(produce101) กรุณาระบุอาชีพที่ต้องการ - sf holin ♡

ตอนที่ 49 : Always waiting 01 .re up

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 626
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    17 ม.ค. 62



นายแกล้งควานลินอีกแล้วเหรอฮักนยอน?”

 

อีกแล้วพี่ดงโฮปกป้องเขาอีกแล้ว และมันมักจะเป็นแบบนี้เสมอ ตั้งแต่แรกที่เรารู้จักกันเมื่อ 2 ปีก่อน ที่ผมและครอบครัวย้ายมาอยู่ที่นี่ และได้รู้จักพี่ชายข้างบ้าน ที่ชอบทำหน้าเหมือนหมีขาดน้ำผึ้งตลอดเวลา เราใช้เวลาไม่นานเขาก็กลายเป็นพี่ชายที่แสนดีของผม

 

เราทั้งคู่อายุห่างกันตั้ง 6 ปี ผมชอบไปเล่นที่บ้านเขาเสมอ ไปช่วยคุณป้ารดน้ำต้นไม้ ช่วยพาเจ้าแบคกี้ไปเดินเล่น ไปเล่นกับซอนโฮที่เป็นน้องแท้ๆ ของพี่ดงโฮ

 

พี่ดงโฮเขาใจดีกับผมเสมอ และเขาก็ดูแลเด็กทุกคนในระแหวกนั้นเหมือนๆ กับผม  จนบางครั้งมันทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่อยากเป็นแค่น้องชายของเขาอีกต่อไป

 

พี่เขาเป็นคนแรกของผมเสมอ

เป็นเพื่อนคนแรก

เป็นพี่ชายคนแรก

เป็นคนที่ทำให้ใจสั่นคนแรก

เป็นคนที่ทำให้ผมรู้จักคำว่ารัก

 

มันอาจจะฟังดูตลกไปหน่อยนะ ถ้าเด็กอายุ 13 จะมาพูดอะไรแบบนี้ งั้นขอใช้คำว่า “ชอบ” ก่อนแล้วกัน ถ้าในอนาคตยังรู้สึกเหมือนเดิม ไว้ค่อยเรียกว่า “รัก”

 

“อะไรพี่ ผมแค่หยอกน้องมันเล่นเฉยๆ ดูแก้มน้องมันดิ  ยิ่งโตยิ่งน่าหยิกเนี่ยพี่ฮักนยอนพูดพร้อมกับเอื้อมมือมาหยิกแก้มทั้งสองข้างของผมแล้วส่ายไปมา แต่มือพี่เขาคงออกแรงมากไปหน่อยจนผมรู้สึกเจ็บแก้มไปหมด ตอนนี้มันคงแดงแล้วแน่ๆเลย

 

เพี้ยะ!

 

ฝ่ามือใหญ่ฟาดเข้าที่กลางกระหม่อมของฮักนยอน เป็นมือของพี่หมีผู้ผดุงความยุติธรรมที่ตอนนี้ดึงตัวคนน้องไปยืนข้างตัวเองเรียบร้อยแล้ว

 

“เล่นกับน้องน่ะเล่นได้ แต่อย่าลืมว่าเจ้าหลินมันตัวเล็ก จับนิดหน่อยตัวก็แดงแล้ว น้องมันเจ็บ!

น้ำเสียงดุๆ ถูกส่งไปตำหนิรุ่นน้องชอบแกล้ง ฮักนยอนยู่หน้าเหลือบมองควานลินน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับผิด และเอ่ยขอโทษออกมาเบาๆ

 

พี่ฮักนยอนก็เป็นพี่ชายอีกหนึ่งคนที่ผมสนิทด้วย แต่ผมไม่ชอบเวลาเขาแกล้งแรงๆ อย่างเช่น หยิกแก้ม กอดแน่นๆ เพราะพี่เขาแรงเยอะมากและไม่คิดจะผ่อนแรงเวลาเล่นกับผมเลย สิ่งที่โดนแกล้งแล้วจำมาตลอดก็คงจะเป็นครั้งที่โดนจับหอมแก้มจนช้ำไปหมดละมั้ง มันเริ่มทำให้เขากลัวพี่ฮักนยอนเบาๆ นะ

 

สนามเด็กเล่นเล็กๆกลางเมืองเจจูที่กลายเป็นสถานที่มิตติ้งของเด็กๆ ตอนนี้ติดจะเงียบเหงาไปบ้างเป็นเพราะพระอาทิตย์ที่เริ่มเลื่อนลงต่ำเรื่อยๆ ท้องฟ้ามืดครึ้ม เด็กๆ ทยอยกลับบ้านกันก่อนที่จะถูกที่บ้านดุเอา แต่สำหรับควานลินแล้วเขาจะกลับตอนไหนก็ได้ ขอแค่มีพี่ดงโฮอยู่ด้วย ม๊าไว้ใจพี่ดงโฮมากกว่าผมซะอีก ยังไม่รวมเรื่องที่ฝากฝังให้เขาดูแลผมเหมือนคนในคาอบครัวนะ

 

“เออ พี่ดงโฮ พี่จะย้ายไปเรียนที่โซลตอนไหนอะ เห็นว่าสอบแล้วนี่” ฮักนยอนถามเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้ ทำเอาคนเป็นน้องหับขวับ คนถูกถามมีสีหน้าอึดอัดใจเล็กน้อยก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อดูปฏิทิน

 

ย้ายไปเรียนที่โซลงั้นเหรอ

 

ควานลินไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย นั่นสินะ พี่ดงโฮเรียนจบมัธยมปลายแล้ว ต่อไปก็คงต้องไปเรียนในระดับมหาวิทยาลัยต่อ เขาเคยเห็นหนังสือเตรียมสอบมากมายที่วางอยู่ในห้องของพี่ดงโฮ แต่เขาก็ไม่เคยได้ถามอะไรพี่เลย  อาจจะเพราะลืมไปว่าพี่ดงโฮไม่สามารถจะอยู่ปกป้องเขาได้ตลอดเวลา. ทำไมใจมันรู้สึกแปลกๆ นะ

 

“อืมมอีกสองวันนี่นา แต่ฉันเตรียมของไว้หมดแล้วล่ะดงโฮตอบกลับพร้อมยัดโทรศัพท์มือถือฝาพับใส่กระเป๋ากางเกงเหมือนเคย

 

“งี้พี่ก็ไม่ค่อยได้กลับบ้านดิ. แล้วผมจะเล่นงัดข้อกับใครวะฮักนยอนขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหน้าซึมๆ เมื่อนึกว่าพี่ชายตรงหน้าจะต้องห่างจากเขาไปนาน ดงโฮถือเป็นคู่แข่งที่ฮักนยอนเคารพมากที่สุด และเขาเคยพูดเอาไว้ว่าโตขึ้นจะเป็นผู้ชายที่ใจดีและอบอุ่น แต่สามารถปกป้องทุกคนได้แบบดงโฮ

 

และที่สำคัญ ฮักนยอนจะเป็นหนุ่มฮอตแบบดงโฮให้ได้!

 

ก็อาจจะกลับมาบ้างแหละหน่า แต่คงไม่บ่อยมาก เพราะงานกับกิจกรรมที่มหาวิทยาลัยอาจจะหนักกว่าม.ปลายมาก

 

ไม่กลับมาบ่อยงั้นเหรอ แค่ฟังขอบตาก็รู้สึกร้อนไปหมด ในใจของควานลินรู้สึกเหมือนลูกนกที่บินพลัดหลงกับฝูง รู้สึกเคว้งคว้างในใจ แค่นึกถึงช่วงเวลาที่ขาดพี่ชายคนนี้ไป หัวใจของเขาก็บีบรัดขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

เจ้าหลิน ร้องไห้ทำไม?!”

 

เป็นฮักนยอนที่สังเกตเห็นคนแรก เพราะนั่งฝั่งตรงข้ามกับคนตัวเล็ก เขารีบกระโดนลงจากสไลเดอร์ตัวสูง พุ่งตัวเข้ามาใกล้น้อง และใช้มือเช็ดน้ำตาเบาๆ ดงโฮที่รู้สึกตัวทีหลังหันมาหาควานลิน ใช้ฝ่ามือลูบหัวน้องเบาๆ โดยไม่พูดอะไร เขารู้ว่าน้องคงรู้สึกเหงาแน่ๆ ถ้าเขาย้ายไปเรียนที่อื่น แต่จะทำยังไงได้ล่ะจะให้พกเจ้าหลินไปด้วยคงไม่ดี ลูกเขามีพ่อมีแม่นะ

 

การกระทำของพี่ชายทั้งสองทำเอาคนน้องปล่อยโฮและสะอื้นหนักขึ้นกว่าเดิม ควานลินใช้มือกำเสื้อของดงโฮแน่น อีกข้างก็ทุบไหล่ของฮักนยอนเบาๆ เป็นทางระบายความรู้สึก

 

นี่คงเป็นเรื่องที่สะเทือนใจของเขามากที่สุดในช่วงอายุ 13

ทำไมเด็กอายุ 13 ถึงต้องมารู้สึกมากขนาดนี้ด้วย ผมยังเด็กอยู่เลยนะ!!

 

ไม่เอาหน่าเจ้าหลิน  พี่ดงโฮไม่อยู่แต่พี่ยังอยู่นี่นา ไม่รักพี่เหรอฮักนยอนถามคนเป็นน้อง มองหน้าแดงๆ ที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด ถึงจะลดระดับความสะอื้นลงแล้วก็ตาม

 

ระ ฮึก รัก แต่พี่ดงโฮไม่อยู่ ฮือควานลินปล่อยโฮอกมาอีกครั้ง คร่าวนี้ดงโฮจัดการอุ้มคนเป็นน้องมานั่งตักก่อนจะดึงควานลินจมหายเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

 

อ้อมกอดที่ทำให้ควานลินรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยในเวลาเดียวกัน

อ้อมกอดที่ควานลินอยากได้มาเป็นของตัวเองคนเดียว โดนไม่แบ่งให้ใคร

 

ขี้แยจังเลยนะเจ้าหลิน พี่จะโทรหาบ่อยๆ นะ อยู่นี่ก็อย่าซ่าให้มันมากนัก เพราะพี่อยู่ปกป้องนายตลอดเวลาไม่ได้แล้ว

 

ดงโฮลูบหัวคนเป็นน้อง โยกตัวเบาๆ กล่อมเด็กน้อยในอ้อมกอด ควานลินหยุดร้องไห้แล้ว เขากอดตอบพี่ชายแน่นเหมือนจะรั้งไว้ให้ดงโฮไม่หายไปไหน ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์

 

ไม่เป็นไรหรอกพี่ ไว้ใจฮักนยอนคนนี้ได้เลย รับรองว่าไม่มีใครมารังแกเจ้าหลินแน่ๆ

ฮักนยอนยืนตรงพร้อมตะเบะคล้ายปฏิญาณตนกับผู้เป็นพี่. ดงโฮหัวเราะออกมาเบาๆ

 

แกนั่นแหละที่จะแกล้งน้องมันคนอายุมากที่สุดเอ่ยแซว ก่อนจะหันมาหาควานลิน พี่ไม่อยู่ฝากดูแลชอนโฮกับแบคกี้ด้วยนะ

 

ครับ ผมจะดูแลน้องเหมือนที่พี่ดูแลผม

 

อย่าลืมผมนะครับพี่ดงโฮ….






เข้าบ้านได้แล้วควานลิน

 

ถนนสายยาวที่มีเพียงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้า กับเด็กหนุ่มตัวสูงและเด็กชายที่พึ่งพ้นวัยประถมมาหมาด ควานลินเงยหน้ามองดงโฮนิ่ง ส่วนสูงที่แตกต่างกันอย่างมากทำให้เด็กน้อยปวดคอเสมอเวลาคุยกับคนเป็นพี่นานๆ

 

ควานลินสูงแค่ระดับหน้าอกของดงโฮเท่านั้น แต่มันก็ดีที่เวลากอดกันทำให้เขาได้ยินเสียงหัวใจของอีกคนชัดมากขึ้น

 

ทำไม? ไม่เข้าบ้านเหรอดงโฮถาม

 

เข้า แต่ผมอยากบอกอะไรกับพี่ก่อน

 

ว่ามาสิคนอายุมากกว่าส่งยิ้มตาหยีมาให้ มันเป็นรอยยิ้มที่ควานลินรู้สึกหวงแหนมากที่สุด เขาอยากเป็นเจ้าของรอยยิ้มนี้ และอยากให้มันเป็นรอยยิ้มที่เกิดจากเขา

 

ควานลินมองหน้าดงโฮอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่มองเพราะชื่นชอบ แต่เด็กน้อยกำลังสำรวจใบหน้าเพื่อเก็บรายละเอียดทั้งหมดของคนเป็นพี่ไว้. ไม่ใช่ว่าไม่เคยถ่ายรูปด้วยกัน แต่ควานลินคิดว่าให้ภาพของคนตรงหน้ามันชัดเจนในความทรงจำน่าจะดีกว่า

 

ใบหน้าขาวสะอาด ริมฝีปากบางสีสวยที่ยกยิ้มทีไรก็ทำให้ส้องยิ้มนามตลอด ดวงตาหยีเล็ก ที่เล็กหนักเข้าไปอีกเวลายิ้ม จมูกโด่งที่มักจะแดงตลอดเวลาไม่สบาย ตัวสูงๆ กับไหล่กว้างที่คอยให้เขาขี่หลังเล่นเสมอ ทรงผมซอยประบ่าตามแฟชั่นในตอนนั้น อีกไม่นานคงเปลี่ยนไปเป็นทรงอื่นที่ควานลินไม่คิดว่าจะได้เห็นง่ายๆ

 

พี่ดงโฮเป็นคนป่วยง่าย ยิ่งเวลาอากาศเปลี่ยนแปลงเขาจะเป็นคนนำร่องของโรคหวัดเลยล่ะ เวลานอนก็ชอบหาอะไรมากอดไว้เสมอ และบางครั้งควานลินก็เคยได้รับหน้าที่อันชวนให้หน้าร้อนฉ่า นั่นก็คือ การเป็นหมอนข้างให้ดงโฮ

 

พี่ไปอยู่นู้นดูแลสุขภาพด้วยนะ

 

เสียงใสที่ยังไม่แตกหนุ่มเอ่ยขึ้น ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นรู้สึกร้อนๆอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาจะไม่ร้องไห้แน่ๆ เดี๋ยวอะไรๆ ที่อยากพูดก็พังหมดสิ

 

ครับ…. แค่นี้เหรอที่จะพูดกับพี่?”   ดงโฮเอียงคอมองคนตัวเล็กกว่า ฝ่ามือหนาเอื้อมลงมาวางแมะบนศีรษะเล็กแล้วลูบช้าๆ

 

อะ เอ่อพี่ครับ ความจริงแล้ว ผม…”

 

หือ..

 

เอ่อ ผม ผะ ผม มะ ไม่รู้ว่าพี่จะอยากฟังหรือเปล่า

 

พูดเลย พี่อยากฟัง

 

ดวงตาคมมองใบหน้าใสของคนเป็นน้องที่ตอนนี้ขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ารัก มันน่าหยอกให้แก้มแดงเหมือนที่ฮักนยอนว่าจริงๆ

 

ผม ผม…. ผมชอบพี่!!!

 

พูดออกไปแล้ว จังหวะหัวใจที่เต้นรัวและแรงทำให้ควานลินรู้สึกเหมือนจะเป็นลมซะอย่างนั้น มือใหญ่ที่ลูบหัวอยู่ชะงักก่อนจะชักมือกลับไป ควานลินชะงักพร้อมกับเงยหน้ามองคนพี่ด้วยสายตาเป็นกังวล

 

หึ ขอบใจนะ…”

 

ดงโฮกระตุกยิ้มเบาๆ ใบหน้าหล่อเบือนไปอีกฝั่งพร้อมกับเอามือป้องปากเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเหยียดแขนออกมาเล็กน้อยและบิดตัวไปมา

 

พี่ว่าอากาศข้างนอกมันเริ่มเย็นแล้วนะ ควานลินเข้าบ้านเถอะ

 

พี่ดงโฮ….  ผมทำผิดใช่มั้ยที่บอกความรู้สึกไป. พี่รู้สึกไม่ดีใช่มั้ยครับ ?

 

เป็นคำถามที่ดังก้องอยู่ในหัวของควานลิน และเขาไม่กล้าที่จะเอ่ยถามออกไป

 

“..............”

 

ควานลินไม่ได้ตอบอะไร เจ้าเด็กน้อยหันหลังกลับพร้อมเดินเข้าบ้านด้วยความรู้สึกอับอาย แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงทุ้มเอ่ยขัดขึ้นมาก่อน

 

ไว้สูงเท่ากันก่อน

ค่อยกลับมาพูดคำนั้นอีกนะ




tbc.


  #อาชีพโฮลิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,334 ความคิดเห็น

  1. #1293 ohhoimim1215 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 00:32
    แงงงงงง ตอนนี้น้องสูงกว่าแล้วนะคะพี่แบค;_;
    #1,293
    0
  2. #1280 neaumn_sm (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 17:13
    น้องงงงงงง อยากจับมาฟัดๆๆๆ ตัวขาวๆแก้มแดงๆ ;-; พี่ดงโฮก็อ่อยจังค้าบบบ
    #1,280
    0
  3. #1262 featjang (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 07:54
    อ่านเรื่องแล้วงงหน่อยๆ คงต้องรออ่านตอนต่อไปเผื่อจะกระจ่างมากขึ้น
    #1,262
    0
  4. #1261 Fruit-Tea (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 05:21
    โห รออ่านต่อนะคะ
    #1,261
    0