BAP หลังคาเดียวกัน

ตอนที่ 5 : บทที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ก.พ. 58








บทที่ 5




 
 
            รอยยิ้มหวานละมุนยังคงประดับอยู่บนใบหน้าคมคาย ริมฝีปากอิ่มสีสดกำลังพูดอะไรกับเค้าและจงออบ

แน่นอนว่า ยองแจ
 ไม่สามารถจะจดจ่ออยู่ในบทสนทนาได้เลย จนจงออบต้องสะกิดแล้วสะกิดอีก
 
รู้ตัวอีกทีว่าจ้องพี่ชายหน้าเหมือนอยู่ก็ได้แต่เกาหัวแก้เก้อไป




 
  "หน้าฉันมีอะไรติดอยู่งั้นเหรอ เด็กน้อย" น้ำเสียงเอ็นดู เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวานอย่างเช่นเคย 
 
ยองแจได้แต่ยิ้มเฝื่อนๆส่งไปให้ ยงกุกส่ายหัวน้อยๆให้กับคนตรงหน้า อย่างไม่ได้ถือสาอะไร แถมยังดูสนุกเสียด้วยซ้ำ
 


 
"สรุปว่าทั้งสองคนมาทำอะไรที่นี้ "

 
"อีกอย่าง .. ไม่คิดจะแนะนำตัวหน่อยเหรอ "
 
 
"อ่ะ..เอ่อ.." เป็นจงออบที่เอ่ยตะกุกตะกักออกมาแทน พร้อมกับมองเสี้ยวหน้าของพี่ชายที่เหมือนตกอยู่ในวังวนอีกครั้ง
 
เอาแต่จ้องมองพี่ชายคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว  ติดใจอะไรนักหนา จะได้นอนไหมวันนี้ จงออบเพลียยยยย
 
 



 
 
  "พี่ยองแจ .."
 
 
"ห่ะ หือ อะ..อะไร จงออบ"
 
 
"พี่เค้าถามอ่ะ พี่จะไม่ตอบอะไรบ้างรึไงครับ"
 
 
"หาา"
 
 
"....."
 
 
จงออบส่ายหัวอย่างหน่ายๆ จะมาเอ๋ออะไรตอนนี้คร้าบบบบบ เว้ยยยยยยยย  ด้วยความที่รำคาญท่าทางของพี่ชายที่ทำตัวไม่มีสติแบบนี้
 
ร่างเล็กลุกขึ้นย้ายก้นไปทิ้งตัวนั่งลงอีกฝั่งของยองแจ ที่ยังดูงงๆ กับสถานการณ์ และส่งกระดาษที่ดูจะยับไปซักหน่อยหลังจากผ่านศึกมาแล้ว
 
ให้กับยงกุก 
 


 
 
  มือเรียวรับกระดาษเอสี่สีขาว ที่เค้าจำมันได้ดีว่าเป็นคนจัดการสั่งให้ จุนฮง เอาไปติดเพื่อประกาศห้องว่าง 
 
อันที่จริง มันไม่ได้ว่างอย่างที่คิด แต่ด้วยเศรฐกิจแบบนี้ ค่าครองชีพที่สูงมากขึ้น อะไรๆ ก็แพงไปหมด มันจะดีมาก ถ้าจะมีรายได้เพิ่มมากขึ้น
 
เค้าจึงได้ตัดสินใจที่จะแบ่งพื้นที่ซักนิดที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์ขึ้นบ้าง  ลำพังแค่ทำงานพิเศษมันจะไปพอค่าใช้จ่ายที่เพิ่มมากขึ้นได้ยังไงกัน
 
 




 
  บ้านหลังนี้เป็นมรดกตกทอดที่ตกมาถึงพวกเค้า หมายถึงเค้ากับยงนัม  พวกเค้าเติบโตขึ้นมาอย่างลำพัง เพราะพ่อแม่เสียไปนานแล้ว
 
มีแค่บ้านหลังนี้ที่เหลือไว้ให้ดูต่างหน้า บิดามารดาก็เท่านั้น บ้านหลังใหญ่อยู่กันสองคนมันก็ออกจะเหงาๆ แต่มันก็เป็นแค่ข้ออ้างที่ทำให้ดูดี
 
ของบังยงนัม ในเวลาที่รู้สึกลำบาก ยงนัมจะเป็นผู้นำที่ดี หยิบยกเหตุผลว่าแค่เหงา หาคนมาอยู่ด้วยไหม
 



 
 
เพราะตรรกะป่วยๆ นั้น พวกเค้าเลยทุ่มทุนสร้าง ปรับแต่งบ้านหลังนี้ซ่ะใหม่ แบ่งสรรค์ปันส่วนให้เกิดประโยชน์ใช้สรอยมากที่สุด
 
และเปิดให้เช่า ช่วงแรกๆมันก็ดูจะฝืดเคืองไปบ้าง แต่ก็ผ่านมันมาได้ อย่างน้อยๆ มันก็ช่วยได้มาก 
 
ไม่เหงา มีรายได้ แถมมีคนเฝ้าบ้านอีกต่างหาก  มันก็ดี แต่มันออกจะวุ่นวายไปหน่อย บ้านที่มีแต่ผู้ชายแบบนี้
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  ยองแจลอบมองท่าทีของพี่ชายหน้าเหมือนเช่นเคย และรอให้อีกคนเงยหน้าขึ้นมาจากกระดาษแผ่นนั้นซักที
 
และเหมือนสิ่งที่เค้าต้องการกำลังจะมาถึง ยองแจเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ขยับตัวนิดหน่อย และหันไปยิ้มให้จงออบอย่างที่เคยทำมันเสมอ
 
สองพี่น้องยังรอคอยความหวัง หวังว่าพี่ชายอ่อนโยนตรงหน้า จะโอเค กับพวกเค้า และยังหวังอีกว่าไม่ต้องวางมัดจำล่วงหน้าเป็นเงินก้อนโต
 
ไม่อย่างนั้นพวกเค้าคงต้องระเห็ดระเหินหอบหิ้วตัวเองออกไปจากที่นี้อย่างน่าเวทนา..
 
 
 
 
 
 
   คนสวย..อย่าได้ใจดำ.........
 
 





 
 
"จะอยู่เลย หรือแค่คืนนี้ ? "  
 
ยงกุกเอนหลังพิงโซฟาด้วยท่าทางสบายมากขึ้น เรียวคิ้วเลิกมองเด็กทั้งสองคนนิ่งๆ และรอคำตอบ
 
 
 




 
"อยู่เลยครับ เอ่อ..คือ ผม ยองแจ ยู ยองแจครับ ส่วนนี้ มุน จงออบ น้องชายผมเองครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับพี่ " 
 


 
 
 
ยองแจรีบตอบอย่างทันที และไม่ลืมที่จะแนะนำตัวเองและน้องด้วยท่าทางสุภาพ และทิ้งตัวนั่งลงที่เดิมอย่างตื่นเต้น
 
ยงกุกพยักหน้าน้อยๆเป็นอันเข้าใจ มือเรียววางกระดาษแผ่นเดิมลงบนโต๊ะข้างหน้า ใบหน้าคมคายแต่มองแล้วให้ความรู้สึกแปลกๆตั้งแต่แรกเจอ
 
แววตาระยับจับจ้องไปที่คู่สนทนาทั้งสองคน



 
 
 
"เป็นพี่น้องกันงั้นเหรอ"



 
 
 
  ยองแจคิดแล้วว่าจะต้องมีคำถามนี้ เค้าพูดเสมอไม่ว่าจะที่ไหนเวลาใดหรือใครๆถาม จงออบคือน้องชายของเค้า แต่ก็มักมีคนสงสัยทำไมนามสกุลไม่

เหมือนกัน
จริงๆแล้วตามสายเลือดพวกเราเป็นพี่น้องกันจริง แต่มีพ่อคนละคน เพราะพ่อของเค้าเสียไปแม่เลยแต่งงานใหม่กับพ่อของจงออบ

และแม่ของเค้าก็มีจงออบ 
อีกคน และเค้าไม่ได้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ หรือมีความรู้สึกอิจฉาอะไรในตัวน้องเลย

ถึงแม้ว่าความรักที่เค้าได้รับมันจะน้อยลง และถูกแบ่งปันให้กับน้องชายตัวน้อย
เสมอ ถึงการแสดงออกมันจะบ่งบอกมากแค่ไหน

แต่เค้าก็เชื่ออยู่เสมอว่าลึกๆแล้ว พ่อแม่รักลูกเท่ากันทุกคน 





 
 
 อีกอย่าง จงออบ ก็ไม่เคยทำให้เค้าต้องรู้สึกอะไรแบบนั้น น้องเป็นเด็กน่ารัก และเชื่อฟังเค้าเสมอ พวกเค้ารักและดูแลซึ่งกันและกันตลอดมา
 
ไม่ว่ายังไง จงออบก็ คือ น้องชายของเค้า ถึงแม้พวกเค้าจะมีเลือดของกันและกันเพียงคนละครึ่ง แต่ใครจะสนล่ะ พวกเค้ามีความสุขดี
 
โชคดีมากที่พวกเค้าไม่ได้เกิดมาในตระกูลร่ำรวย ที่พี่น้องต้องมาฆ่ากันตายเพราะเรื่องเงินๆทองๆ 
 
 


 
 
 
 ถึงแม้เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ มันจะเป็นเรื่องใหญ่ก็เถอะ  แต่ยังไงเลือดมันก็ข้นกว่าน้ำเป็นไหนๆ เค้าไม่มีทางเฉือนเลือดเนื้อตัวเองเด็ดขาด!! 








 
 
 "ไม่ต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นก็ได้ ฉันแค่ถามเฉยๆ "  นิ้วเรียวจิ้มไปที่หว่างคิ้วของยองแจ ที่เพิ่งรู้สึกได้ว่าตัวเองคงทำหน้ายุ่งแค่ไหน
 
 
"อยู่ที่นี้มีกฏนะ ถ้าคิดว่าอยู่ได้ ก็เซ็นสัญญาซ่ะ"  น้ำเสียงเรียบเฉย เหมือนเป็นเรื่องปกติที่ไม่จำเป็นต้องรู้สึกแม้แต่จะตื่นเต้นอะไรกับสิ่งที่พูด

 
มือเรียววางกระดาษแผ่นบางที่มีข้อความยาวยืด ลงตรงหน้าพร้อมด้วยปากกาที่เปิดฝาให้อย่างเรียบร้อย


ก่อนจะลุกขึ้นเดินหายลับเข้าไปยังมุมนึงของบ้าน
 
 
 
 








 
 
อื้อหืออออออ  จงออบกับยองแจมองหน้ากันนิ่ง ก่อนจะรู้สึกถึงความรู้สึกของกันและกัน  
 
 
อ๊ะฮ้าาาาาาาาา มันช่างเป็นความรู้สึกที่ปลื้มปริ่มอะไรเช่นนี้  พวกเค้าไม่ต้องไปนอนใต้สะพานแล้ว โย่วววววววววว
 



 
 สองพี่น้อง กอดกันแน่น แม้จะดีใจแค่ไหน แต่ก็เลือกที่จะกักเก็บเสียงโห่ร้องที่บ้าคลั่งนั้นไว้ในใจ 
 
 
ไม่อยากจะเชื่อ ว่าอะไรๆ มันจะง่ายขนาดนี้ ที่พวกเค้าตลอนๆกันทั้งวันนี้ รู้เลยว่าไร้ประโยชน์มาก ไปที่ไหนก็มีแต่จะถูกจับโยนออกมาซ่ะให้ได้
 
แต่ไม่ใช่ที่นี้ ถึงจะดูแปลกไปหน่อย แต่มันก็โอเค ที่มีคนอ้าแขนรับพวกเค้าไว้ในอ้อมอกแบบนี้ 





 
 
 มือนุ่มนิ่มรีบคว้ากระดาษแผ่นบางพร้อมปากกาขึ้นมาพิจารณา  มีจงออบที่เกาะติดขอบโต๊ะกระจกลื่นอยู่ข้างๆอย่างตื่นเต้น
 
แววตาเป็นประกาย มองกระดาษในมือคนเป็นพี่อย่างมีความหวัง แค่มองสายตาน้อง ยองแจก็รับรู้ได้ถึงเสียงเชียร์ที่ดังกึกก้อง
 
 




 
 เซนเลย !! เซนเลย !! เซนเลย !!  เซนเลย !!  เซนเลย !!  เซนเลย !! เซนเลย !! เซนเลย !! เซนเลย !! เซนเลย !!
 
 







 
ยองแจแยกยิ้มให้กับจงออบ  รอยยิ้มนี้คงเป็นรอยยิ้มที่สดชื่นที่สุดของวัน จงออบพยักหน้าแรงๆ อีกครั้ง ทำให้ยองแจหลุดขำ
 
ออกมากับท่าทางดีใจยิ่งกว่าหมาเจอเจ้าของของน้อง  ยองแจมองกระดาษในมืออีกครั้ง






 
 
 รอยยิ้มปลื้มปริ่มประดับอยู่เต็มใบหน้า  ข้อความยืดยาวบนกระดาษแผ่นบาง แทบไม่ได้อยู่ในสายตาของยองแจ
 
เค้าแทบไม่อ่านมันด้วยซ้ำ มือบางวางมันลงที่เดิม ยืดตัวขึ้นตรง จรดปลายปากกาลงและจัดการเซนชื่อตัวเองลงไปทันที
 
ท่ามกลางสายตาแห่งความหวังของจงออบ ทุกอย่างจบลงที่ปลายปากกา 
 
 
 
 
 
 
 
 
  หรือมันกำลังเริ่มขึ้นเพราะปลายปากกานี้กันแน่.....
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ไม่สนใจหรอกว่าในสัญญามันจะมีอะไรอยู่บ้าง
 
ไม่สนใจหรอกขอแค่ไม่ต้องนอนใต้สะพานแค่นั้นมันก็เกินพอ
 
 
 
 
 
 
ทุกการกระทำจุดรอยยิ้มร้ายให้เกิดบนใบหน้าคมคาย...
 
 
"ได้เวลาเปลี่ยนปฏิทินใหม่อีกแล้วสิ..อิอิ"
 
 
 
 
 
 
........................................................
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #15 YooJae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 11:10
    อะไรอ่ะ ในสัญญานั่นต้องมีอะไรแปลกๆแน่ๆเลย ออบแจเอ้ยยย ทำไมไม่อ่านก่อนเซ็นเนี่ย
    #15
    0
  2. #10 Wiww (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:49
    อิพี่กุกกี้นี่นากลวเนอะ  ล่อลวงเด็กน้อยมากอะ

    ประโยคสุดท้ายนี่สะพรึงกันเลยทีเดียว
    #10
    0