[ตีพิมพ์] KOOKV | Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง | มีรูปเล่มและ E-book พร้อมจำหน่ายแล้ววันนี้!

ตอนที่ 5 : Alpha Red hood : 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 796 ครั้ง
    14 ม.ค. 62

[kookv] Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง

 

 

Alpha Red hood : 04

 


 

ยังไม่ได้ตรวจสอบคำผิดนะจ๊ะ

 


        โถงปราสาทที่เคยเต็มไปด้วยความรื่นเริงของผู้คนกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง บัดนี้มีเพียงสาวใช้เบต้าและโอเมก้าที่กำลังช่วยกันเก็บกวาดสถานที่อยู่ งานเลี้ยงวันเกิดของหนูน้อยหมวกแดง หรือคุณหนูแทฮยองที่เป็นขวัญใจของทุกคนในปราสาทได้จบลงราวๆชั่วโมงกว่าแล้ว



ซึ่งตอนนี้เจ้าลูกหมาก็ได้ขึ้นนอนและกินยาตามคำสั่งของผู้เป็นพี่ไปเรียบร้อยแล้วเช่นกัน



คงไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้เห็นภาพขององค์ชายรัชทายาทแห่งคาร์โรซินเวียนั่งเท้าคาง ทำหน้าบูดบึ้ง หลุดจากภาพลักษณ์การเป็นราชนิกุลได้อย่างกับเป็น  คนละคน ด้วยอาการบางอย่างของแทฮยองที่ประทุขึ้นทำให้คนเป็นคู่ชีวิตออกอาการลุกลี้ลุกลนและอยู่ไม่สุขอย่างเห็นได้ชัด



เพราะอาการที่เกิดขึ้นมันก็ส่งผลถึงตัวของเขาด้วย โชคดีที่มันยังประทุออกมาไม่มาก และยังอยู่ในระดับที่เขาพอทนได้ ... – มั้ง



กลิ่นหอมเย้ายวนใจยังคงตราตึงอยู่ปลายจมูก แก้มใสที่แดงระรื่น ปากเล็กที่กัดลงบนริมฝีปากด้านล่างยังคงติดตาเขาอยู่ไม่หาย ถ้าเขาเดาไม่ผิด ... นี่น่าจะเป็นอาการฮีทครั้งแรกของแทฮยอง มันถึงได้เกิดอาการรุนแรงจนเจ้าตัวเล็กถึงกลับไปไม่เป็นเมื่อความต้องการประทุขึ้น



แทฮยองของเขาจะเป็นยังไงบ้าง อาการฮีทครั้งแรกของหมาป่ามันไม่ใช่เรื่องตลกเลยสักนิด โดยเฉพาะกับแทฮยองที่เป็นโอเมก้า ซึ่งปกติเวลาฮีทจะไม่สามารถยับยั้งความต้องการของตัวเองได้เลยจนกว่าจะได้รับการปลดปล่อย



กลิ่นกายของแทฮยองที่เดิมทีก็หอมมากอยู่แล้ว พอเกิดอาการฮีทขึ้นก็หอมรุนแรงยิ่งขึ้น และก็ช่างยั่วน้ำลายมากกว่าโอเมก้าทั่วไปหลายเท่า – เชื่อเถอะว่า เจ้าลูกหมาคงจะไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า ตอนที่เจ้าตัวเผลอช้อนตามองเขา มันดูเชิญชวนขนาดไหน



โชคดีจริงๆที่ตรงนั้นไม่มีอัลฟ่าหรือเบต้าตัวอื่น ไม่งั้นคงได้เกิดเหตุการณ์คลุมคลั่งและนองเลือดเพื่อแย่งตัวแทฮยองแน่



อาการฮีทที่ไม่ได้รับการปลดปล่อย มันช่างทรมานจริงๆ เชื่อเถอะเพราะจองกุกเคยลองแล้ว สำหรับหมาป่าที่ยังไม่เจอคู่ชีวิตการช่วยตัวเองดูจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด แต่ก็แทบจะไม่ช่วยอะไรหากเป็นอาการฮีทที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก สุดท้ายก็ต้องจบลงที่ลากใครสักคนขึ้นเตียง



เรื่องการมีความสัมพันธ์ทางกายเพียงชั่วข้ามคืนเป็นของปกติอยู่แล้วสำหรับอัลฟ่าที่ยังไม่เจอคู่ชีวิต โดยเฉพาะพวกอัลฟ่าชั้นสูงที่มักจะมีบรรณาการมาถวายตัวให้แทบทุกคืน



จองกุกเองก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะลากใครขึ้นเตียงง่ายๆ เขาน่ะอยากทำกับคนที่เขารักมากกว่า จึงเหตุให้บรรณาการที่ส่งมาถวายแก่องค์ชายถึงห้องบรรทมในทุกๆคืน ถูกส่งกลับไปทุกคนยังไงล่ะ



แต่สำหรับโอเมก้าที่มักจะควบคุมตัวเองไม่ได้เวลาฮีท ทำให้จองกุกไม่อยากคิดเลยว่าแทฮยองจะทรมานขนาดไหน ถ้าไม่ติดว่านัมจุนล็อคตัวเขาไว้ที่นี่ ต่อให้ต้องปีนหอคอยสูงเป็นสิบชั้น เพื่อไปช่วยแทฮยองให้พ้นจากความทรมานเขาก็ยินดีที่จะทำ



ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ข้าให้แทฮยองกินยาระงับฮีทไปแล้ว น้องข้าไม่เป็นอะไรหรอก”



นัยน์ตาสีมรกตของนัมจุนจับจ้องไปยังองค์ชายจองกุกที่นั่งลุกลี้ลุกลน ทำท่าจะลุกออกไปเสียให้ได้ จนองค์รักษ์หนุ่มต้องเอ่ยเตือนสติเจ้านายของตนเอง “ถ้าไม่อยากโดนพ่อข้าเชือด ก็ทำงานก่อนไอ้องค์ชายปีศาจ



เจ้าว่าอะไรนะ ยาระงับฮีทงั้นเหรอ” จองกุกทำตาโตราวกับดวงตาของกระต่ายด้วยความสนอกสนใจ นั่นเป็นเพราะยาระงับฮีทไม่ใช่ยาที่สามารถปรุงกันได้ง่ายๆเหมือนยาทั่วไป



การจะปรุงยาตัวนี้ได้ต้องใช้สมุนไพรหายากที่ออกดอกเฉพาะตอนที่อากาศหนาวจัดๆเท่านั้น และหากเกิดความผิดพลาดในขั้นตอนการปรุง แทนที่ยาจะช่วยยับยั้งจะกลายเป็นช่วยกระตุ้นให้มีความต้องการมากขึ้นแทน เพราะแบบนี้ถึงไม่ค่อยมีใครกล้าที่จะปรุงยาตัวนี้ นอกเสียจากจะมีพวกพ่อมดสายขาวผู้เป็นเจ้าของสูตรจะยอมปรุงให้เอง



แต่ทว่าพวกพ่อมดสายขาวก็ไม่น่าจะมีหลงเหลืออยู่อีกแล้วนะ เท่าที่เรียนประวัติศาสตร์มา – ถึงจะแอบหลับตลอดจนโดนท่านอาจารย์ดุเป็นประจำก็ตาม แต่องค์ชายจองกุกก็จำได้ว่าพวกนั้นโดนกวาดล้างไปจนหมดในยุคล่าแม่มด



จะเหลือก็แต่เคานต์ยุนกิ เจ้าชายจากอาณาจักรไดทานอฟเมืองพ่อมดที่ล่มสลาย ที่เสด็จพ่อของเขาช่วยชีวิตไว้ตั้งแต่แบเบาะเท่านั้น นอกจากนี้ก็ไม่มีใครมีชีวิตเหลือรอดอยู่อีกเลย



ประตูไม้สีน้ำตาลอ่อนถูกเปิดด้วยร่างท้วมผู้เป็นเจ้าของปราสาท     ลอร์ดคิมแทรัง เจ้าผู้ปกครองเมืองนครโทนิส สหายคนสนิทของเสด็จพ่อเขานั่นเอง นัยน์ตาสีน้ำทะเลบนใบหน้าของชายวัยกลางคน ทำให้จองกุกอดคิดถึงคู่ชีวิตที่เจอกันไม่กี่ชั่วโมงก่อนอย่างห้ามไม่ได้ อ่า – นี่เขาชักจะหลงแทฮยองมากไปแล้วนะ



ชายหนุ่มทักทายเจ้าของปราสาท ก่อนจะไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบตามภาษาคนคุ้นเคยอีกครั้ง หลังจากที่พวกเขาพูดคุยกันสั้นๆในงานเลี้ยงไปแล้วครั้งหนึ่ง ขณะเดียวกันเก้าอี้ตัวข้างๆนัมจุนก็ถูกเลื่อนออกและถูกจับจองโดยอัลฟ่าหนุ่ม หน้าหวานอย่างซอกจิน พ่อบ้านประจำตัวของเขาที่เพิ่งเดินมาทางมาถึง



ได้เรื่องอะไรบ้างไหมพี่จิน” เสียงทุ่มเอ่ยถามคนเป็นพี่ชายคนสนิทอีกคนที่เพิ่งเดินทางมาสมทบที่นครโทนิส



เป็นอย่างที่องค์ชายและท่านลอร์ดคาดการณ์ไว้จริงครับ พวกกฏบเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว”



ดี เราจะได้เริ่มแผนของเราสักที” เสียงทุ้มหนา ที่แฝงไปด้วยอำนาจของคนเป็นผู้นำอย่างแทรังเอ่ยขึ้น



แต่ทว่าใบหน้าหวานของคุณพ่อบ้านยังคงมึนตึงด้วยความเครียด จองกุกหันไปสบตากับซอกจินนิ่งๆ แววตาของพ่อบ้านหนุ่มฉายความวิตกกังวลในใจอย่างเห็นได้ชัด



มีอะไรหรือเปล่า



“เอ่อ ... คุณโฮซอก ส่งข้อความลับมาครับ”



จองโฮซอก สายลับมือฉมัง หนึ่งในองค์รักษ์ของเขาที่แฝงตัวไปเป็นสายลับในกลุ่มกบฏมามากว่าหนึ่งปีแล้ว ด้วยความที่โฮซอกไม่ใช่ลูกของขุนนาง ทำให้ไม่ค่อยมีใครได้เห็นหน้าค่าตากันบ่อยนัก แต่ด้วยความสามารถและไหวพริบที่มีมากเกินกว่าจะปล่อยให้บวชเป็นบาทหลวงอยู่ในโบสถ์ จองกุกจึงใช้อำนาจที่มีทำให้ชื่อเจ้าอัลฟ่าหัวแดงปรากฏอยู่ในบัญชีคัดเลือกอัศวิน



หากจะเปรียบนัมจุนเป็นมือขวา โฮซอกก็เป็นมือซ้ายของเขาดีๆนี่เอง



“ – คุณโฮซอกส่งข่าวมาบอกว่าสิ่งที่พวกมันต้องการจริงๆ คือ ...เอ่อ”



 “คืออะไรเหรอจิน” เสียงอบอุ่นของนัมจุนผู้เป็นคนรัก ทำเอาหัวใจของ   ซอกจินอ่อนยวบ มือหนาเลื่อนมากุมมือเขาเอาไว้หลวมๆ อย่างรอคอยคำตอบ    ทำให้เขาไม่อยากจะเอ่ยข่าวร้ายที่ได้รับมาให้ทุกคนได้ยิน



... เอ่อ คือ”



ทำไมอ้ำอึ้งล่ะพี่จิน ข้าอยากรู้แล้วนะ” น้ำเสียงและสีหน้าจริงจังของ      องค์ชายจองกุก  ก็ยิ่งทำให้พ่อบ้านหนุ่มไม่กล้าพูดในสิ่งที่รับรู้ออกมา ประกอบกับสายตาเรียบนิ่งของท่านลอร์ดด้วยแล้ว สถานการณ์หน้ากดดันตรงหน้ามันกำลังทำให้จินรู้สึกอึดอัดและอยากเป็นบ้า



คุณหนูแทฮยองครับ พวกมันต้องการจับตัวคุณหนูแทฮยอง”



ข้อความลับที่เอ่ยโดยซอกจิน หยุดการกระทำขององค์ชายจองกุกและนัมจุนที่กำลังแกล้งเหยียบเท้ากันใต้โต๊ะเป็นเด็กๆ ใบหน้าขององค์ชายจ้องมาที่เขาอย่างคาดเดาความรู้สึกไม่ได้



ทุกอย่างเงียบลงจนไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจ พลันจู่ๆบรรยากาศในห้องทำงานของท่านลอร์ดมาคุไปด้วยความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวอัลฟ่าชั้นสูงทั้งสาม ประกอบกับความเย็นของหิมะที่กำลังตกอยู่ที่นอกหน้าต่าง ก็ยิ่งเป็นการทวีคูณความหนาวเย็นจนจินเองยังแอบรู้สึกเสียวสันหลังวาบ



บ้าจริง! ยังมีพวกสมองกลับเชื่อคำทำนายไร้สาระนั่นอยู่อีกเหรอประมุขของปราสาทสถบออกมาด้วยความหัวเสีย



เหมันต์ที่พลัดผ่านจักพาความบริสุทธิ์ดุจหิมะแรก กำเนิดดอกไม้งามเลือดบริสุทธิ์หนึ่งเดียวในแผ่นดิน บุรุษใดกล้าเด็ดดมเชยชม จักเป็นผู้อยู่เหนือสรรพสิ่งและครอบครองอำนาจทั้งปวง



หลายร้อยปีก่อนมีคำกล่าวและคำบอกเล่ามากมายเกี่ยวกับคำทำนายของตระกูลคิมที่ถูกเล่ากันมารุ่นสู่รุ่น ว่ากันว่าตระกูลคิมจะสามารถให้กำเนิดโอเมก้าเลือดบริสุทธิ์ที่ไม่เคยมีมาก่อนในแผ่นดินได้



ทั้งๆที่ความจริงแล้วคนในตระกูลคิมมีแต่ชนชั้นอัลฟ่า และก็ยังคลั่งไคล้ในความบริสุทธิ์ของสายเลือด จึงมีแต่คู่ชีวิตที่เป็นอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์เท่านั้น ที่จะแต่งงานเข้าตระกูลคิมและมีสิทธิ์ในการให้กำเนิดทายาทได้



ดังนั้นทายาทรุ่นแล้วรุ่นเล่าจึงล้วนมีแต่อัลฟ่า มันไม่คุ้มกันหรอกที่จะจบชีวิตด้วยการแอบไปหยอดไข่ไว้ในท้องพวกเลือดผสม  เพราะฉะนั้นจึงไม่มีทางเป็นไปได้เลย ที่ตระกูลคิม...ตระกูลที่ขึ้นชื่อว่าแสนหยิ่งทะนงในสายเลือดของตัวเองจะมีทายาทเป็นโอเมก้า



ยิ่งเป็นโอเมก้าเลือดบริสุทธิ์ตามคำทำนาย ยิ่งไม่มีเป็นไปได้ใหญ่เลย เพราะเพราะโอเมก้าเลือดบริสุทธิ์ไม่เคยมีอยู่จริงในประวัติศาสตร์ของเผ่าพันธุ์หมาป่า



 – แต่ทว่ามันก็เป็นไปแล้ว



เมื่อลูกน้อยคนที่สองของลอร์ดคิม แทรังได้ลืมตาดูโลก และเกิดมาอยู่ใน ชนชั้นที่ไม่เคยมีอยู่ในตระกูล แน่นอนว่าการเกิดมาเป็นโอเมก้าของแทฮยองไม่เป็นที่ยอมรับของคนในตระกูลอยู่แล้ว นอกจากจะทำให้เกิดข้อวิพากย์ถกเถียงกันจากผู้อาวุโสในตระกูลคิมแล้ว พวกเขายังตัดสินอีกด้วยว่าไม่ควรปล่อยให้เด็กที่เป็นจุดด่างพร้อยของตระกูลมีชีวิตอยู่อีกต่อไป



เมื่อการพิสูจน์ว่าโอเมก้าตัวน้อยเป็นเลือดเนื้อเขื้อไขของเขาและซอนฮวาไม่ได้ช่วยอะไร ด้วยสัญชาตญาณความเป็นพ่อที่ต้องปกป้องลูก ทำให้แทรังจำเป็นต้องยกเอาคำทำนายโคมลอยที่เขาถูกกรอกหูเล่าให้ฟังมาตั้งแต่เด็ก มาใช้เพื่อปกป้องแทฮยอง ถ้าแทฮยองเป็นโอเมก้าเลือดบริสุทธิ์จริงตามคำทำนาย เด็กนี้จะทำให้ตระกูลคิมยิ่งใหญ่สมใจพวกผู้อาวุโสอย่างที่ต้องการมาตลอดแน่นอน ด้วยเหตุผลนี้พวกแก็งตาเฒ่าถึงได้ยอมสงบปากสงบคำ ทำเป็นไม่รับรู้ว่าลูกน้อยของเขาเป็นโอเมก้ากันไป



ทันทีที่มีข่าวการกำเนิดของโอเมก้าเลือดบริสุทธิ์หลุดออกไป กลุ่มคนที่เชื่อในคำทำนายและคิดจะล้มล้างอำนาจของราชวงศ์จอนก็ลุกฮือขึ้น – คงจะคิดว่าการได้ครอบครองแทฮยอง จะช่วยให้การยึดแผ่นดินคาร์โรซินเวียง่ายขึ้นล่ะมั้ง



หึ – ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก



ทันทีที่รู้ว่าลูกชายคนเล็กของเขาเป็นโอเมก้าเลือดบริสุทธิ์จริงตามทำนาย ลอร์ดแทรังจึงให้พ่อมดดำที่เขาเคยช่วยเหลือไว้มาทำพิธีมอบดวงจิตของแทฮยองให้กับลูกชายของเพื่อนสนิท ตั้งแต่แทฮยองยังลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงวัน



แม้จะรู้ดีว่าธรรมชาติจะเป็นผู้ทำหน้าที่คัดเลือกคู่ชีวิตที่เหมาะสมให้แก่หมาป่าทุกตัว แต่แทฮยอนของเขานั้นพิเศษเกินกว่าจะให้ใครก็ไม่รู้มาเป็นคู่ชีวิต เขาจึงจำเป็นจะต้องฝากชีวิตของแทฮยอนไว้กับคนที่คู่ควร



แต่ทว่าทันทีที่เด็กทั้งสองเจอหน้ากัน สัญลักษณ์ความเป็นคู่แห่งโชคชะตาก็ปรากฏขึ้นกลางแผ่นหลังของเด็กทั้งคู่ก่อนจะเลือนหายไป ทำให้ลอร์ดแทรังรู้ว่าเด็กทั้งสองเป็นของกันและกัน เป็นคู่ชีวิตกันอยู่แล้ว พ่อมดจึงไม่จำเป็นต้องทำพิธีเพื่อฝืนกฎธรรมชาติให้เสียเวลาเลย



ร่างท้วมของอัลฟ่าวัยกลางคนปรายตามองไปยังลูกชายของเพื่อนสนิท       – แทฮยองน่ะ เป็นของเด็กคนนั้นตั้งแต่เกิดแล้ว พระเจ้าถึงได้ไม่พิโรธลงทัณฑ์    เจ้าเด็กเลือดร้อนที่นั่งทำหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออกอยู่กลางห้อง ตอนที่มอบ   ผ้าคลุมให้กับแทฮยองยังไงล่ะ



ปัง!



เสียงตบโต๊ะดังสนั่นทำเอาซอกจินที่นั่งอยู่ข้างๆสะดุ้งโหยง เพราะตั้งแต่   รู้จักกันมา แม้ว่ารู้ว่าชายหนุ่มเป็นคนเลือดร้อนอยู่พอตัว แต่ทว่าเขาก็ไม่เคยเห็นนัมจุนโมโหจนเลือดขึ้นหน้าขนาดนี้มาก่อน



“ข้าไม่ยอมให้มันมาจับตัวน้องชายข้าไปแน่”




 

แสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านผ้าม่านสีนวลเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้         เปลือกตาสีมุกที่ปิดสนิทต้องหยีตาด้วยความแสบ ดวงตาหวานพยายามปรือตาขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ผมสีบรอนด์ที่ได้รับการดูแลอย่างดียุ่งเยิงไม่เป็นทรง      ร่างบางที่ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนาขยับตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะบิดขี้เกียจอย่างสะลึมสะลือ จนชุดนอนสีขาวตัวโคร่งเลื่อนหลุดจากไหล่เล็กข้างหนึ่ง



ก่อนที่มือบางจะยกขึ้นมากุมแก้มใสที่ขึ้นสีแดงระรื่น เมื่อสายตาหันไปสบเข้ากับบางอย่างที่วางอยู่บนตู้ตัวเล็กข้างเตียงนอนของเขา ถ้วยแก้วใสที่มีคราบของโอสถติดอยู่ โอสถที่ช่วยชีวิตเขาไว้จากความต้องการอันแสนน่าอายที่ประทุขึ้นมาเมื่อคืนนี้



แทฮยองไม่ได้ใสซื่อถึงขนาดไม่รู้ว่าอาการที่เกิดขึ้นเมื่อคืนคืออะไรหรอก อาการที่ว่ามันมีอยู่ในบทประพันธ์ที่เขาแอบเข้าไปอ่านในห้องของท่านพี่บ่อยๆ – เขาจะไม่รู้ได้ยังไงกัน



ก๊อก ก๊อก



เสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นของหัวหน้าแม่บ้านที่เดินเข้ามา ตามด้วยบรรดาสาวใช้อีกสามสี่คน ร่างท่วมของโอเมก้าสูงวัยที่ตรงเข้ามาหาเขา มืออวบยกขึ้นลูบปอยผมชี้โด่ชี้เด่ของคนเพิ่งตื่นอย่างอ่อนโยน



ตื่นแล้วเหรอคะคุณหนู” คนตัวเล็กยิ้มตานี้ให้กับหญิงชราที่ดูแลครอบครัวเขามาชั่วชีวิต



ดวงตาแวววาวราวกับลูกแก้วกวาดสำรวจไปยังเด็กสาวโอเมก้าสามสี่คนที่กำลังเก็บเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ของเขาลงหีบหวายอย่างบรรจง ก่อนเสียงแข็งของคนหน้าหวานจะทำให้บรรดาสาวใช้สะดุ้ง “พวกเจ้าจะทำอะไรกันน่ะ –       ป้าครับนี่มันเกิดอะไรขึ้น”



คุณหนูอย่าดุพวกนางเลยนะคะ พวกนางแค่ทำตามคำสั่งของท่านลอร์ด” หญิงชรารู้ดีว่าคุณหนูของเธอน่ะ เป็นคนขี้หวงแค่ไหน แทฮยองไม่ชอบให้ใครมียุ่งกับของของตัวเองตั้งแต่เด็กแล้ว แต่ในเมื่อเป็นคำสั่งของผู้มีอำนาจสูงสุดในปราสาท เธอจึงจำเป็นต้องขัดใจเด็กผู้ชายที่เธอเองก็รักเหมือนเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆ



ความหมายว่ายังไงครับ แทไม่เข้าใจ”



คนดีของป้า –  ไปอาบน้ำ แล้วรีบลงไปที่ห้องอาหารนะคะ ท่านลอร์ดจะเป็นคนอธิบายเรื่องนี้เอง”



คุณหนูของปราสาทในสเวตเชิ๊ตสีอิฐสาวเท้าไปยังห้องอาหารอย่างเร่งรีบ ชายผ้าคลุมสีแดงที่เกาะอยู่บนไหล่ทั้งสองข้างปลิวไสวไปตามจังหวะการเดิน    แทฮยองไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมจู่ๆ ท่านพ่อถึงสั่งให้พวกสาวใช้ไปเก็บข้าวเก็บของของเขาเสียหมดห้อง พอถามหาเหตุก็ไม่มีใครให้คำตอบ



– นี่เขาขนาดแอบป้ามาเรียไปเค้นคอพวกสาวใช้มา ก็ยังไม่มีใครให้คำตอบกับเขาได้เลยสักคน บ่ายเบี่ยงกันอยู่นั่นแหละ น่าโมโหจริงๆ



เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กดังออกมาถึงทางเดินด้านนอก ดูเหมือนว่าวันนี้บรรยากาศในห้องอาหารจะครึกครื้นกว่าปกติ พื้นที่บนโต๊ะตัวยาวถูกจับจอง       ไปด้วยถ้วยจานอาหารคาวหวานชั้นเลิศที่เลดี้ซอนฮวาลงทุนเข้าครัวด้วยตัวเองตั้งแต่เช้าตรู่ ทั้งนี้ก็เพื่อรับรองแขกคนสำคัญของปราสาท ประกอบกับนานทีๆ     ลูกชายคนโตจะกลับมาบ้าน มันก็ต้องมีอะไรที่พิเศษกว่าปกติหน่อย



องค์ชายจองกุกและพ่อบ้านซอกจินได้รับการต้อนรับจากเจ้าของปราสาททั้งสองเป็นอย่างดี อาหารมากมายถูกตักใส่จานของทั้งคู่ไม่หยุดหย่อนด้วยฝีมือของเลดี้ซอนฮวา – คนนึงก็เป็นคู่ชีวิตของลูกชายคนโต ส่วนอีกคนก็เป็นคู่ชีวิตของลูกชายคนเล็ก จะไม่ให้เธอดูแลอย่างดีได้ยังไงกันล่ะ



ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ายังมาห้องอาหาร ขาเรียวก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีเงินแสนเจ้าเล่ห์ที่จ้องมองมายังเขาอยู่ก่อนแล้ว



มุมปากของจองกุกยกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อเห็นคนตัวเล็กอยู่ในผ้าคลุมที่เขาเคยมอบให้ ผิวสีน้ำผึ้งที่ตัดกับผ้าคลุมสีแดงของเขา ยิ่งทำให้คนตัวเล็กดู    เปล่งประกายราวกับเทพธิดาตกสวรรค์ ไหนจะแก้มใสและจมูกเล็กที่ขึ้นสีแดงระรื่นบนใบหน้างดงามนั่นอีก – สวยชะมัด!



อ้าว แทฮยองมานั่งสิลูก ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ” เสียงทุ้มที่แฝงความอบอุ่นของผู้เป็นพ่อ ทำให้แทฮยองเดินมาล้มตัวบนเก้าอี้ข้างคนเป็นพี่ชายที่ส่งสายตาล้อเลียนมาให้ไม่หยุด



ไม่จ๊ะลูกรัก วันนี้ที่นั่งของลูกคือข้างองค์ชายนะ”



เลดี้ซอนฮวาเอ่ยบอกลูกชาย ก่อนจะดันไหล่เล็กของแทฮยองให้ลุกไปนั่งข้างว่าที่ลูกเขย



แทฮยองลุกเปลี่ยนที่นั่งอย่างว่าง่าย โอเมก้าตัวเล็กคงจะลืมสังเกตไปว่าวันนี้ตำแหน่งบนโต๊ะอาหารได้เปลี่ยนไปจากเดิม เนื่องจากวันนี้มีแขกคนพิเศษมาร่วมรับประทานอาหารเช้าด้วย



แต่เดี๋ยวนะ! ย้ายไปนั่งข้างองค์ชายงั้นเหรอ



จองกุกหัวเราะในลำคอ เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กที่นั่งลงข้างๆยังคงก้มหน้า   ก้มตาหลบหน้าเขาอยู่ – แทบจะมุดลงไปในจานอยู่แล้ว แถมยังทำแก้มพองอีก ประกอบการได้แทฮยองใส่ผ้าหลุมที่เขาเป็นเจ้าของอยู่แบบนี้ ยิ่งทำให้หัวใจของจองกุกเต้นแรงด้วยความอิ่มเอมใจ ช่างน่ารักน่าชังจริงๆ



แทฮยองทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ อาหารไม่อร่อยเหรอ”



ป่าวนะครับ อาหารฝีมือท่านแม่อร่อยที่สุดเลยครับ” เสียงหวานเปล่งงึมงำในลำคอ เพราะไม่แน่ใจว่าเรื่องที่จะพูดต่อไปจะเหมาะสมหรือไม่ ถ้าเขาจะพูดบนโต๊ะอาหารที่มีแขกคนสำคัญของท่านพ่ออยู่ ก่อนที่โอเมก้าตัวน้อยจะทน        ความอยากรู้ไม่ไหว ใบหน้าตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเงยหน้าสบตากับคนเป็นพ่อเพื่อขอคำตอบ



“ – ทำไมท่านพ่อถึงให้คนไปเก็บของในห้องแทหมดเลยครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ”



พ่อว่าจะคุยเรื่องนี้กับลูกอยู่พอดี” มือแกร่งสวบช้อนซ้อมบนจานให้เป็นระเบียบ ก่อนจะหยิบผ้าแนพกิ้นขึ้นมาเช็ดมุมปากอย่างแผ่วเบา “แทฮยอง พรุ่งนี้ลูกจะต้องเข้าวังพร้อมองค์ชาย”



อะ อะไรนะครับ!”






TBC




10/01/2561



ร่วมพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์ @BAMATTY_ หรือ #กุกวีหมวกแดง นะจ๊ะ  





B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 796 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,850 ความคิดเห็น

  1. #1830 0967180646bell (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 07:40
    องค์ชายถูกใจสิ่งนี้5555555
    #1,830
    0
  2. #1822 kthv (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 20:15
    เอาล่ะแทฮยองงง แต่แหม ดูแล้วองค์ชายน่าจะชอบใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียวเชียวนะค้า ฮ่าๆ อารมณ์แต่เช้าเลยสิท่า เอ้ะ หรืออาจจะอารมณืดีตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ ฮ่าๆ><
    #1,822
    0
  3. #1808 kookvkookv9795 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 15:08
    เข้าทางองค์ชายเลยไหมคะ🌝🌚
    #1,808
    0
  4. #1804 ssnowice (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 11:20
    น้องจะไปอยู่กับองค์ชายแล้วววว
    #1,804
    0
  5. #1781 w060846 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 00:26
    เข้าทางองค์ชายเค้าแหละ🌚🌚
    #1,781
    0
  6. #1767 BaimonWarachaya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 21:38
    น้องไม่ปลอดภัยเเล้ววว
    #1,767
    0
  7. #1747 rasita95 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 20:07
    รู้สึกเอ็นดูน้องงแทททท
    #1,747
    0
  8. #1743 02:19 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 12:22

    น้องไม่ปลอดภัยรนบบ่าบ
    #1,743
    0
  9. #1724 Niphatlada (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 00:25

    เเทจะรอดมั๊ยน้าา
    #1,724
    0
  10. #1699 TONNAMT (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 00:28
    องค์ชายต้องดูแลน้องดีๆนะ น้องไม่ปลอดภัยย
    #1,699
    0
  11. #1682 thanapornwirat47 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 22:42
    เจอกันวันเดียวย้ายบ้านเลยยยยยย
    #1,682
    0
  12. #1673 55667613 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 06:36

    ไปอยู่กับองค์ชายแล้วว กรี๊ดดด!!ใจเราบางยัยหนูไปเลยค่ะ
    #1,673
    0
  13. #1645 _jppm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:31
    กรี๊ด ;-; ใจหนูมันบางนะคับบบ
    #1,645
    0
  14. #1634 mgffffff (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:54
    ไม่รอดแน่ๆน้องไม่รอดแน่ๆ😂
    #1,634
    0
  15. #1615 Mokloktsh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:44

    ไปดีหรือจะไปด้วยนํ้าตา 5555

    #1,615
    0
  16. #1609 takasang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:15
    น้องไม่ปอดภั้ยยย
    #1,609
    0
  17. #1576 Ppam012197 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 08:27
    น้องเข้าวังแน้วววเข้าทางองค์ชายเลยนะเนี่ยยยยย
    #1,576
    0
  18. #1563 Peachnohana (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 00:21
    แงงง จองกุกปกป้องน้องด้วยนะะ
    #1,563
    0
  19. #1541 Destiny_lover (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 22:29
    :) รอยยิ้มองค์ชาย
    #1,541
    0
  20. #1496 yoongi-swa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 11:05
    เข้าทางในการฟัดยัยน้องขององค์ชายเลยมั้ยเนี่ย...ยัยน้องมั่ยปลอดภัยแน้วว
    #1,496
    0
  21. #1486 victorymz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 21:17
    นี่มาอ่านอีกรอบเพราะชอบเรื่องนี้มากๆ รักที่สุดไอเลิฟฟฟฟฟฟ><
    #1,486
    0
  22. #1465 clrv (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 18:24
    องค์ชายตอนนี้ในใจคือยิ้มร้ายยิ้มกริ่มแล้วป่ะ เข้าทางพ่อคุณสุดๆ : ) ชั้นล่ะอยากจะแหมให้ถึงดาวอังคารเรยย
    #1,465
    0
  23. #1446 xxxkaning (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 02:29
    น้องแทหนูจะรอดจากความเจ้าเล่ห์ขององค์ชายเขาป่ะ
    #1,446
    0
  24. #1442 Kuntaoping (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 16:13
    ชอบภาษาไรท์มากๆเลยค่ะ เสียดายที่เพิ่งมาเจอ;___;
    #1,442
    0
  25. #1431 dearrm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 00:41
    เอาล่ะ ใครคิดจะทำอะไรลูกชั้นเอ็งดูความอรุ่มขององค์ชายชั้นซะก่อน คิดว่าจะสู้เขาคนนี้ได้ไหมเอ่ย
    #1,431
    0