(produce101) กรุณาระบุอาชีพที่ต้องการ - sf holin ♡

ตอนที่ 10 : How to take care of your heart [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,743
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    30 ส.ค. 60





            คังดงโฮยืนกอดอกมองเจ้าเด็กตัวสูงที่นั่งยิ้มแฉ่งอยู่บนเตียงของตัวเองแล้วก็ต้องหนักใจเบาๆ ไม่สิ อย่าใช้คำว่าเบาๆ เลย เรียกได้ว่าหนักใจมากเลยทีเดียว อยู่ๆ ก็มีเด็กมานอนค้างที่ห้อง แถมปฏิเสธเท่าไหร่ควานลินก็ไม่ฟัง เอาแต่ดื้อดึงดันที่จะมาให้ได้


            แล้วมีใครเคยบอกไหมว่า ไลควานลินน่ะทั้งดื้อและน่ารักในเวลาเดียวกัน


            ปากสีชมพูเบะคว่ำอย่างขัดใจนัยย์ตาหวานที่มองเขาด้วยความตัดพ้อ พร้อมคำพูดที่ทำร้ายหัวใจของเขาเหลือเกิน


            พี่จะให้ผมนอนข้างถนนจริงๆเหรอครับ


            ‘พี่ไม่ห่วงผมเหรอ... บางทีอาจจะมีคนไม่ดีมาทำร้ายก็ได้นะ


            สุดท้ายก็จบลงด้วยการที่เขาอนุญาตให้เด็กหนุ่มมานอนค้างที่ห้องได้ ห้องพักเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรมาก ไม่ได้หรูหรากว้างใหญ่เหมือนห้องคอนโดหรู แถมยังมีความรกวุ่นวายตามสไตล์หนุ่มโสด ควานลินใช้สายตาสอดส่องสำรวจไปทั่วห้องอย่างซุกซน ก่อนจะหยุดอยู่ที่กรอบรูปข้างเตียง เป็นรูปวันรับปริญญาของเจ้าของห้องที่ถ่ายกับเพื่อนสนิทอย่างมินฮยอน ควานลินเอื้อมมือไปหยิบมาดพ้อมฉีกยิ้มกว้าง


            ดงโฮที่มองอยู่ก่อนแล้วก็ยิ้มตามท่าทางน่ารักของน้อง เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรถ้าอีกฝ่ายจะหยิบจับนู้นนี่นั่นขึ้นมาเล่นราวกับว่านี่เป็นห้องของตัวเอง เพราะที่ห้องของเขาก็ไม่ได้มีอะไรที่น่าเป็นห่วง แค่ห้องถูกๆ ของคนถูกๆ เท่านั้น


            “พี่นี่.... น่ารักเนอะ” ใบหน้าหล่อเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเจ้าของห้องตัวโตที่เดินลากเก้าอี้มานั่งต่อหน้าเขาพร้อมกับขวดน้ำเปล่าในมือ ดงโฮที่กำลังยกน้ำขึ้นดื่มแทบจะสำลักพ่นใส่คนตรงหน้า อยู่ๆ ก็มาชมคนอื่นว่าน่ารักแบบนี้ได้ยังไงกัน


            “เมาแล้วนะ นอนเถอะเดี๋ยวพี่นอนข้างล่างเอง” ว่าพลางเตรียมตัวลุกขึ้นเพื่อไปจัดที่นอนสำหรับตน กำลังจะหยิบผ้าห่มที่พับอยู่บนเตียงแต่กลับถูกมือนุ่มรั้งเอาไว้เสียก่อน


            “ไม่นะ ผมไม่ได้เมาขนาดนั้น แค่มึนๆเอง” ควานลินงอแงจับมือของคนพี่โยกไปมาอย่างออดอ้อน “แต่พี่น่ารักจริงๆนะ ดูสิเหมือนหมีตัวใหญ่ๆ น่ากอดนะตาย”


            ไม่ว่าเปล่าเจ้าเด็กดื้อดันรวบเอามือของเขาไปแนบแก้มพร้อมหลับตาพริ้มเหมือนได้กอดหมีตัวโตขนนุ่มฟูจริงๆ มันก็น่ารักดีอยู่หรอก แต่การกระทำของน้องดันทำให้เขาใจเต้นไม่เป็นส่ำนี่สิ...


            คังดงโฮปล่อยให้แขกพิเศษของตนเอาหน้าถูไถมือของเขาได้สักพักก็ต้องแกะออก ก่อนที่มันจะเกิดความรู้สึกอย่างอื่นเข้ามาแทรกแล้วจะพาลทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาก็เป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งถึงจะเด๋อด๋าแค่ไหนแต่ถ้าได้อยู่กับคนที่ชอบแค่สองคนในห้องตัวเองมันก็ต้องมีความรู้สึกผิดบาปกันอยู่บ้าง


            ควานลินมองหน้าด้วยความสงสัย นัยน์ตาหวานวูบไหวตามความรู้สึกของเจ้าตัว ก่อนที่จะเค้นหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อถูกความคิดฟุ้งซ่านของตนเองเข้าครอบงำ


            “พี่... รังเกียจผมเหรอ” เสียงนุ่มเอ่ยออกมาปนความน้อยใจ เด็กดื้อเก็บไม้เก็บมือของตัวเองไปกุมกันเอาไว้นิ่ง ก้มหน้าหลบตาอีกฝ่ายเพื่อไม่ให้ดงโฮเดาความรู้สกของตัวเองได้


            ดงโฮประหลาดใจกับคำพูดของอีกฝ่ายมาก และท่าทางที่ดูตัดพ้อและน้อยใจนั่นทำให้เขานึกเป็นห่วง เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้น้องคิดแบบนั้นเลยซักนิด มันไม่ดีแน่ถ้าควานลินยังคิดไปเองอยู่แบบนี้


            “ไม่ใช่แบบนั้นนะควาน


            “พี่คบอยู่กับพี่คนสวยคนนั้นเหรอครับ”


            “เอาอะไรมาพูด” ดงโฮสวนกลับทันที เสียงจังหวะการบีบรัดของกล้ามเนื้อหัวใจรัวเร็วราวกับฝีเท้าม้าแข่ง ทั้งตกใจและสับสนกับคำพูดของน้องไหนจะกังวลกับใบหน้าเศร้าๆ นั่นอีก ควานลินเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่านะ


            “พี่ฟังผมก่อน พี่จะว่าผมเมาแล้วงี่เง่าก็ได้นะ... ผม ผมนึกว่าเรากำลังคุยกันอยู่”


            “...........”


            “หมายถึงคนที่กำลังศึกษาดูใจกันน่ะครับ แต่วันนี้ผมเห็นพี่ดูแลพี่คนนั้นแล้วรู้สึกแย่ชะมัด”


            “ชองฮาเขาเป


            “พี่ฟังผมก่อนสิ”


            “ครับ” ดงโฮพยักหน้าเขาใจ เคลื่อนตัวไปนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นห้องข้างเตียง ทำให้ตัวของเขาอยู่พอดีกับอกของน้อง ควานลินจึงต้องก้มหน้าลงมาเพื่อที่จะคุยกับเขา


            ถ้าดูไม่ผิดเขาแอบเห็นน้ำตาที่คลอเบ้าอยู่เล็กน้อย แต่น้ำเสียงของควานลินกลับดูไม่เหมือนคนที่กำลังจะร้องไห้เลยซักนิด หรือบางทีน้องอาจจะแอบหาวก่อนหน้านี้...


            “ผมน้อยใจ ผมนึกว่าเรากำลังคุยกันอยู่... รู้จักกันในแบบที่ไม่ใช่พี่น้องน่ะ แต่ผมก็รู้สึกว่าพี่คิดกับผมแค่น้องที่รู้จักเท่านั้น”

            “..............”


            “แล้วตอนที่พี่กับพี่ชองฮา... พี่เขาชื่อชองฮาใช่มั้ยครับ”


            ดงโฮพยักหน้ารับ มือหน้าเอื้อมไปจับมือของน้องเอาไว้หลวมๆ คนถูกสัมผัสก็ไม่ได้ขัดขืนหรือว่าอะไร ลอบมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่าย


            “ตอนที่พี่กับพี่ชองฮาดูแลกันมันดูดีมากๆ เลย ดูเหมาะสมกันมากๆ พอผมมองตัวเอง... ผมเป็นแค่เด็กผู้ชาย ตัวก็สูง เสียงก็ทุ้มห้าวไม่เหมือนผู้หญิงที่ออดอ้อนแบบน่ารักๆ ได้ พี่คงไม่สนใจใช่มั้ยล่ะ...”


            ความในใจของไลควานลินพรั่งพรูออกมาทำเอาดงโฮนิ่งค้างไปด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าควานลินจะคิดไปไกลและรู้สึกกับเขาได้ขนาดนี้


            เด็กมันคิดมากเนอะ... แต่สำหรับคังดงโฮแค่เขาได้มานั่งมองหน้าอีกฝ่ายใกล้ๆ แบบนี้ก็ถือว่าได้รับสิทธิพิเศษที่ไม่คิดว่าไม่ฝันว่าชีวิตนี้จะมีโอกาส แล้วเขาเองก็ยังไม่เคยบอกความรู้สึกของตัวเองไปทำให้ควานลินคิดไปไกลและหาว่าเขาไม่เคยรู้สึกอะไรเลย


            จะคิดแค่น้องได้ยังไง ในเมื่อชอบตั้งแต่วันแรกที่เห็นแล้ว


            “พูดจบยังครับ”


            “ยัง.... พี่ไม่อยากฟังเหรอ พี่รำคาญหรือเปล่า” ใบหน้าแดงๆ ของควานลินในตอนนี้ดูน่ารักและน่าหยิกมากๆ ปากสวยที่เชิดขึ้นเตรียมงอแงเมื่อคิดว่าคนพี่รำคาญตัวเองนั้นมันน่ากัดให้บวมซะจริงๆ


            “เปล่า แต่พี่จะขอพูดบ้าง”


            “.........”


            ถ้าน้องพูดออกมาขนาดนี้แล้วเห็นทีเขาก็ต้องปรับทัศนคติของเด็กคนนี้เสียใหม่ ให้รู้กันไปเลยว่าใครรู้สึกมากกว่ากัน ระหว่างเด็กที่ชอบคิดไปเองกับผู้ใหญ่ที่หลงเด็กจนโงหัวไม่ขึ้น


            “ตอนนี้พี่ยังไม่ได้คบใคร แต่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว” ดงโฮมองตาอีกฝ่ายนิ่ง ทุกคำพูดของเขาเปล่งออกมาด้วยความหนักแน่น ไล้นิ้วมือตามเรียวนิ้วของอีกฝ่ายด้วยความเพลิดเพลินทำเอาเด็กหนุ่มเกิดความรู้สึกแปลกๆ และหมายจะชักมือกลับแต่ถูกดงโฮรวบมือเอาไว้ทันเสียก่อน


            ไลควานลินที่หมดหนทางหนีนั่งนิ่ง อยากที่จะคิดเข้าข้างตัวเองว่าคนที่ชอบที่พูดถึงนั้นคือตัวเอง แต่อีกใจก็ค้านขึ้นมาว่าดงโฮนั้นเจอคนมากมาย ทั้งหน้าตาดี มีหน้าที่การงาน และเหมาะสมกันทุกอย่าง ทำไมต้องมาชอบเด็กแบบเขาด้วย


            ดวงตากลมโตสบเข้ากับอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ ควานลินชอบที่จะมองเข้าไปในตาสีน้ำตาลอ่อนของอีกคนมาก มันทั้งน่ามองและมีเสน่ห์ในแบบที่ตัวเขาเองก็อธิบายออกมาไม่ได้และยอมรับว่านี่คือสิ่งที่ทำให้ควานลินนึกสนใจและรู้สึกชอบผู้ชายตรงหน้า


            คังดงโฮมีดวงตาที่สวยงาม ใสซื่อ และน่าหลงใหล ไหนจะรอยยิ้มที่เห็นเมื่อไหร่ก็ต้องยิ้มตาม ควานลินไม่ใช่คนยิ้มเก่งเสียเท่าไหร่ แต่งานพาร์ทไทม์ของเขาทำให้ต้องตีสีหน้าสดใสและยิ้มแย้มให้ลูกค้าตลอด และบางครั้งเขาก็เหนื่อยที่ต้องฉีกยิ้มจนเมื่อยหน้า


แต่พอมาเจอผู้ชายที่ชื่อคังดงโฮ คนตัวหมีที่เดินตุ๊ต๊ะเข้ามาพร้อมกระเป๋าเอกสารที่ปิดบังใบหน้ามันทำให้เขาประหลาดใจ การแต่งกายที่สุดจะเชยและล้าสมัย ทรงผมที่ดูยังไงก็เหมือนคุณลุงวัยห้าสิบ ไหนจะสภาพผิวหน้าที่พังยิบเยินเหมือนถนนลูกรังที่มีรถสิบล้อวิ่งผ่านประจำ


ในครั้งแรกควานลินคิดว่า ผู้ชายหน้าหมีคนนี้ก็ไม่มีได้มีดีอะไรให้เขารู้สึกสนใจได้เลยซักนิด แต่พอได้เห็นท่าทางเด๋อด๋าอาการประหม่าและรอยยิ้มเกร็งๆ นั่น มันกลับทำให้เขาเริ่มอยากพูดคุยและเห็นสีหน้าในแบบอื่นของดงโฮมากยิ่งขึ้น


และสุดท้ายหัวใจของไลควานลินก็ถูก Sold out  ด้วยรอยยิ้มอบอุ่นของผู้ชายที่ชื่อคังดงโฮ


“ที่เราคุยกันทุกวัน ยิ้มให้กันทุกวัน ให้กำลังใจกันทุกวันมันเหมือนทำให้ผมมีความหวังว่าพี่เองก็ชอบผมเหมือนที่ผมชอบพี่”


พูดของควานลินที่เอ่ยออกมาอย่างสบายๆ แต่มันกลับเหมือนท่าไม้ตายที่สามารถน็อคเอ้าท์คนตัวโตได้ไม่ยาก คำว่าผมชอบพี่ในประโยคยาวๆ นั่นส่งผลต่อภาวการณ์เต้นของหัวใจดงโฮมากเหลือเกิน ทำไมเด็กนี่ถึงขยันทำให้เขาใจเต้นนักก็ไม่รู้


ดงโฮกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่ไหวจนต้องฉีกยิ้มกว้างก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ทำเอาเด็กหนุ่มเอียงคอมองด้วยความสงสัย


“เรานี่เป็นคนตรงจริงๆเลยนะ”


“ครับ?”


“ก็เราบอกว่าชอบพี่ และคิดว่าพี่ก็ชอบเราเหมือนกัน” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยแผ่วเบา ควานลินที่พึ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปถึงกับหน้าขึ้นสี ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเบาๆ ทำให้เห็นฟันกระต่ายที่ขบกัดริมฝีปากล่างเอาไว้ จนคนเป็นพี่ต้องเอื้อมมือไปลูบเพื่อปรามเพราะกลัวปากน้องจะช้ำเสียก่อน


“ไม่รู้ว่าที่เราพูดมาทั้งหมดเพราะดื่มเข้าไปมากหรือเปล่


“ผมบอกไปแล้วว่าไม่ได้เมา แค่มึนๆเท่านั้นเอง ถึงจะดื่มเข้าไปเยอะแต่ยังมีสติครบดีนะ” ร่างเด็กดื้อเผยมาอีกครั้งเมื่อถูกกล่าวหา ริมฝีปากบางเชิดขึ้นอย่างน่ารัก ทำเอาคนที่ลอบมองกลีบบางสีสวยถึงกับต้องกลืนน้ำลายตามจังหวะเวลาอีกคนพูด


“แล้วเราไม่อยากรู้เหรอว่าคนที่พี่ชอบคือใคร”


“ถ้าเป็นเมื่อวานผมจะมั่นใจว่าพี่จะพูดชื่อของผมออกมา แต่คิดไปคิดมาพี่ก็ไม่ได้เจอและรู้จักผมคนเดียวในโลกนี่นา พี่อาจจะแอบชอบใครคนอื่นอยู่ก็ได้ ผมอาจจะเสียใจนิดหน่อยแต่ก็นะ... คนไม่ชอบ ยังไงก็ไม่ชอบแหละ ผมเข้าใจ”


“งั้นเราก็ไม่ต้องเสียใจสินะ เพราะพี่ชอบควานลิน


            เด็กหนุ่มนิ่งค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มกว้างพร้อมกับแก้มใสที่ขึ้นสีระเรื่อรู้สึกถึงความร้อนฉ่าที่แผ่ไปทั่วใบหน้าลามถึงใบหูแต่ทำไมกลับรู้สึกอบอุ่นที่หัวใจ ก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายที่เต้นรัวจนคิดว่าอีกฝ่ายก็สามารถได้ยินและรับรู้ได้ ดงโฮเองก็ปิดความเขินอายของตัวเองไม่ไหวจนต้องยกมือขึ้นปิดหน้าเพื่อบังใบหน้าแดงๆของตน พอนึกถึงคำสารภาพที่ตรงไปตรงมาของทั้งเขาและควานลินก็รู้สึกจั๊กจี้หัวใจแปลกๆ


            “ผะ ผม ผมว่าผมต้องไปอาบน้ำ นี่ก็ดึกมากแล้ว”


            เด็กใจกล้าที่ปอดแหกกะทันหันเปลี่ยนเรื่องคุยเบี่ยงเบนความสนใจและหลีกเลี่ยงบทสนทนาที่สามารถทำหัวใจระเบิดแตก ควานลินชักมือออกจากการเกาะกุมของเจ้าของห้อง พร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นยืนทันทีแต่ลืมไปว่าเจ้าของห้องตัวโตนั้นนั่งอยู่ตรงหน้าเขาทำให้ร่างของควานลินเซเสียหลักเพราะเท้าไปงัดเข้ากับขาของดงโฮที่นั่งขัดสมาธิอยู่


            เด็กตัวสูงเสียการทรงตัวเล็กน้อยแต่ก็ถูกมือหนาจับหมับเข้าที่เอว ทำให้ควานลินกลับมายืนทรงตัวได้เหมือนเดิม ยิ่งรู้ตัวว่าได้แสดงท่าทางเด๋อด๋าออกไปยิ่งทำให้เด็กหนุ่มเคอะเขินหนักกว่าเดิม ควานลินยิ้มแหยส่งให้คนที่ช่วงพยุงก่อนจะเดินผ่านไปยังห้องน้ำ


            ดงโฮมองตามท่าทางน่ารักนั่นด้วยความเอ็นดู มองมือที่เผลอไปสัมผัสรอบเอวบางนั่นพร้อมอมยิ้มกับตัวเอง เด็กตัวตัวสูงที่โตเกินเขาไปพอตัวแต่กลับเอวบางแขนขาเล็กนิดเดียว จับตรงไหนก็นุ่มไปหมด ปฏิเสธไม่ได้ว่าอยากสัมผัสอีก และไม่ใช่แค่เอวหรือแขนขา


            ไม่นานควานลินก็ออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่เปียกซกแถมยังใส่เสื้อผ้าตัวเดิม เส้นผมสีดำมีน้ำหยดติ๋งๆ ดงโฮเองก็ลืมไปว่าน้องไม่มีผ้าเช็ดตัวไหนจะเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เอาไว้เปลี่ยนอีก เจ้าของห้องยื่นผ้าเช็ดตัวพร้อมกับชุดนอนที่เตรียมไว้ให้เด็กหนุ่ม


            “เช็ดตัวให้แห้งแล้วใส่ชุดนี้นะ พี่ไม่อยากให้เราไม่สบาย” ดงโฮว่า “เดี๋ยวพี่จะเข้าไปอาบน้ำเหมือนกัน เราก็เปลี่ยนในห้องได้นะ พี่ไม่เห็นหรอก”


            “พี่แอบติดกล้องไว้ก่อนหรือเปล่า” วิญญาณเด็กปากกล้าเข้าสิงอีกครั้ง ควานลินยิ้มล้อทำหน้าตาทะเล้นยียวนใส่เจ้าของห้อง แต่ก็ต้องหน้าแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้งเมื่อถูกดงโฮสวนกลับมา


            “จะตั้งกล้องทำไม ในเมื่อตัวจริงก็อยู่ในห้องให้ดูอยู่แล้ว”


            เอาสิ ถ้าเด็กมันกล้ามากเขาก็กล้าที่จะสวนกลับเหมือนกัน เพราะงั้นถือว่าเกมนี้เสมอกันไปก่อนละกันนะน้องควานลิน


            เตียงนอนถูกเด็กหนุ่มยึดพื้นที่กางแขนขาจองอาณาเขตเรียบร้อย ส่วนเจ้าของห้องตัวจริงก็ระเห็จตัวหอบผ้านวมมาปูนอนที่พื้นห้องแทน ไม่ใช่ว่าอยากทำตัวเป็นพระเอกนิยายเสียสละที่นอนให้ใครหรอก แต่เป็นเพราะเตียงของเขาไม่ได้กว้างมากนักมันออกจะดูอึดอัดตัวถ้ามีผู้ชายสองคนขึ้นไปนอนเบียดกันอยู่อย่างนั้น


            ตอนนี้เหตุการณ์ภายในห้องเงียบสงบราวกับคำสารภาพที่ชวนแก้มแดงนั่นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไลควานลินนอนเช็คโทรศัพท์ไปเรื่อย แต่ตาก็แอบมองการกระทำของเจ้าของห้องตัวโตที่กำลังจัดเตรียมที่นอนสำหรับตนเอง พลันรู้สึกผิดที่เป็นคนทำให้ดงโฮต้องเสียสละลงไปนอนที่พื้น


            “พี่นอนข้างบนก็ได้นะ” ควานลินบอก


            “ไม่หรอก นอนไปเถอะ ถ้าเรามานอนบนพื้นแข็งๆ มันจะเจ็บหลังเอาได้นะ”


            “ผมไม่ได้บอกว่าผมจะลงไปนอนพื้น ผมหมายถึงให้เรานอนด้วยกัน....” มือขาวตบลงพื้นที่ว่างบนเตียงนอนปุๆ “.........บนเตียง”


            “ไม่กลัวถูกปล้ำเหรอ” คังดงโฮแหยเล่นพร้อมหัวเราะออกมาเล็กน้อย มองใบหน้าจริงจังของแขกคนพิเศษ อย่างที่บอกเตียงมันเล็กเกินที่เราสองคนจะนอนกันได้อย่างสบายๆ ถ้าไม่นอนใกล้กันมากๆ หรือนอนกอดกันไปเลย


            “ไม่กลัวหรอกครับ ผมเชื่อว่าพี่ไม่ทำอะไรผมหรอก ถ้าผมไม่อนุญาต”


            รู้ดีจังเลยนะ รู้จักกันไม่นานแต่สามารถรู้นิสัยและอ่านความคิดของเขาได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ แต่ทำไมถึงไม่รู้ล่ะว่าเขาชอบเด็กที่ชื่อไลควานลินมากแค่ไหน แถมยังชอบคิดไปเองคนเดียวอีกด้วย มันน่าจับตีก้นจริงๆ เลย


            แต่ที่ควานลินพูดก็ถูก เขาไม่ล้าทำอะไรน้องหรอกถ้าเรายังไม่เป็นอะไรกัน หรือถ้าน้องไม่อนุญาต ไม่ใช่ความปอดแหกไม่กล้าทำ  อ่อนต่อโลกใดๆ ทั้งสิ้น แต่มันคือการให้เกียรติตัวน้องเอง และเขาอยากให้ความสัมพันธ์ของเราไม่ใช่ความสัมพันธ์ฉาบฉวยแบบคู่อื่น อยากศึกษากันไปนานๆ เพื่อรอวันที่ตื่นขึ้นมาแล้วได้เจอหน้าและรับรอยยิ้มของน้องเป็นคนแรกของวัน


            “เก่งจังนะ รู้ใจพี่ด้วย”


            ควานลินส่งยิ้มตาหยีมาให้ ในเมื่อความรู้สึกของทั้งดงโฮและควานลินตรงกันแล้ว มันก็ไม่แปลกที่เด็กหนุ่มจะรู้สึกปลอดภัยและมีความสุขเวลาได้อยู่ใกล้อีกฝ่าย ตอนแรกอาจจะเป็นแค่คนรู้จักที่คุยกันบ่อย แต่ตอนนี้ถึงจะยังไม่ได้ตกลงคบกันแต่ก็ถือว่าใจตรงกันละนะ


            แม้ว่าการที่เข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายจะช่วยให้รู้สึกสดชื่นมากขึ้นแต่อาการมึนๆ ในหัวก็ยังคงมีอยู่บ้าน ที่บอกว่าไม่ได้เมาน่ะมันก็เป็นความจริงนะ แต่เป็นความจริงที่พูดออกมาไม่หมด เพราะระดับความเมามันมีหลายแบบ แต่แบบที่ควานลินกำลังเป็นอยู่เขาเรียกขั้นเบบี้เต๊าะแต๊ะ รู้สึกตัวมีสติดีทั้งหมด แต่แค่กล้าขึ้นมากกว่าปกติเท่านั้นเอง


            เจ้าลูกกวางเพ่งมองไปยังริมฝีปากอวบอิ่มของหมีตัวโต ก่อนลุกขึ้นยืนพร้อมพุ่งตัวเข้าหาคนดงโฮตกใจรีบยกผ้าห่มกั้นเอาไว้ระหว่างพวกเขาทั้งคู่ ดวงตากลมโตสำรวจไปทั่วใบหน้าหล่อของอีกฝ่าย ตั้งแต่คิ้วที่เรียงตัวกันสวยมากๆ แทบจะไม่ต้องตกแต่งใดๆ ดวงตาสีน้ำตาลอัลมอนด์น่าหลงใหล จมูกโด่งได้รูป และหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสวยนั่น....


            “พี่ได้ใช้ลิปที่ผมชอบมั้ย”


พูดพร้อมกับเขยิบตัวเข้ามาใกล้คนพี่มากยิ่งขึ้น ใบหน้าหล่ออยู่ห่างจากดงโฮไม่ถึงคืบ มันใกล้จนต้องเผลอกลั้นหายใจด้วยความเกร็ง ดวงตาสวยกระพริบตาอย่างเชื่องช้าแพขนตายาวที่ขยับขึ้นลงกลายเป็นจุดสนใจของดงโฮ


            จมูกโด่งฟุดฟิดพยายามสูดดมหากลิ่นวนิลามิ้นต์ที่ตนเป็นคนเลือกจากริมฝีปากของอีกฝ่าย ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้แขนขาดูจะทรงตัวไม่ค่อยอยู่ ควานลินเอนตัวโงนเงนเล็กน้อยทำให้ปลายจมูกไปชนเข้ากับริมฝีปากของดงโฮเข้าอย่างจัง


            แตะไปแล้ว.... แบบนี้ก็เท่ากับว่าเขาจูบจมูกของควานลินน่ะซิ!!


            เด็กน้อยส่งเสียงฮือในลำคอเมื่อเสียการทรงตัว มือขาวเลื่อนมายึดบ่ากว้างเพื่อช่วยพยุงร่างของตนให้ตั้งตรงเช่นเดิม ริมฝีปากสวยฉีกยิ้มกว้างอีกครั้ง เอียงคอจ้องมองคนตรงหน้า


            “กลิ่นวนิลาหอมจัง แต่ยังไม่ได้กลิ่นมิ้นต์เลย สงสัยยี่ห้อนี้คงใส่ส่วนผสมมาน้อยแน่ๆ” ปากเล็กของคนขี้บ่นยู่ลงเล็กน้อยก่อนจะเม้มเข้าหากันอย่างที่ชอบทำเวลาใช้ความคิด แต่คนที่พึ่งโดนจู่โจมไปเมื่อสักครู่ตอนนี้รู้สึกเหมือนกับวิญญาณของเขาได้หลุดลอยออกจากร่างไปเรียบร้อยแล้ว เกิดมาไม่เคยโดนคนเมาทำท่าจะพรากจูบไปได้ขนาดนี้


            แถมยังโมโหตัวเองนี่อยากให้สิ่งที่สัมผัสริมฝีปากของคนไม่ใช่จมูกรั้นนั้น


สิ่งที่ต้องการสัมผัสคือเรียวปากของอีกคนต่างหาก


“พี่ดงโฮ” เสียงนุ่มเอ่ยชื่อของอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน


“ครับ”


“ที่ผมบอกว่าพี่ไม่กล้าทำอะไรผมน่ะ.... ถ้าผมบอกให้ทำพี่จะทำมั้ยครับ?”


เด็กแสบที่เปลี่ยนโหมดไวเหมือนมีคนกดคอนโทรลเพื่อแกล้งปั่นป่วนหัวใจของคังดงโฮเล่น ควานลินยกมือขึ้นแตะที่แก้มของอีกคนลูบเบาๆทั้งที่สายตายังคงไม่ลดออกจากริมฝีปากของอีกฝ่าย ยิ่งเข้าใกล้มากแค่ไหนก็ยิ่งได้ยินเสียงหัวใจของกันละกันที่เต้นรัวและแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก


“พี่ว่ามันไม่เหมา


“จูบกันนะ”


ดงโฮนิ่งค้างไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น สมองที่สั่งว่าห้ามทำกลับแปรพักตร์ไปเข้าพวกกับหัวใจที่เว้าวอนอยากจะเลื่อนตัวเข้าไปโอบกอดและบดขยี้ริมฝีปากสีสดนั่นแทบขาดใจ ดวงตากลมโตที่มองมาทำให้เขารู้สึกร้อนวูบ ในหัวก็กลัวว่าคนที่ไร้ประสบการณ์ภาคสนามแบบเขาทำพาลทำเอาน้องรู้สึกไม่ดี แม้จะเคยศึกษาผ่านวิดีโอเพื่อนการเรียนรู้สำหรับผู้ใหญ่มาบ้างแล้ว แต่ชั่วโมงปฏิบัติของดงโฮน่ะมีค่าเท่ากับศูนย์


“นะครับ” ไลควานลินเปิดอันติเมทไม้ตายมาใช้ริมฝีปากสวยที่ยื่นออกมาพร้อมเสียงแง้วๆ เหมือนลูกแมวที่กำลังออดอ้อนเจ้านาย ดงโฮไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าเขากำลังขาสั่นและรู้สึกอ่อนแรงขึ้นมากะทันหัน


ไม่มีคำตอบใดๆ ออกจากปากของชายหนุ่ม แต่เขาตอบตกลงผ่านร่างกายด้วยการเลื่อนใบหน้าเข้าไปหาอีกคนมากขึ้นพร้อมสัมผัสนุ่มที่แนบลงมา ควานลินหลับตาพริ้มรับจูบแผ่วเบาจากอีกฝ่าย ริมฝีปากที่ขบกัดดูดดึงกันอย่างเชื่องช้าไม่นานก็ผละออกมากดจูบไปที่มุมปากเบาๆ ใช้จมูกคลอเคลียไปกับแก้มใสฉกขโมยชื่นชมความหอมหวานจากเด็กหนุ่มอย่างเพลิดเพลิน


ควานลินยกยิ้มบางด้วยความพอใจ แม้ตัวเขาจะเคยมีประสบการณ์เรื่องจูบมาบ้างแต่ครั้งนี้ถือว่าถูกใจและทำให้มีความสุขมากที่สุด แต่แค่นี้มันยังไม่พอสำหรับเขา เด็กหนุ่มใช้มือโอบรอบคอรั้งใบหน้าคมเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้นและเป็นฝ่ายเริ่มนำเกมเสียเอง


            เรียวลิ้นเล็กสอดแทรกเข้าไปยังโพรงปากของอีกคน หลอกล่อให้คังดงโฮเป็นฝ่ายตามกลับเข้ามาหาตนอย่างนึกสนุก และแน่นอนว่าคุณหมีตัวโตเองก็พร้อมที่จะเดินตามแผนหลอกล่อของกวางน้อยแสนเจ้าเล่ห์ ใครจะนึกว่าลูกกวางตัวน้อยจะกลายร่างเป็นจิ้งจอกหนุ่มที่ไล่ต้อนเจ้าหมีตัวใหญ่เสียจนมุม


            รสจูบของไลควานลินเหมือนกับน้ำผึ้งป่าที่หอมหวานยิ่งสัมผัสยิ่งอยากดื่มด่ำกับมันไปตลอด ควานลินผละริมฝีปากออกมากอบโกยอากาศเข้าปอดก่อนจะกดจูบลบไปที่กลีบปากอิ่มของอีกคนอีกครั้ง แม้ดงโฮจะไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องนี้เสียเท่าไหร่ แต่เขาก็เลือกที่จะให้ความรู้สึกนำพาทุกอย่างไป และก็ถือว่ามันออกมาดีและน่าจดจำสำหรับทั้งคู่


            “อือ.. พอก่อน” ควานลินเอ่ย คนอายุมากกว่ามองกลีบปากบางที่ตอนนี้บวมแดงขึ้นสีระเรื่อ ดวงตากลมโตหวานเยิ้มกว่าเดิมที่เคยเป็น ยิ่งมองยิ่งรู้สึกราวกับถูกยั่วยวนด้วยความใสซื่อ มันทำให้ดงโฮต้องเบือนสายตาหนีไปอีกทาง ไม่รู้ว่าตอนไหนที่เขาทั้งคู่ย้ายมานั่งกันบนเตียง ดงโฮดันอีกคนให้ล้มตัวลงนอนก่อนจะหยิบผ้าห่มมาคลุมให้


            “นอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปส่งนะ”


            คนที่กำลังจะห่มผ้าให้ชะงักไปเพราะถูกรั้งมือเอาไว้เสียก่อน


            “ผมบอกให้พี่มานอนด้วยกันไม่ใช่เหรอ”


            ดงโฮหยุดคิดพักใหญ่ก่อนจะยอมสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มเดียวกัน คนน้องที่เหมือนจะรู้งานก็เขยิบแบ่งพื้นที่ให้เจ้าของห้อง พอหมีตัวโตลงมานอนเรียบร้อยแล้วควานลินก็เบียดกายของตัวเองเข้าไปในอ้อมกอดของอีกฝ่ายทันที


            “ผมน่ะ เป็นคนหวงตัวนะ... แต่เวลาอยู่ใกล้พี่ทีไร ก็อยากปล่อยตัวให้พี่ทุกทีเลย”


            คำพูดของเด็กหนุ่มทำเอาคนฟังสมองตื้อไปชั่วขณะ เหมือนโดนโยนระเบิดลงกลางหัว อุณหภูมิในร่างกายพลันร้อนฉ่าขึ้นมาทันที เลือดสูบฉีดจนแทบจะพุ่งออกมาทางจมูก ก็เพราะเขาเผลอนึกเรื่องไม่ดีตามที่อีกฝ่ายพูดน่ะสิ.....


            “อย่าไปพูดแบบนี้กับใครอีกนะไลควานลิน”


            “ผมก็พูดกับพี่คนเดียวแหละ ฝันดีนะครับ”


            พูดจบก็กดริมฝีปากแนบกับแก้มของคนพี่ทันที ก่อนจะเลื่อนมาฝากรอยจูบไว้ที่ริมฝีปากของดงโฮก่อนจะซุกตัวลงในอ้อมแขนของคนตัวโต


            แม้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ยังไม่ได้ถูกเอ่ยออกมาอย่างเป็นทางการ แต่การที่ได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่ตรงกันมันก็มากพอแล้วที่จะทำให้ค่ำคืนนี้ผ่านไปด้วยความสุข ลูกกวางน้อยที่ผล็อยหลับไปพร้อมกับความอบอุ่นที่เจ้าหมีตัวโตมอบให้ หัวใจทั้งสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน และเขาก็หวังให้มันจะเป็นแบบนี้เสมอ ตลอดไป




END





ที่หายไปไม่ใช่หายไปไหนนะคะ ช่วงนี้มหาลัยเปิดเทอมแล้ว

แล้วดันเจองานหนักต้องจัดงานดาวเดือนคณะก่อน นี่ก็ผ่านมาอาทิตย์กว่าละ

แต่มีเรื่องวุ่นวายให้วิ่งตลอดเลย หายไปนาน555555

แถมต้องหาที่ฝึกงานอีก ฮรึก จะบ้าตรัยยยย TT 

อาจจะไม่ได้มาบ่อยๆ เหมือนแต่ก่อนละเด้อ (แต่ก่อนบ่อยเหรอ???)

อีกอย่างที่จะสารภาพคือติด rov ด้วย 55555555555 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,334 ความคิดเห็น

  1. #1286 pukkapuk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 13:06
    ยัยน้องมันร้ายยย
    #1,286
    0
  2. #976 Galaxy_Pcy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 01:04
    ละมุนโว๊ยยยเขินนมากกกไม่หวือหวาแต่ว่าเร้าใจม้ากกกก
    #976
    0
  3. #901 Xingmin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 14:31
    น้องจ๋าทำไมขี้อ่อยงี้
    #901
    0
  4. #756 swaggrills (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:16
    น้องงงงงงงกไพปัเีต
    #756
    0
  5. #736 โอเลนจี ×` (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:34
    เด็กมันยั่วจริงๆ. 55555
    #736
    0
  6. #549 baekhoismysmile (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 17:11
    เด็กมันยั่วววววว
    #549
    0
  7. #479 -Shawty- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 03:19
    โง่ยยยย น้องขี้อ้อน ขี้ยั่วขนาดนี้ใจพี่หมีต้องทำด้วยอะไรถึงยังทนอยู่ได้แบบนี้ นับถือเลยจ้าาา 555555
    #479
    0
  8. #410 Jinjoo.K (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 04:00
    เด็กมันอ้อนเนอะ โอ๊ยยยยย ถ้าเป็นพี่หมีเราจะไม่ทน!!!!!
    #410
    0
  9. #375 beajinjincute (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 13:19
    น้องมันอ้อนได้น่าตีจริงๆ
    #375
    0
  10. #349 Good_Better (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 14:07
    อ่านไปบิดไป
    #349
    0
  11. #347 Elllsaaaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 12:26
    เพิ่งมาเห็นตอนจบ ยัยหลินอ่อยแรงมากลูก ถ้านี่เปนพี่ดงโฮน้องจะไม่รอด 555
    #347
    0
  12. #346 Cchaz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 16:07
    คนน้องก็อ่อยคนพี่ก็ตามน้องงง ไมยิ่งอ่านยิ่งเขินน
    #346
    0
  13. #344 toysmile (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 06:20
    ทำไมต้องมาเขินแทนตัวละครอะไรขนาดนี้ น่ารักๆๆๆๆ ละมุนไปหมดแง??
    #344
    0
  14. #343 ponie2x (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 22:43
    เขินตายไปเล้ยยยย ฮือ ช่วยด้วย น้องร้ายกาจมากเว่อ5555555
    #343
    0
  15. #342 +Ayame+ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 11:12
    โอ๊ยยยยย ความรุกของควานลิน ชอบมาก ชอบมาก ฮือแอ
    #342
    0
  16. #341 hearxsam (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 00:52
    ยัยน้องหนูต้องใจเย็นนะคะ555555555555555 รุกแรงมากลูกก
    #341
    0
  17. #338 โอเซฮุนเย่เฮท. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 01:12
    น้องหลินนนนนน รุกเหลือเกินลูก ฮือออออ
    #338
    0
  18. #337 rapperline (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 11:54
    ตอนน้องรุกคือเขินหนักมากกก โอ่ยยย ใจเต้นแทนพี่หมี
    #337
    0
  19. #336 ace.v (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 10:55
    ฮืออออออ ขอบคุณที่มาต่อนะคะ เรานึกว่าจะหายไปแล้ววว ฮือออออออ น่ารักมากๆเลย แบบพี่ก็ทำไรไม่ถูกส่วนน้องก็ชักนำได้ดีมากๆ555555555555 หน้าพี่เค้าก็จะเหวอหน่อยๆเพราะเด๋อด๋า โอ้ยยยยแบบนี่มันชีวิตจริงของพี่เสือเค้าแหละ เขินมากๆ หลินต้องรุกถูกแล้ว ไม่งั้นไม่มีไรคืบหน้า ละมุนยิ่งกว่าซอฟท์ครีมมูเตกิ ฮือออแอออแแ
    #336
    0
  20. #335 เดช อุดม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 03:38
    เด็กเค้าร้ายนะคะ!!! ยัยหนูเอ้ยยย ระวังนะรูกกกฮือน่ารักกกก
    #335
    0
  21. #334 Meawmeowww (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 01:45
    เขินง่ะะ
    #334
    0
  22. #333 ikxxcyy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 01:03
    น่ารักมากก ชอบคุณที่มาต่อจนจบนะคะ >< อบอุ่นน
    #333
    0
  23. #332 Mr. Queen (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 16:35
    เด็กมันร้ายยยย น้องหลิน ทำไมทำตัวอย่างงี้ลู้กกกก ขี้อ่อยเบอร์แรงอ่ะ แต่พอเค้าเล่นด้วยดันหน้าบางขึ้นมาซะงั้น 555555
    #332
    0
  24. #331 atom9595_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 14:18
    น้องหลินน่ารักมากลูก พิจ๋าก็น่ารักสุดๆไปเลย
    คิดถึงไรท์มากๆเลย สู้ๆนะคะ
    #331
    0
  25. #330 Maysquidz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 13:30
    น่ารักโคตรรรรรร ปล่อยให้ความรู้สึกนำพาอะ กรี้สสสสสสส T/////////T เคมีสองคนนี้ค่ดดีเลย ชอบๆๆๆๆๆๆๆ ไม่รู้จะหวีดยังไงเลยจ้าาาา มันดี 10! 10! 10! คิดถึงเรื่องนี้ คิดถึงไรท์มากเลยค่าาา ดีใจที่มาต่อแล้ว><
    #330
    0