(produce101) กรุณาระบุอาชีพที่ต้องการ - sf holin ♡

ตอนที่ 46 : CAKE 1995 - cakeverse -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,070
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    22 ม.ค. 62

CAKE 1995

 


ไลควานลินเป็น ฟอร์ค


                มนุษย์พิเศษที่ร่างกายที่ปกติเหมือนคนธรรมดาทุกอย่าง แต่สิ่งที่ต่างออกไปก็คือสัมผัสลิ้มรสที่พวกฟอร์คไม่สามารถรับรู้รสชาติอะไรได้เลย ถ้าอยากรู้ว่าพวกเรารู้สึกอย่างไรคุณก็ลองเอากระดาษชำระแช่น้ำแล้วเอามาเคี้ยวเล่นดูซิ นั่นแหละ คืออาหารที่พวกเรากินอยู่ทุกวัน


                ทุกอย่างบนโลกล้วนจืดชืด ไร้รสชาติ สัมผัสสากลิ้นที่เมื่อเอาเข้าปากแล้วก็รู้สึกอยากคายออกมา ฟังดูแล้วเหมือนพวกฟอร์คจะไม่มีอะไรที่พิเศษเลยใช่ไหมล่ะ มันดูทรมานและไม่มีความสุข แต่ก็ยังมีสิ่งหนึ่งบนโลกที่พวกเราชอบมากจนถึงขนาดหลงใหลในรสชาติ นั่นก็คือ เค้ก


                เค้กที่พูดถึงไม่ใช่ขนมรสชาติหวานปะแล่มที่ใครหลายคนรู้จัก แต่คือมนุษย์เค้ก กลุ่มคนพิเศษที่มีรสชาติหอมหวาน ทุกหยาดหยดทุกส่วนในร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นเลือก เนื้อ กระดูก หรือรวมไปถึงของเหลวที่อยู่ในร่างกาย เขาว่ากันว่าพวกเค้กจะมีรสชาติต่างออกตามลักษณะของบุคคล สีผิว อายุ และนิสัย

                แต่ไลควานลินไม่เคยพบเจอเค้กเลยซักคน จนป่านนี้เขาใช้ชีวิตแบบไร้รสชาติมาแล้ว 28 ปี ถือว่านานมากใช่ไหมล่ะ ตัวเขาเองก็แอบทึ่งอยู่เหมือนกัน

                กรุ๊งกริ๊ง

                เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังเตือนเมื่อมีผู้มาใหม่เปิดประตูเข้ามา  ไลควานลินเงยหน้าขึ้นมาเด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาที่กำลังก้าวเดินเข้ามาหาเขาที่นั่งอยู่หลังเคาท์เตอร์ หนุ่มมหาลัยฉีกยิ้มกว้างส่งมาให้พร้อมท่าทางลุกลี้ลุกลนปกเขินอาย ถ้าเดาไม่ผิดคงจะมาซื้ออะไรที่เกี่ยวกับเรื่องเพศแน่นอน


                “มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ?” ควานลินเอ่ยทักถามไป ลุกขึ้นเดินจากเก้าอี้ตัวสูงไปประจันหน้ากับหนุ่มหล่อ แอบใช้สายตาพินิจรูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายแล้วก็อดชื่นชมไม่ได้         


เป็นคนวัยมหาลัยที่ดูดีใช้ได้เลยนะ หุ่นหนากำยำแบบคนออกกำลังกายหนัก ส่วนที่เห็นได้ชัดสุดก็คงเป็นไหล่กว้างในแบบที่ผู้ชายหลายคนอยากมี กล้ามหน้าอกที่เด่นชัดแม้จะถูกปกปิดด้วยเสื้อยืดสีดำตัวโต ใบหน้าหล่อคมคายที่เหมือนพึ่งก้าวผ่านช่วงวัยรุ่นมาสู่วัยหนุ่มเต็มตัวได้ไม่นาน หนวดเคราเขียวครึมเล็กน้อยแต่ก็ไม่ทำให้เจ้าของใบหน้าดูแย่เลยซักนิด สำหรับควานลินแล้วเขาคิดว่ามันยิ่งทำให้อีกฝ่ายดูมีเสน่ห์มากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ


                หนุ่มมหาลัยยิ้มหวานส่งกลับมา พร้อมกับมองหน้าคุณเภสัชกรตรงๆ เป็นครั้งแรกที่ควานลินได้สบเข้ากับดวงตาสีเฮเซลนัทนั่น สีของมันอ่อนและสวยมากอย่างเห็นได้ชัดจนดูคล้ายสีตาของคนต่างชาติ หากได้กระทบแสงแดดมันคงจะสวยเหมือนแก้วประดับราคาแพง พาลทำให้คนมองรู้สึกดั่งต้องมนต์สะกดไม่อาจละสายตาออกไปไหนได้ เภสัชหนุ่มกระพริบตาถี่เรียกสติของตนให้กลับเข้าร่างก่อนจะเอ่ยถามออกไป


                “ว่าไงครับ มีอะไรให้พี่ช่วยมั้ย?” 


                ท่าทางเขินอายของคนตรงหน้าทำเอาควานลินหลุดยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู


                “คือผมไม่สบายครับ พี่พอจะจัดยาให้ผมหน่อยได้มั้ย?” ในที่สุดก็ยอมพูดออกมา ผิดคาดแฮะ ท่าทางแบบนี้นึกว่าจะมาซื้อถุงยางหรือชุดคุมกำเนิดให้แฟนเสียอีก


                “แล้วอาการเป็นยังไงบ้างเอ่ย พอจะบอกได้มั้ย?” ควานลินเริ่มซักอาการอีกฝ่าย แขนเรียวยกขึ้นมาวางที่หน้าเคาท์เตอร์ก่อนจะใช้เท้าคางมองอีกคนอย่างตั้งใจฟัง


                “มีน้ำมูกไหลครับ บางครั้งก็จามบ้างแต่ไม่ถี่มาก มันจะมาแบบเป็นระยะๆ น่ะคะฮะ ฮะ”


                เด็กหนุ่มหยุดเล่าอาการของตัวเอง พร้อมกับท่าทางประหลาดที่เราทุกคนคุ้นเคยกันดี ริมฝีปากอ้ากว้างออกมา ดวงตาคมตอนนี้หรี่เล็กลง จมูกขยับบานออกตามจังหวะการหายใจ


เด็กคนนี้กำลังจะจามใส่หน้าเขา!


“ผิดปากเอาไว้นะ!” ขึ้นชื่อว่าทำงานสายสุขภาพแน่นอนว่าความสะอาดต้องมาเป็นอันดับต้นๆ ควานลินพยายามควานหาทิชชู่ใกล้ตัวแต่ดูเหมือนมันจะถูกหยิบไปไว้ไหนซักทีแล้ว ขืนปล่อยให้เด็กตรงหน้าจามใส่เขาทั้งน้ำมูกน้ำลายต้องกระจายเต็มไปหมดแน่ๆ


และเขาจะไม่ยอมให้มันเป็นอย่า


“ฮะ ฮัดชิ้ว! อย่างนั้น  ใช่ เขาจะไม่ยอมให้มันเป็นอย่างนั้น


อย่างที่ตอนนี้มันได้เกิดขึ้นไปแล้ว คนถูกจามใส่หลับตาปี๋กลั้นหายใจด้วยความรู้สึกขยะแขยง ป่านนี้น้ำลายและน้ำมูกของคนไม่สบายคงเปรอะเปื้อนใบหน้าของเขาเต็มไปหมด และที่สำคัญคือเชื้อโรคที่ฟุ้งกระจายไปทั่วร้าน ไอ้เด็กคนนี้มันน่าจับตีจริงๆเลย!


“ก็บอกว่า หือ“ ทันทีอ้าปากพร้อมพ่นคำตำหนิอีกฝ่าย ควานลินกลับต้องกลืนคำพูดทุกอย่างลงคอไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงรสชาติหวานๆ ที่ติดอยู่ปลายลิ้น รสชาติของนมและวนิลา แม้ทั้งชีวิตนี้จะไม่เคยได้ลิ้มรสเลยซักครั้ง แต่เขาก็รู้จักมันและมั่นใจว่าไม่ผิดเพี้ยนแน่


เด็กคนนี้เป็น เค้ก


ดวงตากลมโตเบิกค้างเมื่อสมองรับรู้ตัวตนของเด็กหนุ่มตรงหน้า ควานลินลอบกลืนน้ำลายลงคอเผลอแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากที่มีน้ำลายของอีกฝ่ายปะปนอยู่ หลับตาพริ้มปล่อยให้ประสามรับรสของตนทำงานต่อไปอย่างนั้นดื่มด่ำกับความหวานเพียงน้อยนิดที่ไม่เคยได้ลิ้มชิมมาตลอดทั้งชีวิต


“เอ่อ เดี๋ยวผมเช็ดให้นะ” เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล พร้อมกับเจ้าตัวที่รีบล้วงกระเป๋าเป้หยิบเอาผ้าเช็ดหน้าสีน้ำตาลออกมาก่อนจะตรงเข้ามาหาเขาหมายจะเช็ดหน้าเช็ดตาให้ แต่กลับถูกควานลินปฏิเสธด้วยการร้นถอยหลังชิดตู้กระจกด้วยหน้าตาตื่นๆ


ปกติต้องเป็นเค้กไม่ใช่เหรอที่กลัวฟอร์คน่ะ!


หลายครั้งที่พวกเค้กต้องวิ่งหนีเอาตัวรอดจากการกระทำอุกอาจของฟอร์คแปลกหน้าที่บังเอิญเดินเตร็ดเตร่ไปเจอตัวเข้า และหลายครั้งที่เหล่าฟอร์คถูกดำเนินคดีข้อหาล่วงละเมิดทางเพศหรือทำร้ายร่างกายฟอร์คด้วยกันเองเพื่อแย่งชิงเค้ก เมื่อได้รู้จักรสชาติที่พิเศษแบบนี้ไม่ว่าใครก็ทนต่อรสชาติหวานหอมของเค้กได้หรอกนะ...


เค้กกับฟอร์คไม่ใช่คนธรรมดาที่เดินไปแล้วจะเจอง่ายๆ  ควานลินเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฟอร์คคนอื่นถึงหาเค้กได้เจอง่ายนักนะ แต่นี่คือครั้งแรกของเขาที่เจอเค้กด้วยตัวเอง แถมคนตรงหน้ายังอร่อยมากด้วย...


มันเหมือนเค้กรสนม แต่ก็ไม่ใช่ ถึงจะไม่แน่ใจนักว่าเป็นเค้กชนิดไหนแต่สิ่งที่เขามั่นใจมากคือความอร่อย


น่ากินจัง...


คิดแล้วก็ต้องกลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง ดวงตากลมโตมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยประกายระยิบระยับอย่างปิดไม่มิด หนุ่มมหาลัยที่ชะงักมือที่ยื่นออกมาก่อนจะหดกลับไปในใจพลางคิดว่าคงถูกเกลียดเข้าให้แล้ว เดาเอาจากท่าทางที่ตื่นกลัวและดูรังเกียจนั่นคิดแล้วก็ต้องถอนหายใจหนักๆ ออกมา


“ผมขอโทษครับพี่ มันกลั้นไม่อยู่จริงๆ” อาการตื่นกลัวและกังวลควานลินจู่ๆ ก็เลือนหายไปเพราะท่าทางเงอะงะของเด็กตรงหน้า ที่เอาแต่ก้มหัวขอโทษ ใบหน้าหล่อเหลาที่แสดงถึงความกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด เภสัชกรหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาก่อนจะยกยิ้มบางไปให้อย่างใจดี


“ไม่เป็นไรหรอก คราวหลังก็ระวังแล้วกัน” คนตัวขาวเดินไปหยิบทิชชู่เปียกที่วางอยู่อีกฝั่งมาเช็ดทำความสะอาดใบหน้าและลำคอ แม้คราบน้ำลายพวกนั้นมันจะน่ารังเกียจสำหรับคนที่พึ่งเจอกันวันแรก เอาจริงๆ มันก็น่ารังเกียจไม่ว่ากับใคร แต่สำหรับฟอร์คอย่างควานลินแล้ว มันเหมือนไซรัปที่หอมหวานเสียมากกว่า


ทำยังไงจะได้กินอีก...


นั่นคือความคิดที่โผล่ขึ้นมาในหัว  ข่มอารมณ์ตัวเองที่เอาแต่คิดถึงความหอมหวานที่พึ่งได้ลิ้มรสไป เภสัชกรตัวขาวเดินกลับมาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า เพื่อแสดงให้เด็กหนุ่มคล้ายความกังวลลงบ้าง แต่ดูเหมือนเด็กตัวโตจะยังรู้สึกผิดอยู่นะ

“นี่ ไม่เป็นไรจริงๆ พี่พอจะรู้อาการเราแล้ว งั้นจะให้ยาลดน้ำมูกไปด้วยนะ  รู้สึกจะมีน้ำมูกด้วยใช่มั้ย?” เด็กหนุ่มพยักหน้ารับรัวๆ เดินเข้ามาใกล้เพื่อดูคนตัวขาวหยิบกระปุกยาจัดแจงใส่ซองให้เรียบร้อย ควานลินทำหน้าที่ตัวเองโดยพยายามไม่นึกถึงรสหวานที่ยังติดอยู่ปลายลิ้น พยายามไม่มองหน้าเด็กคนนั้นเพราะกลัวจะรู้สึกอะไรที่แปลกไปมากกว่านี้

“อืม แล้วก็ทานยาให้ครบเวลาตามทีพี่เขียนไว้บนซองนะ พยายามอย่าดื่มน้ำเย็นมาก แล้วนี่ไม่ได้เจ็บคอใช่มั้ย?”

“ไม่ครับ ไม่เจ็บเลย” อีกฝ่ายตอบกลับมา รับถุงพลาสติกที่บรรจุยาไปไว้กับตนพร้อมจ่ายเงินตามที่ควานลินแจ้ง แต่ดูเหมือนหนุ่มมหาลัยคนนี้จะไม่ได้มาเพราะเรื่องหวัดอย่างเดียว...


“เอ่อ พี่ครับ” ควานลินส่งเสียงตอบรับในลำคอ ตาก็นับเงินทอนในมือไม่ยอมเงยขึ้นมาสบตาอีกฝ่าย “ช่วยหยิบถุงยางแบบเรียบยี่ห้อไหนก็ได้ให้ทีครับ”


นั่นไง ไอ้อาการเคอะเขินตอนก้าวเข้ามาในร้านน่ะ มันไม่ใช่แค่เรื่องอาการไข้หวัดอย่างเดียว ควานลินเงยหน้าสบตาพร้อมยิ้มขบขันให้ หันหลังไปมองโซนถุงยางอนามัยที่วางเรียงรายหลากหลายยี่ห้อพร้อมกับเอ่ยถาม


“ไซส์ไหนล่ะ?”


หนุ่มมหาลัยเริ่มมีอาการประหม่าอายขึ้นมา ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยเบาๆ และตอบว่า “52 ครับ”


แต่คราวนี้เป็นควานลินต่างหากที่รู้สึกร้อนฉ่าไปทั้งหน้า มือเรียวเลื่อนไปหยิบสินค้าที่เด็กหนุ่มต้องการก่อนจะหันหลังกลับมา พยายามจะนำกล่องสี่เหลี่ยมในมือไปใส่ไว้ในถุงยาที่อีกคนถืออยู่ แต่ด้วยอาการเงอะงะ ทำให้มือของทั้งคู่เผลอสัมผัสกันเข้า มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านร่างทั้งร่าง เภสัชหนุ่มชักมือกลับมาทันทีก่อนจะแก้เขินด้วยการคิดเงินอีกครั้ง ใบหน้าใสที่มัวแต่ก้มงุดคงไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มและแววตาเจ้าเล่ห์จากเด็กหนุ่มที่ไร้ความเขินอายต่างจากตอนแรกราวฟ้ากับเหว


“ขอบคุณครับ พอดีร้านสะดวกซื้อข้างๆ คนเยอะน่ะ แล้วจะมาซื้อยาพอดี”


“อืม ครับ” ควานลินตอบพยักหน้ารับแต่ก็ยังไม่กล้าเงยหน้ามาสบตาอีกอย่างอยู่ดี


“ครับพี่ งั้นไว้จะมาใหม่นะ”


เค้กกำลังจะหลุดมือไปแล้ว รสหวานๆ นั้นกำลังจะเดินออกไปจากร้านของเขา


ต้องทำอะไรซักอย่าง


“เดี๋ยว!” ควานลินเอ่ยเรียกเพื่อรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ เด็กหนุ่มชะงักฝีเท้าหันมามองคนเรียก สีหน้างงๆ พร้อมกับเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย


“นายเป็นเค้กใช่มั้ย?”


!!!” เด็กหนุ่มตรงหน้าตกใจพร้อมกับดึงประตูกระจกปิดไว้ตามเดิม หันมองซ้ายมองขวาเพื่อตรวจเช็คให้ดี ว่าไม่มีใครเดินผ่านหน้าร้านในขณะที่อีกคนพูดถึงสถานะของเขา เมื่อเช็คดีแล้วก็ยกยิ้มพอใจ ป้ายเล็กที่แขวนไว้หน้าร้านตอนนี้มันถูกพลิกเปลี่ยนด้วยฝีมือหนุ่มมหาลัย


“ทำอะไรน่ะ” เจ้าของร้านเอ่ยถามด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ร้านของเขาก็ถูกปิดโดยเค้กเด็กนี่ มันยังไม่ถึงเวลาปิดร้านเสียหน่อย!


“ถ้าไม่ปิดร้าน พี่จะรู้ได้ไงว่าผมเป็นเค้กหรือเปล่า”

.

.

.

.

 

คัง แบคโฮเป็นเค้ก


ตัวเขาเองก็พึ่งรู้ตัวตอนอายุ 16 ปี ในวันที่ริอาจมีคู่นอนคนแรก หญิงสาวแปลกประหลาดที่ชอบบ่นว่าเธอไม่รู้สึกถึงรสชาติใดๆ แม้จะใส่เครื่องปรุงไปเยอะมากก็ตาม แต่แปลกที่จูบแรกของเราดันเป็นตัวกระตุ้นต่อมรับรสของเธอ เธอเล่าว่ามันหอมหวานแต่เบาหวิวราวกับน้ำตาลไอซิ่ง แต่พอดูดกลืนตัวตนของเขาเธอกลับบอกว่ามันละมุนนุ่มลิ้นเหมือนเค้กกำมะหยี่ ผิวขาวของแบคโฮคือสิ่งที่เธอชอบมากที่สุด กว่าเราทั้งคู่จะเสร็จภารกิจทำลายพรหมจรรย์ก็เล่นเอาแดงเถือกไปทั้งตัว เพราะถูกเจ้าหล่อนทั้งกัดทั้งดูดไปทั่ว และวันต่อมาเขาก็เลือกที่จะตัดช่องทางการติดต่อกับเธอทันที


แบคโฮรู้ว่าเจ้าของร้านยาเป็นฟอร์ค


ไม่งั้นไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอก เขาเจอฟอร์คมาหลายคนและส่วนมากจะเป็นแบคโฮเองที่เดินเข้าไปหา หลอกล่อด้วยความหอมหวาน นำเอาลักษณะพิเศษของตัวเองมาเป็นเหยื่อล่อให้เหล่าฟอร์คติดกับและยอมมอบทุกอย่างแลกกับการได้ลิ้มชิมรสชาติของเรดเวลเวทเค้กก้อนโต


“ขอชิมหน่อยได้มั้ย?”


“แล้วพี่มีอะไรมาแลกกับผม”


ควานลินนิ่งค้างก่อนจะครุ่นคิดถึงสิ่งมีค่าที่พอจะนำมาแลกเปลี่ยนกับรสชาติของคนตรงหน้า


“ตอนนี้ไม่มีเงินสด”


คำตอบของคนโตกว่าทำเอาแบคโฮหลุดหัวเราะออกมาเพราะความไร้เดียงสา ทั้งๆ ที่ลืมตาดูโลกก่อนเขาแท้ๆ ทำไมถึงได้ใสซื่อขนาดนี้นะ ยิ่งได้พูดคุยยิ่งอยากแกล้งคนตรงหน้า


“พี่คิดว่าผมว่าขายตัวเหรอ?”


“ปะ เปล่านะ คือตอนนี้ไม่รู้จะเอาอะไรมาแลก คิดอะไรไม่ออกเลย” ท่าทีร้อนรนเพราะกลัวอีกฝ่ายเข้าใจผิดและพาลจะโกรธเอาทำให้เด็กหนุ่มยกมือขึ้นมาปิดหน้าเพื่อปิดบังรอยยิ้มของตนเองที่มีต่อเจ้าของร้าน


“ก็ตัวพี่ไง เอาตัวของพี่มาแลกสิ”


ควานลินอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ พูดอะไรไม่ออก ไม่สามารถคิดคำเพื่อต่อรองอีกฝ่ายได้เลยทั้งความต้องการที่จะลิ้มรสชาติของเค้กตรงหน้าก็มีมากกว่าที่จะทำให้เขาปฏิเสธออกไป คนอายุมากกว่าก้าวถอยหลังหนีด้วยความกลัว ตั้งแต่เกิดมา 28 ปี ไม่เคยมีใครมาพูดแบบนี้กับเขาเลยซักครั้ง เด็กนี่เป็นคนแรก... และเขาก็ไม่รู้ว่ามันเริ่มยังไงด้วย


“อะ อืม ได้” ตอบตกลงไปทั้งที่ท่าทางยังหวาดระแวง ดวงตากลมโตสั่นระริกจ้องมองเด็กตรงหน้าที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาเรื่อยๆ อย่างใจเย็น “แต่พี่จะได้ชิมนายใช่มั้ย?”


“แน่นอน ส่วนมากพวกฟอร์คเขาชอบกินตรงไหนล่ะ”

.

.

.


ฉากคัทอยู่ในไบโอทวิตค่ะ



ให้กำลังใจกันเหมือนที่เดิมฮับ

#อาชีพโฮลิน

.

.

.

รูปจากน้อง @aayXX8812 เจ้าเก่าคับ <3


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,334 ความคิดเห็น

  1. #1217 imhymnz (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 18:35
    กรี้ดดดดดดดดดด หลังจากนี้ไปเราคงจะกินเรดเวลเวดด้วยความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิมแล้ววฟหกดดเาสสวงงผใแททกาหใหววหงห
    ยัยฟอร์คหนูหิวโหยมาจากไหนรู้กกกกก กินเอากินเอา กินดุเหลือเกินน แฮ่กกก เรดเวลเวดอร่อยมากจริงมั้ยค้าบ อยากลองชิมด้วยคน---แค่กๆ /)_(

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ สูบฉีดเลือดในร่างกายเราได้ดีมาก555555

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 พฤศจิกายน 2561 / 18:40
    #1,217
    0
  2. #1216 PANGYONGGUK (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 11:40
    .กระซิบกระซาบ ฟอร์คน่ารักงี้ใครจะไปทนไหว แบคโฮเธอน่ะพลาดตกหลุมที่ตัวเองขุดไว้แล้วล่ะ อ้ยยยยยย หมดตัวแน่!!!
    #1,216
    0
  3. #1214 neaumn_sm (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 10:52

    อมกกก เค้กแบบแซ่บๆ กินตรงไหนบ่อยๆคะ กรี๊ด
    #1,214
    0
  4. #1213 lleen (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 10:29
    มันแบบหมกยหากยไสกวทดวกใแสหไงกมกยฃมดลพว
    ฮือออออออ ไรท์คะ อยากกราบไรท์มากแงแง

    แล้วสรุปเบอร์52นี่พี่จ๋าได้ใช้มั้ยอะคะ555555
    #1,213
    1
    • #1213-1 พิ้งค์โพลาร์(จากตอนที่ 46)
      3 พฤศจิกายน 2561 / 10:48
      ไม่ได้ใช้ค่ะ เพราะพี่ฟอร์คจะกิน5555
      #1213-1
  5. #1212 maielf13 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 02:01
    กรี้ดดดดดดดดดดดไปสุดไปเลย เชินสุดเอาเข้าเตาอบนี่คือตัยปัยเรยฮืออออออ
    #1,212
    0
  6. #1211 featjang (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 01:45
    โอ้โหหหหหหหห โอ้โหหหหหหหหหห โอ้โหหหหหหหห ตุดยอดไปเรยยยยยยยยย
    #1,211
    0
  7. #1210 ohhoimim1215 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 00:35
    กรี้ดดดดดด ฮือๆๆๆๆ เขินมา เขินไม่ไหวแล้วววว เขินจนต้องหยุดอ่านแป้ปนึงไปสงบสติอารมมมม ฮือๆๆๆๆ แซ่บมากๆเลยค่ะ อ่านไปตื่นเต้นไปมากๆ ตอนนังน้องเค้กจะออกจากร้านไปนี่เอาใจช่วยพี่ฟอร์คมาก!!! แบบทำไงดีวะ!!! สุดท้าย... อ๋อ นังวางแผนมา ร้ายน้อยซะที่ไหน ฮืออๆๆๆ เป็นฟอร์คภาษาอะไร ทำไมโดนเค้าหลอกล่อละคะะะ ดุเด็ดเผ็ดมันเหลือเกินค่ะ พี่ฟอร์คเห็นเหมือนจะไร้เดียงสา พอได้ชิมไปที ยาวเลยนะคะพี่คะ ฮือออออ ชอบมากๆเลยค่ะ ฟอร์คไม่ประสาทกับนังเด็กเค้กรว๊ายๆ กรี้ดดดดดดดด
    #1,210
    0
  8. #1209 คูมแม่น้อนหลิน (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 23:31

    เขินตอนเอาเค้กเข้าเตาอบมั่ยหวัยแน้ววว

    #1,209
    0
  9. #1207 นางสาว แก้มป่อง (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 19:53
    ไม่ไหวๆๆๆ กว่าจะอ่านจบ คือเขิลหนักมาก อ่านไปอุดปากกรี้ดไป ด้วย อุแงงงงงงง เค้กเจ้าเล่ห์ กับฟอร์คผู้น่ารัก
    #1,207
    0
  10. #1206 greenismine (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 19:13
    ไม่รู้ว่าเค้กหรือฟอร์คที่กินดุกว่ากันนนน แงงงงง้ บรรยายดีมากสุดยอดมากๆๆๆเลย ชอบการเอาการทำเค้กมาบรรยายแทนฉาก____มากกก ไม่โจ่งแจ้งมาก แต่ก็ทำให้เขินได้มากมายจริงๆ พี่ฟอร์คหน้าหวานใจเย็นๆนะคะ 555555 สงสารน้องเค้กกล้ามโตเค้า แต่เค้กแบคโฮร้ายมากอ่ะ โคตรเจ้าเล่ห์ คืนนี่น้องเค้กจะได้นอนมั้ยคะถามจิ้งงงงง ฟอร์คควานลินจะหยุดกินตอนไหน 555555555 อยากอบเค้กค่ะ แง้ !!!!!
    #1,206
    0
  11. #1205 gatuey (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 18:03
    กรี๊ดดดด !! บอกเลยว่าไม่ไหววว อ่านแล้วจะละลายยไปกับพี่ฟอร์คหนุ่มน้อยยย โอ้ยยยย อะไรมันจะขนาดนั้น ค่ะคุณค่าา ไปอดยากกันมาจากไหน ฮืออ ไรท์เขียนดีมากเหมือนไม่ได้อ่าน nc แต่อ่านการบรรยายอบเค้กอยู่ กรี๊ดดดด . เค้กก้อนนี้นี่มันอร่อยดีจริงๆใช่ไหม ฟอร์คถึงติดใจไม่ยอมหยุดเนี่ย !
    #1,205
    0
  12. #1203 Khunmedsai (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 15:12
    คือแบบใจไม่ไหวแล้ว ชอบการบรรยายถึงลักษณะเค้ก โอ้ยยย หน้าร้อนไปหมด อยากรู้ว่าเค้กอร่อยจริงๆมั้ย อรุ่มมมม
    #1,203
    0
  13. #1202 Elllsaaaa (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 14:46
    เปรียบเทียบกับการทำเค้กได้สุดยอดค่ะ เขินน
    #1,202
    0
  14. #1201 .xpuppy (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 14:44
    /เอามือปิดหน้า แง้ หิวเค้กเรดเวลเว็ทเลย หลินใจเย็นน้า ทำไมหนูตะกละขนาดนี้ 555555555555 แต่เข้าใจ เพราะว่าไม่ได้สัมผัสรสชาติมานานเลยกระหายสินะ แต่กินเบาๆหน่อยนะลูก กลัวหนูป่วย แต่แบคโฮนี่เจ้าเล่ห์สุด เป็นเค้กแท้ๆแต่หลอกล่อฟอร์คเก่งเชียวนะ
    #1,201
    0
  15. #1200 AIYSHY_K (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 13:55

    อมก เป็นการบรรยายที่เย้ายวนมากกกก โอ้ยยย หน้าร้อนเลย ㅋㅋㅋ แหมคุณแบคว่าหลิน เป็นฟอร์คที่กินดุมาก ตัวเองก็ดุเหมือนกันแหละ!! (.. เxดุ) 55555 ชอบมากค่ะ
    #1,200
    0
  16. #1199 ansine (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 12:54
    ชอบการเปรียบเทียบตอนเคล็ดลับการตีเค้กมาก ฮรุก ...ต้องตีเร็วเเละเเรงด้วยนะคะ เนื้อถึงเนียน ;-; พิดงโฮเป็นเค้กที่เจ้าเล่ห์ที่สุดเลย มาหลอกฟันเค้าโดยใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ! ร้อนกว่าเค้กในเตาอบก็ไฟนรกในตัวคนอ่านนี่เเหละ!!
    #1,199
    0
  17. #1198 lovebieber110 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 12:39
    หลินนนนนนน 555555 ไปที่อื่นด้วยก็ได้ จมอยู่แต่ตรงนี้น้อวแบคจะเหนื่อยเอา น้ำหมดตัวพอดี อุ๊บบบ 555555
    #1,198
    0
  18. #1197 bmw0626 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 12:38
    เราจะไม่บอกใคร เราจะไม่บอกใคร ฮือออออ เขินนน
    #1,197
    0
  19. วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 12:28

    เขินมากค่ะฮือออ หน้าร้อนไปหมดแล้ววว อะไรจะเผ็ดดุขนาดนี้ไม่สิหวานหวานม๊ากกกกก แงคุณเค้กที่แพ้เจ้าส้อมยิ้มหวานฮือ แล้วหนูส้อมจะชอบตรงนั้นเป็นพิเศษด้วยสงสัยมันคงอร่อยจริงๆสินะคะะะะะะ

    #1,196
    0
  20. #1195 pinkkuma (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 12:11
    แงงงงง เป็นการบรรยายที่เขินมากกกกกก พี่ควานลินอร่อยมากมั้ยจ๊ะ
    #1,195
    0
  21. #1194 `KiSeob (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 12:09
    ตายยยยยยยยยแร้วววววว เป็นเค้กนี่แซ่บขนาดนี้ได้เลยหรอคะพี่แบ๊ค วินวืนทั้งคู่ ดูท่าเค้กอยากโดนอบบ่อยๆๆน้าาา 55555555555
    #1,194
    0
  22. #1193 bbestdream (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 12:02
    เขินจนต้องยกมือมาปิดตาแล้วก็แง้มอ่านเงียบๆ ฮื่อออออออ โซเดมฮอตอะไรเบอร์นั้นล่ะคะ น้องแบคคือฉีกทุกกฏเกณฑ์ของการเป็นเค้กมาก เป็นเค้กวายร้ายอย่างที่พูดจริงๆ พี่ฟอร์คคือดูเสียเปรียบไปเลย อยากตีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตอนเห็นว่าน้องเป็นฟอร์คนี่เกือบกดปิดนั่งรถไปตีแบมแล้วนะ! แต่พออ่านจบก็คือ นั่งรถไปหาพร้อมกับ give you kiss เลย ร้ากกกกกกกกกกกกกกกก เอาอีกๆๆๆๆๆๆๆ อิอิ
    #1,193
    0
  23. #1192 ptrp. (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 11:18
    เขินมาดดกกกกกกก "ได้เวลาเอาเค้กเข้าเตาอบแล้ว" อะเหือ้้อ้อ ออออออ ฮืออออออ บ้าแล้วววว คุณฟอล์คก็คือติดใจมากเหมือนถูกมอมเมา 55555 ส่วนคุณน้องเค้กร้ายนะคะ มาหลอกฟันอะไร สุดท้ายติดบ่วงเค้านะสิ โอ้ยชอบมากๆๆๆๆ ชอบพล็อตจังเลอ่ะ ประทับใจค่ะ
    #1,192
    0