BAP หลังคาเดียวกัน

ตอนที่ 1 : บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ม.ค. 58

  




 
  บทที่่ 1






  "ไปปปปปปปปปปปปปปปปปปป  ถ้าไม่จ่ายเงินก็ไม่ต้องอยู่นะเว้ยย !!"
 
 
  "เจ้ๆๆๆ อย่าทำแบบนี้เลย ถือซ่ะว่าสงสารลูกนกลูกกาเถอะนะ อย่าไล่ผมกับน้องไปตอนนี้เลยนะ"
 
 
 "โอ๊ยยยยยย !!  ไม่ต้องมาเกาะแข้งเกาะขาฉันเลยนะ  ฉันสงสารลูกนกลูกกาอย่างพวกเธอ มา
 
 
กี่เดือนแล้ว ห๊ะ!! "  
 
 
  "เจ้ ครับ ฮรึก.."
 
 
 
  "ไม่ต้องมาบีบน้ำตา มุกเดิมๆไม่ต้องเอามาใช้ ฉันไม่หลงกลแล้วย่ะ!!"
 
 
 
  "ฮรึก..จะ เจ้ครับ ให้เวลาผมหน่อยเถอะครับ ผมสัญญาเลยนะว่าจะหาเงินมาให้เจ้
 
  ไม่นานเลยนะครับ นะครับ .."
 
 
 
  "นี้ ฉันก็ไม่ใช่คนใจร้าย อะไรขนาดนันหรอกนะ ฮรึ่มมมม"
 
 
  "เจ้..."  
 
 
 "แต่ฉันใจดีมามากแล้ว !!!  เก็บข้าวของแล้วรีบออกไปซ่ะ !! อย่าให้ฉันต้องให้ลูกน้องฉันเป็นคนโยน
 
 
 พวกเธอออกไป !"  
 
 
 
 
 "พี่ครับ.."
 
"ไปเถอะจงออบ เราไปเก็บของ จะได้ไปหาที่นอนกันนะ.."
 
 
"..."
 
 
 
ใบหน้าหวานละมุนก้มน้อยๆ ก่อนจะโอบไหล่ผู้เป็นน้องชาย เข้าไปเก็บของ
 
ท่ามกลางสายตาที่มีแววรู้สึกผิด หดหู่อยู่ไม่น้อย แต่ให้ทำไงได้ ไม่ใช่ไม่อยากเอ็นดู
 
นี้เค้าก็ใจดีมากๆแล้วกับทั้งสองคน แต่จะให้ทำยังไง จะให้อยู่ฟรีๆมันก็คงไม่ได้ 
 
และอีกอย่างมันก็ไม่ใช่ห้องเช่าของเจ้าตัวด้วย ก็ได้แต่หวังว่าจะโชคดี..
 
 
 
 
 
  "พี่ครับ..จะทำยังไง"
 
"ย่าห์...ตายแน่ๆ แล้วนี้เราจะไปนอนที่ไหน ไม่สิๆ เราจะไปอยู่ที่ไหน "
 
"โอยยยยยยยยยยยยยยยยยย นี้ก็จะมืดแล้วด้วยอ่าาา พี่คร้าบบบบบบบ"
 
 
 
"พี่ยองแจ ยองแจฮยองงงงงงงงงง ได้ยินไหมเนี่ยยยย" 
 
"เว้ยยย!! ได้ยินแล้วได้ยินแล้ว เรียกหาอะไรนักหนาาาา อิเจ๊!!!!!!!!!!!!!! ฮึ้ยยยยยยยย
 
 ทำกับฉันแบบนี้ได้ไง ห๊ะ "  
 
 
 ปากก็บ่น มือก็เก็บข้าวของที่มีไม่มาก ยัดใส่กระเป๋าอย่างโมโห  ยูยองแจอยากจะบ้าตาย
 
ไม่รวยบ้างให้รู้ไป 
 
 "จงออบ เก็บของสิ เร็วๆด้วย!!"
 
"จะดุผมทำไมเล่าาา พูดดีๆก็ได้ ถ่อออออ"
 
 
  "อย่ามาเถียงพี่นะ รีบไปเลย " เอ็ดเบาๆ พร้อมกับชี้นิ้วสั่งให้อีกคนไปจัดการเรื่องของตัวเองซ่ะเดี๋ยวนี้
 
 
ก่อนที่องค์จะลง คนน้องบุ้ยปากแต่ก็ยอมวิ่งเข้าห้องไปเก็บของอย่างที่คนเป็นพี่สั่ง
 
 
 
   ยองแจ เก็บของเสร็จแล้วของๆพวกเค้าก็ไม่มีอะไรมาก มีแค่เสื้อผ้ากับชุดนักศึกษา ไม่กี่ชุด
 
หนังสือเรียน และของใช้จุกจิกเล็กน้อยแค่นั้น เป้ใบเดียวก็พอ อยู่กันตามประสาคนจน (จนตอก)
 
    ระหว่างที่รอจงออบเก็บของ สายตาก็มองดูนาฬิกาแขวนผนังลายปิกัสจู ที่จงออบได้มันมาจากการ
จับฉลาก
 
    ก่อนจะถอนหายใจยาว โชคชะตาช่างเล่นตลกกับพวกเค้าจริงๆเลย
 
 ที่จริงเค้าก็ยังพอมีเงินเก็บจากการทำงานพิเศษอยู่บ้าง   แต่ที่ไม่ยอมเอามันไปจ่ายค่าห้อง
 
ก็เพราะว่าปัจจัยหลายๆอย่าง   แค่ใช้จ่ายไปวันๆก็จะไม่ไหวแล้ว ไหนจะค่าเทอม ค่าอุปกรณ์จุกจิก
 
 
ทั้งของตัวเค้าเองและของจงออบ ลำพังมรดกที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ก่อนตายนะ มันจะไปพอยาไส้อะไรกัน
 
ทุกวันนี้ทั้งทำงานทั้งเรียน ในสมองนี้มีแต่เรื่องเดียว เงินๆทั้้งนั้น  ไม่รู้จะประหยัดยังไงแล้วเนี่ยยยย
 
 
 
  "พี่ครับ ..เสร็จแล้วนะ ไปกันเถอะ"
 
  "อืม ... "
 
 
  ยองแจยกมือขึ้นจับมือจงออบที่ยื่นมาหา ก่อนจะออกแรงดึงตัวเองขึ้นยืน
 
    "มาสิ..จงออบ เราต้องไปอีกหลายที่นะ"   
 
 
  "ครับ.."  ที่ยองแจต้องดึงมืออีกคนให้เดินตามออกมา ก็เพราะว่าจงออบ เอาแต่จ้องมองไปรอบๆห้อง
 
 
ก็ธรรมดานั้นแหละนะ อยู่มาตั้งนาน ก็เหมือนกับบ้าน อยู่ดีๆก็ต้องออกจากบ้านทิ้งทุกอย่างไปแบบนี้
 
  ก็ต้องให้เวลาหน่อย อีกอย่างจงออบก็ยังเด็ก  ไม่ใช่ว่าเค้าไม่ได้ผูกพันธ์  แต่ความจริง
 
มันบีบบังคับขนาดนี้ จะมัวมานั่งร้องไห้ฟูมฟายก็คงไม่เหมาะเท่าไหร่ 
 
 
  ถ้าเค้าทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต แล้วอีกคนจะอยู่ยังไง ไม่พากันตายทั้งคู่นะเหรอ
 
เพราะอย่างนี้ไงล่ะ โชคชะตามันก็ทำให้เรารู้จักเข้มแข็งและยืนหยัดได้ด้วยตัวของเราเอง
 
 
     ........พวกเค้าเดินออกมาเพื่อรอรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์  ระหว่างทาง จงออบก็เอาแต่เงียบ
 
 
ถึงเจ้าตัวจะไม่ค่อยพูดอะไรมากอยู่แล้ว แต่ก็เป็นเด็กที่สดใสร่าเริง ไม่บ่อยนักที่จะเห็นทำท่าหมาหงอย
 
แบบนี้ 
 
     "จงออบ.."
 
 
 
   "หือ..?" ครางในลำคอตอบคนเป็นพี่พร้อมกับหันไปมองน้อยๆ
 
 "เป็นอะไร..กลัวเหรอ.."   คนถูกถามพยักหน้าน้อยๆเป็นคำตอบ ก่อนจะก้มหน้ามองมือตัวเองที่ประสาน
 
กันอยู่บนกระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนตักตัวเองอีกที
 
 
      ยองแจยิ้มน้อยๆ ก่อนจะส่งมือไปกุมมือของอีกคน ออกแรงบีบเบาๆแต่หนักแน่น เพื่อถ่ายทอด
 
ความรู้สึกทั้งหมดของตัวเองให้กับอีกคนได้รับรู้ 
 
 
.... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่ยังอยู่ตรงนี้ อยู่กับนายเสมอนะ จงออบ  
 
             พี่บอกแล้วไงว่าพี่จะดูแลนายเอง พี่จะทำให้ดีที่สุด....
 
 
 
   เหมือนกับรับรู้ความรู้สึกของอีกคนได้  แค่เห็นรอยยิ้มที่อบอุ่นของอีกคน 
 
   แรงบีบที่มือนุ่มนิ่มนั้นส่งมา  ก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่แค่นี้มันก็คงพอแล้ว  
 
   ก็มีแค่คนเดียวนี้นา ที่อยู่กับเค้ามาตลอด ดูแล ฟูมฟักเค้ามาถึงได้โตมาได้ขนาดนี้
 
 บ่อยครั้งที่เราสองคน ต้องเจอสถานการณ์ลำบาก  แต่เราก็ผ่านมันไปได้ทุกครั้ง และครั้งนี้ก็คงเหมือนกัน
 
เราจะผ่านมันไปด้วยกัน  
 
 
 
 
   รอยยิ้มถูกประดับที่ใบหน้าอ่อนวัย ทำให้ยองแจรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก ที่อีกคนยิ้มได้สักที
 
 
"ยิ้มได้แล้วสินะ.."
 
 
"อื้มมมม ผมยิ้มแล้วนะ พี่ก็ยิ้มซะสิครับ"  พูดจบก็ดึงแก้มอีกคนให้ยืดๆออก และเป็นจงออบเองที่่ต้อง
 
 
หลุดขำ หัวเราะก๊าก ออกมาซ่ะเอง
 
 
" ฮ่าๆๆๆๆๆ หน้าพี่ตลกเป็นบ้าเลยครับ ฮ่าๆๆๆ"
 
"หราาาาาาาาาาาา เดี๊ยวเหอะ"
 
 "จะทำไมเหรอคร้าบบบบบบบ "
 
"เหอะ.."
 
"ว่าแต่..วันนี้เราจะนอนที่ไหนกันครับ"
 
"ที่ไหนดีล่ะ"
 
"ไม่นอนใต้สะพานนะ ผมกลัววววววว"
 
จงออบพูดพร้อมกับทำท่ากลัวลุกลี้ลุกลน จนยองแจต้องหลุดขำให้กับท่าทางไร้เดียงสาของคนเป็นน้อง
 
มือนุ่มส่งไปโอบไหล่อีกคนก่อนจะดึงให้ลงมาพิงไหล่ และโยกตัวไปมาระหว่างรอรถเมล์
 
 "ไม่หรอกน่าา"  ก็ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง ก็ไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง
 
แต่ถ้าเรายังมีเรา ไม่ว่าอะไรก็ไม่เห็นจะต้องกลัว เราจะผ่านมันไปด้วยกัน และเชื่อว่ามันจะต้องเป็น
 
วันที่ดี และดีมากๆด้วย ไม่ว่าอะไรจะรอเราอยู่ข้างหน้า เราก็ไม่หวั่นหรอกนะ ....
 
 
 
 
 
........................................................................... 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #19 baby of b.a.p (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 16:46
    ไม่มีที่อยู่มาอยู่กับเราได้นะออบแจหุ หุ-.-##เกิบใคร???
    #19
    0
  2. #12 YooJae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 10:48
    ออบแจน่าสงสาร ทำไมชีวิตรันทดงี้
    #12
    0
  3. #6 Wiww (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:27
    พี่น้อง น่ารัก เห็นแล้วรักเลยยยยย

    ชีวิตต้องสู้เนอะ
    #6
    0
  4. #2 Maple (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:01
    น่ารักจัง สองพี่น้องช่วยกันประคับประคอง ฮืออออ สู้ๆนะทั้งคู่!!!
    #2
    0
  5. #1 jont (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:43
    สองพ่น้องรักกันดีเนอะ สู้ๆนะแจ้ออบ
    #1
    0