(produce101) กรุณาระบุอาชีพที่ต้องการ - sf holin ♡

ตอนที่ 24 : [แก้บนโฮลิน] Nice to meet you, BIGBIKE! 3/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,023
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    13 ก.พ. 61





หลังจากวันนั้นบิ๊กก็ไม่ได้ย้ายกลับบ้านตัวเองจริงๆ เพราะมินทร์บอกว่าให้อยู่ไปก่อนจนกว่าจะถึงวันแข่งขัน และบิ๊กเองก็ไม่ได้เจอลูกคลื่นเช่นกัน ไม่ใช่ว่าน้องย้ายออกหรือไม่อยู่บ้าน แต่น้องพยายามหลบหน้าและเลี่ยงที่จะเจอเขาทุกวัน ตื่นเช้ามาก็ออกไปโรงเรียนก่อน พอเลิกก็เข้าห้องนอนปิดเงียบไม่ยอมออกมานั่งเล่นดูทีวีเหมือนแต่ก่อน


มินทร์ที่นั่งเช็ดชั้นวางหนังสืออยู่หันหน้ามามองเพื่อนที่เอาแต่จ้องประตูห้องนอนของลูกพี่ลูกน้องของเขา ไม่รู้จะทำยังไงให้สองคนนั้นกลับมาคุยกันเหมือนเดิม จริงๆ อยู่ที่มันผิดกันทั้งคู่แต่ดูเหมือนลูกคลื่นจะไม่คิดเหมือนกับบิ๊กที่บอกว่าเรื่องนี้มันก็แค่เซ็กส์ ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่ามินทร์ไม่รู้ว่าน้องมีแฟนและแอบไปค้างข้างนอกบ่อยๆ วัยนี้เป็นวัยกำลังเรียนรู้อยากลองไปหมด ถ้าแม่ไม่รู้ก็ดีไป แต่ถ้ารู้ก็ตัวใครตัวมัน


คนตัวสูงทำความสะอาดไปมาก็สะดุดตาเข้ากับอัลบั้มรูปหนาเตอะ ด้วยความสงสัยจึงหยิบออกมาเพื่อเปิดดู รูปภาพหลายรูปที่อยู่ในนั้นความทรงจำตอนเด็กๆ ที่ถูกบันทึกเอาไว้ทำให้มินทร์เผลอยิ้มบาง พลิกหน้าต่อไปเรื่อยๆ จนถึงรูปของตัวเองและเพื่อนในวัยเด็ก ไม่สิ ตอนนั้นน่าจะประมาณ 14-15 ปี กลุ่มเพื่อนที่ชอบเล่นกีฬาตั้งท่าถ่ายรูปเลียนแบบนักฟุตบอลในโปสเตอร์ โดยมีตัวเขาอยู่ตรงกลางเพราะเป็นหัวหน้าทีม และบิ๊ก เจ้าเด็กตัวกลมที่ยื่นยิ้มหวานอยู่ข้างๆ พร้อมกับเด็กตัวเล็กที่เกาะหลังอย่างกะลูกลิง


นั่นมันลูกคลื่นนี่นา... ไม่ยักจะจำได้ว่าเพื่อนของเขาและน้องเคยเจอกันตอนเด็กๆ และมินทร์มั่นใจว่าบิ๊กเองก็จำไม่ได้เช่นกัน


“บิ๊ก ดูนี่ดิ” พูดพร้อมกับเดินนำเอาอัลบั้มรูปไปให้เพื่อนที่นั่งเหม่ออยู่โซฟา บิ๊กสะดุ้งนิดหน่อยก่อนจะรวมสติได้และหันมาสนใจเพื่อน


ดวงตาสีน้ำตาลสวยจับจ้องไปที่รูปหมู่ในมือ ตัวเขาในตอนเด็กที่มีลูกลิงเกาะหลังอยู่ยิ้มแฉ่งมีความสุขกว่าในตอนนี้มากหลายเท่า แต่เขากลับจำไม่ได้ว่าเด็กคนนั้นคือใคร จนต้องขอความช่วยเหลือจากเพื่อนทางสายตา


“นั่นลูกคลื่นไง จำไม่ได้เลยนะว่าเคยเจอกันมาก่อน” มินทร์ตอบ


“นั่นสิ สมองกูไม่มีความทรงจำส่วนนั้นเลยว่ะ” บิ๊กเพ่งมองรูปอีกครั้ง “แต่ตอนเด็กน้องัมนก็น่ารักดีเนอะ”


“น่ารักสู้ตอนโตได้ป่ะ?” มินทร์เอ่ยหน้าตาย พยายามจังผิดท่าทางของเพื่อน ไม่ได้อยากทำตัวเป็นพ่อสื่อพ่อชักแต่เขาเองก็ไม่อยากให้น้องเสียใจขนาดนี้ เขาแอบไปคุยกับลูกคลื่นมาแล้วโดยที่ไม่เคยบอกให้บิ๊กได้รู้ น้องน่ะ... ชอบนะ


“ถามอะไรแบบนั้น มันก็น่ารักคนละแบบดิ”


“แล้วน่ารักพอจะทำให้นายชอบได้มั้ย?”


“คนน่ารักกับคนที่ชอบมันต่างกันนะเว้ย เราไม่จำเป็นต้องชอบทุกคนที่เรามองว่าน่ารัก”


บิ๊กปิดอัลบั้มก่อนจะยื่นกลับไปให้เพื่อนสนิท มินทร์รับมาพร้อมกับถอนหายใจ เขาเลือกที่จะไม่เซ้าซี้อีกฝ่ายต่อ เผลอๆ อาจจะโดนต่อยเอาเพราะความรำคาญ


“แต่ยังไงน้องมันก็ชอบนายนะ ความจริงเราไม่ควรบอกหรอก แต่ลองเปิดใจให้ลูกคลื่นหน่อยได้มั้ย”


บิ๊กมองเพื่อนนิ่ง มินทร์ที่แสดงสีหน้าจริงจังจนบิ๊กเองไม่กล้าจะคิดว่าเพื่อนกำลังล้อเล่นอยู่ เอาจริงๆ แล้วเขาไม่เชื่อหรอกว่าคนที่มีอะไรกันต้องรู้สึกดีๆ ให้กัน ได้แล้วแยกมีเยอะแยะไป บิ๊กไบค์ไม่ศรัทธาความรักที่เกิดจากเซ็กส์ และไม่เชื่อว่ามันมีจริง


“เปิดใจยังไงอะ น้องมันยังเด็กอยู่เล-


“เด็กแล้วไง ยังไงก็ได้แล้วปะ” มินทร์ทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ เหมือนอย่างที่มีคนเคยบอกว่ามีคนบางประเภทที่ชอบหาเหตุผลล้านข้อมาอ้างเวลาไม่มีใจหรือไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวด้วยอีก และส่วนมากเหตุผลมันมักจะฟังไม่ขึ้นและสวนทางกับการกระทำทั้งนั้น  บิ๊กไบค์มันเป็นผู้ชายประเภทนั้นเลย


บิ๊กเงียบไป ไม่เถียงกลับและยกมือถือขึ้นมาเล่นเพื่อหนีอีกฝ่าย มินทร์เบื่อและเหนื่อยที่จะพูดเรื่องนี้กับเพื่อนเต็มทีแล้ว เขากลับไปทำคามสะอาดในส่วนที่ทำค้างไว้ต่อให้สำเร็จ แต่ก็ต้องเงี่ยหูฟังเมื่อได้ยินเสียงกุกกักดังมาแต่ไกล


ลูกคลื่นที่เปิดประตูออกมาจากห้อง น้องอยู่ในชุดยีนส์เดฟสีเข้มขาดวิ่นโชว์ผิวขาวส่วนต้นขา เสื้อยืดแต่งกราฟิกราคาแพง พร้อมหมวกสีดำล้วน ใบหน้าน่ารักยังคงน่ารักอยู่ดีแม้จะผ่านการร้องไห้มาหลายวัน ตาของลูกคลื่นบวมเป่งจนคอนซิลเลอร์ก็ปิดไม่มิด


“จะไปไหนเหรอ?” มินทร์เอ่ยถามอย่างที่ทำประจำ


“จะ จะไปหาเพื่อนอะ นัดเพื่อนไว้” แม้ปากจะพูดกับพี่ชายแต่สายตากลับมองคนที่นั่งเล่นมือถืออยู่บนโซฟา และเช่นเดียวกันบิ๊กก็กำลังมองน้องอยู่ แต่สายตาของทั้งคู่ให้ความรู้สึกและความหมายที่ต่างกันออกไป ดวงตากลมของน้องฉายแววตัดพ้อและเศร้าหมอง ส่วนบิ๊กนั้นก็มองน้องด้วยสายตาธรรมดามากๆ เหมือนแค่มองคนที่เดินผ่านไปผ่านมาตามท้องถนน และนั้นยิ่งทำให้ลูกคลื่นรู้สึกอยากหายไปจากตรงนี้ไวๆ


“แล้วจะกลับมาทางข้าวเย็นด้วยไหม?”


“ไม่ครับ อาจจะไม่กลับ” ตอบไปตามความจริง คืนนี้เขาและกลุ่มเพื่อนนัดกันออกไปเที่ยวและคิดว่ามันน่าจะดึกเลยว่าแพลนว่าจะนอนบ้านเพื่อนไปเลย ต้องไปยุ่งยากหารถกลับแถมอันตรายอีก ถึงเขาจะดื้อกลับยังไงเพื่อนก็ไม่ยอมปล่อยกลับมาอยู่ดี


“จะค้างเหรอ... คราวก่อนกว่าจะกลับบ้านก็เย็นของอีกวัน ไหน รอบก่อนนู้นที่หายไปวันศุกร์กลับวันจันทร์นั่นอีก พี่เป็นห่วงนะ” มินทร์เอ็ดน้องเบาๆ ขุดเอาวีรกรรมเก่าๆขึ้นมาพูด ลูกคลื่นยู่ปากออก ไม่คิดว่าการขออกไปเที่ยวครั้งนี้จะถูกพี่มินทร์ดุ แต่ครั้งนี้อยากไปจริงๆ อยู่ห้องคนเดียวก็ฟุ้งซ่านอยากออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนบ้าง


“เดี๋ยวพรุ่งนี้กลับไม่เกินเที่ยง สัญญาเลย” เด็กหนุ่มชูนิ้วก้อยขึ้นมาประกอบคำพูดของตัวเอง “พี่ก็มีเบอร์ซิมนี่นา ถ้าน้องไม่กลับก็โทรตามที่ซิมได้เลย ไม่ต้องห่วงหรอก”


“กลับคืนนี้... ดึกแค่ไหนก็ต้องกลับ” มินทร์ยื่นคำขาด


“แต่มันดึกนะพี่มินทร์ มันอันตราย” ลูกคลื่นสวนกลับด้วยเหตุผล ตอนนี้กลายเป็นมินทร์ที่แต่ใจแทนเสียแล้ว แต่ที่เป็นก็เพราะความเป็นห่วงน้องทั้งนั้น


“พี่จะไปรับเอง เสร็จตอนไหนก็โทรมาบอก ตกลงตามนี้นะ ไปดีๆล่ะ” ชิงพูดตัดบท และเดินเข้าห้องครัวไปทันที ปล่อยให้ลูกคลื่นยืนหน้างออยู่คนเดียว อ้อ พร้อมกับคนตัวโตที่นั่งกลั้นขำอยู่บนโซฟานั่นน่ะ


“หัวเราะอะไร... ธุระก็ไม่ใช่” อดไม่ได้ที่จะแหวใส่อีกคน บิ๊กเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะยักคิ้วกวนประสาท


“อ่านการ์ตูนอยู่ ไม่เกี่ยวกับนายเล๊ย” พูดลอยๆ พลางยกมือถือขึ้นมาให้อีกฝ่ายเห็นว่าตัวเองเปิดอ่านการ์ตูนออนไลน์ไว้จริงๆ


ลูกคลื่นหน่ายที่จะต่อล้อต่อเถียงด้วย และตอนนี้เขาเองก็ไม่ค่อยอยากจะเจรจาอะไรกับบิ๊กเท่าไหร่ ตั้งแต่วันนั้นก็รู้สึกว่าหน้าตัวเองบางขึ้นหลายเท่า ไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่ายซะอย่างนั้น เอาจริงๆ เขาเองแหละที่เป็นฝ่ายเริ่มเรื่องบ้าๆ นี่ ถ้าไม่เชื่อคำเพื่อนตั้งแต่แรกเขาและบิ๊กคงจะพูดคุยกันอย่างสะดวกใจกว่านี้


เด็กหนุ่มเดินเลยคนที่นั่งอยู่บนโซฟาไปยังประตูบ้าน หยิบรองเท้าจากชั้นวางออกมาสวมใส่อย่าเร่งรีบ โดยไม่ทันเห็นสายตาของชายหนุ่มที่มองมาทางตนเลย บิ๊กเก็บมือถือลงมองแผ่นหลังเล็กพร้อมกับคิดว่าถ้าวันนั้นเขาหักห้ามใจและปรามน้องบ้างซักนิด วันนี้เขาและลูกคลื่นคงไม่ต้องมาบึ้งตึงใส่กันแบบนี้หรอก


และการที่เขาตอบเพื่อนไปในวันนั้นมันคงทำให้น้องหน้าเสียอยู่มาก อันนั้นตัวเขาเองก็รู้แต่ที่พูดไปทั้งหมดมันผิดซักคำที่ไหนกันเล่า มันมีเหรอความรักที่เกิดจากเซ็กส์ ที่มินทร์เอาแต่พูดว่าให้ลองเปิดใจให้น้องบ้าง เปิดอะไรอะ... เจ้าตัวไม่เห็นเคยขอให้เปิดเลย เจอกันวันแรกก็พุ่งมาเคลมอย่างเดียว


บิ๊กถอยหายใจทิ้ง เป็นจังหวะเดียวกันกับเด็กหนุ่มที่หยัดตัวลุกขึ้นเตรียมตัวเดินออกจากประตูไป


“นี่ อย่าเมามากนักล่ะ”


ลูกคลื่นชะงัก ริมฝีปากแดงเม้มเข้าหากัน ไม่รู้ว่าสิ่งที่บิ๊กพูดออกมาหมายความว่ายังไง ด้วยรูปประโยคน่ะเข้าใจ แต่ทำไมถึงพูดออกมาคือสิ่งที่ลูกคลื่นไม่เข้าใจ น้องส่งเสียงตอบรับในลำคอก่อนจะเดินจากมาทันที ทิ้งให้บิ๊กมองตามด้วยความเป็นห่วง ใช่ เป็นห่วง


อะไร ก็น้องมันยังเด็กอยู่มั้ยวะ ดูก็รู้ว่าออกไปเมาแน่ๆ ไม่ได้อะไรเลย!


 

 




 

เออ บอกแล้วไงว่าอย่าเมา


แล้วคนที่ลำบาดคือใครล่ะ ถ้าไม่ใช่เพื่อนพี่ชายคนนี้ ส่วนพี่ตัวจริงนอนสลบปิดระบบตัวเองไปตั้งแต่สามทุ่ม โดยไม่ลืมทิ้งท้ายเอาไว้ว่า ฝากไปรับลูกคลื่นทีนะ ขอบใจ


หวยมันก็เลยมาตกที่บิ๊กไบค์คนนี้ คนที่นอนดึกทุกวันแต่วันนี้ต้องดึกไปอีกเพราะถ่างตารอสายจากเจ้าเด็กแสบที่โทรมาด้วยเสียงอ้อแอ้พูดไม่รู้เรื่อง ส่วนที่ๆ ให้ไปรับก็อยู่ไกลเสียเหลือเกินแถมยังคนเยอะอีก ไม่รู้ว่าสถานบันเทิงสมัยนี้เลิกตรวจบัตรกันแล้วหรือไง ทำไมปล่อยให้เด็กมัธยมเข้าไปเมาแอ๋กันยกกลุ่ม กว่าจะได้กลับบ้าน(ไอ้มินทร์) ก็ต้องขนกลุ่มเพื่อนของน้องไปส่งตามบ้านให้ครบก่อน เล่นเอาเสียเวลาไปเกือบสองชั่วโมง


บิ๊กมองลูกคลื่นที่นั่งพิงผนังห้องอยู่บนเตียงแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมา ไอ้มินทร์ฝากแค่ไปรับแต่ไม่ได้ฝากให้ดูแล เพราะงั้นมันคงหมดหน้าที่ของเขาแล้ว และอีกอย่างถ้าอยู่ต่อเขาก็กลัวว่าจะมีเหตุการณ์ที่ไม่ควรเกิดเกิดขึ้นอีก


“จะไปไหน?” ลูกคลื่นเงยหน้าขึ้นถามเมื่อเห็นบิ๊กทำท่าว่าจะเดินกลับห้องของตัวเองโดยทะลุผ่านประตูห้องน้ำไป คนตัวโตหันกลับมามองเด็กหนุ่มที่เอาแต่จ้องเขาไม่วางตา ดูก็รู้ว่ามีคำถาม....


“กลับห้องดิ จะให้อยู่ต่อทำไม?”


“อือ ก็อยากให้เป็นแบบนั้น” น้ำเสียงอ้อแอ้ของคนเมาหายไป ตอนนี้น้องพูดจารู้เรื่องชัดแจ๋วไม่เหมือนคนที่เขาโอบอุ้มขึ้นรถเมื่อหลายชั่วโมงก่อนซักนิด


“แต่ลืมไปว่าไม่มีสิทธิ์จะรั้ง” ดวงตากลมโตสั่นระริกก่อนเจ้าตัวจะเอียงคอไปมากลบเกลื่อนความอ่อนไหวที่กำลังแสดงออกผ่านสายตา แกล้งหยิบตุ๊กตาหมีตัวใหญ่มากอดเอาไว้เพื่อบดบังใบหน้าของตัวเอง ไม่อยากให้บิ๊กรู้เลยว่าเขากำลังจะร้องไห้...


“หมายความว่าไงอะ อย่าบอกนะว่าชอบพี่จริงๆ อย่างทีไอ้มินทร์บอกอะ โอ้ย!


ร้องลั่นเมื่อถูกน้องโยนตุ๊กตาหมีใส่หน้าเต็มๆ บิ๊กขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจก่อนจะเดินเข้าไปหา คิดว่ารอบนี้คงเป็นโอกาสที่จะได้คุยและเคลียร์กันแบบจริงจังซักที


“แม่ง ใจร้ายชิบหายเลย ไม่ต้องมาใกล้!” ลูกคลื่นสะบัดหนีมือใหญ่ที่คว้าแขนของตัวเอง เขยิบตัวให้ห่างจากคนใจร้ายที่เอาแต่พูดประโยคที่เขาไม่อยากฟัง  แม่ง ไม่น่าเลย ไม่น่าเป็นแบบนี้เลย


“ไม่ต้องหนี หันหน้ามาคุยกันให้รู้เรื่อง” บิ๊กใช้มือจับหน้าน้องให้หันมาสบตากับตน ออกแรงบีบที่แก้มนิ่มจนปากเล็กๆ จู๋อย่างน่ารัก พอเห็นดังนั้นก็หัวเราะชอบใจจนลูกคลื่นต้องปัดมือออก


“คุยอะไรล่ะ พี่มินทร์บอกแล้วใช่ป่ะว่าผมคิดยังไง ถ้าจะมาถามก็จะตอบตรงๆว่าชอบ ชอบมาก แต่พี่ไม่ชอบผมอะจะให้ทำยังไงวะ ไม่ต้องมาสนใจได้มั้ย พอถึงวันที่พี่ย้ายออกไปเราก็ไม่ได้เจอกันแล้ว ส่วนเรื่องที่ผมเสียใจมันก็เรื่องของผม ให้ผมดูแลตัวเองเหอะ” ลูกคลื่นตอบกลับอย่างหัวเสีย เขาไม่อยากเรียกร้องขอความรักจากใคร แต่สิ่งที่ตัวเองทำพลาดไปมันก็หนักหนาพอที่จะทำให้เขาไม่กล้าสู้หน้าบิ๊กแล้ว มันเป็นการเริ่มต้นที่ผิดพลาดมาตั้งแต่แรก มันไม่ควรเป็นแบบนี้หรอกลูกคลื่นรู้ดี


“ชอบจริงๆ เหรอ  ชอบเพราะแค่มีอะไรกันเหรอวะ” บิ๊กถามด้วยความไม่เข้าใจ


“ประสาทป่ะ เห็นผมเป็นคนใจง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ เหมือนดูถูกความรู้สึกกูอะ” ลูกคลื่นเผลอหลุดคำหยาบออกไปเพราะอารมณ์โมโห หน้าใสแดงจัดรู้สึกร้อนไปทั่วทั้งอก มันก็ไม่แปลกที่บิ๊กจะคิดว่าเขาชอบเพราะว่ามีอะไรกัน แต่มันไม่ใช่ซักหน่อย... ลูกคลื่นน่ะชอบบิ๊กมาตั้งนานแล้ว


“อย่าพึ่งโมโหดิ ก็พูดมาจะได้รู้ ถ้าไม่พูดพี่ก็คิดแบบนั้นได้” บิ๊กกระชากข้อมือเล็กดึงเด็กดื้อให้เข้าใกล้ตัวมากยิ่งขึ้น ลูกคลื่นที่กำลังโมโหเอาแต่หลบสายตาเขา จะพูดก็ไม่พูดซักที


“เจ็บ” ลูกคลื่นบิดแขนตัวเองออกจากการเกาะกุมของพี่ ส่งสายตาไม่พอใจให้อีกฝ่ายรู้ “มือตัวเองก็ใหญ่ขนาดนั้น มาจับแรงๆ แบบนี้คนอื่นก็เจ็บหมดดิ”


บิ๊กมองหน้าน้องนิ่ง ยอมเขยิบออกห่างตามที่อีกคนต้องการ ลูกคลื่นสำรวจข้อมือของตัวเองที่มีรอยแดงจางๆ ทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ พร้อมจะนั่งขัดสมาธิกอดอกมองหน้าบิ๊กกลับคืน


“พี่น่ะมันคนนิสัยไม่ดี ถ้ารู้ว่าจะปากเสียขนาดนี้ไม่เอาตัวเข้าแลกตั้งแต่แรกหรอก ถ้าพี่อยากฟังผมก็จะบอก... ความจริงผมไม่ได้พึ่งจะมาชอบพี่นะ ชอบมานานแล้ว เคยบอกไปแล้วด้วย แต่พี่คงจำไม่ได้หรอก” ลูกคลื่นก้มหน้าลงไม่กล้ามองหน้าชายหนุ่มตรงๆ เพราะกลัวว่าวิ่งที่จะพูดมันจะหายไปเมื่อได้สบตากัน บอกตามตรงก็คือเขิน แล้วกลัวเป็นใบ้


สิ่งที่น้องพูดสร้างความสงสัยให้กับบิ๊กมาก หมายความว่ายังไงที่บอกว่าชอบเขามาตั้งนานและเคยสารภาพไปแล้ว พลันรูปถ่ายรวมเด็กทีมฟุตบอลที่มินทร์เอามาให้ดูเมื่อกลางวันก็วิ่งเข้ามาในหัว เจ้าเด็กตัวเล็กผิวขาวราวกับลิงเผือกนั่นน่ะเหรอคือลูกคลื่น แต่ก็ยังจำไม่ได้อยู่ดีว่าเคยเกิดเหตุการณ์บอกรักแบบเด็กๆ ตอนไหน


“จำได้ละ” อยู่ๆ ก็โพลงออกไปหลังจากนั่งเงียบฟังน้องตั้งนาน ลูกคลื่นเบิกตาโตพร้อมกับยกมือขึ้นชี้หน้าพี่


“ตอแหล พี่จำไม่ได้หรอก ถ้าจำได้ก็บอกมาดิว่าผมทำอะไร”


“ก็วันนั้นไงที่นายบอกว่าอยากเป็นเจ้าสาวของพี่บิ๊กนะครับ แล้วก็เดินมาจูบปากพี่” บิ๊กโกหกความจริงเขาจำห่าอะไรไม่ได้เลยซักนิดที่พูดๆ ไปนั่นก็คือมโนขึ้นมาเองล้วนๆ แอบเคยเห็นนางเอกพระเอกในละครที่มีความหลังกันตอนเด็กเรื่องราวจะออกมาประมาณนี้แหละ


“คนชื่อบิ๊กนี่มันตอแหลจริงๆเลย วันนั้นผมไม่ได้บอกว่าอยากเป็นเจ้าสาวของพี่อะไรทั้งนั้นแล้วก็ไม่ได้เดินเข้าไปจูบปากพี่ด้วย แค่หอมแก้มเองมั้ยวะ” ลูกคลื่นหุบปากลงทันทีเมื่อรู้ตัวว่ากลายเป็นเขาเสียเองที่เล่าให้อีกฝ่ายฟัง


บิ๊กยิ้มกว้างพร้อมกับยื่นมือไปลูบหัวเด็กน้อยจับโยกไปมาจนลูกคลื่นแทบหัวทิ่ม ปากเล็กๆ ยื่นออกมาน่าเอามือไปบีบเล่นมากๆ


“ก็แค่เนี้ย ถ้าพี่จำไม่ได้ก็ช่วยเตือนให้พี่จำได้ ถ้าอะไรที่พี่ไม่รู้ก็ช่วยบอกให้พี่ได้รู้สิ แล้วยังไงต่อ...”


“ไม่ยังไงต่อหรอก คือเข้าใจอารมณ์คนมันชอบมั้ยอะ แล้วพอรู้ว่าพี่ต้องมาอยู่ที่บ้านมันก็ตื่นเต้นมากๆ ตอนแรกไม่กล้ามองหน้าด้วยซ้ำรู้ปะ แต่พอเอาไปคุยกับเพื่อน พวกนั้นมันก็.... มันก็” ลูกคลื่นหยุดไป บิ๊กเลิกคิ้วถามเมื่อเห็นอาการเขินอายที่แสดงออกมาอย่างเด่นชัดของน้อง ทำให้เดาไม่ยากเลยว่าเรื่องที่จะพูดมันต้องเกี่ยวกับการที่น้องแอบเข้ามาทำมิดีมิร้ายเขาแน่ๆ


“มันก็อะไร?” สายตาคาดคั้นที่ส่งมาทำให้ลูกคลื่นกลั้นใจแล้วตอบออกไปเสียงดัง


“เพื่อนมันก็ยุว่าให้รวบหัวรวบหางกินกลางตลอดตัวพี่เลย จะได้จบๆ ยังไงก็เอาตัวผูกพันธ์กันไว้ก่อน เดี๋ยวใจก็ตามมา แต่พี่แม่งไม่ใช่ไง พี่มึงไม่สนใจความรู้สึกกูเลย มองแค่ว่าเอายังไงก็ได้ไม่ได้รักปะวะ เออ ตอนนี้ก็รู้แล้วนิว่าผมรู้สึกยังไง ผมจะไม่ขอให้พี่รักผม แต่ช่วยอย่าทำเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นได้มั้ย”


ลูกคลื่นพูดยาวเหยียด หน้าแดงก่ำไปหมดไม่รู้ว่าเพื่อเขินอายหรือว่าเกือบขาดอากาศหายใจเพราะการพูดยาวๆ นั่น บิ๊กมองหน้าน้องตอนนี้ไม่ขอปฏิเสธว่าน้องมันน่ารักมาก ยิ่งตากลมๆ ที่ฉ่ำไปด้วยน้ำตานั่นอีก อยากจะแกล้งให้ร้องไห้แล้วรวบตัวเข้ามากอดปลอบจริงๆ


ถึงเขาจะจำไม่ได้ว่าตอนเด็กๆ เราเคยพูดอะไรกันเอาไว้ และเขาก็อยากให้มันเป็นในส่วนของอดีตไป ตอนนี้ถ้าน้องยืนยันว่าชอบเขาอยู่มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องหนีและผลักไสลูกคลื่นให้ห่างตัวออกไป ลูกคลื่นเป็นเด็กน่ารักและเด็ดด้วย.... ถ้าถามว่าความรู้สึกแรกที่เจอกันสำหรับบิ๊กเป็นยังไง ก็บอกตรงๆ ว่าลูกคลื่นจัดว่าเป็นคนในสเปกของบิ๊กเลย แล้วยิ่งถูกเจ้าตัวดีมายั่วแบบไม่ทันตั้งตัวมันก็ยากที่จะควบคุมตัวเองนะถูกไหม แต่อย่างว่าคือเราสองคนเริ่มกันเร็วไปหน่อย และมันไม่เป็นไปตามขั้นตอนที่ควรเป็น แต่มันก็ใช่ว่าจะเริ่มต้นใหม่ไม่ได้


“งั้นก็ลืมๆ ไปซะเรื่องที่ผ่านมาน่-


ผลั้ก!


บิ๊กกระเด็นหงายหลังกลิ้งบนเตียงนอน ไม่ใช่ฝีมือใครที่ไหนแต่เป็นเพราะฝีเท้าของลูกคลื่นล้วนๆ ขาเรียวที่ยังยกค้างอยู่หลังจากถีบอีกฝ่ายอย่างแรงด้วยความแค้น ลูกคลื่นนั่งตาแดงอยู่หัวเตียงพร้อมกับเสียงกัดฟันเป็นเอฟเฟคประกอบ


“ถีบพี่ทำไมวะลูกคลื่น”


“แล้วทำไมต้องบอกให้ลืมอะ มันเป็นเรื่องที่ผมอยากจำนะเว้ย ถ้าพี่ไม่อยากจำก็ช่างหัวพี่ดิ ไปไกลๆเลย ไม่อยากคุยกับคนใจร้าย”


“ไม่ ฟังก่อนดิ” บิ๊กลุกขึ้นมาจับตัวน้องที่กำลังโวยวายปาหมอนปาผ้าห่มใส่เขาเหมือนคนคลุ้มคลั่ง ไม่นานลูกคลื่นก็นิ่งไปเองเพราะเหนื่อย


“ไม่ได้จะให้ลืมแบบลืมไปเลย หมายถึงลืมว่าเราเริ่มต้นกันยังไง แล้วมาเริ่มใหม่กัน” บิ๊กจับหน้าน้อง จ้องเข้าไปในดวงตาใสแจ๋วนั่น ถามย้ำอีกครั้งว่าน้องเข้าใจในสิ่งที่เข้ากำลังจะสื่อหรือไม่ และรับรู้มั้ยว่าเขาจริงจังแค่ไหน


“เข้าใจมั้ย?”


“อื่อ...” ลูกคลื่นพยักหน้าช้าๆ มือใหญ่ที่จับหน้าน้องอยู่รับรู้ถึงความร้อนที่เห่อขึ้นบนใบหน้าใส แก้มป่องที่ขึ้นสีแดงระเรื่อมันน่ารักจนอยากจะคว้าเข้ามาฟัดให้ชื่นใจ


“เรามาเริ่มใหม่กัน พี่ให้โอกาสลูกคลื่นจีบพี่ใหม่ แต่ไม่ต้องเปลืองตัวแบบครั้งก่อนนะ โอ้ย” ร้องลั่นเพราะฝ่ามือที่ฟาดเข้ากลางหน้าผาก ลูกคลื่นคว่ำปากใส่ก่อนจะใช้มือขยุ้มผมบิ๊กแล้วโบกไปมาด้วยความหมั่นไส้


“ไม่ต้องพูดแล้วๆๆๆ ถ้าพี่จะให้เริ่มใหม่ก็เลิกพูดเรื่องนั้นซักทีดิ ผมก็อายเป็นนะ”


“พี่ตอนทำไม่เห็นอายเลย พี่บิ๊กๆ แรงกว่านี้ก็ได้นะ ลูกคลื่นชอบ โอ้ยๆ เจ็บนะเว้ย” คราวนี้ไม่ใช่แค่มือแต่มาทั้งเท้าทั้งหมอน ถ้าบิ๊กยังแกล้งพูดต่อไปเรื่อยๆ คืนนี้คงมีคนช้ำตายแน่ๆ


บิ๊กใช้จังหวะที่น้องง้างมือจะตีเขาอีกครั้งรวบตัวน้องเข้ามาไว้ในอ้อมกอดพร้อมกับกอดเอาไว้แน่น ซุกใบหน้าหล่อลงกับไหล่บางพร้อมกับกดจูบลงเบาๆ การกระทำของบิ๊กทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ เหลวละลายในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้ว่าจะเคยมีอะไรกันแล้วแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ลูกคลื่นรับรู้ถึงความอบอุ่นและความรู้สึกของบิ๊กได้มากเท่านี้


และมันยิ่งทำให้ลูกคลื่นชอบพี่บิ๊กมากกว่าเดิมซะอีก....


“เอาใหม่นะ เรามาทำความรู้จักกัน ค่อยๆ ขยับความสัมพันธ์ไปทีละนิด ไม่ต้องก้าวกระโดด มันไม่มีทางลัดสำหรับความรักหรอก พี่จะมองลูกคลื่นในแบบที่ลูกคลื่นอยากให้พี่มอง และพี่จะให้ลูกคลื่นได้รู้จักพี่ในแบบที่พี่เป็น ตกลงนะ”


“อืม ตกลงครับ” น้องตอบเสียงอู้อี้ แขนยาวโอบกอดอีกฝ่ายตอบ รับความอบอุ่บของอีกฝ่ายเพื่อเติมเต็มหัวใจของตัวเอง รู้ตัวอีกทีก็รู้สึกปวดแก้มไปหมด นี่เขายิ้มจนปากจะฉีกไปถึงหูอยู่แล้วนะ


“แต่ตอนนี้พี่ยังไม่ชอบลูกคลื่นหรอกนะ”


คำพูดของบิ๊กทำเอาน้องชะงักไป ลูกคลื่นผละจากอ้อมกอดนั่นก่อนจะยกยิ้มมุมปากส่งให้


“แต่โอกาสที่จะรักมันมีมากกว่าศูนย์นี่นา ซักวันพี่ต้องรักผมจนโงหัวไม่ขึ้น!

 

 

 

 


 

 

 

“ไอ้บิ๊ก ทำไมน้องไอ้มินทร์มันมานั่งเฝ้ามึงทุกวันแบบนี้วะ”

“หรือว่ามึงกับน้องเป็นแฟนกัน?”

“เปล่า ตอนนี้ยังไม่ได้เป็นแฟน แต่รู้ตัวอีกทีก็ขาดไม่ได้แล้วว่ะ”

.

.

.

“พี่บิ๊กกก กลับบ้านพร้อมลูกคลื่นนะ!!




END





เพราะมันเป็นฟิคแก้บนที่บอกไว้ว่าด้วยฉากฆ่าเด็กด้วยมือขวา เพราะงั้นอย่าซีเรียสๆ 55555555

แต่ตอนนี้เครียดว่าจะได้บัตรคอนมั้ยมากกว่า อยากไปหาพี่ดงโฮรววววว ฮือออออ อธิฐานเอาเด้อ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,334 ความคิดเห็น

  1. #1133 ohhoimim1215 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 01:51
    ฮื่ออออ น่ารักม๊ากกกกกกกกก
    #1,133
    0
  2. #1004 +Ayame+ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 08:08
    น่ารักจังเลยยย
    #1,004
    0
  3. #716 E.L.F*JW (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:40
    ฮือออ น่ารักกกกกกก
    #716
    0
  4. #703 FRENCHU (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:00
    คือน้องเคยชอบพี่ตอนเด็ก แล้วพี่ปฏิเสธหรืออะไรก็แล้วแต่ แล้วน้องก็ไปมีแฟน แต่พอกลับมาเจอพี่อีก ก็ยังรุ้สึก เพื่อนให้รวบหัวรวบหางก็เลยทำ คือน้องไม่มีแฟนแล้ว ใช่มั้ยคะ
    โถ น่าเอ็นดู
    #703
    0
  5. #700 Aomptp (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:53
    ขาดไม่ได้แล้วววววว กรี๊ดดดดดดด ชอบตรงน้องทั้งถีบทั้งตบหน้าผากพี่บิ๊กเนี่ยแหละ ชอบความรุนแรงของน้องงงงงงง55555
    #700
    0
  6. #698 ansine (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:40
    ชอบที่ถีบพี่มันนี่เเหละ คนบว้าาาา ไม่รู้ว่าน้องชอบมาตั้งนานเเล้ว
    #698
    0
  7. #696 Fhunter (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:07
    เขินนนนนนนนนนนน ตอนนี้น้องน่ารักมาก นี่เป็นพี่บิ๊กนี่จะฟัดๆๆๆๆๆ จะรังแกให้ร้องไห้เลยต๊ะ ลูกกกกหหกก มีแพลนจะเขียนตอนพิเศษหลังเป็นแฟนกันมั๊ยเค๊อะ น่าจะแซ่บเด้อออออ
    #696
    0
  8. #694 cherish_foryou (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:00
    จบละ มหกาพย์ฆ่าพันล้านชีวิต 5555555
    #694
    0
  9. #693 Elllsaaaa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:53
    โอ้ยย น้องง ชอบพี่เค้ามาตั้งนานแล้วนี่เองง ว่าแต่ใครยุให้นู๋ต้องเปลืองตัวให้เค้าเนี้ยย จะไปตีให้ ตีทั้งคู่เลยย 55
    #693
    0
  10. #692 panidasutti (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:08
    กรี่ดเดดดดเขิงงงงง
    #692
    0
  11. #691 unders.jmiox (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:02
    แง้ พี่บิ๊กกับน้องลูกคลื่น ที่แท้น้องก็ชอบพี่มานานแล้วนี่เอง มันดียยยยยยยย์มากเลยค่ะ มันดีมากเลยยยย ‘รู้อีกทีก็ขาดไม่ได้แล้ว’ เขินอ่ะะ ชอบประโยคนี้มาก หุบยิ้มไม่ได้แล้วว
    #691
    0