(produce101) กรุณาระบุอาชีพที่ต้องการ - sf holin ♡

ตอนที่ 32 : FATTY FATTY CAT 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    26 มี.ค. 61

FATTY FATTY CAT

เหมียวแบคโฮ ไลควานลิน



ตอนที่ 2



                “ใช้คัตเตอร์ได้มั้ย?” ไลควานลินพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปกล่องอุปกรณ์ที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ ใบหน้าหล่อเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา ทำเอาคนฟังถึงกับใจหายวาบ หากสิ่งที่แบคโฮพูดออกไปทำให้อีกฝ่ายแสดงอาการโมโห ว้าวุ่น หรือสติแตกมันจะดีกว่าที่ควานลินนิ่งเงียบแทบชี้คัตเตอร์แบบนี้


                นี่จะฆ่ากันจริงๆ ใช่มั้ย ?


                “ได้” เจ้าแมวอ้วนลุกเดินไปยังกล่องอุปกรณ์ช้าๆ หยิบคัตเตอร์สีฟ้าสดใสออกมา เสียงกร๊อกแกร๊กดังขึ้นเมื่อแบคโฮดันใบมีดคมออกมาจากปลอก หูสีขาวที่ลู่ตกแสดงอารมณ์ของเจ้าของได้อย่างดี แบคโฮกำลังเศร้า จังหวะการเต้นของหัวใจที่หน่วงช้าลงบ่งบอกถึงสภาพจิตใจของเจาแมวอ้วนที่หดหู่มากๆ


                “จะให้กลับเป็นแมวก่อนมั้ย จะได้สะดวก” แบคโฮเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ใบหน้าหล่อก้มลงมองพื้นไม่อาจสบตาที่ว่างเปล่าของควานลินได้ เด็กหนุ่มเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย คนตัวโตที่ค่อยๆ ปรับสภาพกลายเป็นเจ้าแมวอ้วนพุงย้วยนั่งจ๋องอยู่บนพื้นหางลู่หูตกไปหมด


                “กลับไปเป็นแมวทำไม?” ควานลินเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ “แล้วแบบนี้จะคุยกันรู้เรื่องเหรอ”


                ไม่มีเสียงตอบรับจากเจ้าแมวอ้วนเลยซักนิด ควานลินลุกจากเก้าอี้แล้วนั่งคุกเข่าลงกับพื้นตรงหน้าแบคโฮ ใช้มือสะกิดเจ้าแมวอ้วนแต่อีกฝ่ายก็ยังคงนิ่งเงียบเหมือนเดิม เมื่อถูกเมินควานลินจึงเปลี่ยนจากนั่งคุกเข่าเป็นหมอบตัวลงกับพื้นแหงนหน้ามองหน้ากลมๆของเจ้าอ้วนที่ก้มงุดอยู่ เสื้อผ้าที่ควานลินเป็นคนใส่ให้อย่างยากลำบากหลุดกองไว้ที่พื้น


                ควานลินสังเกตเห็นดวงตาเล็กๆ นั่นเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาที่ไม่มีทีท่าจะหยุดไหล แบคโฮกำลังร้องไห้ในร่างแมวอ้วน  ทำให้เขารู้ทันทีว่าไอ้อ้วนขี้ตู่กำลังน้อยใจเขาและเข้าใจผิดเรื่องคัตเตอร์แน่นอน


                “หมายถึง.. ใช้คัตเตอร์ตัดโซลเมทริงได้มั้ย ไม่ได้จะฆ่าจะแกงใครซักหน่อย” ควานลินเฉลยความต้องการของตัวเอง หยิบคัตเตอร์ขึ้นมาพร้อมกับพยายามใช้ใบมีดคมตัดโซลเมทริงที่ทั้งเหนียวและทน น่าจะเอาไปทำเป็นรถถังได้เลยมั้งเนี่ย


                โซลเมทริงเจ้าปัญหาที่ไม่ว่าจะทั้งดึง ทั้งถอด นี่ถึงขนาดเอามีดมากรีดแล้วก็ยังไม่มีวี่แวว่าจะขาดออกจากกันเสียที แล้วควานลินยังรู้สึกได้ว่ามันรัดแน่นขึ้นมากกว่าเดิมด้วย เด็กหนุ่มล้มเลิกความพยายามดันใบมีดเข้าปลอกตามเดิมก่อนจะขว้างมันไปกระแทกกับประตูตู้เสื้อผ้าอย่างแรงเพื่อระบายความโมโหของตัวเอง


                “เหี้ยเอ้ย!” สบทลอกไรฟันออกมาเบาๆ ข่มอารมณ์โมโหของตัวเองด้วยการหายใจเข้าออกลึกๆ นับหนึ่งถึงสิบในใจ พยายามไม่มองไอ้แมวอ้วนที่ยังนั่งกลมอยู่ตรงหน้า เขาแอบเห็นแบคโฮสะดุ้งตอนที่ขว้างคัตเตอร์ทิ้งด้วย


                “แบคโฮ”


                “เมี๊ยว~” เจ้าแมวอ้วนส่งเสียงร้องกลับมาแต่ก็ยังไม่ยอมกระดิกตัวไปไหน


                “กลับร่างคนแล้วมาคุยกันดีๆ” ถือเป็นคำสั่งอันเด็ดขาด แต่แบคโฮก็ยังดื้ออยู่นั่งนิ่งไม่ขยับตัวซักนิด มือขาวช้อนตัวเจ้าแมวอ้วนพร้อมกับอุ้มขึ้นเหนือหัว จับเขย่าไปมาด้วยความโมโห พุงย้อยๆ ของมันสั่นยวบยาบไปตามแรงกระทำ ร่างแมวอ้วนอ่อนปวกเปียกไปหมด ไม่มีแรงขืนการกระทำของเด็กหนุ่มเลยซักนิด


                “แบคโฮ! กลับร่างคนเดี๋ยวนี้!!” ควานลินตะคอกอย่างเหลืออด ก่อนเจ้าแมวอ้วนที่ยังคงถูกอุ้มชูกลางอากาศจะยืดตัวแล้วเปลี่ยนร่างเป็นชายหนุ่มตัวโตที่ควานลินไม่สามารถอุ้มอีกฝ่ายได้อีก


                ตุ้บ


                แบคโฮในร่างมนุษย์ล้มตัวลงทับเด็กหนุ่มเจ้าของห้องแต่ครั้งนี้เขาใช้แขนดันพื้นเอาไว้ทันจึงไม่ทำให้ควานลินถูกทับและเจ็บเหมือนครั้งก่อน กลายเป็นว่าตอนนี้แบคโฮกำลังนอนคร่อมอีกฝ่ายอยู่บนพื้นในสภาพเปลือยทั้งตัว เพราะเสื้อผ้าที่อีกคนสวมให้ได้ร่วงออกหมดแล้วตอนกลายร่างเป็นแมว


                “ควานลินจะไม่ฆ่าฉันใช่มั้ย?” ใบหน้าหล่อเศร้าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีน้ำตาลสวยตอนนี้หม่นหมองเหลือเกิน ควานลินอึกอัก  ลำบากใจที่จะตอบแต่สิ่งที่ลำบากมากกว่าคือร่างกายที่เปลือยเปล่าของอีกฝ่ายที่กำลังแนบชิดอยู่กับเขาต่างหาก


                “ควานลินจะฆ่าฉันจริงๆเหรอ?” แบคโฮยังไม่ยอมแพ้ที่จะคาดคั้นเอาคำตอบ ตั้งแต่เจอควานลินในวันแรกเขาก็รู้สึกมาตลอดว่านี่คือคนที่เขาเลือกและไว้ใจ เด็กหนุ่มปากร้ายและดูดื้อดึงแต่ยังมีมุมอ่อนโยนและใจดีกับเขาเสมอ แม้ปากจะด่าและบ่นเขาแค่ไหน ก็ยังแอบเอากล่องพร้อมผ้ามาทำเป็นที่นอนวางไว้ข้างบ้านเพื่อให้เขาได้อยู่โดยไม่ต้องนอนพื้นแข็งๆ เย็นๆ


“ก็บอกแล้วว่าไม่ได้คิดจะฆ่าใคร...” ควานลินตอบเสียงแผ่ว พยายามใช้มือดันตัวอีกฝ่ายออกห่างแต่ก็เหมือนกับพยายามดันแผ่นหินที่ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเลยซักนิด “ออกไปก่อนได้มั้ย  จะกินผมหรือไง”


“เราเป็นแมวเราไม่เคยทำร้ายใคร มีแต่คนที่คอยจะล่าและฆ่าเรา” แบคโฮพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ควานลินสังเกตเห็นแววตาที่แสดงถึงความเจ็บปวดเมื่อพูดถึงการล่าเมาเนียซที่เกิดจากฝีมือของมนุษย์


“แต่... ตอนนี้ไม่มีมาฆ่าคุณหรอก ช่วยเขยิบออกไปก่อนได้มั้ย?” ควานลินสูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยพูดค่อยเจรจากับอีกฝ่าย ลมหายใจ ของแบคโฮที่รดรินใบหน้าของเขามันอุ่นมาก อุ่นจนทำให้ใบหน้าของเขารู้สึกร้อนขึ้นมาซะอย่างนั้น


เจ้าแมวอ้วนไม่ยอมถอยหนีพร้อมกับเขยิบเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม ปลายจมูกโด่งสัมผัสกับพวงแก้มใส่คลอเคลียเหมือนลูกแมวอ้อนเจ้าของ ควานลินเบือนหน้าหลบแต่ก็หนีไม่พ้น แบคโฮใช้จมูกเกลี่ยผิวแก้มของอีกฝ่ายไปมาสูดดมกลิ่นหอมจากแป้งเด็กที่เจ้าตัวใช้ประจำ คนถูกสัมผัสหลับตาปี๋เม้มริมฝีปากแน่นเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำแค่นี้


“อือ” เสียงครางแผ่นเบาถูกเปล่งออกมาเมื่อริมฝีปากอุ่นของแบคโฮประทับลงที่ลำคอขาว จูบย้ำๆ ไปทุกผิวเนื้อ ควานลินตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับหนีไปไหน ความใจกล้าที่สะสมมาทั้งชีวิตวิ่งหนีหายไปไกลเรียกกลับยังไงก็ไม่ยอมกลับมา


“ไม่เอาแบบนี้ดิ” ควานลินเอ่ยเสียงสั่น มือขาวจิกเข้าที่แขนล่ำหมายจะห้ามอีกคนไม่ให้ทำกินเลยไปมากกว่านี้ แต่ริมฝีปากของแบคโฮก็ยังคงสำรวจและประทับไปทั่วลำคอขาว ก่อนที่ลิ้นร้อนจะถูกส่งออกมาสัมผัสและโลมเลียผิวลื่นสลับกับเสียงจูบเน้นๆ ที่เจ้าแมวอ้วนตั้งใจให้เกิด แบคโฮผละจากลำคอของอีกคนเลื่อนมาที่ผิวกายที่โผล่พ้นชุดนอนแบบติดกระดุมของเด็กหนุ่ม ซุกหน้าลงกับแผ่นอกบางที่กระเพื่อมขึ้นลงด้วยแรงหายใจ


“ไม่ทำอะไรหรอก ขอแค่นี้แหละ” เจ้าแมวอ้วนเอ่ยเสียงอู้อี้เพราะใบหน้าและริมฝีปากยังคงแนบชิดอยู่กับแผ่นอกของควานลิน เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นชาๆยอมเปิดปากเพื่อกอบโกยอากาศหายใจเข้าปอด  จังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวและแรงเหมือนมันจะทะลักออกมาเต้นนอกอก ควานลินคลายมือที่จิกอีกฝ่ายออกก่อนจะเลื่อนมาสัมผัสเส้นผมสีดำของอีกฝ่ายลูบเบาๆ เหมือนที่เคยทำในยามที่อีกฝ่ายอยู่ในร่างแมวอ้วน


ควานลินรู้ว่าอีกคงรู้สึกกลัวไม่ต่างจากเขา ถ้าเขาเป็นแบคโฮเขาก็คงรู้สึกแย่มากๆ ที่ต้องมาหลงรักคนที่ไม่รัก และรู้วิธีกำจัดตัวเองไปจากชีวิต แต่เจ้าแมวนี่ก็ใจกล้าดีที่ยอมบอกวิธียกเลิกการแต่งงานของเรา ถ้าเกิดคนคนนี้ไม่ใช่ควานลินล่ะก็ ไอ้อ้วนนี่คงได้ตายไปแล้วจริงๆ


“กลัวผมจะฆ่ามากหรือไง?” เด็กหนุ่มถามทั้งที่ยังลูบหัวของอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น


“อือ ยังไม่อยากตาย” แบคโฮตอบพร้อมกับขยับตัวเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเงยหน้ามาสบตาเด็กหนุ่มพร้อมกับพูดต่อ “ยังไม่มีลูกกับควานลินเลย”


“ไอ้อ้วน!” ควานลินดุเสียงดังพร้อมกับมือขาวที่ฟาดเข้าที่ไหล่ แบคโฮร้องโอ้ยด้วยความเจ็บก่อนจะส่งยิ้มน้อยๆ มาให้ แต่มันไม่ใช่ยิ้มในแบบที่เราเจอกันแรกๆ มันเหมือนรอยยิ้มที่ยังมีความลำบากใจอยู่ มันไม่สดใสเหมือนยิ้มครั้งก่อนๆ


“ดุจัง แค่หยอกเล่นเอง” แบคโฮว่า


“ก็ชอบทำตัวให้ดุมั้ยล่ะ คุณน่ะมันนิสัยไม่ดี ทำไมผมต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ แบบนี้ด้วยวะ”


“เรียกพี่สิ พี่แบคโฮ” แบคโฮพูดใช้แขนหยัดตัวลุกขึ้นพร้อมกับดึงอีกคนให้ลุกตาม ควานลินลุกขึ้นนั่งก่อนจะมองหน้าอีกฝ่ายอย่างครุ่นคิด การที่เขาไม่ฆ่าไอ้อ้วนนี่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะใจดีแค่ไหนก็ได้นะ แล้วก็ยงไม่ได้ยอมแต่งงานด้วยซะหน่อย


“เราพึ่งรู้จักกันเองนะ” ควานลินหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง


“แต่เราแต่งงานกันแล้ว” แบคโฮสวนกลับอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากบางเบะขึ้นน้อยๆ


“แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้ซะหน่อย ผมแค่เห็นปลอกคอมันสวยดีเลยเอาใส่แขนเฉยๆ ใครจะรู้ว่าบนโลกนี้มีสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนและเผด็จการแบบพวกคุณกัน”


“เผด็จการคืออะไร? ฉันก็แค่อยากอยู่กับควานลินไปตลอดชีวิต” แบคโฮขมวดคิ้วพูดด้วนสีหน้าจริงจัง มือใหญ่เลือนมากุมมือของควานลินเอาไว้พร้อมกับนำมาวางไว้ที่อกข้างซ้ายของตัวเอง


“แต่ผมพึ่ง 17 แล้วก็เป็นผู้ชายด้วย ผมท้องไม่ได้หรอกนะ” ควานลินเบะปากสะบัดหน้าหนีอีกฝ่าย แต่ถูกมือใหญ่จับให้หันมาสบตากันแม้จะขัดขืนอยู่บ้างสุดท้ายก็ยอมโดยดี


“ฉันทำให้ควานลินท้องได้แล้วกัน”


“แต่คุณทำให้ผมรักคุณไม่ได้” แบคโฮจุกกับคำพูดที่เด็กหนุ่มเปล่งออกมาจากปากสวยๆ นั่น ควานลินเบะปากขึ้นเบาๆ ดวงตาหวานนั่นมองเขาอย่างไม่พอใจ แบคโฮยิ้มบางไปให้ก่อนจะวางมือบนกลุ่มผมสีดำขลับนั่นแล้วลูบเบาๆ


“.....” เจ้าแมวอ้วนเงียบไป รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแล้ว


“ไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ?” ควานลินทักขึ้น ใครกันแน่ที่เป็นแมว พอแบคโฮเอ็นดูอยากเล่นด้วย เจ้าแมวน้อยนี่ก็ขู่ฟ่อแล้วข่วนความรู้สึกเขาจนยับเยินไปหมด พอแบคโฮอยากจะเดินออกมาเจ้าแมวเหมียวนี่กลับร้อง เรียกให้เขาไปเล่นด้วย


“ไม่รู้จะพูดอะไร มันจุกไปหมดแล้ว ฉันอาจจะพลาดที่ตัดสินใจสู่ขอควานลิน แต่ในเมื่อควานลินยืนยันที่จะไม่ยอมเปิดใจให้ฉัน ก็คงไม่มีอะไรที่จะอยู่ต่อแล้ว” แบคโฮอธิบายความคิดของตัวเอง “ส่วนโซลเมทริงนั่น มันไม่มีผลอะไรหรอกสำหรับมนุษย์ ควานลินจะรักใครก็ได้ตามแต่ใจของควานลิน แต่สำหรับฉันที่เป็นเมาเนียซจะมีคู่ไม่ได้อีก เพราะฉันเลือกแล้ว”


“หมายถึงคุณจะหายไปเหรอ?” ควานลินเอียงคอถาม แววตาเจ็บปวดของแบคโฮที่มองมาทำให้เด็กหนุ่มชะงักไปก่อนที่คนตัวโตจะค่อยๆ ยืนขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าต่างโดยไม่พูดอะไรซักคำ


“นี่ จะไปไหน” เด็กหนุ่มร้องท้วง แต่ช้าไป แบคโฮเปลี่ยนร่างเป็นแมวขนฟูก่อนจะกระโดดหายไปทางหน้าต่าง ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า ควานลินก้มมองโซลเมทริงที่เปล่งแสงสีขาวออกมาก่อนจะดับไป รีบวิ่งไปดูหน้าต่างบานใหญ่ชะโงกหาเจ้าแมวอ้วนแต่ก็ไร้วี่แวว


ความรู้สึกวูบโหวงในอกข้างซ้ายทำให้ควานลินถึงกับต้องเอามือกุมหัวใจ เหมือนหัวใจของเขาได้หายไปพร้อมกับเจ้าแมวอ้วน หายไปแล้ว....


“ไหนบอกว่าไอ้โซลเมทริงนี่ไม่มีผลกับคนไง ทำไมถึงรู้สึกเหมือนจะร้องไห้เลย...” ควานลินบ่นกับตัวเอง


ความรู้สึกแปลกที่ตีขึ้นมาตรงอก ใบหน้าหวานร้อนผ่าวพร้อมกับหยดน้ำตาหยดแรกที่ร่วงหล่นลงมา มือขาวแตะที่ข้างแก้มหยดน้ำใสที่เปรอะเลอะทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกตกใจในตัวเอง แม้จะยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ความหวงหาที่เกิดขึ้นในใจตอนนี้เขารู้ดีว่ากำลังมีให้ใคร

.

.

.

.

 



“น้องลิน ทำไมช่วงนี้ดูเหม่อๆจัง เป็นอะไรมั้ย?” พี่สาวคนสวยเอ่ยถามพร้อมกับจานแพนเค้กที่วางลงตรงหน้า จินรีหยิบขวดน้ำผึ้งสีหวานแล้วเทราดให้น้องชายที่นั่งหงอยเป็นชิบะป่วย มืออีกข้างก็ลูบหัวเด็กหนุ่มอย่างเป็นห่วง


ควานลินส่ายหน้าเบาๆ หยิบส้อมขึ้นมาหวังจะจิ้มเนื้อแพนเค้กนุ่มๆ เข้าปากแต่ต้องชะงักไปเมื่อเห็นลายหน้าแมวที่พี่สาวทำไว้บนชิ้นแป้ง จินรีเอียงคอมองน้องชายด้วยความสงสัย “ไม่กินเหรอ?”


“ทำไมพี่ต้องทำเป็นรูปแมวด้วยอะ” ปากอิ่มเบะขึ้นทันที เห็นรูปแมวทีไรก็นึกถึงไอ้อ้วนที่ทิ้งเขาไปวันนั้น มาทำตัวรุ่มร่ามใส่แล้วก็หายไป แถมยังทิ้งไอ้โซลเมทริงนี่ไว้ที่ข้อมือเขาอีก


“ก็พี่ชอบแมวนี่นา น้องลินลืมไปแล้วเหรอ” จินรีพูดพร้อมยิ้มตาหยี แย่งส้อมในมือของน้องชายแล้วจัดการตักชิ้นแพนเค้กส่วนหูแมวเข้าปาก หน้าตาที่ดูมีความสุขของเธอบ่งบอกได้อย่างดีว่าแพนเค้กนั่นอร่อยแค่ไหน ต่างจากควานลินที่นั่งหน้าบูดไม่ยอมพูดยอมจาแถมยังไม่ยอมกินอีก


“ถ้าไอ้อ้วนนั่นมาชอบพี่ เขาคงไม่ต้องเสียใจ” ควานลินพูดกับตัวเองเบาๆ


“ว่าไงนะ?” จินรียื่นหน้าเข้ามาถาม เมื่อได้ยินน้องชายพูดอู้อี้อยู่คนเดียว ควานลินส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับหยิบแพนเค้กชิ้นที่เหลือเข้าปากในทีเดียว จินรีเห็นดังนั้นจึงตีแขนน้องชายเบาๆ แต่ไม่ทันแล้วเด็กหนุ่มเคี้ยวและกลืนลงท้องก่อนจะคว้าเอากระเป๋าเป้ใบโปรดโบกมือลาพี่สาวและเดินออกจากบ้านไป


เด็กหนุ่มใช้เวลาไม่นานก็เดินเกือบถึงป้ายรถประจำทางที่มาเป็นประจำ เสียงเพลงฮิปฮอปที่ชอบดังจากหูฟังที่ใส่เอาไว้ หัวเล็กโยกไปตามจังหวะสนุกๆ ปากก็ฮัมตามทำนองเพลง  จนกระทั่ง....


เมี๊ยว~


ตุ้บ


“โอ้ย!” ขาดันรู้สึกอ่อนแรงเฉียบพลันก่อนร่างทั้งร่างจะลงไปกองอยู่ที่พื้น หันซ้ายขวาตามหาเสียงแมวที่ทำให้สติของเขาหลุดออกจากร่างแต่ก็ไม่มีใคร แต่เมื่อตั้งใจฟังเพลงที่ยังคงเล่นต่อเนื่องก็ต้องนึกเขินเมื่อในเพลลิสต์โชว์ชื่อเพลง Me you ของซานอี เพลงโปรดของเขาที่มีเสียงร้องเมี๊ยวดังขึ้นตอนต้นเพลง


ทั้งอายทั้งเจ็บ สะดุดล้มเพราะแค่เสียงแมวในเพลงนี่นะ


แต่ยังดีที่ป้ายรถประจำทางไม่มีใคร ไม่งั้นคงต้องยอมเดินต่อไปอีกป้ายเพื่อหลบหลีกสายตาของคนอื่น  ควานลินลุกขึ้นพร้อมกับปัดฝุ่นที่เปื้อนกางเกงยีนส์แล้วเดินไปนั่งรอที่เก้าอี้ที่ถูกเตรียมไว้ ไม่นานรถประจำทางก็แล่นมาจอดเทียบ วันนี้ควานลินตั้งใจจะไปเดินเล่นเรื่อยเปื่อยให้สมองโล่ง ไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆ ให้ความคิดมันวุ่นวาย


อยู่คนเดียวก็คิดมาก พอคิดถึงก็รู้สึกผิด แถมยังเป็นห่วงว่าไอ้อ้วนนั่นจะโดนแมวเจ้าถิ่นตะปบพุงอีก ไหนจะกลุ่มล่าเมาเนียซที่เคยพูดถึง โซลเมทริงของเขาไม่เคยเปล่งแสงออกมาอีกเลยหลังจากแบคโฮหายไป


หรือไอ้อ้วนจะตายแล้วจริงๆ


แบบนี้เขาก็ถอดไอ้กำไลนี่ออกได้น่ะสิ


เด็กหนุ่มพิสูจน์ความคิดของตัวเองด้วยการพยายามใช้มือดึงกำไลสีดำออกจากข้อมือของตัวเอง แต่ผลปรากฏว่าสร้องข้อมือยังคงเหนียวแน่นเหมือนเดิมไม่มีวี่แววที่จะหลุดออกได้


ควานลินถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกแปลกใจตัวเองที่ทำไมรู้สึกดีเมื่อเห็นว่ามันยังถอดออกไม่ได้ เขาต้องรู้สึกแย่สิ นี่มันเป็นสิ่งที่พันธนาการเขาไว้กับเจ้าแมวอ้วนนะ


แกร่ก


เสียงกร่อกแกร่กดังออกมาจากโซลเมทริงทำให้ควานลินตาโต สร้อยสีดำที่ขยายตัวออกให้หลวมขึ้นแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เด็กหนุ่มยกข้อมือขึ้นมาดูใกล้ๆ ก็เห็นรอยร้าวเล็กน้อยตรงแกนเชื่อมบริเวณจี้สลัก


“เห้ย ทำไมมันร้าววะเนี่ย” ควานลินพูดกับตัวเองพร้อมกับกุมโซลเมทริงเอาไว้แน่น เมื่อถึงที่หมายปลายทางขายาวก็ก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว มองห้ายะดวกซื้อที่ใกล้ที่สุดก่อนจะรีบเดินเข้าไปเพื่อหวังจะหาอุปกรณ์ในการเชื่อมสร้อยข้อมือเข้าด้วยกัน เพื่อยื้อเวลาให้นานที่สุด


สิ่งที่ได้มาคือเทปสีลายการ์ตูนที่ดันเป็นรูปแมวอีกแล้ว ตอนแรกก็กะจะหากาวเชื่อมให้แน่นที่สุดแต่ดันหมดซะนี่ ควานลินจึงจำใจต้องใช้เทปลายการ์ตูนโง่ๆ แปะและพันรอบๆ สร้อยข้อมือ


“แล้วทำไมต้องกลัวสร้อยขาดด้วยวะ...”


“เพราะควานลินรักฉัน”


เสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ควานลินต้องหันกลับไปมอง ร่างที่คุ้นตาปรากฏอยู่ตรงหน้า แบคโฮในชุดเสื้อขาวกางเกงยีนส์สีซีดขาดเข่าบนหัวสีหมวกสีดำสวมไว้กำลังมองมาที่เขาอย่างยียวน ควานลินสังเกตเห็นรอยช้ำที่มุมปากและโหนกแก้มที่ขึ้นสีม่วงชัดจนน่ากลัว


“ทำไมมาอยู่นี่ได้” ควานลินเอ่ยถามทันที ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง “หายไปเป็นอาทิตยนึกว่าตายไปแล้วซะอีก แถมไอ้สร้อยบ้านี่ยังร้าวด้วย”


“ก็ใจเราห่างกัน โซลเมทริงมันก็ร้าวแบบนั้นแหละ” แบคโฮพูดหน้าตาเฉย เอนตัวพิงกำแพงพร้อมกอดอกมองเด็กน้อยที่กำลังหน้าบึ้งอยู่


“ก็ใจเราไม่เคยใกล้กันอยู่แล้วนี่” ควานลินสวนกลับ


“ก็ปากเก่งแบบเนี้ยะ แล้วใครกันร้องไห้ตอนฉันโดดหนีออกมา” แบคโฮที่เฝ้ามองทุกการกระทำของควานลินจากมุมที่อีกฝ่ายมองไม่เห็น เฝ้ามองทุกวัน คอยเป็นห่วงทุกเวลา และรับรู้ว่าเด็กหนุ่มมีอาการผิดแปลกไปเมื่อตอนที่เขาจากมา และมันก็เป็นสิ่งที่ยืนยันแล้วว่าควานลินรู้สึกกับเขาอยู่บ้าง แมวยังมีหวัง


“ใครร้องไห้ ไม่มีหรอก” เด็กหนุ่มยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง ทำท่าจะเดินหนีแต่ในใจก็กลัวว่าถ้าตนหนีไปเอง หลังจากวันนี้จะไม่ได้เจออีกคนอีก ควานลินเดินกลับมาหาพร้อมกับมองรอยแผลบนใบหน้าของแบคโฮ


“หน้าไปโดนอะไรมา” ควานลินถาม


“โดนแมวตัวอื่นตบมา” แบคโฮตอบสั้นๆ แต่ก็ต้องร้องซี๊ดเมื่อเด็กหนุ่มเอื้อมมือมาสัมผัสที่รอยแผลดังกล่าว ควานลินเอ่ยขอโทษพร้อมชักมือกลับ


“แล้วทำไมไม่ทำแผลดีๆ ล่ะ ปล่อยไว้แบบนี้ได้ยังไง”


“ถ้าทำแผล แผลก็หายสิ จะมีอะไรมาให้ควานลินดูล่ะ” เหตุผลงี่เง่าที่ต้องการเรียกร้องความสนใจถูกเปล่งออกมาจากปากผู้ชายตัวโต ควานลินถอนหายใจยาวเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อสีขาวของอีกฝ่ายแล้วกระตุกเบาๆ


“เดี๋ยวจะพาไปทำแผล”


“ไม่เกลียดฉันแล้วเหรอ?” แบคโฮถามกลับ ควานลินส่ายหน้าเบาๆพร้อมกับตอบว่า


“ผมเกลียดแมว เพราะมันชอบข่วน แต่ถ้าคุณไม่ข่วนผม ผมก็ไม่เกลียด”


“แล้วถ้าจูบล่ะ”


ไร้คำตอบจากเด็กหนุ่ม แก้มใสขึ้นสีจัดคล้ายลูกเชอร์รี่ ปากสีแดงเม้มเข้าหากันอย่างประหม่า เบือนหน้าหลบสายตาที่กำลังจ้องมองอย่างคุกคามของแบคโฮ เจ้าแมวอ้วนยกยิ้มพอใจก่อนจะเอื้อมมือมากุมประสานไว้กับมือสวย


“ทำแผลที่หน้าให้แล้ว อย่าลืมทำแผลที่ใจที่ควานลินทำไว้กับฉันด้วยล่ะ”


เขาว่ากันว่าแมวน่ะมีสัมผัสพิเศษที่สามารถรับรู้ความรู้สึกของเจ้าของได้ดี


ถ้าเจ้าของรักแมวจะรู้ แล้วถ้าแมวรักมากเจ้าของจะรู้บ้างหรือเปล่า?


.

.

.

.

 

 


 

เด็กหนุ่มกลับบ้านมาพร้อมกับเจ้าแมวอ้วนขนฟูในอ้อมกอด กระเป๋าเป้ที่ตุงขึ้นกว่าตอนขาออกจากบ้านเพราะมีเสื้อยืดกางเกงยีนส์ของอีกคนอยู่ในนั้น หมวดสีดำที่อยู่บนหัวตอนนี้ก็ไม่ใช่ของเขา  เจ้าแมวอ้วนคลอเคลียซุกแผ่นอกของควานลินอย่าออดอ้อน พุงนุ่มๆ ของแบคโฮทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกว่ากำลังอุ้มตุ๊กตามากกว่าที่จะเป็นแมวจริงๆ ซะอีก


“อย่าซุกนักได้มั้ยเล่า” ควานลินเอ็ดเจ้าอ้วนไปหนึ่งที แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีแค่เสียงมี๊ๆ ของแบคโฮที่ส่งตอบรับ


นานๆ เขาจะถูกควานลินอุ้มในร่างแมว เจอกันทีไรเป็นต้องแยกเขี้ยวใส่กันตลอด ก็มีแต่แม่ที่อุ้มและเกาพุงให้เขาแม้จะต้องใส่แมสปิดจมูกตลอดเวลาก็ตาม อยากจะบอกคุณแม่เหลือเกินว่าขนของเมาเนียซน่ะไม่ทำให้ใครจามหรอกนะ


ควานลินแอบย่องเข้ามาในบ้านพร้อมกับชะโงกซ้ายทีขวาที เมื่อสำรวจเรียบร้อยแล้วว่าปลอดภัยไม่มีพี่จินรีหรือแม่ที่คอยดักอยู่ก็รีบถอดรองเท้าเก็บที่ชั้นวางตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือมือที่ข้างที่ต้องอุ้มเข้าอ้วนน้ำหนักเกือบสิบกิโลไว้ ด้วยร่างแมวที่อ่อนปวกเปียกของแบคโฮทำให้แมวอ้วนค่อยๆ ไหล่ออกจากอ้อมแขนของควานลิน เด็กหนุ่มตาโตร้องเสียงหลงรีบทิ้งรองเท้าแล้วมารับเจ้าอ้วนเพราะกลัวแบคโฮจะร่วงลงพื้นจนบาดเจ็บ


“เกร็งตัวบ้างก็ได้นะ มันลำบาก” บ่นพร้อมกับขนขาขึ้นมาวางตัวเจ้าอ้วนไว้เพื่อช่วยพยุงพุงย้วยๆ นั่น ส่วนมือที่ว่างอีกข้างก็ใช้จัดการรองเท้าเข้าที่จนเรียบร้อย


ควานลินอุ้มเจ้าแมวอ้วนแนบอกและรีบเดินขึ้นบันไดบ้านไปยังชั้นสองทันที ก่อนที่จะมีใครมาเห็นเข้า ไม่งั้นเขาถูกล้อแน่ว่าหันกลับมารักแมวตั้งแต่ตอนไหน


ก็แค่ใจดีกับสัตว์ร่วมโลก(ที่มันอ้างตัวเป็นสามี) ของเขาก็เท่านั้นแหละ


เด็กหนุ่มเดินเข้าห้องอย่างปลอดภัยก่อนจะวางเจ้าอ้วนแบคโฮลงที่พื้น หันกลับมาล็อคประตูห้องให้เรียบร้อย เผื่อใครซักคนในบ้านเกิดคิดถึงเขาแบบกะทันหันเดินเปิดเข้ามาจะได้ไม่ตกใจ


“เห้ย! ไปใส่เสื้อผ้า” เมื่อหันมาหัวใจก็แทบจะหล่นลงที่พื้น ร่างเปลือยเปล่าของแบคโฮยืนจังก้าอยู่ตรงหน้า ไม่มีผ้าซักชิ้นปกปิดร่างกาย ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นแต่มันก็จะแปลกไปหน่อยที่ต้องทำใจให้ชิน


“อายทำไม ยังไงก็ได้เห็นอยู่ดี” แบคโฮพูดพร้อมกับเดินไปทิ้งตัวลงบนที่นอนของเจ้าของห้องอย่างถือวิสาสะ ควานลินชักสีหน้าใส่กับแมวไร้มารยาทก่อนจะเดินตามไปดึงแขนอีกคนให้ลุกขึ้นจากเตียงของตัวเอง


“ลุกขึ้นก่อน ไหนบอกว่าจะทำแผลไง” พูดพร้อมกับสำรวจรอยแผลบนตัวของอีกฝ่าย ไม่ได้มีเพียงแค่ใบหน้าแต่ทั้งหน้าอกและหน้าท้องของแบคโฮเองก็มีเช่นกัน รอยข่วนยาวเป็นทางที่ทำให้เขานึกอยากจะตีอีกฝ่ายจริงๆ ทำไมถึงต้องเอาตัวเข้าไปให้แมวตัวอื่นรังแกขนาดนี้


“นอนทำแผลไม่ได้เหรอ” นัยย์ตาสีน้ำตาลมองเจ้าของอย่างออดอ้อน  ไลควานลินเด็กที่ไม่เคยใจอ่อนกับใครแถมยังไม่ถูกชะตากับแมวเหมียวตัวไหนบนโลก ทำไมถึงได้รู้สึกอ่อนยวบไปหมดทั้งตัวแบบนี้นะ


“กะ ก็ได้...” พูดจบก็ปล่อยมืออีกฝ่าย แล้วเดินมาค้นเอากล่องปฐมพยาบาลที่แอบซ่อนไว้ตอนที่เล่นบอลจนได้แผลแต่ไม่กล้าบอกแม่ เด็กหนุ่มเจ้าของห้องถือกล่องเล็กมาจัดการท่านอนของอีกฝ่ายเสร็จสรรพ คนตัวสูงนั่งลงบนเตียงข้างๆ เจ้าแมวอ้วน แบคโฮยิ้มรับกับท่าทางใจดีของคน(ที่ตน)รัก


“อย่าทำแรงนะ” แบคโฮเอ่ยเสียงแผ่ว มองทุกการกระทำของเด็กหนุ่มตั้งแต่เปิดกล่องจนถึงการหยิบสำลีออกมาชุบยา  ควานลินหลบสายตาที่เอาแต่จ้องมองเขาไม่หยุด ต่อให้ใจแข็งแค่ไหนแต่เมื่อถูกคนนอนจ้องหน้าแบบนี้มันก็ต้องเขินกันบ้างแหละ แถวอีกฝ่ายยังเปลือยทั้งตัวอีก


ควานลินจัดการแก้ปัญหาด้วยการโน้มตัวไปหยิบผ้าห่มที่พับไว้ปลายเตียงแล้วคลี่ออกจัดการห่มปกปิดส่วนล่างของแบคโฮเพื่อความปลอดภัยของใจเขาเอง


เมื่อเสร็จแล้วจึงหนักลับมาสนใจแผลฟกช้ำและรอยข่วนตามตัวของอีกฝ่ายต่อ เสียงซี๊ดปากเบาๆ ดังออกมาเมื่อสำลีถูกกดเข้าที่บริเวณปากแผล ควานลินลอบมองอีกฝ่ายเป็นระยะๆ กลัวว่าอีกคนจะเจ็บเพราะตัวเองมือหนักไป


“ทำไมถึงต้องให้คนอื่นมารังแก เจ็บตัวมาไม่มีใครมาเจ็บด้วยนะ”


“อืม”


“แล้วถ้าครั้งหน้าไม่ใช่แค่พวกแมวเจ้าถิ่น แต่เป็นพวกล่าเมาเนียซจะทำยังไง ถ้าตายไปใครจะรับผิดชอบ”


“ก็อยากให้ตายก็แล้วนี่...” ควานลินหยุดทุกการกระทำ มองอีกคนตาขวาง ไม่ชอบเลยทำไมถึงขี้ประชดและจำฝังใจขนาดนี้กันนะ


“อย่าพึ่งชวนทะเลาะได้มั้ย ขอทำแผลให้เสร็จก่อน” เด็กหนุ่มพูดก่อนจะรีบเร่งมือทำแผลให้เสร็จตามที่บอก ตัวเขาเองก็ไม่ได้มีความรู้เรื่องการพยาบาลเท่าไหร่นัก แต่คิดว่าถ้าถูกแมวตัวอื่นข่วนมาก็คงต้องฆ่าเชื้อกันหน่อย


เมื่อทำความสะอาดและฆ่าเชื้อแผลบริเวณหน้าท้องแล้วก็จัดการเก็บอุปกรณ์ให้เรียบร้อยก่อนจะมานั่งตรงปลายเตียง มองหน้าคนตัวโตที่กำลังมองมาที่เขาเช่นกัน


“เอาตรงๆ นะ เลิกประชดเรื่องตายซักที มันน่ารำคาญ” ควานลินเปิดหัวเรื่องแบบตรงไปตรงมา


“เนี่ย รำคาญอีกแล้ว  ต้องทำตัวยังไงถึงจะดีในสายตาล่ะ”


ควานลินถอนหายใจยาว เบื่อแมวอ้วนขี้ประชด ขี้น้อยใจ แถมยังขี้งอนอีก


“ถ้าอยากจะดีในสายตา ไม่อย่าหายไปไหนก็พอแล้ว”


“แล้วถ้าอยู่ด้วยจะยอมให้อยู่เหรอ?” แบคโฮถาม ตาลุกวาวอย่างคนมีหวัง  คนตัวโตเด้งตัวลุกขึ้นนั่งกอดเข่าพร้อมกับเขยิบเข้ามาหาควานลินทันที แต่เร็วกว่าความคิดเด็กหนุ่มใช้เท้ายันหน้าอกอีกฝ่ายเอาไว้พร้อมกับชี้หน้าอีกฝ่าย


“อย่าเข้ามานะ ถ้าทำแบบวันนั้นอีกจะไม่ให้อยู่ด้วย” ควานลินยื่นคำขาด


“โถ่ควานลิน ฉันต้องสืบพันธุ์นะ”  แบคโฮเอ่ยเสียงอ่อน เสียใจที่อีกฝ่ายรู้ทันว่าเขาจะทำอะไร คงต้องหามุขใหม่เล่นกับควานลินของเขาซะแล้วล่ะ


“ถ้าผมไม่ยอมเขาเรียกว่าการข่มขืน ถ้ามันเกิดขึ้นมาผมจะเอาผิดกับใครได้ ไปแจ้งความว่าถูกแมวข่มขืนงั้นเหรอ”


“นี่แบคโฮไง สามีของควานลิน” แบคโฮยังคงยืนยันสถานะของตัวเอง ใช้มือตบหน้าอกเบาๆ แล้วอุ้งเท้าแมวๆ ก็เปลี่ยนเป็นมือปลาหมึกค่อยๆ เลื้อยมาที่มือนุ่มนิ่มของเจ้าของห้อง ลูบไปมาช้าๆ ให้อีกฝ่ายตายใจ


ความลินก้มหน้านิ่งเงียบ ใช้ความคิดกับตัวเอง พลางนึกถึงผลได้ผลเสียที่จะตามมาถ้าเขายอมให้ไอ้แมวอ้วนมาอยู่ด้วย มันก็เหมือนกับการยอมรับว่าเราทั้งคู่แต่งงานกันด้วยโซลเมทริง และเขายอมที่จะเป็นเจ้าสาวหรือภรรยาอะไรทำนองนั้น บ้าชะมัดเลย


“ไม่ต้องกังวลไปควานลิน  ยังไงลูกของเราก็เป็นเรียลเมาเนียซแน่นอน” แบคโฮพูด แต่ถูกคนเด็กกว่าฟาดเข้าให้ที่กลางอก คนตัวโตร้องโอ้ยพร้อมลูบบริเวณที่ถูกทำร้ายเบาๆ


“ไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นซักหน่อย คุณมันแมวแบบไหนเนี่ยจ้องแต่จะผสมพันธุ์ ผมแค่กำลังกังวลว่าถ้าผมอยอมให้แมวหื่นกามอย่างคุณอยู่ด้วยก็เท่ากับว่าเรา... เรา” เสียงนุ่มอึกอัก ไม่ยอมกล้าที่จะเอ่ยออกมา


“เราอะไร?”


“เราแต่งงานกันแล้วจริงๆ” ควานลินตอบทั้งที่ยังไม่ยอมมองหน้า แบคโฮยิ้มกว้างพร้อมกับดึงเด็กน้อยของเขาเข้ามาในอ้อมกอด อ้อมแขนใหญ่โอบรอบตัวอีกฝ่ายมิดในทีเดียวโยกไปมาเหมือนโอ๋ลูกน้อย ริมฝีปากหนาแนบประทับลงที่หน้าผากอีกคนอย่างรักใคร่ ก่อนจะพูดว่า


“ฉันก็เป็นของควานลินมาตั้งนานแล้ว มีแต่ควานลินนั่นแหละไม่รักฉัน”


                “.....” ควานลินเงียบ แต่ก็ไม่มีท่าทีขัดขืนแต่อย่างใด ทำให้แบคโฮได้ใจหนักพลิกตัวจับร่างบางของอีกฝ่ายกดลงที่เตียงนอน พร้อมกระโดดขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็วสมกับเป็นการเคลื่อนไหวของแมว ที่เห็นพุงย้วยๆ ไม่ใช่ไขมันหรอก ขนฟูเฉยๆ


                “จะ จะทำอะไร.. อือ” ยังพูดไม่จบประโยคริมฝีปากบางก็ถูกแนบสนิทด้วยอวัยวะเดียวกัน ดวงตากลมเบิกกว้างพร้อมกับมือที่พยายามดันอีกคนออกห่างแต่ก็ไม่สำเร็จ แบคโฮใช้ริมฝีปากละเลียดริมความหอมหวานจากอีกคนอย่างเอาแต่ใจ เสียงอืออ้าจากคนใต้ร่างรองท้วงเป็นระยะกว่าเจ้าแมวอ้วนจะยอมผละริมฝีปากออกก็เล่นเอาควานลินหน้าแดงและเกือบขาดอากาศหายใจ


                “มะ ไม่เอาแบบนี้ดิ” ควานลินเอ่ยเสียงเบา ลิ้นเล็กถูกส่งออกมาเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองอย่างประหม่า เบือนหน้าหนีสายตาคมที่เอาแต่จ้องมองเขาไม่พูดไม่จา เอวบางพยายามขยับตัวหนีจากการเกาะกุมของเจ้าแมวอ้วนแต่ก็ถูกมือใหญ่คว้าเอาไว้ทัน แบคโฮออกแรงบีบเฟ้นสะโพกนุ่มที่จับยังไงก็พอดีมือไปหมด ใบหน้าน่ารักที่เห่อแดงด้วยความเขินอายมันดูน่ารักและน่ารังแกเอามากๆ


                “เคยได้ยินสุภาษิตมั้ย”


                “......”


                “เล่นกับแมว แมวเลียปาก”


                “.......”


                “อย่าใจดีกับแมวมากๆ ระวังจะไม่หยุดแค่เลีย”

                .

                .

                .

 

 

TBC.




มาแย้วงับ 

เอาเหมียวแบคโฮมาเสิร์ฟแล้ว ไม่รู้จะน่ารักมั้ยนะคะ 55

เห้นมีคนอยากจกพุงแมวด้วย เราก็อยาก ทาสแมวเวอร์ๆ 

ฝากเหมียวแบคโฮไว้ในใจทุกคนหน่อยน้าา

เจอคำผิดแจ้งได้ค่ะ เดี่ยวกลับมาแก้อีกที คิคิ

เป็นพวกมือลั่นเก่งมาก พิมพ์เกินพิมพ์ตกบ่อย 55555

เราประทับใจคอมเม้นกับฟีดแบคเรื่องนี้มาก เลยมายาวกว่าปกติและเร็วนิดนึง 555

ถ้าฟีดแบคยังดีก็คงมาเร็วแบบนี้ประจำ ฮือออ


ปล. แก้น้ำหนักแมวหน่อยค่ะ มันมือไปหน่อย ใส่ไป 30 โล 5555555555555555555555555555555555555



กำลังใจและคอมเม้น + ฟีดแบคจากคนอ่าน = สิ่งที่มีที่สุดของคนแต่ง


เม้ามอยในทวิต
╯﹏╰
#อาชีพโฮลิน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,334 ความคิดเห็น

  1. #1274 ohhoimim1215 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 01:17
    -แมวอ้วนพิแบค!!!! น้องเผลอไม่ได้ -แมวหื่นกาม อุงงงงงง อ่านแล้วเขิน
    #1,274
    0
  2. #920 Prasita Jps (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 23:49
    สุภาษิตมันแปลกๆเนาะ5555 🙃🙃
    #920
    0
  3. #907 Maysquidz (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 07:14
    มะใช่ทาสแมว แต่อยากจกพุงแมวอ้วนตัวนี้เหมือนกันค่ะ55555555555 คือแบบ ซีนที่ตาพี่บอกฉันต้องสืบพันธุ์นี่แบบ คร่ะ 55555555555555 บ้าจีง รุกได้รุกดี อ้วนไม่พอหื่นด้วย ตอนพี่แกหายไปคือหน่วงใจมาก กัวเปงไรไป ;-; แต่เดี๋ยวนะ สุภาษิตนั้นมันหมาไม่ใช่หรอคระ5555555555555 นังแมวอ้วน ไหลไปเรื่อยเลยนะว้อยยย ///////
    #907
    0
  4. #890 neaumn_sm (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 15:57
    มันหมาไม่ใช่เรอะ นังแมวอ้วนนน
    #890
    0
  5. #879 Netxx (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 11:47
    -แมวอ้วงงงงงงงง ลวนลามน้องลิน 555555 ว่าแต่ไม่หยุดแค่เลีย นี่ทำอะไรหรอคะ ???
    #879
    0
  6. #878 Ayna00 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 08:39
    แมวอ้วนนนนน สุภาษิตอะไรของแกกกกก
    #878
    0
  7. #877 kaxst2 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 07:40
    เพิ่งเคยเจอแมวที่ร้ายกาจแบบนี้ โอ้ย555555
    #877
    0
  8. #876 featjang (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 07:18
    โอ๊ยยยยยย แมวอ้วนนนนนนนนน
    เล่นกับแมวแมวเลียปากหรอออออ
    ร้ายมากกกกกกก
    #876
    0
  9. #875 Fruit-Tea (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 06:14
    แมวเจ้าเล่ห์อะค่ะ แมวคี้สไม่ดี
    แมววางแผนมาแล้วว่าทำไงให้ใจอ่อน
    แมวเจ้ามารยา ชิ
    น้องหลินอย่าหลงกลมันนะลูกกกก
    #875
    0
  10. #874 Lbsmin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 04:03
    เป็นแมวอ้วนที่ร้ายกาจมาก!55555 อยากเห็นตอนทั้งคู่เลี้ยงลูกเมี๊ยวน้อยด้วยกันฮื่อ
    #874
    0
  11. #873 P park (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 02:35
    ตัดจบได้แบบอืมมมมมมม
    #873
    0
  12. #872 FRENCHU (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 02:07
    อะไรคือมีความทำตัวน่าสงสาร แต่เผลอไม่ได้เลย55555
    #872
    0
  13. #870 Aiyshy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 00:55
    โอโหหหหห เจอแบบนี้ไป ใครจะทนไหววว แม่เจ้าาา น้องหลินต้องพ่ายแพ้ให้กับความขี้อ้อนซักวัน55555555
    #870
    0
  14. #869 bbestdream (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 00:44
    แมวหื่นเอ้ยยยย เกลียดความมั่นใจเรื่องการทำลูกของอ้วนมาก เรียลเมาเนียซคืออะไร!!!! อิอ้วน!!!!!!!!! // ขอรีเวิสตอนน้องลินถีบยอดอกอ้วนอีกที หมั่นไส้นัก
    #869
    0
  15. #868 ptrp. (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 00:37
    ควานลินนนนนน 5555 ทำเป็นไม่ชอบแต่อ่อนระทวยเฉยเลย น่ารักกก ฮืออ
    #868
    0
  16. #867 1719mx (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 00:25
    ฮือออออออออ แมวจะทำอารายยยยยย แงงงง เขินอะ น้องน่าแกล้งมาก ตอนหน้าเราจะได้เห็นแมวทำไรเจ้าสาวมั้ยคะเนี่ย แค่คิดก็เขินแบ้ว555555
    #867
    0
  17. #866 MUTCHARA D'EMON (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 23:59
    อยากจกพุงเจ้าเหมียวแบคโฮヾ(*´∀`*)ノน่าเอ็นดูอ่ะะะ
    #866
    0
  18. #865 cherish_foryou (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 23:08
    อยากได้แมวแบบนี้สักตัวค่ะ มีอีกมั้ย อิอิ 
    #865
    0
  19. #864 Oopsnm (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 22:29
    นั่นมัน เล่นกับหมา หมาเลียปาก

    พ่ามพาม !!

    //กลับรูกะได้ 5555
    #864
    0
  20. #863 ansine (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 22:22
    ปกติไม่ชอบเเมว เเต่เเมวอ้วงตัวนี้ขอได้มั้ยอะ ฮื่อออ น่ารักกก
    #863
    0
  21. #862 bmw0626 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 22:21
    น่ารักกกก 20โลนี่ก็ว่าเยอะนะ ตอนแรก30เลยหรอ555555
    #862
    0
  22. #861 Nubamban (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 22:21
    ไรท์ขยันเวอร์รักๆ เจ้าแมวแบคโฮก้น่าร๊ากก หลินลูกรักแมวตัวนี้มากมั้ยคะ
    #861
    0
  23. #860 Meawmeowww (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 21:56
    โอ้ยย น่ารักกกก อยากได้แมวแบคโฮอ อยากเอามาฟัดพุงเล่น หมายถึงฟัดร่างคน...55555
    #860
    0
  24. #859 swasssss (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 21:53
    จาหมูกบานเรยคับโผ้มมมมม กรี้ด!!!!!!!! มาสู่ขอรูกเด๋วเน้!!!!!11!!!!!!!!!!!!
    #859
    0
  25. #858 ลูกหมีขาว (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 21:52
    เป็นแมวที่ขี้ประชด ขี้น้อยใจและขี้งอนมากๆ เอะอะก็ประชดน้อง เอะอะก็น้อยใจ โถ่ มาให้ลูบพุงที งึ ;//;
    #858
    0