[ตีพิมพ์] KOOKV | Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง | มีรูปเล่มและ E-book พร้อมจำหน่ายแล้ววันนี้!

ตอนที่ 8 : Alpha Red hood : 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 617 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

[kookv] Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง

 

 

Alpha Red hood : 07

 



 

ยังไม่ได้ตรวจสอบคำผิดจ้า






 

 

                ทะ ที่นี่ที่ไหนกัน

 

 


                ใบหน้าตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเหยเก เมื่อการเปล่งเสียงจากลำคอที่แห้งผากส่งผลให้เกิดความเจ็บแสบจนต้องนิ่วหน้า นัยน์ตาสีน้ำทะเลกระพริบตาถี่ คิ้วสวยขมวดยุ่งเมื่อสายตาโฟกัสที่เตาไม้ของเตียงที่ถูกประดับผ่านสีม่วงปักด้วยดิ้นทองแปลกตา ไฟสีนวลส่องจากแชนเดอเลียที่ห้อยระย้าอยู่กลางห้อง ทำให้คนตัวเล็กมั่นใจว่านี่ไม่ใช่ห้องเดียวกับที่เขานอนเมื่อคืน

 


 

แทฮยองจำได้ว่าหลังจากแยกกับองค์ชายในช่วงเช้า เขาตั้งใจจะไปช่วยนางกำนัลจัดข้าวจัดของของเขาให้เข้าที่เข้าทาง แต่พอทำได้สักพัก กลับรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายราวกับว่าจะเป็นไข้ ประกอบกับยังเหนื่อยล้ากับการเดินทาง คนตัวเล็กจึงปลีกตัวออกมานอนพัก

 


 

กรุ้งกริ้ง

 


 

เสียงกระทบกันของโมบายกระดิ่งที่ห้อยอยู่ตรงหน้าต่างเรียกความสนใจให้แทฮยองหันไปมอง ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มกว้างเมื่อสายลมเย็นๆพัดเข้ามากระทบกับผิวกาย

 



แกร๊ก

 

 


คนตัวเล็กยันตัวลุกขึ้น ขาเรียวก้าวมาเปิดประตูบานใหญ่ออก เผยให้เห็นโถงของปราสาทที่ตกแต่งอย่างหรูหราและวิจิตร จนเผลออ้าปากค้างในความงดงาม เท้าเปลือยเปล่าที่สัมผัสกับพื้นเย็นเฉียบทำให้กายสีน้ำผึ้งสันไหวเล็กน้อย มือเรียวคว้าผ้าคลุมสีแดงที่วางอยู่มาสวมอย่างเคยชิน

 

 


แทฮยองเดินลงบันไดวนมายังโถงด้านล่างด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ ตาสวยสำรวจไปรอบบริเวณ ปราสาทแห่งนี้ถูกสร้างด้วยสถานปัตย์กรรมแบบกรีกโรมันที่งดงามแบบหาที่เปรียบไม่ได้ แต่เถาวัลย์และรูปปั้นของสัตว์หน้าตาประหลาดกลับชวนให้ดูน่าพิศวง ประกอบบรรยากาศที่เงียบงันราวกับสถานที่แห่งนี้มีเพียงแต่เขาเท่านั้น ชวนให้คนตัวเล็กขนลุกซู่

 

 

 

โอเมก้าตัวน้อยเดินมาหยุดอยู่ที่ผนังหินขัดเงา ถูกสลักด้วยอักษรโบราณที่เจ้าตัวไม่เคยเห็นมาก่อน มือเรียวไล่สัมผัสไปตามรอยโค้งนูนของตัวอักษรราวกับต้องมนต์สะกด

 


 

เฮเลล วี

 

 


!!!!

 

 


เสียงทุ้มติดแหบที่ดังขึ้นด้านหลัง ทำให้แทฮยองยื่นตัวแข็งทื่อ ร่างกายเย็นเฉียบยามที่ผู้มาใหม่หยุดยืนอยู่ด้านหลัง นัยน์ตาสีเบิกกว้างเมื่อภาพสะท้อนจากผนังหินเงาวับ เผยให้เห็นรูปร่างและหน้าตาของคนๆนั้นได้อย่างชัดเจน

 



ร่างกายผอมบางในชุดสีดำสนิท ชายเสื้อตัวในลูกไม้สีขาวที่พ้นขอบคอเสื้อตัวนอกออกมาช่วยเสริมให้คนๆนั้นสง่างามราวกับเทพเจ้า ผิวสีน้ำผึ้งยามต้องแสงแดดเปล่งประกายออกมาทำให้แทฮยองละสายตาไปจากภาพตรงหน้าไม่ได้ คนตัวเล็กอ้าปากค้าง เมื่อผสานเข้ากับนัยน์ตาสีสวย

 


 

ผู้ชายคนนั้น ...

 


 

มีใบหน้าที่เหมือนกับแทฮยองราวกับเป็นคนๆเดียวกัน

 

 


แต่ทว่ากลับมีดวงตาสีลาเวนเดอร์ และปีกสีดำด้านหลังเท่านั้นที่แตกต่าง

 


 

โอเมก้าตัวน้อยหน้าซีดเผือก เมื่อถูกมือเย็นเฉียบดันไหล่เล็กมาให้หันมาเผชิญ ดวงตาแข็งกร้าว และรอยยิ้มร้ายกาจของคนตรงหน้า ทำให้ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เขี้ยวคมที่โผล่พ้นริมฝีปากอิ่มออกมายิ่งทำให้แทฮยองขวัญผวา

 


 

แทฮยองเผลอกลั้นลมหายใจ เมื่อมือเรียวของคนตรงหน้าไล่สัมผัสไปตามโครงหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา  นัยน์ตาสีลาแวนเดอร์ที่สบตากับเขาเป็นเสมือนกันโซ่ตรวนที่บังคับไม่ให้แทฮยองขยับเขยื้อนได้ เสียงหัวเราะชอบใจในลำคอยิ่งทำให้คนตัวเล็กสั่นเป็นเจ้าเข้า

 

 


 “แล้วอีกไม่นานเราจะได้พบกันตัวตายตัวแทนของข้า

 

 

 



 

//



 

 

 

 

เฮือก

 


 

โอเมก้าตัวน้อยสะตื่นขึ้นมากลางบ่ายของวัน ร่างเล็กเหนื่อยหอบ ตามใบหน้ามีเหงื่อซึมจนปอยผมชื่นแฉะ แทฮยองกวาดสายตาไปรอบๆก็พบว่าตัวเองยังนอนอยู่ในห้องเดิมที่นอนเมื่อคืน

 

 


ฝันไปเหรอเนี่ยแทฮยองพ่นลมหายใจ นึกคอแห้ง จึงหันไปคว้าแก้วน้ำที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงอย่างร้อนรน

 

 

 

เพล้ง!

 


 

ด้วยความไม่ทันระวัง มือเรียวเผลอปัดแจกันดอกไม้ทรงสวยตกแตกกระจายเต็มพื้น  แทฮยองหน้าซีดด้วยความตกใจ นึกตำหนิตัวเองที่ไม่รู้จักระมัดระวัง เมื่อคืนเขาก็เพิ่งจะทำตุ๊กตาเซรามิคแตกไป ตอนนี้ก็ยังจะทำข้าวของเสียหายอีก

 


 

แต่ทว่า

 

 


มือเรียวของร่างเล็กที่ทรุดนั่งลงกับพื้นหมายจะเก็บเศษแก้วที่แตกกระจาย ถูกคว้าเอาไว้โดยใครบางคนที่เปิดประตูที่พรวดพลาดเข้ามา

 


 

เกิดอะไรขึ้นแทฮยองผู้เข้ามาใหม่ถามโอเมก้าตัวน้อยด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะจับคนตัวเล็กให้ลงนั่งเป็นเตียงตามเดิม พลางส่งสายตาให้นางกำนัลเข้ามาเก็บกวาดเศษแก้วที่พื้น

 


 

ขะ ข้าขอโทษครับท่านเคานต์ ข้าทันไม่ระวัง

 


 

ไม่บาดเจ็บก็ดีแล้ว

 

 


ยุนกิอมยิ้มเอ็ดดูให้กับคนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้างุด มือเล็กประสานกันแน่นอย่างกลัวความผิด จนอดยกมือมาโยกศีรษะเล็กอย่างห้ามไม่ได้

 


 

แต่ทันทีที่ฝ่ามือซีดสัมผัสกับลุ่มผมนิ่มของร่างเล็ก รอยยิ้มบนหน้าของพ่อมดหนุ่มที่อันตรธานหายไป แทนที่ด้วยใบหน้าเย็นชาและแข็งกร้าว จนคนตัวเล็กที่หันไปมองสะดุ้งโยง

 

 


ภาพเหตุการณ์ที่คนตัวเล็กฝัน และลางบอกเหตุร้าย ปรากฏขึ้นมาในหัวของพ่อมดหนุ่ม ทันทีที่ม่านหมอกสีขาวปกคลุมดวงตาสีดำขลับ ใบหน้าของเคานต์ยุนกิที่ซีดขาวอยู่แล้ว บัดนี้กลับยิ่งซีดไร้สีราวกับไม่มีเลือดหล่อเลี้ยงร่างกายเข้าไปอีก

 

 


เด็กคนนี้ ... ไม่หรอก เป็นไปไม่ได้

 

 


หึ หึ หึ

 


 

พลันเสียงหัวเราะในลำคอของคนที่ยุนกิรู้จักดีก็ดังขึ้นมาในหัว สิ่งรอบตัวแปรเปลี่ยนจากห้องนอนของแทฮยองมาเป็นโถงปราสาทเดียวกับในฝันของโอเมก้าตัวน้อย ใบหน้าซีดแข็งกร้าว ดวงตาของพ่อมดเปล่งแสงสีเงินออกมา ไล่มองบาดแผลฉกรรจ์บนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ข้อมือและข้อเท้ามีบาดแผลเหวอะจากการเสียดสีกับโลหะเส้นหนา จนเลือดสีสดไหลเจิ้งนองเต็มพื้น

 


 

อย่ายุ่งกับเด็กคนนั้น

 


 

หึ ทำไมข้าจะยุ่งไม่ได้ เจ้ามีสิทธ์อะไรมาสั่งคนอย่างข้า!’ เสียงตวาดและนัยน์ตาสีลาแวนเดอร์จ้องมองมายังพ่อมดหนุ่มด้วยความเครียดแค้น พลันกัดฟันกรอดสกัดกลั้นความเจ็บปวด เมื่อถูกคาถาจากยุนกิเข้าเล่นงานที่บาดแผลด้านหลัง

 


 

                ‘อ๊ากกกกกกกกกก! ทำบ้าอะไรของเจ้าเสียงกรีดร้องยามเจ็บปวดดังก้องไปทั่วโถงปราสาท นัยน์สีลาแวนเดอร์แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงซ่าน พวงแก้มใสปรากฏรอยเส้นเลือดฝอยแตกแขนงสีเข้มขึ้นมา เขี้ยวคมยาวออกมาจากปากอิ่มที่ปริแตก

 

 


              สั่งสอนพวกอวดเก่งยังไงล่ะ

 

 


ฮ่า ฮ่าๆ เจ้านี่มันน่าขันจริงๆเลยนะ คิดว่าเวทมนต์ของเจ้าชายไร้บังลังก์อย่างเจ้าจะทำอะไรข้าได้จริงๆงั้นเหรอ – มินยุนกิ

 


 

 คำพูดของคนตรงหน้าทำเอาชายหนุ่มเป็นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของพ่อมดหนุ่มซ้ำๆ ชายหนุ่มมองร่างบางตรงหน้าที่เป็นต้นเหตุผลของปัญญาทั้งหมดด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มือซีดบีบลงที่คางมนอย่างเต็มแรง

 

 


ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้ามาทำลายครอบครัวข้าเป็นครั้งที่สองแน่

 

 


เหอะ! ใครกันที่สามห้าวอย่างจะล้มล้างพวกข้ากันล่ะ ข้าน่าจะฆ่าเจ้าทิ้งตั้งแต่นั้น ... หึ อีกไม่นานหรอก ข้าจะทวงทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของข้าคืน

 


 

                ‘คิดจะทำอะไร.. ต้องการอะไรกันแน่ –

 


 

                ‘ต้องการอะไรงั้นเหรอ! เจ้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าข้าต้องอะไร!!! อ๊ากกกกกก!!’ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อพ่อมดหนุ่มตะปบเข้าที่บาดแผลทางด้านหลัง เพื่อตอกย้ำความเจ็บปวดให้กับคนตรงหน้า หยดน้ำตาไหลออกจากดวงตาสีแดงซ่านด้วยความทรมาณ กายบางบิดพริวไปมาราวกับกำลังจะแตกสลาย

 


 

                ก่อนที่นัยน์สีลาแวนเดอร์จะจ้องมาที่พ่อมดหนุ่มอย่างเหนือกว่าและระเบิดหัวเราะออกมาราวกับคนเสียสติ ฮ่ะๆ ฮ่ะๆ เจ้ามันโง่ ข้าไม่เคยเห็นใครโง่แบบเจ้ามาก่อนเลยยุนกิ ฮ่ะๆ – ข้าจะบอกให้เอาบุญนะที่รัก เด็กคนนั้นเป็นของข้า  ...

 


 

                ‘อย่าคิดจะทำอะไรแทฮยอง

 

 


        ‘หึ มันสายไปแล้ว : )

 

 

 

 



 

//

 

 



 

แทฮยองงอตัวเข้าหากันด้วยความเจ็บปวด เสียงหวีดร้องอย่างทรมานเรียกให้ยุนกิหลุดออกจากภวังค์ หยดน้ำตาสีใสไหลจากนัยน์คู่สวยราวกับเขื่อนแตก ใบหน้าตุ๊กตาแดงก่ำ อกเล็กหอบหายใจแรงราวกับกำลังจะขาดอากาศ รู้สึกทรมานที่แผ่นหลังเหมือนกับถูกมีดแหลมคมตัดลงที่อวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย

 



 ยุนกิที่หลุดออกจากภวังค์เผลอสบถถ้อยคำหยาบคายออกมาอย่างลืมตัว

 

 


เขาพลาดท่าเสียทีคนๆนั้นเอาเสียแล้ว

 

 


ก่อนจะร่ายมนต์คาถาจนแทฮยองสงบลง มือหนาจับบ่าเล็กของร่างบางหอบหายถี่ เพียงชั่วครู่อาการที่ทรมานราวจนแทบขาดใจของแทฮยองหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

 

               


             พ่อมดหนุ่มคว้าร่างบางที่นอนร้องไห้ขวัญผวาอย่างน่าสงสารมากอดปลอบ ไม่เป็นไร ไม่เป็นอะไรแล้ว

 

 


              “อึก อึก เมื่อกี้เกิด อึก เกิดอะไรกับข้าครับ ข้าทรมานเหมือนว่าข้ากำลังจะตาย

 

 


              โอเมก้าตัวน้อยสั่นเทาด้วยความกลัว พลันนึกไปถึงคนสำคัญในชีวิตอย่างท่านพ่อท่านแม่ พี่ชายอย่างนัมจุน และคู่ชีวิตของเขา ขอบตาก็ร้อนผ่าวจนร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด

 

 


          ถ้าหากเหตุการณ์เมื่อกี้ คร่าชีวิตของเขาไป...

 


 

มันจะไม่เกิดขึ้นอีก ข้าสัญญา

 

 

 




 

//

 

 




 

เมื่อไหร่องค์ชายจะกลับมา

 


 

จากเหตุการณ์ที่แสนน่ากลัวนั่น ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว เช่นเดียวกับองค์ชายจองกุก นัมจุน และซอกจินที่ไปปฏิบัติภารกิจต่างเมืองตั้งแต่วันนั้น แต่ทว่าร่างบางยังคงขวัญเสียและหวาดกลัวไม่หยุด จนต้องนอนซมเพราะพิษไข้อยู่หลายวัน

 

 


ทำไมข้าร้อนแบบนี้

 

 


ร่างบางสละผ้าห่มผืนหนาออกจากตัวจนมันร่วงหล่นไปกองที่ผืน พลางปลดกระดุมเม็ดบนของเสื้อนอน ขณะที่นอกหน้าต่างมีหิมะตกมาอย่างหนัก

 

 


เสียงเคาะประตูพร้อมๆกับถูกเปิดออก ทำให้แทฮยองแกล้งหลับตาอย่างตื่นเต้น เปลือกตาสีมุกขยับเปิดออกทีข้างด้วยความหวังที่จะได้พบคนที่หายหน้าหายตาไปร่วมสัปดาห์

 

 


แต่ก็ต้องผิดหวัง เมื่อพบว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่คนที่เขารอคอยอยู่

 


 

ข้าแค่เอายามาให้ ต้องทำหน้าผิดหวังขนาดนั้นเลยเหรอผู้เข้ามาใหม่เอ่ยแซวโอเมก้าตัวน้อยที่นั่งทำหน้าผิดหวังอยู่บนเตียง พลางเก็บผ้าห่มที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาห่มให้คนป่วยดังเดิม

 


 

ไม่ห่มได้ไหมครับพี่ยุนกิ ข้าร้อนมากเลยคนตัวเล็กบ่น พลางทำหน้ามุ่ย

 

 


สรรพนามที่เปลี่ยนไป เป็นเพราะยุนกิแวะเวียนมาดูแลคนป่วยหลายวัน ทำให้แทฮยองกล้าเปิดใจยอมรับเขาเป็นพี่ชายอีกคนมากขึ้น อาการหวาดกลัวเริ่มหายไปตามวันเวลา จนเขาเองก็แอบโล่งใจ ที่คนๆนั้นไม่แผงฤทธิ์อะไรขึ้นมาอีก

 


 

ไม่คิดเลยเขาจะพลาดท่าเสียที จนแทฮยองได้รับอันตราย

 

 


หากคู่ชีวิตของน้องชายบุญธรรมของเขาเป็นอะไรไป ยุนกิคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองแน่

 


 

ไม่ได้ หิมะข้างนอกตกหนักขนาดนั้น เดี๋ยวจะป่วยหนักกว่าเดิม ข้าไม่อยากฟังเจ้ากระต่ายยักษ์นั่นโวยวายหรอกนะ – ไหนดูสิ สีหน้าดีขึ้นมากแล้วนี่

 

 


ก็ข้าร้อนนี่ ..เมื่อไหร่องค์ชายจะกลับมาครับ

 

 


อืม อีกไม่นานหรอก

 

 


เมื่อวานพี่ก็พูดแบบนี้นี่ครับแทฮยองเข้าใจดีว่าองค์ชายจองกุกไปทำงาน แต่ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นคู่ชีวิตกัน ย่อมห่วงหาอาทรกันอยู่แล้ว ยิ่งไม่ได้เจอกันร่วมสัปดาห์แบบนี้

 


 

และเขากับองค์ชายก็ยังไม่ได้ผูกจิตเข้าด้วยกัน ทำให้ไม่สามารถส่งกระแสจิตหากัน และอ่านความคิดของอีกฝ่ายได้

 

 


ยอมรับก็ได้ว่าตอนนี้แทฮยองกำลังคิดถึงองค์ชายจองกุกมากๆ

 

 


เถียงข้าได้แล้ว ดูเหมือนว่าจะหายแล้วซะมั้ง

 

 


ข้าเปล่าเถียงนะครับ

 


 

ฮ่ะๆ หายไวๆก็ดีแล้ว – ข้าแวะเอายามาให้น่ะ

 


 

สิ้นเสียงของพ่อมดหนุ่ม แทฮยองก็ร้องโอดครวญอย่างงอแง เขากินยาครบกำหนดแล้ว ทำไมถึงต้องเอายามาให้เขากินอีก ก่อนจะก้มหน้างุดเมื่อดวงตาสีดำขลับตวัดมองเขาอย่างดุๆ จนต้องจำใจยืนมือไปรับถ้วยโอส และเอ่ยขอบคุณด้วยเสียงอ่อย

 

 


ขอบคุณครับ ลำบากพี่แย่เลย

 


 

ไม่ลำบากอะไร มันเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรที่ยุนกิจะปรุงยาให้กับแทฮยอง ในอีกไม่นานแทฮยองก็จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวผู้มีพระคุณของเขา และเขาเองก็มีหน้าที่ต้องปกป้องและดูแลราชวงค์จอน ตามคำสัตย์สาบานตอนที่องค์ราชาช่วยชีวิตเขาเอาไว้ จากโศกนาฏกรรมของเผ่าพันธุ์ตัวเอง

 


 

เขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายครอบครัวของเขาเป็นครั้งที่สองอีกแน่

 

 


โอเมก้าก็แบบนี้แหละครับ อ่อนแอ ..

 


 

หึ ไม่ใช่เพราะเจ้าเป็นโอเมก้าหรอก คำพูดของยุนกิที่ตัดบทคนตัวเล็กที่นั่งน้อยใจในชาติกำเนิดตัวเอง ทำเอาแทฮยองสบตาคนตัวซีดด้วยความสงสัย

 

 


ท่าทางอยากรู้อยากเห็นของคนทำเล็ก ทำเอามุมปากพ่อมดยกยิ้มอย่างห้ามไม่ได้ พลางกวักมือให้แทฮยองโน้มหูมาใกล้ๆ ก่อนที่โอเมก้าตัวน้อยจะหน้าแดงซ่าน

 

 

 

“– อีกไม่กี่วันจะถึงฮีทวีคแล้ว ร่างกายเจ้าจะแปรปรวนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ยังไงก็เตรียมตัวไว้ล่ะ

 

 



!!!

 

 



 

ตึกตัก ตึกตัก

 

 


เป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมงแล้วที่พ่อมดหนุ่มกลับออกไป แต่หัวใจตัวน้อยของแทฮยองยังคงเต้นระรัวไม่หยุดจากคำพูดประโยคสุดท้ายที่ทำเขาหน้าแดงก่ำ

 

 

            กายสีน้ำผึ้งพลิกตัวกลิ้งไปมาบนที่นอนหลังใหญ่ จนตัวม้วนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ยามที่เผลอคิดถึงเหตุการณ์เมื่อที่องค์ชายแอบปีนระเบียงขึ้นมาวันนั้น ความรู้สึกและสัมผัสขององค์ชายทำให้คนตัวเล็กใบหน้าเห่อร้อน ฟันเล็กขบกัดชายผ้าห่มอย่างเขินอาย

 

 


            กลิ่นอัลมอนด์อ่อนๆอันเป็นกลิ่นประจำตัวองค์ชายทำเขาเผลอไผลทุกครั้ง ยามที่ริมฝีปากหยักมอบจุมพิตแสนหวานให้

 

 


   ตึกตัก ตึกตัก

 


 

             “บ้าจริง ทำไมหัวใจเต้นแรงแบบนี้นะ

 

 


             มือเล็กคว้าถ้วยโอสถที่ยุนกินำมาให้ขึ้นมา แต่ทว่าทันทีที่รสชาติขมเฝื่อนแพร่ซ่านไปทั่วลำคอจนโอเมก้าตัวน้อยต้องนิ่วหน้า ก่อนจะรีบวิ่งไปบ้วนทิ้งในห้องน้ำ

 

 


                แค่ก แค่ก – ขมเป็นบ้า

 

 


                แทฮยองรองมือจากน้ำที่เปิดก๊อกทองเหลืองมาบ้วนปากอีกหลายรอบ แต่ความขมก็ยังติดคออยู่ จนคนตัวเล็กไม่กล้าที่จะดื่มมันอีก

 



       ตาคู่สวยกรอกไปมาอย่างใช้ความคิด หากนางข้าหลวงมาเก็บถ้วยที่ยังมีโอสถอยู่เต็มออกไป เขาจะต้องโดนดุแน่ที่ไม่ยอมกินยา

 

 


        จะทำยังไงดี

 


 

         พลันสายตาก็หันไปเห็นน้ำจากก๊อกที่เขาเปิดไว้ ทยอยไหลลงไปตามท่อระบายน้ำของอ่างล้างมือ

 

 


         ไม่รอช้า ร่างบางเดินกลับมาคว้าถ้วยโอสถและตรงดิ่งมายังห้องน้ำทันที มือเรียวประคองเทโอสถในถ้วยให้ไหลลงตามไปท่อระบายน้ำอย่างช้าๆ

 


 

         “แค่นี้ก็เรียบร้อยร่างบางยกยิ้มอย่างพึ่งพอใจ ก่อนจะนำถ้วยโอสถมาวางไว้ที่เดิม

 

 


         ร่างเล็กล้มตัวลงนอนที่เตียงขนาดใหญ่ ก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่านอกกำแพงเมืองหลวง กำลังมีรถมนต์ม้าของคนที่เจ้าตัวรอคอยเคลื่อนที่เข้ามาอยู่




TALK

 

                มาอัพแล้วค่ะทุกคน รอบนี้หายไปนานมาก คิดถึงกันไหมมม ^ ^ ขอโทษจริงๆค่ะไรต์ติดสอบมิดเทอม แทบตายแน่ะ แต่ตายไม่ได้ต้องกลับมาอัพฟิคก่อน ฮ่าๆ ตอนนี้เปิดตัวตัวละครสำคัญอีกตัวของเรื่อง คือคนหน้าเหมือนของน้องแทนั้นเอง  แต่ฮีร้ายกาจกว่าน้องแทคูณสิบเท่า  ถ้าใครอ่านดีๆก็จะเห็นชื่อของฮีที่ไรต์แอบสปอยด์ไว้แล้วนะว่าเป็นใคร ส่วนจะแค้นอะไรกับยุนกิ แล้วจะทำอะไรน้องแท ต้องรอติดตามนะคะ ขอย้ำอีกรอบว่าเรื่องนี้ค่อนข้างแฟนตาซี ดังนั้นจะไม่ใช่แค่หมาป่าเท่านั้นนะคะ จะมีเผ่าพันธุ์อื่นมีโผล่ให้ลุ้นกันอีก อย่าลืมคอมเม้นกับเล่นแท็กน้าาา เอนจอยค่ะทุกคน



28/02/2561

03/03/2561 แก้ไขคำผิด



ร่วมพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์ @BAMATTY_ หรือ #กุกวีหมวกแดง นะจ๊ะ  


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 617 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,850 ความคิดเห็น

  1. #1835 0967180646bell (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2563 / 23:48
    น้องแทดื้อมาก55555
    #1,835
    0
  2. #1794 -taetae_rukna- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 22:32
    หนูลูกแสบมาก5555
    #1,794
    0
  3. #1770 BaimonWarachaya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 22:06
    น้องงงง ทำไมดื้ออ
    #1,770
    0
  4. #1702 TONNAMT (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 01:16
    น้องงงงง หนูดื้อมากเลยลูก
    #1,702
    0
  5. #1685 thanapornwirat47 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 23:22
    ยาแก้ฮีทแน่ๆ น้องแททททททททท
    #1,685
    0
  6. #1676 55667613 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 12:50
    น้องงงหนูดื้อรั้นมากกลูก
    #1,676
    0
  7. #1649 _jppm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:39
    น้อง! ทำไมดื้อแบบนี้
    #1,649
    0
  8. #1637 mgffffff (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:11
    เฮ้ยเฮเลล คือใครทำไมหน้าเหมือนกัน แล้วแททิ้งยาอะไรลูกก
    #1,637
    0
  9. #1612 takasang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:49
    ยัยน้องงง ล่อเสือดีๆนี่เอง
    #1,612
    0
  10. #1592 Destiny_lover (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:31
    วนอ่านรอบที่2แล้ว ชอบมากเลยค่ะ
    #1,592
    0
  11. #1579 Ppam012197 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 11:24
    ยาที่เทนี่ใช่ยาแก้ฮีทมั้ยนะ ถ้าใช่นี่ก็ต้องโดนแล้วนาาา อรุ่มมมม
    #1,579
    0
  12. #1546 Destiny_lover (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 23:05
    น้องดื้อออ่ะ
    #1,546
    0
  13. #1531 i_innnnm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 13:17
    หนูทิ้งยาทำไมคะ หึ๊? อย่างนี้ต้องโดนพี่จองกุกทำโทษนะคะะะะ
    #1,531
    0
  14. #1518 อาหยิกมาแล้ว!! (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 01:37
    เด็กดื้อออออ หนูทิ้งไม่ได้น้าาาาาา
    #1,518
    0
  15. #1499 yoongi-swa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 15:32
    เด็กดื้อออ ทำไมไม่กินยาคะหื้ม
    ต้องให้พี่จองกุกมาทำโทษแล้ว!
    #1,499
    0
  16. #1492 MindayJK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 01:00
    ดื้ออ่ะน้อง อยากตี
    #1,492
    0
  17. #1466 clrv (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 07:21
    เด็กดื้อออออ ไม่ยอมกินยาแถมเททิ้งอีกต่างหาก โดนทำโทษแน่ๆเลยหนูน้อยหมวกแดงของชั้น;_; แล้วก้นะยาแก้ฮีทมั้ยอ่ะที่น้องเททิ้งอ่ะ ถ้าใช่นี่คือน้องโดนแน่ๆเรยรู้กก:)
    #1,466
    0
  18. #1453 kate0901 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 06:56
    ดื้อได้น่ารักมากน้งแททท ไรท์แต่งน่ารักมากเลยค่า เป็นกำลังใจให้น้าาา
    #1,453
    0
  19. #1451 xxxkaning (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 15:54
    น้องต้องโดนองค์ชายทำโทษแน่ๆ ทำไมน้องดื้อ
    #1,451
    0
  20. #1447 Kuntaoping (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 12:48
    ชอบวิธีการดำเนินเนื้อเรื่องของไรท์มากๆเลยค่ะ เป็นอีกเรื่องที่บรรยายอ่านง่ายและภาษาสวย
    #1,447
    0
  21. #1434 dearrm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 08:20
    อยากจะด่าเฮเลล วีผู้บังอาจรังแกลูกชั้นแต่ก็ด่าไม่ลงเพราะดันหน้าเหมือนลูก เหมือนน้องเป็นลูกแฝดเวอร์ชั่นร้าย ส่วนอีกคนเป็นคนดื้อไม่ยอมกินยา 5555555555
    #1,434
    0
  22. #1418 maer_c15 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 14:49
    น้องเปนเด่กดื้อออ แงงงงง เอ็นดูวววว
    #1,418
    0
  23. #1406 hwangirl (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 10:21
    น้องแทแอบเทยาทิ้ง ต้องโดนตีนะคะรู้มั้ย เป็นเด็กดื้อจีงๆเลย
    #1,406
    0
  24. #1384 Crazy Vampire (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 18:30

    แอบเทยาทิ้งนี่ดื้อจริงๆเลย
    #1,384
    0
  25. #1363 Ppttyc_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 23:05
    ต้องช่วยน้องให้ได้นะอย่าให้น้องเป็นอะไรนะ
    #1,363
    0