(produce101) กรุณาระบุอาชีพที่ต้องการ - sf holin ♡

ตอนที่ 26 : Happy Valentine's Day OS

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    14 ก.พ. 61



#วาเลนไทน์โฮลิน

 

14 กุมภาพันธ์ 2561 , 19.00 น.


ผมยื่นมองการประดับตกแต่งที่เต็มไปด้วยสีแดงสีชมพูและรูปหัวใจ รอบๆตัวมีคู่รักมากมายที่ใส่เสื้อผ้าสีหวานแหววเดินจับมือถือแขน กอดคอหอมแก้มกันแบบไม่อายฟ้าดิน ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันแห่งความรักที่มาก่อนวันรับทรัพย์อย่างวันตรุษจีนไม่กี่วัน และสำหรับผมที่โสดขอโฟกัสอั่งเป่าแทนละกันนะ


แต่ถ้าพูดถึงวันแห่งความรักมันควรจะเป็นวันดีๆ ไม่ใช่เหรอวะ  แล้วทำไมผมถึงต้องโดนเพื่อนทั้งกลุ่มเทแบบนี้


เข้าใจว่าเพื่อนอยากมีช่วงเวลาดีๆ กับแฟน แต่มันจะไม่มีเพื่อนซักคนเลยเหรอที่อยากพาเขาไปด้วย...


แม้หลังจากนี้จะเป็นวันที่ควรได้อยู่กับครอบครัวแต่สำหรับนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่ได้รับวันหยุดแค่ไม่กี่วัน ทำให้ผมไม่สามารถเลือกที่จะเสียเงินค่าตั๋วเครื่องบินกลับบ้านเพื่อไปนอนเล่นแค่คืนสองคืนโดยที่ไม่รู้สึกเสียดายเงินได้ และนั่นคือเหตุผลที่เขาต้องมาเดินเตะอากาศไปมาอยู่ที่นี่


กลไกการปกป้องตัวเองจากความเหงาที่ใช้บ่อยที่สุดคงจะเป็นการยกมือถือขึ้นมาเปิดแอพลิเคชันทุกอย่างที่มี ไถเล่นไปมาแม้ว่ามันจะไม่มีอะไรมากกว่ารูปถ่ายและสเตตัสของบรรดาเพื่อนๆ ที่กำลังแฮปปี้กับคู่รักและครอบครัวของตน


ควานลิน นายจะไม่มาเที่ยวกับฉันจริงๆเหรอ


ข้อความจากยูซอนโฮเพื่อนรักที่ส่งมาพร้อมกับรูปเจ้าตัวที่ถ่ายคู่กับแฟนรุ่นพี่ ทั้งคู่ยิ้มให้กล้องจากสดใสบนหัวในที่คาดผมรูปแมวที่ใส่แล้วมันก็ดูน่ารัก แต่สำหรับเขามันจะดีถ้าไม่ใช่หูแมวคู่กันแบบนี้ เป็นโรคขาดความมั่นใจเหรอทำอะไรก็ต้องทำเป็นคู่ กลัวเขาไม่รู้ว่าเป็นแฟนกันไง้?


อืม ขิงกูเข้าไป... เอาให้เหงาตายไปเลย ต้องร้องไห้มั้ยอะ ?


ก็จะมีแค่ซอนโฮนี่แหละที่ยังส่งข้อความมาชวนเขาไปด้วย  แต่พอดีว่าไม่ได้ชื่อก้าง เลยไม่อยากไปขัดคอใคร ปล่อยให้คนเขามีความสุขไปเถอะ ถึงแม้เราจะกลายเป็นคนถูกทิ้งให้เดินเที่ยวคนเดียวก็ตาม


เราโอเคเว้ยแก เราไม่ได้เหงาเลย เรามีความสุข สดชื่น!


                ผมยู่ปากด้วยความเบื่อก่อนจะพิมพ์ปฏิเสธเพื่อนสนิทไปแล้วเก็บมือถือเข้ากระเป๋า เงยหน้าขึ้นมามองบรรยากาศรอบๆ กระชับเสื้อโค้ทตัวยาวเพราะลมหนาวที่พัดผ่านไปทำให้รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว


                รอบตัวผมมีคนเดินขวักไขว่มากมายจนทำให้รู้สึกมึนงง เจ้าหนูตัวน้อยวิ่งยิ้มร่าเข้ามาหาคนเป็นพ่อพร้อมกับลูกโป่งที่ถูกดัดให้เป็นรูปหัวใจ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขของเด็กน้อยช่างน่าอิจฉาจริงๆ ไหนคู่รักหนุ่มสาวเดินควงแขนแนบชิดให้ความอบอุ่นแก่กันและกัน มันคงจะอุ่นกว่าการใส่เสื้อหนาๆ นั่งกินโกโก้ร้อนอยู่คนเดียวละมั้ง


                ทำไมทุกคนดูไม่เหงาเหมือนผมเลยล่ะ... 


ลองคิดเล่นๆ ดูว่าถ้าเจอคนที่มาคนเดียวอาจจะลองเดินเข้าไปชวนคุยและชวนเที่ยว


อยู่เป็นเพื่อนกันจนกว่าจะผ่านคืนนี้ไปดีไหมนะ?

 

พลันสายตาก็เหลือบไปมองเห็นชายหนุ่มร่างโปร่งที่ยืนแหงนหน้ามองลูกโป่งสีหวานที่ประดับอยู่บนยอดสุดของตึก รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อ มันเป็นยิ้มที่น่ารักมากๆ ดวงตาเรียวทอประกายความสุขออกมาเหมือนเด็กน้อยที่เปิดกล่องของขวัญจากซานต้าแล้วเจอคุณตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่อยากได้มาตลอดทั้งปี ถึงมันจะผ่านวันคริสมาสต์มาแล้วแต่ก็ขออ้างอิงถึงหน่อยละกัน


ผมสังเกตรอบตัวของคนแปลกหน้าที่ไม่มีทีท่าว่าจะมีคนเดินเข้ามาทักทายหรือพูดคุยด้วยเลยซักคน งั้นก็ขอทึกทักไปเลยละกันว่าคนๆ นี้ก็มาคนเดียวเหมือนกันกับผม


 ผู้ชายคนนั้นมาคนเดียว แต่ทำไมถึงดูไม่เหงาเหมือนผมเลยนะ


ไม่รู้ว่าเพราะรอยยิ้มที่น่าสนใจนั่นหรือความตั้งใจแรกของผมกันแน่ที่ดึงดูดให้ขายาวๆ ของผมก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น  มากขึ้นเรื่อยๆ


อีกฝ่ายเป็นชายหนุ่มหน้าตาจัดว่าดีมากๆ และดูจากการแต่งกายแล้วเหมือนจะอายุมากกว่าผมด้วย ร่างหนากำยำเหมือนคนชอบออกกำลังกาย ส่วนสูงที่น้อยกว่าผมเพียงแค่เล็กน้อยแต่ก็ยังดูตัวใหญ่กว่าผมที่ผอมบางลมพัดมาแต่ละครั้งแทบจะปลิว  ใบหน้าหล่อมีไรหนวดปรากฏขึ้นมาให้เห็นบางๆ จมูกโด่งสวยได้รูป ริมฝีปากบาง พอมามองใกล้ๆ ในยามที่แสงจากไฟประดับตกกระทบดวงตาคู่สวยจึงทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายมีนัยต์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่สวยและน่ามอง เรียกได้ว่าหล่อ หล่อมากจริงๆ ถึงใต้คางจะมีไขมันน้อยๆ ออกมาบ้างแล้วแต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาดูดีน้อยลงไปเลย


“ขอโทษนะครับ... พี่ลืมรูดซิปกระเป๋าน่ะ”


ผมเอ่ยขึ้นเมื่อสังเกตเห็นกระเป๋าเป้ของอีกฝ่ายที่เปิดค้างเอาไว้ มือขาวชี้ยิกๆ ให้อีกคนรู้ตัว คนถูกเรียกตกใจเล็กน้อยก่อนจะหันมาหาด้วยใบหน้าตื่นๆ คิ้วสวยเลิกขึ้นพร้อมกับทำตาโต ทุกการกระทำของอีกคนที่ปรากฏอยู่ในสายตาของผม น่ารักมากๆจนอดที่จะยิ้มตามไม่ได้ ด้วยระยะห่างที่ทำให้ผมตัดสินใจเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายมากขึ้น เพื่อที่จะรูดซิปให้เขา


ผมเอื้อมไปหากระเป๋าเจ้าปัญหาพร้อมกับค่อยๆ รูดซิปให้อย่างเบามือ แล้วส่งยิ้มตาหยีไปให้ พี่หมีเซ่อซ่าที่พึ่งรู้สึกตัวก้มหัวขอบคุณให้เล็กน้อยแล้วจึงค่อยๆ ยกมุมปากขึ้นอย่างเก้ๆ กังๆ


“ขะ ขอบคุณครับ”


อือ... เสียงเพราะน่าฟังดีจัง


“ไม่เป็นไรครับ” ผมส่งยิ้มให้อีกครั้ง ก่อนจะถามต่อ “พี่มาคนเดียวเหรอ”


“อา ครับ” คนถูกถามพยักหน้าตอบมองหน้าผมตาไม่กระพริบ ดูท่ายังคงตกใจและทำตัวไม่ถูกที่มีใครก็ไม่รู้เดินเข้ามาทักทายแบบนี้


“อ่า ผมควานลินนะครับ ตามมารยาทแล้วต้องแนะนำตัวก่อนนี่เนอะ ลืมไปเลย” ผมเกาท้ายทอยด้วยความเขินอาย แม้จะพยายามหาเรื่องคุยแต่ก็ถูกคู่สนทนาปัดตกไปด้วยความเงียบ คนแปลกหน้ายืนมองนิ่งไม่ตอบอะไรทำเอาใจเขวลงข้างทาง


“คือ... พี่ชื่ออะไรครับ”


“............”


ความอึดอัดนี้....


“เอ่อ.... อย่าพึ่งมองว่าผมเป็นเด็กไร้มารยาทนะ ถ้าพี่ไม่อยากบอกก็ไม


“ดงโฮครับ  ชื่อของพี่” ตอบแล้ว เสียงทุ้มที่เอ่ยกลับมาทำอาผมฉีกยิ้มกว้างอย่างพอใจ ริมฝีปากสีสวยเม้มเข้าหากันเบาๆ พยายามกลั้นยิ้มของตัวเองเพื่อไม่ให้มันประเจิดประเจ้อจนอีกฝ่ายตื่นกลัว


“ครับ ถ้างั้นผมเข้าเรื่องเลยนะพี่” ตั้งสติเพื่อที่จะบอกความตั้งใจของตนในค่ำคืนนี้ “ผมโดนเพื่อนเทมา น่าสงสารใช่มั้ยล่ะครับ ต้องมาเที่ยวคนเดียวในวันปีใหม่ ตอนแรกก็วางแพลนมาเยอะเลยว่าจะทำอะไร แต่เพื่อนในกลุ่มทุกคนก็หนีหายไปกับแฟนหมด... ผมเลยต้องมาเหงาอยู่แบบนี้”


ดงโฮที่ยืนฟังตาแป๋วพยักหน้าตามเรื่องเล่า ผมดีดนิ้วเสียงดังก่อนจะเปลี่ยนท่ายืนมาเป็นเท้าสะเอวด้วยท่าทางกวนๆ ก็ไม่ได้อยากแสดงท่าทางแบบนี้ให้พี่เขาดูหรอกแต่ขามันพาไป


“เพราะงั้นเลยตั้งใจว่าถ้าเจอใครซักคนที่มาคนเดียวเหมือนกัน ก็อยากจะชวนไปเที่ยวด้วยจนกว่าจะพ้นวันนี้ไป”


ผมอธิบายด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว ร่าเริงเหมือนม้ายูนิคอร์นที่วิ่งเล่นอยู่ในทุ่งดอกลาเวนเดอร์ ต่างจากอีกคนที่ทำหน้าเหมือนหมีป่วย พยักหน้ารับรู้แต่ไม่รู้ว่าเข้าใจหรือเปล่า


“แล้ว... ยังไงเหรอ”


“เพราะงั้น... ไปเที่ยวด้วยกันไหม ไม่ต้องเป็นอะไรกันก็ได้”


ผมองคนตรงหน้าด้วยความคาดหวัง ดวงตากลมโตเป็นกระกาย พยายามออดอ้อนอีกฝ่ายผ่านสายตาและท่าทางน่ารักๆ แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะอากาศเย็น คังดงโฮมองผมด้วยความมึนงง คงคิดในใจแน่ๆว่า อยู่ๆ ก็มาชวนให้ไปเที่ยวด้วยกันแบบนี้... มันก็จะแปลกๆอยู่นะ


“นะครับ อยู่เป็นเพื่อนกันหน่อยนะ หรือจะอยู่เป็นแฟนก็ได้”


ผมแกล้งขยิบตาให้พร้อมกับคุกเข่าลงตรงหน้า ประกบมือเข้าหากันวิงวอนอีกฝ่ายให้เอ่ยตกลงตามความประสงค์ของตัวเอง พี่ดงโฮที่เห็นดังนั้นก็รีบพยุงตัวให้ลุกขึ้นยืนตามเดิม หันซ้ายหันขวาสังเกตคนรอบตัวว่ามีใครที่ให้ความสนใจกับความเล่นใหญ่ของเจ้าเด็กคนนี้หรือเปล่า


ดงโฮถอนหายใจยาว “ก็ได้... ถึงจะไม่อยากทำก็เถอะ”


ผมกระโดดโลดเต้นดีใจ อยากจะโผเข้ากอดแต่ก็กลัวโดนเตะ แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ผมก็คงมาเหงาแล้วแหละ  ถ้าได้อยู่กับคนที่ดูมีความสุขตลอดเวลาแบบนี้ ผมว่าผมคงไม่เหงาแน่นอน!

 

“อากาศเย็นๆ แบบนี้พี่จะกินไอ้นั่นจริงๆเหรอ?”


ผมถามอีกคนที่กำลังต่อแถวเพื่อรอคิวซื้อไอศกรีมดอกกุหลาบที่ฮิตกันนักหนา และในแถวก็มีแต่เด็กผู้หญิงทั้งนั้นที่มาตอคิวกัน จะมีผู้ชายก็คือเขามาต่อซื้อไปให้แฟนไม่ได้อยากกินเอง ถ้าให้เดารสชาติก็คงไม่ต่างจากไอศกรีมทั่วไปหรอก เสียเงินเพื่อถ่ายรูปลงไอจีเท่านั้นแหละ


“กินดิ ควานลินดูในรูปสิมันสวยจะตาย ไม่น่ากินหรอกเหรอ?” พี่ดงโฮหันมาพูดตาแป๋ว อ่า.. จะให้มาชมผู้ชายด้วยกันว่าตาแป๋วมันคงแปลกพิลึกนะ แต่ตาของพี่ดงโฮน่ะสวยมากๆๆๆ จริงๆ แม้บางครั้งถ้าพี่แกทำหน้านิ่งมันจะดูดุไปหน่อย แต่ตอนนี้ผมเหมือนมองเห็นประกายระยิบระยับเต็มไปหมด


เราตกลงกันว่าทำตัวให้สบายเหมือนรู้จักกันมาเป็นสิบปี อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องคิดว่าเป็นคนที่พึ่งรู้จักวันแรก อยู่ด้วยกันในวันนี้ ไม่ต้องมีสถานะมาจำกัด เพราะเราจะเป็นทุกอย่างให้กันในวันนี้ (แต่ไม่ได้หมายความครอบคลุมไปถึงกิจกรรมที่คู่รักเขาทำกันนะ หมายถึงเพื่อนน่ะ)


ไม่นานคิวก็รันมาถึงพี่ดงโฮ คนตัวโตรีบเดินเข้าไปสั่งพร้อมกับจดจ้องการตักไอศกรีมของเจ้าของร้าน ใบหน้าหล่อเปื้อยยิ้มดูก็รู้ว่ามีความสุขและสนุกกับการได้เห็นอะไรแบบนี้ และเพราะความสุขแบบไม่หลอกของพี่เขาทำให้ผมรู้สึกมีความสุขตาม


เมื่อยแก้มชะมัดเลย  ยิ้มจนกล้ามขึ้นแก้มแล้ว


“ร้านนี้เปิดมานานยังครับ?” ผมยืนฟังพี่ดงโฮคุยกับสาวเจ้าของร้าน เธอยิ้มหวานให้ก่อนจะตอบมา

“เปิดมาได้สองสามเดือนเองค่ะ”


“ไม่ใช่ครับ หมายถึงเปิดกี่โมง เปิดนานยัง”  เจ้าตัวรีบแก้ทันทีเมื่อได้คำตอบที่ไม่ต้องการ


ผมกลั้นขำแทบไม่ไหวเมื่อเห็นหน้าตาเหรอหราของเจ้าของร้าน เธอเค้นหัวเราะแห้งๆ ออกมาก่อนจะยื่นไอศครีมมาให้ด้วยมือสั่นๆ พี่ดงโฮก้มหัวให้ก่อนจะรับมาถือไว้กับตัวเอง


“เปิดห้าโมงเย็นค่ะ ปิดสี่ทุ่ม”


ผมและพี่ดงโฮพยักหน้ารับ ก่อนที่อีกคนจะล้วงเงินออกมาจากกระเป๋าผมรีบยื่นแบงค์ตัดหน้าก่อน คนตัวโตหันหน้ามาเลิกคิ้วใส่ผมคงจะสงสัยว่าทำไมผมต้องจ่ายให้ล่ะสิ  ถ้าตอบตรงๆ ว่าบ้านรวยก็กลัวโดนต่อยปาก


“กุหลาบดอกนี้ผมซื้อให้พี่ละกัน” ผมชี้ไปยังไอศกรีมดอกกุหลาบสีแดงในมือ ดูจากสีแล้วก็คงจะเป็นรสสตอเบอร์รี่แน่ๆ คนฟังมีท่าทางอึกอักเล็กน้อยแต่ก็ยิ้มบางตอบกลับมาให้ผม


เราทั้งคู่เดินออกมาจากร้านได้ซักพักพี่ดงโฮก็หยุดเดิน แล้วก็ล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเพื่อถ่ายรูปไอศครีม  ครับ  พี่เขาถ่ายรูปไอศกรีมดอกกุหลาบในมือนั่นแหละ ผมมองพี่เค้าที่หันซ้ายหันขวาชูขึ้นชูลงอยู่สักพักแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้มุมที่พอใจเสียเท่าไหร่


พี่ดงโฮหยุดถ่ายเม้มปากเหมือนกำลังคิดว่าควรจะถ่ายมุมไหนมันถึงจะออกมาพึ่งพอใจที่สุด ดวงตาเฉี่ยวมองไปเรื่อยจนมาหยุดอยู่ที่ผมพร้อมกับยิ้มแฉ่งโชว์ฟันสวย


“ควานลิน ขอยืมมือหน่อยสิ”


ไม่ต้องรอให้ผมตอบรับ พี่เขาก็ดึงเขาผมให้มาหยุดอยู่ตรงใต้ซุ้มไฟสีขาวนวลพร้อมกับยัดโคนไอศกรีมใส่มือให้ถือเอาไว้ จัดแจงให้ยกถือระดับอกพร้อมกับบอกว่าอยู่นิ่งๆ นะ ขอถ่ายรูปก่อน


ด้วยความไม่รู้ผมก็กลัวว่าภาพจะออกไม่ดีเลยจัดยิ้มหล่อแบบสุดชีวิตไปให้ แต่พี่ดงโฮกลับเอาโทรศัพท์มือถือมาจ่อถ่ายเอาแค่ส่วนมือและโฟกัสไอศครีมนี่...


ยิ้มเก้อเลยครับ  จะอายก็อายไม่สุด


“รีบกินก่อนดีมั้ยพี่ เดี๋ยวมันก็ละลายหมดหรอก” ผมบอกคนที่มัวแต่สนใจรูปในมือถือ สุดท้ายพี่ดงโฮก็เดินมาหยิบไอศกรีมไปกินจนได้ ผมมองคนอายุมากกว่าที่กินอย่างมีความสุขก็ต้องนึกสงสัยว่าแค่ไอศกรีมธรรมดาๆ ทำไมมึงถึงน่าอร่อยขนาดนั้นด้วยวะ เห็นแล้วก็อยาก..


“ควานลิน กินด้วยกันดิ” พูดพร้อมกับยื่นมาจ่อที่ปากผม ไม่รอให้ไอศครีมละลายไปมากกว่านี้ผมโน้มตัวลงไปงับเนื้อไอศครีมเย็นๆ เข้าปาก ละเลียดชิมส่วนสีชมพูที่คิดว่าน่าจะอร่อย และมันก็อร่อยจริงๆ


มันอร่อยเพราะเป็นรสสตรอเบอร์รี่ หรืออร่อยเพราะคนที่กินไปก่อนหน้านี้นะ


“อร่อยดีนะพี่”


ผมพูด ตอบพี่ดงโฮที่เอาแต่มองผมที่เงยหน้าขึ้นหลังกินไอศกรีมในมือเสร็จและคงมองอยู่นานแล้วสินะ อาการเห่อร้อนบนใบหน้าของผมนี่มันคืออะไรกัน ทั้งๆ ที่คิดว่าน่าจะเลิกเกร็งกันแล้วแต่ไอ้อาการประหม่าแปลกๆ มันเกิดขึ้นมาแทน


“เห็นมั้ย บอกแล้วว่าอร่อย เราไปซื้อมาอีกโคนมั้ย?”


ผมหันไปมองร้านไอศกรีมที่เดินผ่านมาเห็นแถวยาวเหยียดของลูกค้าแล้วก็ต้องส่ายหน้าแทนคำตอบ


“ไม่เอาหรอกพี่ คนเยอะอย่างกะแจกฟรี กินอันเดียวกันแหละดีแล้ว”


“แต่อันนี้พี่ลืมไปว่าพี่เลียไปแล้ว ควานลินไม่รังเกียจใช่มั้ย?” มาเห็นผู้ชายแมนๆ ถามแบบนี้มันก็จั๊กจี้หัวใจดีเหมือนกันนะ ทำไมถึงได้รู้สึกว่าพี่เขามีออร่าความน่ารักมุ้งมิ้งออกมาจากร่างตลอดเวลาก็ไม่รู้


“ไม่หรอกครับ ผมกินไปเมื่อกี้ก็อร่อยดี อาจจะเพราะน้ำลายพี่ผสมลงไปมันถึงได้อร่อยขนาดนี้”


พอผมพูดจบพี่ดงโฮก็นิ่งค้างไปเลย คนตัวโตกระแอมไอออกมาก่อนจะหันไปมองผู้หญิงที่ถือดอกไม้ช่อโตมาพร้อมกับแฟนหนุ่ม ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสองทุ่มครึ่งแล้ว คนเริ่มเยอะและบริเวณหน้าห้างสรรพสินค้าจะมีเวลามินิคอนเสิร์ตเล็กๆ ตรงนั้นก็คนแน่นเหมือนกัน ผมถึงได้ชวนพี่ดงโฮออกมาเดินเล่นข้างนอกนี่ไง


“นี่พี่ ผมถามได้ปะ” ผมสะกิดไหล่อีกคนที่ดูเหมือนจะไม่สนใจผมซะแล้ว กว่าจะละลายพฤติกรรมให้ยิ้มแย้มได้ขนาดนี้ก็หมดพลังงานไปเยอะเหมือนกันนะ แต่ดีที่เป็นคนที่เข้ากับคนอื่นง่ายทั้งสองเลยไม่นานมากไม่งั้นคืนนี้คงขมขื่นน่าดู


พี่ดงโฮหันมามองผมพร้อมกับกินไอศกรีมในมือไปด้วย “ว่า?”


“พี่มีแฟนป่าว?” ผมถามคำถามที่อยากรู้ไป คือถ้ามีมันต้องพามาด้วยสิวันนี้... ถามแปลกเนอะ “สะดวกตอบป่าว?”


“ไม่มีหรอก พึ่งเลิกกันเมื่อเดือนก่อน เขาบอกพี่ทำงานจนไม่มีเวลาให้น่ะ เดาใจไม่ถูกหรอกผู้หญิง” สีหน้าและน้ำเสียงที่ตอบกลับมาทำให้ผมเดาไม่ยากเลยว่าอีกฝ่ายไม่ได้เต็มใจที่จะแยกทางกับแฟนสาวเท่าไหร่นัก แต่ก็นะคนหมดรักก็เหมือนรถหมดน้ำมัน ดันทุรังจะเข็นให้วิ่งไปก็มีแต่เรานี่แหละที่จะเหนื่อยเอง


“พี่ดูเศร้านะเวลาพูดถึงเธอ”


“ฮ่าๆ เรื่องมันผ่านมาแล้ว มือเลอะไปหมดเลยอะ เดี๋ยวขอตัวไปล้างมือก่อนนะ” พี่ดงโฮตักจบบทสนทนาไปดื้อๆ พร้อมกับลุกหนีไปทางก๊อกน้ำสาธารณะที่ตั้งอยู่ไม่ไกลมาก ผมเองก็เดินตามอีกคนไปติดๆ เห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ ของอีกคนแล้วก็นึกขำ แขนเสื้อเชิ้ตยาวๆ นั่นทำให้เขาไม่สามารถล้างมือได้สะดวก ถ้าจะเอามือดึงเสื้อขึ้นก็ไม่ได้เพราะกลัวเลอะคราบไอศกรีม


ผมเดินเข้าไปชิดแล้วจับมือใหญ่ไปรองใต้ก๊อกน้ำก่อนจะเปิดน้ำเบาๆ ให้ไหลผ่านมือของเราทั้งคู่ ผมใช้มือลูบวนไปมาทำความสะอาดให้พี่ดงโฮ จนร็สึกว่าคราบเหนียวๆ นั่นหายไปหมดแล้วจึงปิดน้ำ และรีบเปิดกระเป๋าตัวเองหยิบทิชชู่ออกมาเพื่อเช็ดมือให้อีกฝ่าย


ผมคงไม่ได้รู้สึกเองว่ากำลังมีสายตาจับจ้องอยู่ที่หน้าผม เวลาคนถูกมองมันมารู้สึกได้นะครับ ไม่รู้หรอกว่าจริงไม่จริง แต่สำหรับผมผมมั่นใจว่าพี่เขากำลังมอง...


เมื่อเงยหน้าขึ้นมาภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าของอีกฝ่ายที่อยู่ห่างกันไม่กี่คืบ ทำเอาลมหายใจของผมสะดุดกึกเลยทีเดียว ดวงตาของเขาที่ว่าสวยตอนนี้เมื่อได้ดูใกล้ๆ มันสวยมากกว่าเดิมเสียอีก ลองคิดภาพดูสิครับถ้าคุณมาเจอผู้ชายหน้าตาดีมองในระยะประชิดแบบนี้ ต่อให้ฉากหลังเป็นการประดับตกแต่งที่สวยแค่ไหนสายตาของคุณก็จะสร้างภาพโบเก้เลือนฉากหลังนั่นไปทันที เวลานี้ขอโฟกัสคนตรงหน้าก่อนแล้วกัน


“ใจดีแบบนี้กับทุกคนเลยเหรอ”


พี่ดงโฮเอ่ยถาม เสียงของเขาแม้จะเอ่ยเบาๆ แต่มันดังชัดมาก มือของเขาที่ตอนแรกถูกผมจับเอาไว้ตอนนี้เลื่อนมากุมมือผมเอาไว้แทน รู้สึกได้ถึงสัมผัสที่ส่งผ่านมาให้มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านจากตัวอีกฝ่ายมาหาผม


“อะ เอ่อ ไม่นะครับ วันนี้เราจะเที่ยวด้วยกันไง ก็เลยต้องดูแลหน่อย”


“แล้วไม่กลัวพี่จะเผลอใจชอบเราหรือไง?” อีกคนดันผมถอยหลังจนเอวของผมชนเข้ากันฐานก๊อกน้ำ พี่ดงโฮใช้แขนยันหินอ่อนเอาไว้เพื่อขังให้ผมอยู่ในอ้อมแขนของเขา แม้ส่วนสูงของพี่จะน้อยกว่าผมแต่มันก็ไม่ได้มีผลบั่นทอนอัตราการเต้นหัวใจของผมตอนนี้เลย เหมือนหัวใจจะวายเลยว่ะ...


“พี่คงไม่ชอบเด็กผู้ชายหรอก...มั้ง”


“มันไม่เกี่ยว พี่คิดแค่ว่าคนๆ นั้นต้องเป็นคนที่พี่สบายใจเวลาอยู่ด้วย และเป็นคนที่ทำให้พี่มองข้ามข้อจำกัดในหลายๆ เรื่องไปเพื่อที่จะอยู่ใกล้ๆ เขา พี่รู้สึกดีตั้งแต่ตอนเราซื้อไอศกรีมให้แล้วแต่ไม่ได้ว่าอะไรเพราะอยากดูก่อนว่าควานลินจะทำยังไงต่อ” คำพูดแบบนี้ผมเชื่อว่ามันต้องเคยมีอยู่ในหนังรักเรื่องใดเรื่องหนึ่งแน่ๆ


พี่ดงโฮคนที่ยืนยิ้มให้กับลูกโป่งหลากสี คนที่อ้ำๆ อึ้งๆ จะเอ่ยทักทาย คนที่ตื่นเต้นกับไอศกรีมดอกกุหลาบ คือคนเดียวกับคนที่กำลังทำให้หัวใจของผมเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ


ผมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย พี่ดงโฮไม่ได้ล้อเล่นสายตาของเขายืนยันว่าสิ่งที่พูดคือเรื่องจริง สายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและความอบอุ่นที่ส่งมาให้ทำเอาผมแทบละลายแข่งกับไอศกรีม อาการเห่อร้อนที่เกิดขึ้นทำเอาผมอยากหลบหนีไปจากตรงนี้ กลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าตอนนี้แก้มของผมแดงแค่ไหน


“หน้าแดงหมดแล้ว เขินพี่มากเหรอครับ?”


ไม่พูดเปล่า อีกฝ่ายเขยิบหน้าเข้ามาใกล้ ผมสะดุ้งตกใจเมื่อปลายจมูกของอีกฝ่ายชนกับจมูกของผม ไอ่คำพูดหวานๆ ท่าทางหว่านล้อมคนอื่นนี่ไปหัดมาจากไหนกันนะ สะสมประสบการณ์มามากสินะถึงมาทำให้คนใจเต้นได้ขนาดนี้


“ผมแค่... ฮื่อ เขินอะ”


สุดท้ายก็ทนไม่ไหวต้องร้องออกมาเพื่อระบายความเขินในตัวเอง พี่ดงโฮหัวเราะชอบใจก่อนจะยอมถอยออกไปแต่โดยดี แต่มือที่จับมือของผมอยู่ก็ไม่ได้ปล่อยไปไหน


“แล้วที่บอกว่ามาเที่ยวด้วยกัน ไม่ต้องเป็นอะไรกันก็ได้อะ”


“.......”


“ถ้าหลังจากนี้อยากเป็นมากกว่านี้ต้องทำยังไงครับ?”


“.......”


“วาเลนไทน์ปีหน้าเราจะได้ไม่เหงาไง ไม่สิ ทุกๆ วันหลังจากนี้ควานลินจะมีพี่”


“.......”


“เราจะมาเป็นความสุขของกัน ดีไหม?”


ดีครับ!

 

 

Happy Valentine's Day

#วาเลนไทน์โฮลิน

 

 

“ว่าไง สรุปวาเลนไทน์หายไปกับใครมา?”


“ก็ไม่ได้ไปไหนกับใคร...”


“แล้วผู้ชายที่มารับหน้าคณะคืออะไร พ่อเหรอ!!


“ไม่ใช่แบบนั้น... ก็กำลังดูๆ กันอยู่”


“นายมันร้ายควานลิน”



END


ยินดีกับรางวัลทกรางวัลนะคะ

แม้โมเม้นจะเลือนราง ถือว่ามาแก้ช้ำไม่ใช่แก้บนค่ะ กิกิ

ความจริงเรื่องนี้กะจะเอาใส่ปีใหม่ แต่ช่วงนั้นปาร์ตี้เพลินจ่ะ ไม่จบ 555

พอเอามาใส่วาเลนไทน์เรื่องมันจะแปลกๆ แต่ก็... แก้ตัวรอบหน้าเนอะ 5555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,334 ความคิดเห็น

  1. #1157 ohhoimim1215 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 00:16
    กรี้ดดดดดดด น่าร้ากกกกกกก
    #1,157
    0
  2. #800 Tanee Lov (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 14:45
    น้ารักกกกกกก
    #800
    0
  3. #723 ลูกหมีขาว (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:01
    โอ๊ยยยย น่ารักจนบั่บ... ฮื่ออออ /กุมใจ
    คือตอนแรกน้องรุกพี่นะ ไปๆมาๆพี่รุกน้องซะงั้น รุกจนใจเต้นแรงแทนน้อง ลุนแลงเกินไปแล้วค่ะ ฮือออออ
    #723
    0
  4. #719 With WiTCH (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:23
    น้องรุกคนพี่น่ารักมาก แต่พอโดนรุกกลับแล้วเขินเลย5555555 แพ้อ่ะ น่ารักมากๆ พี่ดงโฮโหมดนี้ชวนใจสั่นมากๆค่ะ
    #719
    0
  5. #718 Elllsaaaa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:42
    โอ้ยย พี่คะ แพรวพราวเหลือเกินนนนน
    มม.ไม่เป็นไร เราใช้ใจค่ะ ฮรืออ
    #718
    0
  6. #717 bmw0626 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:17
    อ๋อย น้องควานลินแพ้พี่ดงโฮแล้วสิ
    #717
    0
  7. #714 E.L.F*JW (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:26
    ฮือออเขินนนน น้องงง รุกไปรุกมาไหงโดนรุกล่ะลูกกกก
    #714
    0
  8. #713 ansine (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:35
    ฮื่ออออ น่ารักมากๆเลย ตอนเเรกน้องรุกคนพี่เเรงมากๆ เเต่กลับกลายเป็นว่าพี่มันรุกเเรงเเซงโค้งน้องไปเเล้วววว
    ถึงมม.วันนี้จะมีน้อยนิด เเต่ก็ขอบคุณที่เเต่งฟิคให้ชป.ได้มีความสุขกันนะคะ
    #713
    0