คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ซีรี่ย์คอมมิค

ตอนที่ 22 : นิทาน(เสื่อม)


     อัพเดท 13 ก.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : ราศีตุลย์ ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ราศีตุลย์
My.iD: https://my.dek-d.com/baobub
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 2,831
43 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 17 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ซีรี่ย์คอมมิค ตอนที่ 22 : นิทาน(เสื่อม) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 362 , โพส : 2 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าหญิงองค์หนึ่งประทับอยู่บนหอคอยเพราะถูกแม่มดสาป
เธอมีเส้นผมที่สวยงามดังเส้นไหม และยาวตรงจากหน้าต่างหอคอยจรดพื้นดิน
เธอมีชื่อว่า...
ราพันเล็กซี่...(ชื่อพิลึกมากเลย)
........จากนั้น ก็มีเจ้าชายขี่ม้า....มาจากไหนไม่รู้...มันชื่อว่าคริส= = แต่ดันมาไม่ถึงหอคอย เพราะลืมใส่เกือกม้า ม้าวิ่งไม่ไหว(555 สะใจ=w=)
แล้วผู้ใดล่ะ จะมาช่วยราพันเล็กซี่=w=

เมื่อเจ้าชายคริสมาไม่ได้ เจ้าชายแทมี่จึงมาเอง
เจ้าชายแทมี่ไม่จำเป็นต้องปีนผมของราพันเล็กซี่ขึ้นไปเพราะมีเงา
แต่รอบหอคอยดันฉายสปอร์ตไลท์360องศา พื้นที่เงามีติ๊ดเดียว
เจ้าชายแทมี่จึง...
เมื่อเจ้าชายสองคนนี้ทำอะไรไม่ได้ จากนั้นก็มีเจ้าชายจิ้งจก โดยที่เจ้าตัวปีนได้สบายเพราะเป็นจิ้งจก=w=
แต่แกสนใจแมลงแถวๆนั้นมากกว่า จึงไม่ได้มาที่หอคอย(อ้าว= =)
โอ้ ราพันเล็กซี่ การที่จะช่วยเจ้านั้น ช่างยากเสียเหลือเกิน

"โว้ย!รีบๆ มาช่วยข้าซะทีเซ่! เจ้าชายเฮงซวยเอ๊ย!!!"
ราพันเล็กซี่ตะโกนใส่โทรโข่งลงไป เจ้าชายทุกคนล้วนได้ยินทั่วถึงกันแม้เจ้าคริสจะอยู่ห่างไกลก็ตามเจ้าชายแทมี่จึงพยายามอีกครั้งโดยการปีนผมของราพันเล็กซี่ขึ้นไป แต่อนิจจา!!
ราพันเล็กซี่ดูแลผมของเธออย่างดีจากโคนจรดปลาย ทำให้ผมนุ่ม ลื่น เป็นเงางามเหมือนแคชเมียร์ปราศจากรังแคะอาการคันหนังศีรษะ(ซันซิลหรือแพนทีนสิคะ)เจ้าชายแทมี่จึงไม่อาจปีนขึ้นไปได้
ส่วนเจ้าชายจิ้งจกก็กำลังจัดเลี้ยงโต๊ะจีนแมลงแถวๆ นั้นอยู่โดยลืมเจ้าหญิงราพันเล็กซี่ไปเรียบร้อยแล้ว
โอ้ ช่างเป็นเรื่องที่ลำบากยากเย็นเหลือเกิน ในการที่จะช่วยเจ้า= =
จากนั้น ก็ได้มีบุรุศทหารผู้หนึ่ง ผู้ที่ยิ้มอยู่ได้ตลอดเวลา= = ปรากฏกายขึ้น พร้อมๆกับหญิงสาวรับใช้ผู้หนึ่ง ผู้ที่บ้าผีเสื้อ และจะเอาดาบไปไกลๆ แต่มันก็ชอบกลับมาอยูที่เดิม= = ปรากฏตัว= =

"เอ่อ...มิกะ...ผมเห็นมีคนติดอยู่บนหอคอยกับเจ้าชายไม่ได้เรื่องทั้งหลาย จะทำไงดีล่ะ"
นายทหารหันไปถามหญิงรับใช้ทั้งๆ ที่ยืนห่างจากหอคอยเป็นโยชน์แต่ก็ยังเห็นได้อีกนะ
"ก็ไปช่วยสิยะ ถามได้ เป็นผู้ชายเปล่าเนี่ย= =" มิกะแว้ดใส่
"...ฮึก...โฮ" ส่วนคนถูกแว้ดก็ลงไปนั่งชันเข่าซบหน้าร้องไห้แล้ว มิกะถอนหายใจเฮือกอย่ารำคาญ
"ฉันไปช่วยเองก็ได้ย่ะ"

เมื่อมิกะเห็นราพันเล็กซี่จากทางหน้าต่าง และไกลเป็นโยชน์(มันเห็นได้ไงฟะ)= = และรู้ว่าเป็นราพันเล็กซี่ ก็เกิดอาการเป็นลมล้มพับไปต่อหน้าต่อตานายทหารยิ้ม
นายทหารเห็นดังนั้น จึงพูดปลอบโยนมิกะว่า"แกนั่นแหละ ที่ไม่ได้เรื่อง= ="
แล้วก็เดินไป โดยทิ้งให้มิกะนอนสลบเหมือด= =
โอ้ เรื่องราวช่างน่าระทึก=w=

นายทหารเดินไปเจอผีสาวตนหนึ่งที่อยู่ไกลจากหอคอยเป็นโยชน์
แล้วบอกกับผีสาวตนนั้นว่า
"ผมเห็นคนติดอยู่บนหอคอยสูง คุณลอยขึ้นไปช่วยเธอได้ไหม"
ผีสาวนามริเอะตอบว่า
"ถึงฉันจะขึ้นไปถึง แต่ตอนช่วยลงน่ะดิ่งทั้งคู่ ฉันหนักแค่15โลเองนะ"

ผีสาวนามว่าริเอะ จึงบอกว่า ถ้าหากว่าเจ้าต้องการที่จะช่วยเธอผู้นั้นบนหอคอย เจ้าต้องไปฝึกวิชาให้ได้สักเดือนนึงก่อนนะ เพื่อที่จะเก็บฝีมือให้มากพอที่่มาช่วยหล่อน=w=
ในที่สุด นายทหารผู้นั้นก็รู้ว่า ผีสาวตนนี้ บ้าหนังจีน= =
"แล้วเราจะเชื่อเธอดีมั้ยเนี่ย...."นายทหารยิ้มนึกรำพัน

ระหว่างที่กำลังคิดไตร่ตรองอยู่นั้น นายทหารก็หันไปเห็น(แม่ชี)เทเรซ่ากับตุ๊กตาของเธอเดินมาพร้อมหิ้วตะกร้าและของหลายๆ อย่างที่ซื้อมาจากตลาด นายทหารจึงรีบไปอ้อนวอนเธอให้ช่วยเจ้าหญิงบนหอคอย แต่เทเรซ่าบอกว่า
"หน้าที่นั้นเป็นของบุรุษ มิใช่ของสตรี เจ้าจงช่วยนางเองเถิด"(ภาษายุคไหนวะ)
แล้วเทเรซ่ากับเหล่าตุ๊กตาและของจากตลาดก็เดินจากไป

ทันใดนั้น เจ้าชายคริสก็ปรากฏตัวขึ้นมา หลังจากทนเดินมาเป็นหลายกิโล= =
โดยก่อนที่จะไปช่วยนั้น เจ้าชายคริสดันเห็นมิกะ สาวรับใช้ซะก่อน จึงคิดอย่างปวดหัวว่า ตูจะเอาคนไหนกลับบ้านไปดีเนี่ยT T
เมื่อพี่สาวและราพันเล็กซี่ได้เข้าไปข้างใน ก็ปรากฏให้เห็นชายผู้หนึ่ง พร้อยเลื่อยคู่ใจ พร้อมกับพูดตะโกนว่า"ทำไมต้องให้บทตูเป็นผู้ร้ายฟะ เอ๊ย! อะแฮ่ม....พวกแกอย่าคิดว่าจะเข้ามาที่นี่แล้วจะกลับไปได้นะเฟ้ย!!!" จากนั้น ชายผู้นี้ก็พุ่งเข้าหาพี่สาวและราพันเล็กซี่=w=
พี่สาวรับเลื่อยด้วยดาบอย่างสบายๆ แล้วปัดเลื่อยออก
"เพราะในSCนายเป็นพ่อพระไง ในนี้ถึงได้เป็นตัวร้าย!!!"พี่สาวตะโกนบอก
"ไม่จริ๊ง!!!"เด็กหนุ่มฟาดเลื่อยใส่ไม่ยั้ง
ในขณะที่ทั้งสองนั้นสู้กันอย่างดุเดือด ราพันเล็กซี่ก็ได้ปลีกตัวออกมา แล้ววิ่งหายเข้าไปในถ้ำ
วิ่งมาได้ไม่นานก็ได้เจอกับเจ้าชายคริส ซึ่งกำลังสู้อยู่กับสองโจรสาวอย่างเมามันส์
\หึหึหึ สู้ไปเถอะ และชั้นคนนี้นี่แหละจะเป็นผู้ได้ตัวมิกะ!!!/ราพันเล็กซี่คิด
"เฮ้ยเจ๊ เอ้ย!!ท่านแม่ ถ้าขยับตัวออกจากตรงนั้นอย่าหวังว่าจะครบ32นะ!!!" คริสก็ไม่วายรู้ตัวทัน
ในขณะที่ ทั้งหมดกำลังสู้กันอย่างดุเดือดนั้น ทางฝ่ายของในเมือง
"นี่ จิ้งจก ห้องอาบน้ำที่นี่อยู่ตรงไหนรึ"มิกะถามจิ้งจก
"อ่า ผมจะไปรู้มั้ยล่ะเจ้าฮับ"จิ้งจกตอบอย่างใสซื่อ
"เฮ้อ เดินหาเองก็ได้ อยากอาบน้ำน่ะ"มิกะก็เดินออกไป

ราพันเล็กซี่ไม่สนใจคำของคริส ตั้งใจจะลุยไปช่วยคนเดียว
แต่...แต่...
"พวกเธอเอานายทหารไปไว้ที่ไหนอ่ะ" ราพันเล็กซี่ตะโกนถาม ขณะที่สองสาวกำลังสู้อย่างเมาส์มันกับคริส
"เราไม่บอกหรอก" หนึ่งในสองตะโกนตอบ
"มันอยู่ข้างในน่ะแหละ" หนึ่งในสองตะโกนตอบ
"โอเค ฝากด้วยนะคริส" ราพันเล็กซี่ทำวันทยาหัตรให้กับคริส แล้วพุ่งตรงเข้าไปในถ้ำอย่างมุ่งมั่นเพียงตัวคนเดียว
"เฮ้อ...." คุณพี่สาวโผล่ตามเข้ามา ก่อนที่คริสจะได้ปริปาก คุณพี่สาวก็ตามราพันเล็กซี่เข้าไปในถ้ำเรียบร้อยแล้ว
"สองคนนั่นไม่รอดแน่" เจเนเรียขู่ฟ่อ

ตัดฉากมายังห้องลับแห่งหนึ่ง "ก...แกต้องการอะไร!?"เสียงของนายทหารยิ้มโดนมัดอย่างแน่นหนา
"ก็เพื่อที่จะทดลองระบบสมองที่ชั้นคิดค้นขึ้นไง ด้วยการใส่ลงไปแทนสมองเดิม! ทีนี้ชั้นก็จะได้แก มาเป็นเครื่องมือในการยึดครองเมืองซะ!!"เสียงของนักวิทยาศาสตร์สาวคนหนึ่ง พูดขณะที่กำลังเตรียมเครื่องมือผ่าตัด
"แล้วทำไมต้องเป็นผมล่ะ!?"นายทหารยิ้มถาม
"ก็แกโง่เดินเข้ามาเองไง!!"เธอผู้นั้นตอบ
"เออว่ะ...."นายทหารยิ้มรำพึง

พี่สาวสามารถน๊อกหนุ่มเลื่อยไฟฟ้าได้อย่างง่ายดาย และก็ตามราพันเล็กซี่ไป
คริส ยังคงสู้อยู่กับสองสาว
ยิ้ม กำลังจะโดนผ่าสมอง
ย้อนกลับมาการต่อสู้ที่ยังไม่จบ
"โอ้ม่ายยยยยย เจ๊ไปก่อนชั้นเรอะ!!! ชั้นต้องได้มิกะโว้ย คาถาเกรียน ยัยสองคนที่ชั้นสู้อยู่นี่จงขยับไม่ได้!!!"ว่าแล้ว เจ้าชายคริสจึงร่ายเวทเกรียนๆ
"อ้ะ!?ทำไมขยับไม่ได้"สองสาวเอ่ยด้วยความแปลกใจ
"โทษทีๆ ชั้นคงไม่มีเวลาเล่นด้วยแล้วล่ะ"ว่าแล้ว เจ้าชายคริสก็วิ่งตามพี่สาวและราพันเล็กซี่ไป
"หึหึหึหึ ได้กลิ่นหมอนั่นล่ะ"คริสวิ่งตามกลิ่นไป

เซร่ากำลังจะลงมือผ่าตัดโดยไม่ให้ยาสลบ
นายทหารเองก็เตรียมใจตาย
แต่แล้ว
"หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ ยัยเซร่า" ราพันเล็กซี่ตวาดพลางเล็งปืนใส่นักวิทยาศาสตร์
เซร่าชะงักนิ่ง แล้วหัวเราะหึๆ
"ไม่มีอะไรหยุดฉันได้ทั้งนั้น" เซร่าตวาดแล้วฟาดกระแสไฟฟ้าจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้าจิ๋วใส่ราพันเล็กซี่ เจ้าหญิงถูกไฟฟ้าแรงสูงช็อตจนร่างกายชาขยับไม่ได้ ปืนหลุดมือไป
"ฉันนี่แหละจะหยุดเธอเองสาวน้อย" พี่สาวโผล่ตามมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับปามีดสั้นเข้าใส่
เซร่าหลบหลีกอย่างชำนาญก่อนจะตอบโต้ด้วยแส้กระแสไฟฟ้า

พี่สาวพลาดท่าเล็กน้อย โดนแส้กระแสไฟฟ้าของเซร่าเข้าที่ไหล่ อั้ก! ทำให้แขนของพี่สาวชาเล็กน้อย
"หึหึหึ คิดว่าจะจัดการชั้นได้ง่ายๆเรอะ?"เซร่าแสยะยิ้ม(เอ๋ ยิ้มได้ด้วยเหรอ= =)

"ยัยนักวิทยาศาสตร์นั่นน่ะ จงขยับไม่ได้!!!"คริสตะโกนร่ายเวทพร้อมกับกระโดดเข้ามในห้อง(แบบเกรียนๆ)
"อึ๊ก ร่างกายเรา ขยับไม่ได้!!!"เซร่าตะโกนด้วยความตกใจ
"หึหึหึหึ ทีนี้แหละ ชั้นก็จะได้มิกะมาแล้ว!!!"คริสตะโกนอย่างเริงร่า พร้อมกับแก้มัดให้นายทหารยิ้ม
"หึหึหึหึหึ ชั้นชนะ"กลายร่างเป็นร่างปิศาจ คาบนายทหารยิ้มราพันเล็กซี่พี่สาวแล้วเหวี่ยงทั้งสามคนขึ้นหลัง พุ่งออกมาจากถ้ำ
"ริเอะโดดขึ้นหลังชั้นนี่"ตะโกนบอกริเอะที่รออยู่หน้าถ้ำ
"ได้เลย!!"ริเอะรับคำแล้วกระโดดขึ้นหลังของคริส
"เฮ้ พ่อหนุ่มเลื่อยไฟฟ้าด้วย"ริเอะเตือน เจ้าชายคริสจึงคาบคาวีแล้วโยนขึ้นหลัง
"กลับวังล่ะ!!"คริสตะโกนด้วยความดีใจ(ยิปปี้)
"ตื่นซะทีสิน้องพี่ อุตส่าห์มารับถึงที่แล้วนะ"
คุณพี่สาวกำลังปลุกคุณน้องชายที่ตอนแรกยังไม่สลบ แต่มาสลบเอาอีตอนเจอคริสบุกเข้าไปช่วยนี่แหละ
"นี่คุณแม่ ฉันผ่านบททดสอบป่ะ" คริสถาม
"ไปถึงก็รู้เองแหละ" ราพันเล็กซี่ตอบห้วนๆ คิดทุกวิถีทางที่จะหยุดคริสไม่ให้ได้มิกะไป
"ถ้าไม่ตื่นพี่จูบปลุกนะ"
ทั้งหมดหันขวับไปมองอย่างอึ้งๆ
"พวกเธอ...เป็นพี่น้องกันนะ ไม่ใช่ธรรมดาด้วย แฝดเชียวนะแฝด!" ริเอะพูดอย่างตกตะลึง
แต่ดูเหมือนคุณพี่สาวจะหาได้ใส่ใจไม่ กำลังก้มหน้าลงช้าๆ แล้วฝ่ามือของคนที่น่าจะหลับอยู่ก็ยกขึ้นมากันไว้
"ไม่ใช่ที่นี่สิพี่..."
...(อึ้งกันทั้งบางอีกรอบ)
"งั้นก็ตื่นได้แล้วสินะ" พี่สาวพูดเสียงนุ่ม ส่วนน้องชายก็ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งหน้าแดงแปร๊ดไม่รู้เพราะอาการจากห้องทดลองหรืออาการจากอะไรกันแน่
"เอ่อ...จะถึงแล้วนะ" คริสพูดเสียงเบา...
ทางฝั่งที่เมือง "อา ชั้นรู้สึกไม่สบายใจเลย ถ้าเกิดว่าเจ้าหมอนั่น ดันช่วยนายทหารนั่นมาได้ล่ะ?"มิกะรำพันอย่างหวาดวิตก
หรือว่าชั้นต้องหนี? มิกะนึกไปพลางสับสนในใจ"แต่ถ้าชั้นหนี แล้วท่านเล็กซี่ล่ะ?"มิกะกำลังสับสนอย่างหนัก
ทันใดนั้น เหล่าคนที่กลับจากการเชื่อเหลือนายทหารยิ้มก็กลับมาถึง "ไม่น้าาาาา!? เป็นไปไม่ได้!!!!"มิกะกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นนายทหารยิ้มมาด้วย
"มิกะจางงงงงง มาเป็นของชั้นเถ้ออออ"คริสตะโกนเริงร่า พล่างวิ่งเข้าไปหามิกะ แต่ราพัลเล็กซี่คว้าแขนไว้
"อย่าเพิ่ง!!"ราพัลเล็กซี่พูดเสียงดุ(จะทำไงดีๆๆๆๆ)
"ง่ะ แล้วผมผ่านบททดสอบป่ะเนี่ย"เจ้าชายคริสถามพี่สาว
พี่สาวยิ้มตอบ
"จิ้งจก ชั้นจะทำไงดี ถ้าเกิดเจ้าชายบ้านั่นได้ข้นมา จะทำไงดี!!"มิกะถามเจ้าชายจิ้งอย่างกระวนกระวาย
"อ้า ผมก็ไม่รู้อ่ะครับ จะกินหนอนก่อนไหมครับ ใจอาจเย็นลง"เจ้าชายจิ้งเองก็ไม่รู้เรื่อง
"โธ่เว้ย! คืองี้ ยังมีบททดสอบอื่นอยู่อีกอ่ะเจ้าชายคริส" ราพันเล็กซี่ถ่วงสุดชีวิต
"อะไรอีกล่ะเจ๊ะ...อีกล่ะครับท่านแม่" พูดเสียงอ่อนเสียงหวาน
พี่สาววางมือบนไหล่ของราพันเล็กซี่เป็นเชิงให้ออกไปก่อน เจ้าหญิงทำตาม แล้วพี่สาวก็ก้าวมาประจันหน้ากับคริสแทน ด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแววตาเป็นประกาย
(...คะ...คิดอะไรอยู่วะ= ='<<คริส)
"อีกบททดสอบหนึ่งก็คือ...เธอจะต้อง...ประลองกับน้องชายฉันไง"
"ทำไมมันลงอีหรอบเดิมเว้! ไปช่วยมันมาแล้วไม่ใช่รึไงเล่า!!!" คริสแทบพ่นไฟ
"ไปช่วยมาเพื่อให้ได้ประลองกันไง" พี่สาวแถ
"ไม่ ไม่ยอมรับครับท่าน ผมช่วยหมอนั่นมาได้ ก็ถือว่าผ่านบททดสอบแล้วสิ"
"เอ่อ...ขอโทษนะครับ" จู่ๆ เจ้าชายจิ้งก็เอ่ยขึ้น ทุกคนหันขวับไปมอง
"คือ..." พูดไม่ออกบิดไปบิดมาและลอบมองหน้ามิกะอย่างหวาดๆ
"ผม...ค้นพบความจริงบางอย่างตอนที่ท่านมิกะอาบน้ำอ่ะครับ"
"อะไร นายแอบดูมิกะอาบน้ำเรอะ เอ็งตะ อุ๊บ"
ก่อนที่จะอาละวาดก็ถูกคุณพี่สาวเอากระดาษทิชชู่อุดปากไว้เสียก่อน
"บอกมาสิ" ราพันเล็กซี่เร่งเร้า
"เฮ้อ...ท่านมิกะเป็นสาวดุ้นครับ"

เมื่อนั้น หลายๆคนก็ช็อกไปตามๆกัน "ม...ไม่จริง ม่ายยยยย!!!!!!!!!!!!!!"จากนั้น เจ้าชายคริสก็เป็นลมสลบลงไป
แต่มิกะแอบยิ้มนิด แต่ต้องเก็บอาการไว้ เพราะแท้จริงแล้ว มิกะกับเจ้าชายจิ้งจกได้แอบวางแผนเอาไว้ว่า"จะต้องหลอกให้ทุกๆคนเข้าใจว่ามิกะเป็นสาวดุ้น ซึ่งที่จริงแล้วไม่ใช่ เพื่อที่จะได้ทำให้เจ้าชายคริสไม่กล้ายุ่งด้วย"
แต่ว่า ราพันเล็กซี่ ก็ดันเข้าใจไปอย่างนั้นเช่นกัน เอาล่ะสิ แล้วมิกะจะอธิบายยังไงล่ะเนี่ย= =

"มะ...ไม่จริงน่า ไม่จริงใช่ม้ายมิกะ!!"ราพันเล็กซี่ตะโกน สติเริ่มกระจาย
"อ่า...เอ่อ"(ซวยแล้วเรา จะอธิบายตอนนี้เดี๋ยวความแตก ทำไงดีๆ)
"อ่าเอ่ออะไร บอกมาซี้!!!"ราพันเล็กซี่ยังคงเร่งเร้า
"เจ้า...เป็นสาวดุ้นจริงๆเรอะ"พี่สาวถามมิกะเสียงเรียบ(แต่แววตาตื่นตระหนกตกใจ)
"อะ...อา...ช้านว่า...คงไม่ใช่ม้างงงง"เจ้าชายคริสที่ตื่นมาได้สติยังคงหลอกตัวเอง
"จากสัมผัส กลิ่นฮอร์โมนอะไรเทือกนี้มันเป็นกลิ่นของสิ่งมีชีวิตเพศหญิงเห็นๆ กลิ่นที่สาวดุ้นไม่มีวันมีอ่ะ=_=" จมูกชั้นไม่ผิดหรอก(ยังคงปลอบตัวเอง)
"นั่นสิ่นะ เจ้าชายคริสเป็นสุนัขป่านี่นา"พี่สาวเอ่ย
"เทพอสูรสุนัขป่าต่างหากท่านพ่อ=_="คริสเเย้งเรื่องสปีชี่ตัวเอง
(ซวยแล้ว<<มิกะ)
"หยั่งงี้มันต้องพิสูจนิล่ะ!!!"พี่สาวประกาศวาจาลั่น!!!
พี่สาวพามิกะกับราพันเล็กซี่เข้าห้องไป โดยห้ามหนุ่มๆ เข้า แต่เอาเจ้าชายจิ้งเข้าไปด้วย
เพื่อยืนยันในฐานะพยานชาย(?)เพียงคนเดียวที่จะได้รับรู้ความจริง
นอกห้อง คริสกำลังปลอบโยนตัวเองด้วยการนั่งกอดเข่าแล้วโยกตัวไปมา
ส่วนนายทหารนั้นนอนกลางวันไปแล้ว
สักพักพี่สาวกับราพันเล็กซี่ก็ออกจากห้องมาหน้าซีดๆ แถมยังพึมพำๆ อะไรกันไม่รู้อีกด้วย
"ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะกลายเป็นอย่างนี้" พี่สาว
"อย่างนี้ก็แต่งงานไม่ได้น่ะสิ" ราพันเล็กซี่
"น่าสงสารจัง" เจ้าชายจิ้ง
"ว่าไงๆ ความจริงมันเป็นยังไงแน่!!!" เจ้าชายคริสเข้าไปเขย่าตัวพี่สาวถามอย่างบ้าคลั่ง
พลั่ก!
หนึ่งหมัดกลางหน้า
"เสียมารยาท คนแบบนี้ต่อให้ลูกข้ามิใช่สาวดุ้นข้าก็ไม่ยกให้หรอก" พี่สาวขมวดคิ้วพลางปัดเนื้อปัดตัวในส่วนที่ถูกคริสแตะต้อง
"ละ...แล้วตกลง...มันเป็นยังไงแน่อ่ะ" คริสถามอย่างไม่ลดละโดยลืมขอโทษในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป
เจ้าชายจิ้งส่ายหน้าช้าๆ อย่างเศร้าๆ
"เสียใจด้วยครับ ท่านมิกะ...เป็นสาวดุ้นตัวจริงเสียงจริงที่มีฮอร์โมนและกลิ่นเป็นหญิงอย่างสมบูรณ์"

คริส...มีความรู้สึกว่า...

โลกถึงกาลอวสานแล้ว...

คริสถึงกับเข่าทรุดลงทันที "ม่ายยยยยยยยยยย"ด้วยอาการใจสลาย
"เอ่อ ในเมื่อเข้าใจแล้ว ยังอยากได้ชั้นอยู่มั้ยล่ะ"มิกะถาม
"...."คริสพูดไม่ออก พร้อมกับเดินออกไปด้วยอาการสลดหดหู่
"เฮ้อ ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยดิชั้นเอาไว้น่ะ"มิกะหันมาขอบคุณ ราพันเล็กซี่ เจ้าชายจิ้งจก และพี่สาว
"เรื่องแค่นี้เองเจ้าฮับ"เจ้าชายจิ้งจกกล่าว=w=
"เอ๋ ถ้าอย่างงั้น ชั้นก็เป็นลูกสาวของเมืองนี้แล้วใช่มั้ยคะ"มิกะถามพี่สาว
"เอ่อ คงงั้นมั้ง แล้วก็สำนึกในบุญคุณซะล่ะ ที่พวกชั้นช่วยโกหกให้น่ะ"พี่สาวกล่าวอย่างเรียบๆ
"เฮ้อ เอาเถอะนะ ถึงยังไง ชั้นก็ยังได้เจอท่านราพันเล็กซี่อยู่ทุกวันล่ะน่า"มิกะนึกปลอบใจตัวเอง
 
จบ



























Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ซีรี่ย์คอมมิค ตอนที่ 22 : นิทาน(เสื่อม) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 362 , โพส : 2 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 2 : ความคิดเห็นที่ 23

เทเรซ่าเซอร์วิสหน้าอกกกกกกกกกก(เลือดกำเดาพุ่ง)
รออ่านต่อครับผม


PS.  คึหึหึหึ ฝากนิยายหน่อยนะครับ ถ้าว่างๆก็ไปอ่านหน่อยจะปลื้มปิติเป็นอย่างยิ่ง! รักนักอ่าน(ที่ไม่เงา)ทุกท่านครับ!
Name : Dark Grimreaper < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dark Grimreaper [ IP : 125.24.151.206 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มิถุนายน 2553 / 19:37
# 1 : ความคิดเห็นที่ 20
อยากอ่านต่ออ่ะค่ะท่านปอน =O=;;
ชอบสองคนนั้นกัดกันมากก! เด็กคนนั้นใคร ?
แล้วคนที่ซ่อมตุ๊กตาให้คือคาวีใช่ัมั้ยคะ >Oท่านปอนด์ว่าเจ๊เล็กซ์สวยจัง ><~~


อ๊ากก อยากอ่านต่อจริงๆ!
ต่อไปจะได้เห็นเจ๊เล็กซ์บู๊ใช่มั้ยคะ ? หรือว่าจะมีใครมาช่วย !???~

PS.   "live for life" ... ,, Im Taebin , You'll be only one I love Without you Boy, I cannot breath... Please comeback soon! OK ;D '
Name : {{ M' Chamie Mamuro ~の* < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ {{ M' Chamie Mamuro ~の* [ IP : 118.175.210.185 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มิถุนายน 2553 / 05:49

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android