู้สึกของเขาได้เลยสักครั้ง

 

            หลินน!!เสียงเรียกจากข้างหลังทำให้ควานลินหยุดฝีเท้าก่อนจะหันหลังกลับไปหาเจ้าของเสียง

 

            จูฮักนยอน คนขี้แกล้งที่วิ่งมาพร้อมกับรอยยิ้ม ฮักนยอนใช้แขนโอบรอบคอคนเป็นน้องพลางยื่มหน้าเข้าไปใกล้แก้มใสของควานลินก่อนจะขโมยหอมแก้มควานลินฟอดใหญ่

 

 

พี่!!! ทำแบบนี้อีกแล้วนะควานลินตวาดลั่นใช้มือผลักอกอีกคนออกห่าง แก้มใสขึ้นสีระเรื่อด้วยความอาย ดวงตากลมโตมองไปรอบบริเวณ มีนักท่องเที่ยวหลายคนที่ยืนอยู่ใกล้จุดที่พวกเขาอยู่ แต่โชคดีที่ไม่มีใครได้สังเกตเห็นการกระทำของฮักนยอนเมื่อสักครู่

 

อ่าว ไม่ให้พี่หอมแก้มแฟน แล้วจะให้หอมใครล่ะ?”

 

ใช่ครับ พี่ฮักนยอนเป็นแฟนของผม

 

ก็ผมตกใจ คราวหลังอย่าจู่โจมแบบนี้อีกนะพูดพร้อมส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ฮักนยอนพยักหน้าหันมายิ้มหวานเยิ้มให้ควานลิน คนอายุน้อยกว่าเบ้ปากเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะผลักไหล่อีกฝ่ายเบาๆ

 

เมื่อปีที่แล้วในวันเกิดอายุครบ 16 ปีของควานลิน

จูฮักนยอนได้เดินเขามาหาเขาพร้อมกับตุ๊กตาเป็ดสีเหลืองตัวใหญ่ ก่อนจะสารภาพรักและขอควานลินเป็นแฟน

 

ถ้าพี่จะขอดูแลนาย ให้มากกว่าน้องชายได้ไหม?’

 

ผมผม

 

ถ้ายังไม่อยากตอบไม่เป็นไรนะ พี่รอได้

 

ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลยพี่. ก็ได้นะ ฝากดูแลด้วยละกัน

 

ถ้าในวันนั้นถ้าควานลินไม่ได้ตอบตกลง วันนี้เขาคงจะไม่โดนอีกฝ่ายลวนลามอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้หรอก!

 

ถ้าถามว่าเขารู้สึกรักฮักนยอนจริงๆหรือเปล่า ควานลินขอตอบตรงๆเลยว่าไม่ และความจริงในส่วนนี้อีกฝ่ายก็รับรู้และยอมรับมาตลอดหนึ่งปีที่คบกัน และควานลินเองก็รู้ว่าเขามีอีกคนที่อยู่ในใจ ใครอีกคนที่เป็นเจ้าของความรู้สึกของเขาเสมอมา

 

นี่เจ้าหลิน พี่ดงโฮจะกลับมาฝึกงานที่นี่นะฮักนยอนเอ่ยกับคนรัก ไม่สิ เรียกว่าแฟนข้างเดียวของเขาน่าจะเหมาะกว่า ควานลินชะงักฝีเท้าหันไปมองหน้าอีกคนอย่างงงๆ คนอายุน้อยเอียงคอมองด้วยความสงสัย ความคิดมากมายที่กำลังเกิดขึ้นในหัวของเขา

 

มาฝึกอะไรที่นี่เหรอครับควานลินเลือกถามคำถามที่คิดว่าอีกฝ่ายจะจับสังเกตถึงความรู้สึกของเชาได้น้อยที่สุด วงแขนที่โอบไหล่ไว้เปลี่ยนเป็นกุมมือนุ่มๆ นั่นไว้แทน ก่อนจะเดินนำหน้ามุ่งไปยังบ้านของอีกคน

 

ก็พี่มันยื่นสมัครฝึกงานที่สนามบินเจจูไง นี่อย่าบอกนะว่าไม่รู้?”

 

ควานลินส่ายหน้ารัว เขาไม่เคยได้ข่าวอะไรจากดงโฮเลย ไม่มีอีเมล์ซักฉบับ ไม่มีข้อความแชท ไม่มีช่องทางการติดต่อใดใด มีเพียงเขาที่ยังคงฝันถึงพี่ชายใจร้ายคนนั้นในยามที่ความรู้สึกตีตื้นขึ้นมา ความคิดถึงก่อตัวขึ้นจนจุกที่อกข้างซ้าย และแน่นอนเขาจะได้เจอดงโฮในฝัน

 

แต่ต่อจากนี้ คงได้เจอตัวเป็นๆ แล้วสินะ

 

ยิ้มอะไรอะ?”

 

เปล่า แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย

 

ฮักนยอนมองใบหน้าที่ถูกแต้มด้วยรอยยิ้มบางๆ ของคนข้างๆ และพลอยยิ้มตามช้าๆ ควานลินเป็นเหตุผลของรอยยิ้มของเขาเสมอ

 

ถึงจะไม่รู้ว่าความคิดเรื่อยเปื่อยที่ว่านั่นคืออะไร

แต่ที่แน่ๆ ความคิดนั้นคงไม่มีพี่ฮักนยอนคนนี้ใช่มั้ยเจ้าหลิน





ร้านอาหารไต้หวันชื่อดังที่ตั้งอยู่ในกลางเมืองขณะนี้แออัดไปด้วยนักท่องเที่ยวที่มากกว่าปกติ ไม่เพียงแค่ร้านของครอบครัวไลเท่านั้น เพราะร้านอาหารเจ้าอื่นก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ไหนจะห้องพักตามโรงแรมที่ไม่ว่าจะห้าดาวสี่ดาวก็ถูกจองเต็มเสียหมด อาจจะเป็นเพราะบนเกาะนี้สามารถรับนักท่องเที่ยวได้ตลอดทั้งปี ช่วงนี้หน้าร้อนอากาศก็กำลังเย็นสบาย และได้ข่าวมาแว่วๆ ว่ารัฐบาลมีโครงการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวแบบใหม่ที่เรียกความสนใจได้ทั้งคนในประเทศและชาวต่างชาติให้เข้ามาเที่ยวเยอะกว่าปีก่อน นี่ยังไม่รวมนักท่องเที่ยวต่างชาติที่บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาตามรอยซีรี่ส์อีกนะ

 

ควานลิน เสิร์ฟโต๊ะ 7 หน่อยลูก

 

เสียงของแม่ตะโกนดังออกมาจากในครัว ที่แยกออกไปด้านหลังร้าน ด้วยเพราะลูกค้าเยอะจนทำให้พี่ๆพนักงานเสิร์ฟต้องเดินวุ่นไปหมด ทำให้เขาต้องวางมือจากเกมสุดโปรดมาช่วยงานที่ร้านก่อน

ร้านอาหารของครอบครัวไลไม่ใช่ ภัตตาคารหรูขึ้นชื่อประจำตัวเมืองแต่ก็ถือว่าเป็นร้านอาหารที่ถูกกล่าวถึงมากไม่น้อย นักท่องเที่ยวส่วนมากทีมาที่นี่ก็ต้องหาเวลาสักมื้อมาฝากท้องที่นี่กันทั้งนั้น

 

ร้านอาหารที่แบ่งโซนเป็นระเบียบ ตกแต่งเป็นเอิร์ธโทนดูเรียบง่ายสบายตา โต๊ะอาหารมากมายจัดเรียงเพียงพอต่อลูกค้าที่เข้ามาในแต่ละครั้ง มีทั้งแบบครอบครัวและกลุ่มเล็กๆ เพื่อรองรับลูกค้าทุกระดับ

 

ธุรกิจที่ดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความสุขและรอยยิ้มของลูกค้า บรรลุตามเป้าหมายของคุณแม่คนสวย แม้ครั้งแรกที่ตัดสินใจลงทุนกับกิจการนี้ด้วยค่าเช่าที่และค่าครองชีพที่สูงติดเพดานเพราะเป็นเมืองท่องเที่ยวจะรู้สึกหวั่นและรู้เต็มอกว่ามีความเสี่ยงมากก็ตาม

 

แต่พอเปิดได้ไม่ถึงปีกลับกลายเป็นว่ามีลูกค้าที่แวะเวียนเข้ามาและรีวิวในโลกออนไลน์มากมายทำให้ร้านเล็กๆ เข้าไปอยู่ในกระแสและมีชื่อเสียงขึ้นมาได้

 

โดยเฉพาะลูกชายคนเดียวของครอบครัวที่ดูจะเป็นจุดสนใจและมีกระแสมาว่าน่าชิมไม่น้อยกว่าอาหารที่ร้านเลย

 

อาหารที่สั่งครบนะครับควานลินเดินถือถาดอาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะของกลุ่มสาวสวย หนึ่งในนั้นส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้เขาก่อนจะหันไปหัวเราะคิกคักกับเพื่อนของเธอ ควานลินยิ้มให้พวกเธอเล็กน้อยก่อนจะโค้งตัวเพื่อตัวตัวออกมา แต่ไม่ทันที่จะก้าวเดินกลับถูกหญิงสาวรั้งไว้เสียก่อน

 

อะเอ่อขะ ขอเมนูของหวานหน่อยได้มั้ยคะ?”

 

เสียงหวานเอ่ย พร้อมกับใบหน้าสวยที่ขึ้นสีระเรื่อ นี่คงเป็นอีกหนึ่งคนที่ตกหลุมเสน่ห์ของควานลินเข้าอย่างจัง เด็กหนุ่มยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไป

 

ผมว่านูน่าทานอาหารให้อร่อยก่อนดีกว่าครับ แล้วอีกสักพักผมจะกลับมาแนะนำเมนูของหวานให้นะครับ”  ควานลินบอกพร้อมรอยยิ้มก่อนจะแจะวิ้งค์ไปให้หนึ่งทีและหมุนตัวเดินออกมาจากโต๊ะนั่นปล่อยให้กลุ่มพี่สาวอ่อยระทวยไปกับดาเมจทำลายล้างของเด็กหนุ่มอายุน้อย

 

กริ๊ง กริ๊ง

 

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกรุ๊งกริ๊งเตือนบอกว่ามีลูกค้าคนใหม่ได้เปิดประตูเข้ามา ควานลินที่เดินไปยังไม่ถึงไหนก็ต้องหันกลับมาเพื่อกล่าวต้อนรับผู้มาใหม่

 

ยินดีต้อนรับครับ ไม่ทราบว่ามาทั้งหมด--

 

ควานลินโค้งทักทายแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นบุคคลตรงหน้าของเขาคือคนที่ควานลินไม่คิดว่าจะได้เจอเร็วขนาดนี้ ผู้ชายตัวสูงรูปร่างออกไปทางหนุ่มนักกีฬา ทรงผมรองทรงสูงถูกจัดทรงอย่างดี ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้านิ่ง ถ้าไม่นึกว่าเขาคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อยควานลินเห็นว่าแววตานั่นมีแววความดีใจปนอยู่แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้นก่อนที่มันจะหายไป

 

พี่ดงโฮ

 

ไงเจ้าหลิน สูงขึ้นเยอะเลยนะ

 

คิดถึงจัง

คิดถึงรอยยิ้มของพี่ดงโฮ

คิดถึงน้ำเสียงของพี่ดงโฮ

ได้โปรดเรียกผมอีกครั้งนะครับ

 

น่ารักเหมือนเดิมเลยนะ ควานลิน



tbc


  #อาชีพโฮลิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,334 ความคิดเห็น

  1. #1294 ohhoimim1215 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 00:41
    แล้วทำไมไม่ติดต่อกัน!!!! 4ปีเลยนะเว่ยยยย พี่ดงโฮอย่าทำน้องเสียใจสิ ฮือออออ
    #1,294
    0
  2. #1281 neaumn_sm (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 17:22
    หายไปตั้งนาน ไม่ติดต่อกลับมาจนเค้ามีแฟนใหม่ไปแล้วอ่ะ ;-;
    #1,281
    0