[ตีพิมพ์] KOOKV | Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง | มีรูปเล่มและ E-book พร้อมจำหน่ายแล้ววันนี้!

ตอนที่ 6 : Alpha Red hood : 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,950
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 771 ครั้ง
    12 ธ.ค. 61

[kookv] Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง




Alpha Red hood : 05




ยังไม่ได้ตรวจสอบคำผิดนะจ๊ะ







 

                เสียงกระทบเท้าของสัตว์สี่ขาที่ถูกใช้เป็นตัวขับเคลื่อนยานพาหนะอย่างม้าสายพันธุ์ดีอย่างฟรีเชี่ยนสีดำสนิททั้งสี่ตัวเคลื่อนที่ไปตามเส้นทางที่ปกคลุมไปด้วยหิมะที่สีขาวโพลนด้วยจังหวะสม่ำเสมอ รถม้าที่สั่นโครงเครงไปมาทั้งคันทำให้ศีรษะที่สวมฮูดสีแดงโยกไปมาตามจังหวะ เปลือกตาสีมุกที่ปิดสนิททำให้รู้ว่า เจ้าของฉายาหนูน้อยหมวกแดงคนนี้เหนื่อยล้ากับการเดินทางไกลหลายชั่วโมงมากแค่ไหน

 


 

                องค์ชายจองกุกละสายตาจากกองเอกสารราชกิจที่อยู่ในมือ ก่อนจะรวบตัวคนที่หลับคอพับคออ่อนอยู่ข้างๆมาหนุนตักตัวเองอย่างแผ่วเบา เกรงว่าจะไปรบกวนการนอนของคนที่หลับตาพริ้มมือหนาไล่สัมผัสไปตามใบหน้าเนียนใสที่ประกอบไปด้วยคิ้วทรงปีกนก ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลที่บัดนี้ถูกปิดด้วยเนื้ออ่อนสีมุก แม้จมูกโด่งรั้นจะมีไฝเม็ดเล็กๆอยู่ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ใบหน้าดูมีข้อตำหนิเลยสักนิด กลับกันยิ่งทำให้ดูมีเสน่ห์ และน่าดึงดูดขึ้นไปอีก ไหนจะแก้มนุ่มนิ่มกับริมฝีปากสีเชอรี่น่าสัมผัสนั่นอีก งดงามราวกับรูปสลักของเทพธิดาไม่มีผิด

 

 


                กลิ่นฟีโรโมนจางๆที่ลอยขึ้นมา จนชายหนุ่มก้มหน้าลงไปหอมแก้มเจ้าคนนุ่มนิ่มที่อยู่ในนิทราอย่างห้ามไม่ได้ ถึงแทฮยองจะสวมใส่ผ้าคลุมของเขาที่สามารถกลบกลิ่นหอมหวานของเจ้าตัวได้ แต่ถ้าอยู่ในระยะที่ชิดกันมากแบบนี้ ก็สามารถได้กลิ่นอันหอมละมุนได้อย่างง่ายดาย ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงกลิ่นจางๆ แต่ก็ทำให้ร่างกายของจองกุกปั่นป่วนได้ไม่น้อย

 


 

                ริมฝีปากหยักเลื่อนจากแก้มใสไปยังส่วนที่เป็นอวัยวะเดียวกัน ก่อนไล่สัมผัสสันจมูกโด่งและกลับมาที่ริมฝีปากนุ่มนวลเหมือนพุดดิ้งที่เขาชอบอีกครั้ง ชายหนุ่มยังคงคลอเคลียระหว่างแก้มกับปากนุ่มนิ่มอยู่ไม่ห่าง จนคนตัวเล็กต้องย่นคอหนี และมือเล็กที่เริ่มปัดป่ายอะไรบางอย่างที่มารบกวนห้วงนิทราเข้า โชคดีที่คนนอนหนุนตักเขาอยู่ไม่ตื่นขึ้นมา ไม่งั้นคงต้องโวยวายที่เขาแอบลักหลับแน่

 

 


                ถึงแม้ว่าจะเป็นคู่แท้แห่งโชคชะตากัน แต่ดูเหมือนว่าคนในอ้อมกอดจะตั้งกำแพงขวางจองกุกเอาไว้ แทฮยองยังไม่เปิดใจยอมรับเขาเป็นคู่ชีวิต เขาถึงไม่สามารถอ่านใจของเจ้าตัวเล็กได้ ซึ่งจองกุกจะไม่ทำให้แทฮยองรู้สึกอึดอัดโดยไปเร่งเร้าให้ยอมรับเขาแน่ จองกุกเข้าใจดีว่าการจะยอมรับและรักคู่ชีวิตที่เพิ่งเจอกันได้ไม่กี่วันคงจะไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับแทฮยองที่ใช้ชีวิตอยู่แต่ในรังมังกรของลอร์ดแทรัง แต่สำหรับเขา คนที่รอคอยการพบกันของคู่ชีวิตมาตั้งแต่อายุสิบแปด และหลงรักลูกหมาที่ช่วยชีวิตไว้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ มันคือสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุด ใครจะคิดล่ะว่าเจ้าตัวเล็กที่นั่งสั่นเทาอย่างหวาดกลัวตอนที่เขาไปช่วยกับคนที่นอนหนุนตักเขาในตอนนี้จะเป็นคนๆเดียวกัน – เป็นคู่ชีวิตของเขาไงล่ะ

 

 


            จองกุกไม่ได้ยอมรับแทฮยองเพียงเพราะสัญชาติญาณคู่ชีวิต แต่ยอมรับเพราะเขารักแทฮยองเขามั่นใจตัวเองดี

 


 

                ทิวทัศน์โดยรอบที่เริ่มเปลี่ยนไป ทำให้องค์ชายจองกุกรู้ว่าใกล้จะถึงจุดหมายแล้ว แนวต้นสนที่บางตาลงถูกแทนที่ด้วยบ้านเรือนของประชาชน รถม้าเริ่มชะลอความเร็วเนื่องจากอยู่ในเขตชุมชน สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้ามากมาย มีประชาชนคนขวักไขว่ไปมาเต็มไปหมด บางคนซื้อข้าวของจนเต็มสองมือ ลูกเด็กเล็กแดงปาหิมะใส่กันอย่างสนุกสนาน บ้างก็กำลังช่วยกันปั้นตุ๊กตาหิมะอย่างมีความสุข

 


 

                ดูเหมือนว่าคนที่หนุนตักเขาอยู่จะตื่นแล้ว เจ้าตัวเล็กขยับตัวยุกยิกไปมา ก่อนที่เปลือกตาสีมุกจะเปิดขึ้น นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลแทบถลนออกนอกเบ้าเมื่อพบว่าตัวเองนอนหนุนองค์ชายจองกุกอยู่

 

 


                ปั๊ก!

 


 

                ด้วยความตกใจทำให้แทฮยองดีดตัวขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วและไม่ทันได้ระวังจนศีรษะกระแทกเข้ากับคางขององค์ชายอย่างจัง ใบหน้าทั้งคู่เหยเกด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่มือเรียวจะทรุดเข้าไปกรอบกุมใบหน้าขององค์ชายจองกุกเอาไว้

 

 


                “องค์ชาย – องค์ชายเจ็บไหมครับ ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ” แทฮยองจับหน้าของจองกุกหันไปหันมาเพื่อหาบาดแผลเพิ่มเติม ปลายคางที่แดงนิดๆขององค์ชายทำให้คนตัวเล็กกังวลเป็นหนูติดจั่น

 

 


                สายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของโอเมก้าตัวน้อยทำให้เลือดในกายสูบฉีดแรงขึ้น แทฮยองคงไม่รู้ตัวเลยนิดว่าตอนนี้เจ้าตัวปีนขึ้นมานั่งคล่อมตักเขาอยู่ ใบหน้าหวานเลื่อนเข้ามาใกล้เขา ก่อนที่จะเป่าลมหายใจจากปาก ลงที่คางมนของจองกุกอย่างแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นที่จรดปลายคางและลำคอของชายหนุ่มทำให้รู้สึกวาบวามอย่างบอกไม่ถูก

 

 


แทฮยองผละออกไปจ้องหน้าจองกุกตาแป๋ว ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อเอวบางถูกรวบเข้าไปแนบชิดกับแผ่นอกแกร่งจนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกัน

 

 


“แทฮยอง ใครสอนให้เจ้าทำแบบนี้กัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ติดดุๆขององค์ชาย ที่กระซิบลงข้างหู ทำให้คนอยู่บนตักเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยเป็น ลมหายใจอุ่นๆที่รดต้นคอ ยิ่งชวนให้รู้สึกร้อนลุ่ม มือเล็กพยายามดันร่างของคนตัวสูงที่เบียดเข้าหาออก แต่กลับไม่เป็นผลเลยสักนิด

 

 


อัลฟ่าทำไมแรงเยอะแบบนี้!

 

 

 

“พะ พี่นัมจุนทำแบบนี้ให้ข้า ตอนข้าเจ็บเพราะหกล้มครับ” น้ำเสียงตื่นตระหนกแบบกระต่ายตื่นตูม ยิ่งทำให้คนขี้แกล้งได้ใจ ปากหยักกดจูบลงที่ติ่งหูเล็ก ก่อนจะเป็นฝ่ายเลิกเบียดตัวเข้าหาเสียเอง หลังสัมผัสได้ว่าสะโพกอวบเสียดสีไปมากับสิ่งที่อยู่ใต้ร่มผ้าจากการอยู่ไม่สุขของคนถูกแกล้ง

 

 


ต้องหยุดแกล้ง ก่อนที่แทฮยอนจะเผลอซนไปปลุกองค์ชายน้อยเข้า

 

 


แล้วถ้าวันนึงข้าเจ็บมากกว่านี้ เจ้าจะเป่าแผลให้ข้า เป็นห่วงข้าแบบนี้ไหม

 

 


ปะ เป็นห่วงอะไรกัน! – ว่าแต่ทำไมองค์ชายต้องเป็นแผลล่ะ ห้ามเป็นแผลสิเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยตาแป๋วที่นั่งอยู่บนตัก ทำให้จองกุกมั่นเขี้ยวจนอดยกมือขึ้นไปบีบจมูกรั้นไม่ได้ “ – โอ๊ย ข้าเจ็บนะองค์ชาย”

 

 


“เจ็บสิดี นอกจากข้า – ห้ามไปทำแบบนี้กับใครอีก เข้าใจไหม”

 


 

“ทำไมล่ะ ไม่มีกฏข้อไหนห้ามทำสักหน่อย” ร่างบางยู่ปากอย่างไม่เข้าใจ

 

 


“ไม่ทำไมทั้งนั้น สัญญาก่อน”

 


 

“ไม่เห็นมีเหตุผลเลย – อะไรขององค์ชายเนี่ย! ปล่อยข้าเลยนะ” โอเมก้าน้อยโวยวายเสียงลั่นทันที่นึกขึ้นได้ว่า ตัวเองปีนขึ้นมานั่งอยู่บนตักของชายหนุ่ม ก่อนจะต้องเอนตัวหนี เมื่อถูกคนตัวสูงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนฝ่ามืออุ่นต้องยกมาประคองแผ่นหลังบาง เพราะกลัวว่าเด็กดื้อจะหงายหลังไปเสียก่อน

 


 

“ถ้าไม่สัญญา ก็นั่งแบบนี้ไปตลอดทางก็ได้นะ ข้าชอบ”

 

 


มือบางลื่นไปดันหน้าชายหนุ่มที่ขยับใกล้เข้าเรื่อยๆ แค่เป่าแผลทำไมต้องห้ามเขาทำด้วย – ไม่เข้าใจจริงๆ เลยองค์ชายบ้า!

 

 


รอยยิ้มกรุ่มกริ่มของคนตรงหน้า ทำให้โอเมก้าตัวน้อยต้องยกธงขาวเกี่ยวก้อยสัญญาอย่างจนมุม

 

 


ชายหนุ่มยกยิ้มตาหยี ก่อนจะยี้ผมบรอนด์ของคนในอ้อมกอดอย่างเอ็นดู จนคนตัวเล็กปากคว่ำด้วยความไม่พอใจ “ดีมาก ไหนดูสิ – หัวโนด้วย ข้าเป่าใ.. ”

 

 


ข้าไม่เจ็บแล้ว ปล่อยข้าเลยนะ – นั่นมันตลาดนิ่!” คนตัวเล็กที่ไม่รู้ไปเอาเรียวแรงมาจากไหน ผละออกจากอ้อมกอดของเขาไปเกาะกับกระจกรถม้ามองข้างทางที่เต็มไปด้วยร้านค้าด้วยสายตาเป็นประกาย “องค์ชายแวะตลาดได้ไหม แทไม่เคยมาตลาดเลย นะๆ น้าๆ

 


 

ไม่

 


 

นะครับองค์ชาย แทอยากไปจริงๆนะ

 

 


แทฮยองดีดตัวขึ้นมากอดแขนเขาอย่างออดอ้อน พร้อมหัวทุยของคนตัวเล็กถูแขนชายหนุ่มราวกับเด็กอยากได้ของเล่น มิหนำซ้ำยังเผลอแทนตัวด้วยชื่อตัวเองอีก

 

 


ไม่ได้การแล้ว

 


 

ถ้าเจอลูกอ้อนแบบนี้บ่อยๆ เขาต้องหมดตัวแน่ๆ

 

 


ก็ได้ แต่ต้องจุ๊บแก้มก่อนชายหนุ่มทำแก้มพอง และส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้ร่างบางอย่างท้าทาย เพราะคิดว่าแทฮยองคงไม่กล้าทำตามที่เขาต้องการหรอก แต่ก็ต้องนั่งตัวแข็งทื่อเมื่อปากเล็กกดจูบลงที่แก้มสากจนเกินเสียงดัง

 

 


จุ๊บ!

 

 


เอาเถอะ แทฮยองอยากได้อะไร จองกุกคนนี้จะหามาให้ ให้หมดทั้งตัวและหัวใจ พร้อมสมบัติที่มีเลย!

 

 

 

 

 //



 

ใบหน้าที่มักจะเข้มขรึมตามหน้าที่ของรัชทายาท ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มและแววตาอบอุ่น เป็นภาพแปลกตาที่ชาวคาร์ซินฯ ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยหนัก องค์ชายจองกุกผู้เป็นที่รักของชาวเมืองกำลังถูกโอเมก้าผิวสีน้ำผึ้งที่มีหน้าตางดงามราวกับบุตรของพระเจ้าจูงมือเดินเข้าร้านนั้นที ร้านนู้นทีอย่างไม่อิดออด

 

 


ภาพขององค์รัชทายาทที่มาเดินตลาดกับโอเมก้านิรนามกลายเป็นหัวข้อหลักในการสนทนาของวันไปโดยปริยาย อีกไม่นาน เมืองหลวงจะจัดงานใหญ่แน่ๆ ข้าวางร้อยซินเวียร์

 

 


พิธีอภิเษกสมรสไงล่ะ

 

 


ก็ผ้าคลุมสีแดงขององค์ชายที่อยู่บนตัวโอเมก้าตัวน้อย เป็นเครื่องยืนยันได้ดีซะขนาดนั้น

 

  

 

ชายหนุ่มเดินไปตามแรงดึงจากมือเล็กที่กุมมือของเขาอยู่ ก่อนจะยกยิ้มให้กับความเด็กน้อยที่ไม่เคยออกมาเผชิญโลกกว้างของแทฮยอง

 


 

“องค์ชายขอรับ หมดเวลาแล้วครับ” คุณพ่อบ้านซอกจินที่โผล่ออกมาจากมุมตึกไหนสักที่เอ่ยเตือนเนื่องจากตอนนี้พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว ขืนองค์ชายพาคุณหนูแทฮยองกลับวังช้าไปกว่านี้ องค์ชายคงต้องโดนองค์ราชินีบ่นหูช้าแน่ เพราะฉะนั้นจึงเป็นหน้าที่ของพ่อบ้านประจำตัวองค์ชายอย่างเขา ที่ต้องเข้ามาสลายสงครามย่อมๆขององค์ชายกับคุณหนูแทฮยองที่กำลังแข่งกันกินฟองดูช็อคโกแลตอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

 


“หมดเวลาอะไรเหรอครับพี่จิน” เสียงหวานเอ่ยถามคู่ชีวิตของพี่ชาย ในขณะที่ปากเล็กกำลังเคี้ยวฟองดูช็อตโกแลตแก้มตุ่ย

 

 


“หมดเวลาเที่ยวแล้ว ต้องกลับวังแล้วยังไงล่ะคะ” เป็นจองกุกที่ชิงตอบคำถามแทฮยองก่อน

 

 


“คะเคอะอะไรกันองค์ชาย ขนลุกชะมัด” คนตัวเล็กแกล้งยกมือขึ้นมาลูบแขนทำเหมือนขนลุกตามที่พูด ก่อนจะหันหลังเดินหนีขึ้นมานั่งบนรถม้า ซอกจินสังเกตเห็นรอยยิ้มเคอะเขินของโอเมก้าตัวน้อยที่กำลังเดินจ้ำอ้าว ซ่อนรอยยิ้มไม่ให้องค์ชายแสนเจ้าเล่ห์ของเขาเห็นอยู่

 

 

 

//



 

 

รถม้าเคลื่อนเข้ามาในเขตพระราชวังหลวงของคาร์โรซินเวีย ผ่านซุ้มประตูโค้งสีขาวที่มีลายสลักงดงามอยู่ มองผ่านๆก็รู้ว่าเป็นสถาปัตยกรรมชั้นเลิศในยุคโรมันที่มีมูลค่ามหาสาร พื้นถนนถูกปูด้วยหินบะซอลล์เนื้อดีสีครีม ตลอดสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นสเตอบันที่ถูกตัดแต่งเป็นทรงสวย ปลูกเป็นแนวยาวตลอดทาง ก่อนที่รถม้าจะชะลอตัวและหยุดลง บรรดาข้าหลวงและองค์รักษ์ออกมายืนเรียงแถวรอตอนรับองค์รัชทายาทและสมาชิกใหม่อย่างรู้หน้าที่

 

 


“อะ องค์ชาย” เสียงเรียกตะกุกตะกักของแทฮยอง ทำให้จองกุกที่กำลังจะลงจากรถม้าต้องชะงัก หันมาสบตากับคนที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างๆ ริมฝีปากสีเชอรี่เม้มตรงอย่างลดอาการประม่าน

 

 


จองกุกเลิกคิ้วเป็นเชิงคำถาม ท่าทางกล้าๆกลัวๆของแทฮยอง ทำให้ปากหยักยกยิ้มกว้าง มือหนาส่งไปรับร่างบางให้ลงจากรถได้ง่ายยิ่งขึ้น ก่อนจะก้มหน้าลงไปกระซิบอะไรบ้างอย่างที่ทำให้คนตัวเล็กส่งค้อนวงใหญ่ไปให้

 

 


เข้าไปกันเถอะ ทุกคนรออยู่

 

 

 

 โซฟาหลุยส์ตัวยาวในห้องนั่งเล่นของตำหนักกลางในพระราชวังหลวง ถูกจับจองด้วยร่างสง่างามขององค์ราชา และราชินีแห่งอาณาจักรคาร์โรซินเวีย โซฟาตัวเล็กที่อยู่ถัดมาถูกครอบครองด้วยชายหนุ่มผมสีดำขลับ ฝ่ามือสีขาวซีดที่โผล่พ้นร่มผ้าออกมา ข้างหนึ่งกำลังเสกสำแสงสีทองระยิบระยับ อีกข้างกำลังพลิกหน้ากระดาษของหนังสือเวทมนต์โบราณเล่มหนาที่เขาชอบพกติดตัวอยู่ตลอดปากหยักขมุบขมิบฝึกร่ายคาถาอะไรสักอย่าง ใบหน้าไร้อารมณ์ และท่าทางเฉื่อยชาไม่สนใจโลกทำให้เจ้าตัวดูลึกลับและเย็นชา

 

 


โอเมก้าตัวน้อยมองแผ่นหลังของคู่ชีวิตที่เดินนำหน้า ก่อนจะหลุบต่ำด้วยความวิตกกังวล แต่ทว่าความอบอุ่นที่ส่งผ่านมือที่ประสานกันอยู่ ทำให้แทฮยองรู้สึกดีขึ้นไม่น้อย

 


 

การเข้าสังคมดูจะเป็นเรื่องที่แทฮยองไม่ถนัดเอาเสียเลย โดยเฉพาะการพบปะกับราชวงค์แม้ว่าแทฮยองจะผ่านการอบรมมารยาทขั้นสูงมานับครั้งไม่ถ้วน แต่พอจะต้องเอาออกมาใช้ในการเข้าเฝ้าเจ้าแผ่นดินแบบนี้ เขากลับตื่นเต้นและประม่านจนทำอะไรไม่ถูก

 

 


เสด็จพ่อ เสด็จแม่ ชายกลับมาแล้วคนตัวสูงถลาเข้าไปหอมกอดแก้มผู้เป็นบิดามารดาดังฟอด จองกุกยักคิ้วเป็นการทักทายพี่ชายบุญธรรมที่นั่งฝึกร่ายมนต์อยู่ พ่อมดหนุ่มยกยิ้มมุมปากทักทาย ก่อนที่หันไปสบตากับคนที่ยืนตัวลีบอยู่ข้างหลังน้องชาย สายตาเรียบนิ่งกระตุกวูบ เมื่อภาพเหตุการณ์บางอย่างที่อาจจะเกิดในอนาคตปรากฏขึ้นในหัวเป็นฉากๆ ก่อนจะส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งเฟ้อ แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 


 

ตายจริง – เผลอแปปเดียว หนูแทโตขนาดนี้แล้วเหรอลูกองค์ราชินีผละออกจากลูกชาย หันมาคว้าตัวโอเมก้าที่ยืนเก้ๆกังๆเข้าสู่อ้อมกอด ตาเฉียวสำรวจใบหน้ารูปสลักอย่างพินิจพิจารณา แทรังกับซอนฮวาเลี้ยงลูกได้ดีสมใจข้าจริงๆ

 

 


มือเรียวสัมผัสไปตามสาบผ้าหลุมสีแดงที่ไม่ได้เห็นมานาน ก่อนจะตวัดสายตาไปยังลูกชายตัวดี ที่นั่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ – เจ้าเล่ห์เพทุบายเหมือนพ่อไม่มีผิด

 


 

พอถูกพูดถึงครอบครัวเข้าหน่อย ความรู้สึกคิดถึงและโหยหาพ่อกับแม่ที่ปิดกั้นไว้อยู่ก็ทะลักออกมา คนถูกกอดขอบตาร้อนผ่าว ประกอบกับสัมผัสที่อบอุ่นของราชินี ทำให้แทฮยองอดคิดถึงพ่อกับแม่ไม่ได้ แรงสะอื้นเบาๆ และหยดน้ำตาอุ่นร้อนที่เปียกชื้นบนบ่า ทำให้ราชินีต้องปลอบประโลมโอเมก้าตัวน้อยกันยกใหญ่ – โถ่เด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมอกพ่อแม่มาตลอด แล้วอยู่ดีๆก็ถูกส่งมาไกลบ้านแบบนี้ คงจะใจหายและคิดถึงบ้านน่าดู

 


 

หลังจากรับประทานมื้อค่ำร่วมกัน บรรยากาศที่เป็นกันเอง ทำให้แทฮยองผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น เสียงเจื้อยแจ้วของคนอายุน้อยสุดดังไปทั่วห้องนั่งเล่น ดูเหมือนว่าแทฮยองจะทำให้เสด็จพ่อและเสด็จแม่ของจองกุกหลงหัวปักหัวปำในความใสซื่อบริสุทธิ์เข้าเสียแล้ว ไม่เว้นแม้กระทั่งเคานต์ยุนกิที่ยังคงนั่งอ่านหนังสือเวทมนต์อยู่เงียบๆ ยังอดหัวเราะให้กับความไร้เดียงสาของแทฮยองไม่ได้เลย

 


 

ดึกแล้ว พ่อว่าไปพักผ่อนกันเถอะสิ้นเสียงขององค์ราชา ซอกจินก็เดินเข้ามาเตรียมจะพาคุณหนูแทฮยองเข้านอนอย่างรู้หน้าที่ คุณพ่อบ้านเดินนำโอเมก้าตัวน้อยไปทางทิศตะวันตกของปราสาท ซึ่งเป็นคนละทางกับตำหนักขององค์รัชทายาท

 

 


เสียงโวยวายของจองกุก ทำให้ยุนกิที่เดินตามออกมากรอกตาไปมาอย่างเอือมระอา งอแงเป็นกระต่ายโดนแย่งแครอทไปได้

 


 

พี่เป็นพ่อมด พี่ไม่เข้าใจหรอก เป็นเมทกันก็ต้องนอนด้วยกันสิ ทำไมเสด็จแม่ต้องพรากแทฮยองไปจากอกข้าด้วย

 


 

หึ ก็ดูทำเข้าสิ เล่นไปลักไก่มอบผ้าคลุมให้ก่อนแบบนั้น เสด็จแม่คงกลัวว่าจองกุกจะย่องไปกินตับลูกสะใภ้ก่อนเข้าหอน่ะสิ

 

 


พี่จินไม่เคยขัดคำสั่งข้าแบบนี้ –ถึงแม้ว่าซอกจินจะเป็นพ่อบ้านที่ขึ้นตรงกับจองกุกโดยตรง แต่ก็ไม่อาจตามใจองค์ชายด้วยการขัดคำสั่งองค์ราชินีได้ ข้าจะสั่งให้พี่นัมจุนไปอยู่ชายแดนเป็นการลงโทษ

 

 


ไร้สาระน่า เคานต์ยุนกิส่านหน้าให้กับความเอาแต่ใจของน้องชาย ก็คงมีแต่คนในครอบครัวและคนสนิทเท่านั้นแหละที่จะได้เห็นมุมนี้ของจองกุก

 


 

หรือข้าควรให้พี่เสกคาถาให้แทฮยองเชื่อฟังแค่ข้าดี – เดี๋ยว พี่จะไปไหน

 

 


ไปนอนพูดจบ พ่อมดหนุ่มก็เดินจากไป ปล่อยให้น้องชายที่เป็นถึงองค์รัชทายาทยื่นปากคว่ำบ่นงึมงำอยู่คนเดียว

 

 

 

 //


 

 

เสียงกุกกักตรงประตูกระจกบานใหญ่ที่เป็นทางออกไปสู่ระเบียงดังขึ้น ทำให้แทฮยองที่กำลังจะเคลิ้มหลับ ลืมตาโพลนในความมืด นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องไปยังต้นเสียงอย่างหวาดระแวง ภาพเหตุการณ์โดนทำร้ายเมื่อสามปีก่อนฉายขึ้นมา จนร่างบางสั่นผวา มือเล็กควานหยิบตุ๊กตาเซรามิกที่พอจะเป็นอาวุธได้มาถือไว้แน่น

 


 

ใครน่ะ

 

 


เงาตะคุ่มตรงผ้าม่านโปรงแสงทำเอาหัวใจดวงน้อยกลัวจนแทบหยุดเต้น นี่มันวังหลวงนะ ใครกัน – ใครกล้าบุกลุกที่นี่

 

 


แกร๊ก!

 

 


เสียงเปิดประตู และสายลมที่พัดเข้ามาตามช่องว่างที่ถูกเปิดออก ทำให้ผ้าม่านปลิวไสว เผยให้ร่างกำยำของชายคนหนึ่ง  ด้วยความที่เป็นคืนเดือนมืด ทำให้ในยามที่ไม่มีแสงไฟ ห้องจึงมืดสนิท

 

 


ขาสีน้ำผึ้งก้าวถอยหลังอย่างหวาดกลัว ขณะที่ผู้บุกลุกก็สาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทันทีที่ถูกประชิดตัว คนตัวเล็กหลับตาปี้ สองมือที่กำตุ๊กตาเซรามิกง้างขึ้นสูงเตรียมจะประทุษร้ายคนบุกลุกอย่างเต็มแรง

 

 


แต่ทว่า

 

 


มือบางกลับถูกต้านไว้ด้วยแรงที่มากกว่า

 


 

ข้าเอง – จองกุกเสียงคุ้นเคยที่ดังข้างหู ทำเอาทั้งร่างอ่อนยวบ เผลอปล่อยตุ๊กตาเซรามิกล่วงแตกเต็มพื้น ถ้าไม่ถูกแขนแกร่งรวบเข้ามาประชิดตัว แทฮยองต้องลงไปกองที่พื้นด้วยแน่ๆ

 

 


องค์ชาย ท่านทำข้ากลัวแทฮยองโผล่เข้ากอดจองกุกอย่างหวาดกลัว มือหนาลูบศีรษะคนในอ้อมกอดเพื่อหวังปลอบประโลม

 


 

ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ

 


 

เสียงสะอึกสะอื้นของแทฮยอง ยิ่งทำให้จองกุกรู้สึกปวดหนึบในหัวใจ กับการกระทำไม่คิดหน้าคิดหลังของเขามากยิ่งขึ้น เขาลืมไปได้ยังไงว่าแทฮยองฝังใจกับการโดนทำร้ายจากเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน กำปั่นเล็กระรัวลงที่อกแกร่ง แต่จองกุกกลับยืนนิ่ง ไม่ได้มีท่าทางที่จะหลบ “ – อึก คนใจร้าย อึก ข้ากลัวมากแค่ไหนรู้ไหม อึก

 


 

ชู่ว – ข้าอยู่ตรงนี้แล้วคนดี

 

 


“ฮึก ฮึก

 

 


ไม่ร้องนะ ข้าจะอยู่กับเจ้า

 


 

ด้วยความสัจจริง เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้แทฮยองกลัว เขาแค่อยากจะมาบอกฝันดีคนตัวเล็กเท่านั้นเอง

 


 

จริงๆนะ





 TALK

       องค์ชายก็แกล้งน้อง น้องกลัวไปหมด โถ่ลูก มาหาแม่มา แม่จะตบตูดพาเข้านอนเองนะ แต่องค์ชายละมุนเนอะ ดีต่อใจจริงๆ ตอนนี้พาพ่อมดยุนกิแจมเล็กๆน้อยๆ เป็นน้ำจิ้มไปก่อน เดี๋ยวพี่แกจะมีบทบาทอีกเยอะเลย (แอบสปอย) เราอยากมาสารภาพบาปกับทุกคนค่ะ คือ ช่วงนี้อาจจะอัพช้าหน่อยนะคะ(.///.) ช่วงนี้มันยุ่งๆจริงเรียนก็หนัก กิจกรรมก็เยอะ การบ้านเอย ควิชเอย ทำเอาหัวหมุนไปหมด อัพช้าไปนิดอย่าว่าเค้าน้า ไม่ดองแน่นอน แต่คอมเม้นน้อยจังเลย แอบน้อยใจนะเนี่ย ช่วยคอมเม้นหรือเล่นแท็คให้เราหน่อยสิตัวเอง อยากรู้ฟีดแบ็คว่าเป็นยังไง ไม่ดีไม่สนุกจะได้ปรับปรุงกันเนอะ



21/01/2561

18/02/2561 แก้ไขคำผิด



ร่วมพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์ @BAMATTY_ หรือ #กุกวีหมวกแดง นะจ๊ะ  


 

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 771 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,850 ความคิดเห็น

  1. #1833 0967180646bell (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2563 / 22:44
    ชอบพ่อมดหนุ่มยุนกิ5555555 แต่แค่มาบอกฝันดีน้องหรอคะองค์ชาย ใช่หรอ
    #1,833
    0
  2. #1826 mmeaning (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 03:15
    องค์ชายหลงน้องมาก อบอุ่นไม่ไหว น้ำตาปริ่ม🥺
    #1,826
    0
  3. #1823 kthv (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 15:52
    แหมองค์ชายยย แค่มาบอกฝันดีหรอออ ทำเป็นย้ำว่า จริงๆนะไปอีกกกก จะพยายามเชื่อแล้วกันนะคะองค์ชาย ฮ่าๆ
    #1,823
    0
  4. #1812 kookvkookv9795 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 15:28
    "ต้องกลับวังแล้วยังไงล่ะคะ"กรี๊ดดดดดด องค์ชายคะน่ารักค่ะอยากได้ค่ะ🤣
    #1,812
    0
  5. #1811 kookvkookv9795 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 15:13
    ไรท์แต่งเก่งมากๆค่ะเขินไม่ไหวเสียดายทำไมเพิ่งมาเจอเรื่องนี้55555555
    #1,811
    0
  6. #1810 kookvkookv9795 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 15:11
    องชาย์มันร้ายจริงๆถึงขั้นต้องปีนเลยนะ555555
    #1,810
    0
  7. #1809 kookvkookv9795 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 15:10
    น้องแทน่ารักมากไอเด่กบอกให้จุ้บก็จุ้บจะใสซื่อหน่อยๆชอบๆ55555🌝🌚
    #1,809
    0
  8. #1792 -taetae_rukna- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 22:09
    หนูลูกกกกกกหนูลูกไม่ปลอดภับ555😖💘
    #1,792
    0
  9. #1791 warapornneung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 23:06
    ไม่เชื่อออ น้องหนีปายยยย
    #1,791
    0
  10. #1785 Fer_niture (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 10:06
    เอ้ออ เขาแค่อยากมาบอกฝันดีเองนะ จริงนะ จริงๆๆ🌚🌝
    #1,785
    0
  11. #1782 w060846 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 00:20
    บอกฝันดีหลอออไม่เนียนค่ะองค์ชาย
    #1,782
    0
  12. #1768 BaimonWarachaya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 21:50
    หลงน้องหนักมากนะองค์ชายย
    #1,768
    0
  13. #1748 rasita95 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 20:29
    น้องงน่าเอ็นดู แต่องค์ชายดื้อจังเลยยย5555
    #1,748
    0
  14. #1741 RiNoFrEn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 19:26
    องค์ชายนะองค์ชาย ใจตกลงไปที่ตาตุ่มเเล้ว;-;
    #1,741
    0
  15. #1700 TONNAMT (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 00:42
    องค์ชายน่าตี น้องกลัวหมดแล้ว
    #1,700
    0
  16. #1683 thanapornwirat47 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 23:06
    น้องน่าเอ็นดูมากกกกกก
    #1,683
    0
  17. #1674 55667613 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 12:36
    ไปแกล้งน้อง น้องกลัว
    #1,674
    0
  18. #1647 _jppm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:35
    น่ารักมากๆ♡
    #1,647
    0
  19. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  20. #1635 mgffffff (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:06
    อห.องค์ชายบุกถึงห้องเลยหรอออ ใจเย็นไว้นะยังไม่แต่งงานแงงง
    #1,635
    0
  21. #1616 Mokloktsh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:58

    จริงๆนะ จีงๆๆๆๆน้าาาาาาาา

    #1,616
    0
  22. #1610 takasang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:28
    เดี๋ยวองค์ชายพาไปกินตับ55
    #1,610
    0
  23. #1588 have63255 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 11:23

    องค์ชายละมุนมากง่าา เขินเเทนแทฮยอง❤❤✌

    #1,588
    0
  24. #1577 Ppam012197 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 08:48
    องค์ชายยยยยปีนห้องน้องไม่ได้นะ น้องกลัวหมดแน้วแงงงงง
    #1,577
    0
  25. #1552 mmsays (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 02:30
    เอ็นดูน้องงง
    #1,552
    0