[ตีพิมพ์] KOOKV | Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง | มีรูปเล่มและ E-book พร้อมจำหน่ายแล้ววันนี้!

ตอนที่ 18 : Alpha Red hood : 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 352 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

[kookv] Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง

 

 

Alpha Red hood : 17

 

 


 


                ที่นี่น่ากลัวจัง




                เรียวขายาวก้าวตามแผ่นหลังของคนที่มีรูปร่างหน้าตาราวกับฝาแฝดเข้ามาในโถงปราสาท อากาศเย็นเฉียบประหนึ่งว่ากำลังยืนอยู่ทามกลางหิมะตกหนัก ทำให้โอเมก้าตัวน้อยที่บนร่างกายมีเพียงชุดนอนตัวบางหนาวสั่นจนต้องยกมือกอดอก




                นัยน์ตาคู่สวยไล่มองไปรอบบริเวณด้วยสายตาหวาดหวั่น บรรยากาศที่เงียบสงบจนดูน่าวังเวง ไหนจะการตกแต่งที่ราวกับอยู่ในปราสาทของปีศาจที่แทฮยองเคยอ่านเจอในนิยาย ช่างดูน่าสะพรึงกลัวและน่าขนลุกไปพร้อมๆกัน




                เมื่อก่อนเจ้าออกจะชอบพวกมันด้วยซ้ำ




                เมื่อก่อน? – ข้าเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกนะวี




                วียกยิ้มร้าย มันก็นานมากแล้ว ก็ไม่แปลกที่เจ้าจะจำมันไม่ได้




                ข้าจำไม่ได้เหรอ – เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิวี ข้าอยากจำได้โอเมก้าตัวน้อยกระโดดเกาะแขนคนตรงหน้า พลางยกยิ้มจนตาหยี




                เจ้ารู้หรือเปล่า ว่าหากอยากได้อะไรจากปีศาจเจ้าจะต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนัยน์ตาสีลาแวนเดอร์จ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาสีน้ำทะเล




                เทวทูตตกสวรรค์ที่อยู่ขั้วตรงข้ามกับพระเจ้าอย่างเผ่าพันธุ์ปีศาจ ผู้มอบในสิ่งที่พระเจ้าประทานให้แก่สวรรพสัตว์ทั้งหลายไม่ได้ โดยการตอบสนองต่อกิเลสและความต้องการที่ไม่รู้จักจบสิ้น บ้างก็ต้องการอำนาจ บ้างก็ต้องการความเป็นอมตะ บ้างก็ต้องการในสิ่งที่ชีวิตนี้ไม่สามารถไขว้คว้ามาได้ จึงเลือกที่จะทำสัญญากับปีศาจที่มีอำนาจในการบันดาลความฝันให้เป็นจริง




 แต่ทว่าไม่มีสิ่งใดที่จะสามารถได้มาโดยไม่มีค่าตอบแทน




เมื่อได้สิ่งหนึ่ง ก็ต้องแลกกับการสูญเสียสิ่งหนึ่ง โดยข้อแลกเปลี่ยนที่ว่าจะเป็นสิ่งที่ปีศาจต้องการ และคนโลภก็มักจะยินยอมให้การทำสัญญากับปีศาจสำเร็จ เพื่อให้บรรลุผลในสิ่งที่ตัวเองต้องการ




มีคนมากมายเลือกที่จะเดินเข้ามาทำพันธะสัญญากับปีศาจ ในขณะเดียวกันก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่ถูกปีศาจล่อลวงมา จนหลวมตัวทำข้อตกลงที่มีผู้ถือครองอำนาจอย่างเทวทูตตกสวรรค์แสนเจ้าเล่ห์และร้ายกาจเป็นฝ่ายได้เปรียบ




เจ้าเป็นปีศาจเหรอวี ไม่เห็นน่ากลัวเลยแหะ – ได้สิ เจ้าอยากได้อะไรแลกเปลี่ยนล่ะ




ความอยากรู้ในสิ่งที่ตัวเองยังหาคำตอบไม่ได้ ก็ทำให้โอเมกาตัวน้อยตกปากรับทำสัญญากับปีศาจร้ายไปโดยไม่รู้ตัว




ข้ามีของสามสิ่งที่ข้ากำลังตามหา และเจ้าก็คือหนึ่งในนั้น – หากวันที่ข้าหาของอีกสองสิ่งเจอ เจ้าจะต้องยินยอมมากับข้าอย่างไม่มีข้อแม้




โถ่ ข้าก็นึกว่าเรื่องอะไร แค่มากับเจ้าเอง – ได้สิ ข้าตกลง




หึ เจ้าเป็นเด็กดีของข้าเสมอเลยนะแทฮยองปีศาจร้ายพูดพลางวางมือบนลุ่มผมนิ่มของโอเมก้าตัวน้อย การที่แทฮยองพูดออกมาว่าจะให้ที่สิ่งที่เขาต้องการ นั่นหมายความว่าแทฮยองได้ยินยอมเพื่อทำพันธะสัญญากับปีศาจร้ายอย่างเขาเรียบร้อยแล้ว




และเด็กคนนี้จะไม่สามารถผิดสัญญาที่ลั่นวาจาไว้ได้




เพราะการผิดสัญญากับปีศาจจะนำพามาซึ่งความหายนะเลวร้ายที่ใครก็ไม่อยากเผชิญ




ก่อนที่คนตัวเล็กจะอ้าปากเหวอ เมื่อจู่ๆผ้าคลุมสีแดงของเขา ที่ควรจะห้อยอยู่บนหุ่นไม้แหวนเสื้อในห้องบรรทมในตำหนักขององค์ชายก็ลอยขึ้นมาปรากฏอยู่กลางอากาศ และค่อยๆเลื่อนมาคลุมที่บ่าของแทฮยอง




ขอบคุณ




ด้วยความยินดี – เอาล่ะเด็กน้อย ถึงเวลาฟังนิทานก่อนนอนกันหน่อยแล้ว




เนิ่นนานมาแล้วที่เทวทูตตกสวรรค์หรือที่ใครต่อใครก็เรียกกันว่าปีศาจร้ายดำรงคู่อยู่กับสรรพสัตว์ทั้งหลายมานับพันปี เพื่อเป็นผู้มอบในสิ่งที่ต้องการแก่เหล่าสรรพสัตว์แทนผู้เป็นพระเจ้าที่ไม่อาจมอบให้ต่อคำร้องขอแสนโลภมากนั้นๆ มีเทวทูตจำนวนไม่น้อยที่ถูกพระเจ้าลงทัณฑ์เนรเทศลงมาจากสวรรค์ ด้วยเหตุที่ทำผิดกฏของพระเจ้า




แต่ไม่ใช่กับเฮเลล วี




เฮเลล วี คือบุตรของพระเจ้าที่ตั้งใจสร้างขึ้นเพื่อมาเป็นจุดถ่วงสมดุลระหว่างแสงสว่างและความมืดมิด สร้างให้วีกลายเป็นเทวทูตที่มีพลังมากที่สุดเพื่อเป็นเจ้าแห่งปีศาจ ปกครองและสร้างความสมดุลระหว่างสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย คอยให้วีควบคุมเหล่าเทวทูตตกสวรรค์ทั้งหลาย ไม่ให้ถูกความชั่วร้ายครอบงำจนไม่อาจกลับสวรรค์อีกได้เลย




วี คือเจ้าแห่งปีศาจที่ทรงพลังมากกว่าอมนุษย์ตนใดในโลกแห่งนี้ ทำให้เหล่าคนโลภมุ่งหวังที่จะร้องขอในสิ่งที่ต้องการกับวีโดยตรง เพราะวีสามารถบันดาลฝันที่พวกเขาต้องการให้เป็นจริงได้ง่ายแค่เพียงปลายนิ้ว




ตลอดหลายพันปีสิ่งมีชีวิตทุกสายพันธุ์ยอมตกอยู่ใต้บัญชาของเจ้าแห่งปีศาจ เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์ตัวเดียว แต่ทว่ากลับมีสิ่งมีชีวิตพวกหนึ่งที่ไม่เคยยอมอ่อนข้อให้กับเขาเลยสักครั้ง




พ่อมด




สิ่งมีชีวิตที่เป็นผู้ควบคุมความสมดุลของธรรมชาติและแร่ธาตุในโลก ลูกหลานที่เกิดจากความมักมากในกามของเทวทูตตกสวรรค์ที่ร่วมรักกับมนุษย์ ทำให้เกิดมามีพลังวิเศษณ์เฉกเช่นปีศาจ ทว่าน้อยคนนักที่จะมีพลังเก่งกาจเทียบเท่าเทวทูตได้




พวกพ่อมดไม่เห็นด้วยกับการที่เพราะเจ้าสร้างวีขึ้นมาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แล้วยิ่งวีต้องกลายเป็นผู้ควบคุมสมดุลระหว่างแสงสว่างของความดีและความมืดมิดของสิ่งเลวร้ายนั่นยิ่งทำให้คนพวกนั้นไม่พอใจเข้าไปใหญ่ เพราะนั่นคือการที่พวกเขาทั้งหลายต้องตกอยู่ภายใต้การควบคุมของอมนุษย์ที่ขึ้นชื่อว่าปีศาจอย่างวี




แต่ทว่ากลับมีพวกพ่อมดจำนวนไม่น้อยที่โอนอ่อนยอมศิโรราบต่อเจ้าแห่งปีศาจ เพราะความงดงามที่ผู้ได้พบเห็นคือสิ่งที่ล่อลวงพ่อมดทั้งหลายยินยอมให้ปีศาจร้ายเข้ามาควบคุมโดยที่วีไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด – พ่อมดดำ




และนั่นจึงเป็นผลเหตุที่พวกพ่อมดขาวจงเกลียดจงชังปีศาจอย่างเขา และใส่ร้ายเขาว่าเป็นคนทำให้พ่อมดขาวบางส่วนลุ่มหลงในกิเลส




ทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลย




การที่ต้องดำรงอยู่ชีวิตกับสิ่งมีชีวิตอย่างโดดเดียวมานานนับหลายพันปี เฝ้าฟังคำอ้อนวอนที่มีแต่ความโลภจนเอือมระอา จึงทำให้เจ้าแห่งปีศาจคิดอยากจะละจากโลก และเดินทางกลับสู่สวรรค์ที่ตนเองจากมา




แต่ทว่าการกลับสวรรค์ไม่ใช่สิ่งที่พระเจ้าต้องการให้วีทำ จึงเสนอในสิ่งที่เจ้าแห่งปีศาจตนนี้ต้องการมากกว่าสิ่งอื่นใด




ครอบครัว




เมื่อพระเจ้าต้องการให้วีทำในสิ่งที่ตนเองต้องการ การทำสัญญากับปีศาจจึงเริ่มต้นขึ้น เมื่อต้องการสิ่งหนึ่ง ก็ต้องยอมเสียสิ่งหนึ่งไปเพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยน โดยยินยอมให้เกิดช่องโหว่จากธรรมชาติเพื่อให้วีสามารถสร้างสิ่งมีชีวิตที่มีหน้าตาเหมือนตัวตน หรือที่เรียกกันว่า ตัวตายตัวแทน ขึ้นเพื่อเป็นข้อต่อรองให้วียอมอยู่โลกแห่งนี้ต่อ




ตัวตายตัวแทนที่วีสร้าง คือเด็กผู้ชายตัวเล็กๆที่กำเนิดจากครรภ์ของหมาป่าเพศเมียตัวหนึ่ง ที่เข้ามาอ้อนวอนขอร้องต่อเขาให้ทำการฟื้นคืนชีพคนรักตัวเอง โดยยินยอมที่จะทำตามประสงค์ของเขาทุกอย่างเพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยน ซึ่งนั่นจึงเป็นโอกาสที่ทำให้วีสามารถสร้างเด็กคนนี้ได้สำเร็จ




ใบหน้ารูปไข่ของเด็กทารกวัยแรกเกิดคือสิ่งที่ทำให้เจ้าแห่งปีศาจแสดงออกซึ่งความอ่อนโยนที่ไม่เคยมีใครพบเห็นออกมา ใบหน้างดงามราวกับบุตรของพระเจ้า ช่างเหมือนกันกับเขาราวกับคนๆเดียว จะมีก็แต่เพียงดวงตาสีลาแวนเดอร์ กับสีน้ำทะเลเท่านั้นที่ทำให้เขาทั้งสองดูแตกต่างกัน




วีเฝ้าทะนุทนอมหนูน้อยคนนี้ไม่ต่างจากตอนที่มารดาเลี้ยงดูเขา เด็กคนนี้คือสิ่งที่เปลี่ยนวีจากปีศาจที่มีจิตใจหยาบกระด้าง เย็นชา และไม่มีความปราณีต่อใคร ให้มีจิตใจที่อ่อนโยนขึ้น สร้างรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะที่วีไม่เคยมี เปลี่ยนปีศาจที่ใครต่อใครก็ต่างเกรงกลัวให้รู้จักกับความรัก ความเมตตา และการให้อภัย ที่วีหลงลืมมันไปนับตั้งแต่จากสวรรค์มา




ดูนี่สิวี ต้นสวีทพีที่ข้าปลูกออกดอกแล้ว




หนูน้อยในวัยแปดขวบตะโกนเสียงดังมาแต่ไกล จนเสียงดังกึกก้องไปทั่วโถงปราสาท ก่อนจะวิ่งไปหาคนอายุมากกว่าที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ด้วยความตื่นเต้น ใช้มือข้างหนึ่งที่ไม่ได้ถือกระถางต้นไม้และเท้าน้อยๆของตัวเองปีนขึ้นไปลงบนตักบาง




วีเอื้อมมือไปพยุงเด็กน้อยให้ขึ้นมานั่งบนตักของตัวเองอย่างที่เจ้าตัวต้องการระวังหน่อย เดี๋ยวก็ตกลงไปหรอก




วีไม่ปล่อยให้ข้าตกลงไปหรอก ข้ารู้




หึ เด็กแสบ เจ้านี่มันน่าจับโยนออกหน้าต่างจริงๆปีศาจร้ายพูดเย้าแหย่ด้วยความมั่นเขี้ยว ก่อนจะใช้ปีกขนนกสีดำขนาดใหญ่โอบกอดหนูน้อยบนตักให้ความทะนุทะหนอม เด็กคนนี้คือสิ่งที่ปลุกจิตใจอันตายด้านของเขาให้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง และเด็กคนนี้ยังเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไม่ต่างจากปีกสีดำที่ด้านหลังของเขา




หนูน้อยผมสีบรอนด์ในชุดแบบตุ๊กตาหัวเราะยิ้มตาหยี ไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวปีศาจร้ายเลยสักนิด วีไม่ทำแบบนั้นหรอก




รู้ก็ดีแล้ว – ไหนดูสิ ดอกสวีทพีของเจ้ากลิ่นหอมเชียว




ข้าชอบกลิ่นนี้ ห๊อมหอม




เจ้าชอบเหรอ ข้าทำให้กลิ่นนี้ติดตัวเจ้าตลอดเวลาดีไหม




ได้เหรอ! วีทำได้เหรอหนูน้อยทำตาโตตื่นเต้นกับสิ่งที่วีสามารถมอบมันให้กับเขาได้




ได้สิ เจ้าอยากได้ไหมล่ะ




อยากได้ซี่ – แต่ว่า ... ข้าต้องให้อะไรตอบแทนวี




เด็กน้อยถาม พลางทำแก้มป่อง ซึ่งเรียกเสียงหัวเราะจากปีศาจร้ายได้ไม่น้อย เจ้าเด็กแสบคงไปได้ยินเวลาที่มีคนมาขออะไรกับเขา แล้วต้องตอบแทนสินะ




เจ้ามีอะไรจะให้ข้าล่ะ




วีแกล้งเย้า ซึ่งความจริงแล้วเขาต้องการจะให้เป็นของขวัญแก่เด็กน้อย ไม่ได้ต้องการจะทำสัญญาปีศาจอย่างที่เด็กน้อยเข้าใจเสียหน่อย




เด็กน้อยเม้มปากแน่น พลางยื่นกระถางต้นไม้ในมือมาให้ตรงหน้าเขาด้วยท่าทางลังเล ข้ามีต้นสวีทพีที่ข้าปลูก




หึ เก็บต้นสวีทพีของเจ้าไว้เถอะ – เจ้าแค่อยู่กับข้าตลอดไปก็พอ




ปีศาจร้ายทอดสายตาเหม่อมองไปนอกหน้าต่างที่มีพายุหิมะกำลังพัดกระหน่ำอยู่ พลางกระชับปีกให้โอบกอดเด็กน้อยมากขึ้นเพื่อสร้างความอบอุ่น มันเป็นความหวาดกลัวที่นับตั้งแต่วีได้เด็กคนนี้มาครอบครอง เพราะเขาตกหลุมรักในความบริสุทธิ์ของเด็กคนนี้ตั้งแต่ได้เห็นหน้า ยิ่งทำให้เขากลัวว่าหากวันใดวันหนึ่งเขาต้องสูญเสียเด็กคนนี้ไป หัวใจของเขาก็คงแหลกสลายอย่างไม่มีชิ้นดี




ข้าไม่ไปไหนหรอก ข้าจะอยู่ให้วีเลี้ยงข้าตลอดไปเลยหนูน้อยพูดเสียงเจื้อยแจ้ว




แต่ทว่าไม่มีอะไรแน่นอนในชีวิต




ใครจะรู้เล่าว่าวันหนึ่ง




สิ่งที่วีกลัวก็ได้เกิดขึ้น




และมันก็พรากลมหายใจของแก้วตาดวงใจของเขาไปอย่างโหดเหี้ยม

 

 

 

 




 


 

 

 

วี




แทฮยองเปล่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อน้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาจากดวงตาสีลาแวนเดอร์ – หยดน้ำตาสีดำ




ปีศาจร้ายรีบปัดคราบน้ำตาออกอย่างลวกๆ พลางยิ้มกลบเกลื่อน อย่าตกใจ น้ำตาของปีศาจก็แบบนี้แหละ




ความเจ็บปวดที่ส่งผ่านมาจากดวงตาคู่สวยของวี ทำให้โอเมก้าตัวน้อยรับถึงได้ทุกความรู้สึก มือบางประคองใบหน้างดงามของบุตรแห่งพระเจ้า กอดจะสวมกอดกายบางเพื่อหวังปลอบประโลม




ปีศาจร้ายซบหน้าลงที่บ่าของโอเมก้าตัวน้อย ปล่อยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดให้ไหลรินจนเปรอะเปื้อนชุดนอนสีขาวสะอาดของแทฮยองที่พยายามจะเข้ามาปลอบประโลมเขา




แต่ทว่าเสียงสะอึกสะอื้นกลับลงหยุด พร้อมๆกับคิ้วเข้มของปีศาจร้ายที่ตีขมวดเข้าหากัน วีผละออกจากแทฮยองก่อนจะที่จะใช้นัยน์ตาสีลาแวนเดอร์มองใบหน้าตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ คิ้วทรงสวยได้รูป กับดวงตากลมโตที่มีนัยน์ตาสีน้ำทะเล รับกับสั้นจมูกโด่งที่แสดงถึงความดื้อรั้นและริมฝีปากอิ่มได้อย่างลงตัว ไล่มองต่ำมายังลำคอระหงส์ที่ด้านซ้ายมีรอยแผลเป็นจากการถูกกัดจากคู่ชีวิตของหมาป่า และหยุดอยู่ที่หน้าท้องแบนราบภายใต้ชุดนอนตัวบาง




ก่อนจะสบตากับนัยน์สีน้ำทะเลอีกครั้ง วันนี้พอแค่นี้ก่อนสำหรับนิทานเรื่องนี้




แต่ข้ายังอยาก ..




“ – มันยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าควรรู้ที่รัก” วีเลือกที่จะตัดสินใจไม่บอกว่าแทฮยองคือหนูน้อยคนนั้น เพราะความโหดร้ายที่เกิดขึ้นต่อจากเรื่องที่เขาเล่าคือสิ่งที่พรากลมหายใจของแทฮยองในชาติที่แล้วไป และมันก็โหดเหี้ยมมากเกินกว่าที่จิตใจของแทฮยองจะรับมันไหวแน่ๆ




อีกอย่างตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่แทฮยองจะต้องรับรู้สิ่งไม่ดี เอาล่ะถึงเวลาที่เจ้าต้องกลับไปหาคนรักของเจ้าแล้ว




เอ่อ ข้า – ไม่รู้สิ ข้าทำผิดต่อองค์ชายไว้ ข้าคงไม่กล้าสู้หน้าเขาโอเมก้าตัวน้อยกัดปากอย่างเป็นกังวล ที่เขาไม่ยอมฟังคำอธิบายจากคนเป็นคู่ชีวิตก่อน เพราะความจริงที่เกิดขึ้นอาจไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดก็ได้




และถ้ามันไม่ใช่อย่างที่เขาคิดจริงๆ เขากล้าสู้หน้าองค์ชายได้ยังไง




องค์ชายจะต้องโกรธเขามากแน่ๆ




ไม่เอาเด็กดี เจ้าไม่ควรคิดมาก – หลับตาลงสิ ข้าจะทำให้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝันวีลูบผมสีบรอนด์ของโอเมก้าตัวน้อยอย่างอ่อนโยน




หวังว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าสร้างเจ้าขึ้นมา




ได้โปรดอย่าเจ็บปวด




อย่าร้องไห้




และ




อย่าให้ใครต้องพรากลมหายใจของเจ้าไปอีกเลย





ลูกข้า ...





//





จองกุกสาวเท้าออกมาจากตำหนักของพี่ชายบุญธรรมด้วยความเร่งรีบ หลังจากเขาได้รับจดหมายจากท่านน้าสะใภ้ผู้เป็นแม่ของดยุคจีมิน ญาติของเขา เนื้อความในจดหมายทำเอาเขาและยุนกิหัวปั่น เพราะกล่าวถึงการที่มีประชาชนในเมืองฟรานเชสพบเห็นบุคคลที่มีหน้าตาคลับคล้ายคลับคลากับคุณชายคนโตของตระกูลพัค ที่สิ้นชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน




พัค โบกอม




เขาต้องรีบพบจีมินให้ด่วนสุด เพราะการปรากฏตัวของโบกอมที่ฟรานเชสนั้นมีความไม่ชอบมาพากล เนื่องจากโฮซอกรายงานมาว่าโบกอมและพ่อมดดำราวสี่ห้าตนกำลังค้นหาบางอย่างกันอยู่ มิหนำซ้ำยังส่งพ่อมดดำและหมาป่าหลายชนชั้นที่เป็นพวก กระจายตัวไปทั่วอาณาจักรคาร์โรซินเวียเพื่อตามหาสิ่งๆนั้นด้วย





มันคืออะไรกัน




ชายหนุ่มนึกเป็นห่วงในความปลอดภัยของพ่อมดยุนกิ ลำพังถ้าอยู่แต่ในวังหลวงนั้นก็ไม่น่าห่วงเท่าไหร่ แต่พี่ชายเขาก็รั้นและยืนยันที่กลับอาณาจักรไดทานอฟให้ได้ ยิ่งเป็นช่วงเวลาที่มีพ่อมดดำเข้าออกอาณาจักรของเขากันเป็นว่าเล่นแบบนี้แล้วด้วย หากยุนกิก้าวเท้าออกจากวังหลวงไป – เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น หากพวกพ่อมดดำรู้เข้า




แทฮยองกับจีมินกลับมาจากตลาดหรือยัง




องค์ชายรัชทายาทของอาณาจักรเอ่ยถามหนึ่งในองค์รักษ์ของเขา องค์รักษ์หนุ่มโค้งคำนับผู้เป็นนายก่อนจะเอ่ยตอบ กลับมาสักพักแล้วครับ – คุณหนูกลับไปพักผ่อนที่ตำหนัก ส่วนท่านดยุคกำลังเดินมาตรงนู้นครับ




ชายหนุ่มมองตามที่องค์รักษ์บอก ก็พบกับจีมินที่กำลังมุ่งหน้ามาหาเขาพอดี




องค์ชายมีอะไรหรือป่าว ทำไมหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ




ข้าตามหาเจ้าอยู่พอดี เมื่อกี้ข้าได้รับสารจากนกฮูกของแม่เจ้าบอกว่ามีชาวฟรานเชสเจอพี่ชายของเจ้า




!!!




อะไรนะ! ข้าขอดูหน่อย ชายหนุ่มส่งจดหมายในมือให้กับผู้เป็นญาติ พลางตบบ่าเล็กอย่างเป็นห่วงและเข้าใจความรู้สึก นัยน์ตาคู่สวยที่ไหล่มองตัวอักษรจากลายมือของผู้เป็นมารดาของจีมินสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนที่จะเม้มปากแน่น ข้า .. –  ข้าจะกลับฟรานเชสตอนนี้




ตอนนี้เรื่องทุกอย่างดูเหมือนจะตาลปัดกันไปหมด หลังจากที่ตอนแรกยุนกิกับเขาช่วยกันวางแผนจะให้ยุนดีง้อของคืนดีดยุคคนสวย แต่ทว่าแผนกลับล่มไม่เป็นท่า เมื่อยุนกิตัดสินใจจะไปไดทานอฟ และจีมินก็ยังจะกลับฟรานเชสอีก




ข้าจะให้นัมจุนไปกลับเจ้า ด้วยความหวังดีจองกุกจึงเสนอให้นัมจุนตามจีมินไปยังเมืองฟรานเชสด้วย ด้วยเหตุที่กลัวว่าจีมินอาจได้รับอันตราย เพราะไม่รู้ว่าคนที่หน้าคล้ายโบกอม จะใช่โบกอมจริงๆหรือไม่




และถ้าใช่ ... – โบกอมยังจะเป็นคนเดิม คนที่เป็นพี่ชายของจีมินหรือเปล่า




ไม่รู้สิ รางสังหรณ์ของเขาบอกว่ามันไม่มีอะไรง่ายดาย ไม่ว่าจะเรื่องของวี หรือเรื่องของโบกอม เพราะเส้นทางที่ไปถึงจุดจบมันถูกโรยด้วยตอกตะปูและหนามกุหลาบมากมาย




และจะไม่มีใครไม่เจ็บปวดกับเรื่องนี้เลยสักคน




ไม่ต้องหรอก พี่นัมจุนเป็นองค์รักษ์ต้องอยู่องค์ชายสิถูกแล้ว




แต่จีมิน เขาอาจไม่ใช่คนเดิม




ข้ารู้ แต่ยังไงเขาก็เป็นพี่ของข้า ..ข้าอยากได้พี่ชายของข้าคืนมาองค์ชาย ความเจ็บปวดที่ส่งผ่านแววตาออกมาทำเอาชายหนุ่มต้องเบ้หน้าหนี เขารู้ดีว่าดยุคจีมินคนนี้มีบาดแผลบอบช้ำในจิตใจมากแค่ไหน แต่ทว่าเมื่อเป็นการตัดสินใจของจีมิน อีกทั้งมันยังเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับครอบครัว เขาก็จะเคารพการตัดสินใจในครั้งนี้




ก็ได้ แต่เจ้าจะต้องกลับมา – อย่างปลอดภัย




ข้าสัญญาดยุคคนสวยยกยิ้มเพื่อไม่ให้จองกุกเป็นห่วงเขา ขณะที่นัยน์ตาคู่สวยมองไปยังตำหนักของคนที่รักสุดหัวใจ ฝากดูแลเขาแทนข้าด้วยนะองค์ชาย





//




อัลฟ่าหนุ่มยกยิ้มอย่างโล่งใจเมื่อเห็นโอเมก้าตัวน้อยนั่งหลับอยู่เป็นโซฟาตัวยาวในห้องหนังสือภายในตำหนักของเขา หลังจากเดินหาแทฮยองเสียทั่วตำหนัก เพราะคนตัวเล็กไม่ยอมตอบข้อความลิ้งค์ที่เขาส่งหา – ที่ไหนได้ว่าแอบหลับอยู่ตรงนี้นี่เอง




ชายหนุ่มชันเข่าลงเพื่อให้ตัวอยู่ในระดับสายตาเดียวกับโอเมก้าตัวน้อยที่นอนหลับตาพริ้ม พลางหยิบหนังสือนวนิยายที่เจ้าตัวชอบออกจากมือเรียว จ้องมองใบหน้าของคนรักอย่างพิจารณา ใบหน้างดงามที่ไม่ว่าจะตื่นหรือหลับเป็นสิ่งที่ชายหนุ่มหลงใหลอย่างหัวปักหัวปำ ไหนจะปากอิ่มแสนหวาน กับปลายจมูกรั้นน่างับนั่นอีก




ยิ่งมองก็ยิ่งมั่นเขี้ยว




ถึงใจจะอยากจับโอเมก้าตัวน้อยมาฟัดแค่ไหน แต่เขาก็ทำได้เพียงสูดหอมความหอมตามเนื้อตัวของแทฮยองเท่านั้น พอดีว่าช่วงนี้แทฮยองนอนน้อยก็กว่าปกติน่ะ จองกุกเลยไม่อยากทำให้คนตัวเล็กต้องตื่น




ชายหนุ่มยกยิ้มเล็กน้อย เมื่อหันไปเห็นข้อเท้าเล็กที่สวมใส่เส้นข้อเท้าที่มีจี้รูปหมาป่าอยู่ มันช่างดูน่ารักเหมาะสมกับแทฮยองของเขาที่สุด เพราะสร้อยเส้นนี้เขาตั้งใจสั่งทำมันขึ้นโดยเฉพาะ เพื่อเป็นของขวัญชิ้นแรกที่เขาจะมอบให้คนเป็นคู่ชีวิต – ไม่สิ ต้องเป็นชิ้นที่สอง เพราะชิ้นแรกคือผ้าคลุมของเขาที่เขามอบให้แทฮยองเมื่อนานมาแล้ว




ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะก้มลงกดจูบที่ข้อเท้าเล็กด้วยความเอ็นดู พลางใช้ปลายนิ้วสัมผัสสร้อยข้อเท้าเส้นเล็กไปมาด้วยสัมผัสที่บางเบา ยกยิ้มด้วยความอิ่มเอมใจและนึกขอบคุณพระเจ้าที่ส่งแทฮยองมาเป็นคู่ชีวิตของเขา




แต่ทว่าชายหนุ่มก็ต้องชะงัก เมื่อคนที่นอนอยู่หอบหายใจแรงขึ้น พลิกหน้าไปมาด้วยความกระสับกระส่าย ราวกับว่ากำลังฝันร้ายอยู่ ปากเล็กพึมพรำไม่ได้ภาษา




จองกุกที่เห็นท่าไม่ดีจึงตัดสินใจปลุกคนตัวเล็ก ออกแรงเขย่าที่กายบางเบาๆ แทฮยอง แทฮยอง




"แฮ่ก แฮ่ก"




"แทฮยอง!"




ก่อนที่โอเมก้าตัวน้อยจะสะดุ้งตื่นจากการหลับใหล แทฮยองลุกขึ้นมานั่งหอบหายใจเหนื่อย ขณะที่นัยน์ตาสีน้ำทะเลมองไปรอบห้องก็พบว่าเขากำลังอยู่ในห้องหนังสือ และข้างๆก็มีองค์ชายจองกุกยืนกุมมือมองเขาอยู่ด้วยความเป็นห่วง




แฮ่ก แฮ่ก พี่จองกุกแทฮยองโผล่เข้ากอดด้วยตัวสูงด้วยตื่นตระหนก




เป็นไปได้ยังไงกัน




ความฝันงั้นเหรอ




ฝ่ามือหนาลูบแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่หน้าซีดอย่างปลอบประโลม  พี่อยู่ตรงนี้เด็กดี ฝันร้ายเหรอครับ




แทฮยองไม่ตอบทำเพียงแต่พยักหน้า ก่อนที่จะซุกหน้าเข้าหาอกคนตัวสูงพร้อมกับกระชับอ้อมกอดแน่น “…”




ไม่มีอะไรแล้วคนเก่ง




ก่อนที่เสียงงึมงำของโอเมก้าตัวน้อย จะเรียกรอยยิ้มกว้างจากชายหนุ่ม แทรักพี่จองกุกนะครับ




พี่ก็รักแทครับ รักมากๆเลยด้วย จองกุกถาม ก่อนที่จะช้อนตัวโอเมก้าตัวน้อยให้ขึ้นมานั่งซ้อนตัก ขณะที่คนตัวเล็กก็ยังคงซุกหน้ากับแผงอกและกอดชายหนุ่มแน่นไม่ยอมปล่อย




“พี่จองกุกอย่าทิ้งแทไปไหนนะครับ




หื้ม ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ พี่ไม่มีทางทำอย่างนั้นอยู่แล้ว




สัญญากับแทก่อนใบหน้าตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเงยหน้ามาสบตากับนัยน์ตาสีเทาอย่างเว้าวอน




สัญญาครับ จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน –




ก่อนที่คำพูดของชายหนุ่มจะขาดหายไป เมื่อโอเมก้าตัวน้อยทาบทับริมปากลงมาที่ปากของเขาอย่างแผ่วเบา มือเล็กยันท้ายทอยของอัลฟ่าหนุ่มเพื่อให้ริมฝีปากของคนทั้งสองแนบนิดกันหนักหน่วงยิ่งขึ้น จองกุกเผยปากเล็กน้อยปล่อยให้ลิ้นเล็กเป็นฝ่ายลุกล้ำเข้ามาข้างในอย่างคนเอาแต่ใจ




ไม่บ่อยนักที่แทฮยองจะเป็นฝ่ายเริ่มเอาอกเอาใจชายหนุ่มก่อนแบบนี้ จองกุกใช้ลิ้นร้อนดูดดุนเกี่ยวตวัดกับลิ้นเล็กอย่างรู้งาน เสียงบดจูบดังดึกก้องไปทั่ว แต่นั่นไม่เอาเท่ากับความกลัวในหัวใจของโอเมก้าตัวน้อย ที่ยังคงคิดมากเกี่ยวกับความฝันที่แทฮยองเองก็ยังสับสนว่าเหตุการณ์พวกนั้นเป็นความจริงที่ถูกวีเปลี่ยนให้เป็นความฝัน หรือเป็นเพียงแค่จินตนาการที่เขาฝันถึงจริงๆ




จ๊วฟ




แทฮยองถอนจูบออกมา ก่อนจะจุมพิตที่ข้างแก้มชายหนุ่มอีกครั้ง จนอัลฟ่าหนุ่มอดหัวเราะด้วยความเอ็ดดูไม่ได้ที่วันนี้โอเมก้าตัวน้อยเอาแต่คลอเคลียเขาไม่ออกห่าง




ตอนแทไปตลาดกับพี่จีมิน พี่จองกุกไปไหนมาหรือเปล่าครับ




ไปครับ พี่ไปจัดการงานกับพี่ยุนกิมา




หื้อ พี่ยุนกิฟื้นแล้วเหรอครับ – นี่พี่จองกุก เอาแขนมาหน่อยไม่พูดเปล่าโอเมก้าตัวน้อยยกถกแขนเสื้อชายหนุ่มเพื่อสำรวจรอยเปื้อนเลือดที่ว่า อีกทั้งจะทำจมูกฟุตฟิตดมหากลิ่นแปลกปลอมที่เสื้อชายหนุ่มด้วย




แต่ทว่ากลับไม่พบอะไรผิดปกติ




เสื้อพี่หลุดหมดแล้วแทชายหนุ่มแกล้งทำเสียงเข้ม เมื่อคนตัวเล็กละความสนใจจากเขาไปยังเสื้อที่เขาสวมใสอยู่แทน




เป็นไปได้ยังไง หรือจะเป็นแค่ความฝันจริงๆ




เสียงโอเมก้าตัวน้อยที่งึมงำในลำคอทำเอาชายหนุ่มฟังไม่ได้ศัพท์ แทพูดว่ายังไงนะครับ เมื่อกี้พี่ฟังไม่ถนัด




เอ่อ – เสื้อครับ เสื้อพี่จองกุกห๊อมหอม




ใช่เหรอ อยู่ดีๆมาถอดเสื้อพี่แบบนี้ คิดจะทำอะไรพี่ป่าวเนี่ยจองกุกยกยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางใช้มือหนาบีบเฟ้นสะโพกอวบของคนที่นั่งอยู่เป็นตักเขา จนโอเมก้าตัวน้อยสะดุ้งใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำ




แทแค่ถกแขนเสื้อเองนะ ไม่ได้ถอดสักหน่อยคนตัวเล็กก้มหน้าซ่อนอาการเขินอาย




คิดแบบนี้ได้ยังไงกัน คนบ้า




ไม่รู้แหละ แทต้องรับผิดชอบ – พี่ว่าห้องหนังสือก็ได้บรรยากาศดีนะไม่ว่าเปล่าชายหนุ่มยังจี้เอวโอเมก้าตัวน้อยจนดีดตัวดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ในอ้อมกอด เรียกเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของคนทั้งสองได้เป็นอย่างดี




คิกคิก ไม่เอาแล้วพี่จองกุก ฮ่าๆ พอก่อนครับ แทเวียนหัวแล้วนะ




คนตัวเล็กเอ่ยปราม เพราะจู่ๆเขาก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมาเสียดื้อๆ อีกทั้งยังรู้สึกพะอืดพะอมแปลกๆด้วย




ฟอด




“อ๊ะ!” แทฮยองที่กำลังหน้ามืดตาลายอยู่ร้องเสียงหลง ที่จู่ๆชายหนุ่มหอมแก้มเขาจนเกิดเสียง




วันนี้ตัวเจ้าหอมมากเลย ปกติก็หอมอยู่แล้ว แต่วันนี้หอมม๊ากมาก – ขอพี่ฟัดให้ชื่นใจหน่อยเถอะ มั่นเขี้ยวมานานแล้ว




เดี๋ยวก่อนพี่จองกุก แทว่าแทจะ    อุก!!!!





TBC



 TALK

           ต้องบอกก่อนว่าตัวละครทุกตัวในเรื่องนี้เป็นสีเทาค่ะ ไม่มีใครดำหรือขาวเลยทั้งนั้น แม้แต่น้องแทเองก็ตาม ส่วนจะเทามากเทาน้อยทุกอย่างมีเหตุผลที่ทำให้ตัวละครแสดงออกมาแบบนั้นค่ะ สุดท้ายขอขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกกำลังใจ และทุกคนที่ยังรออ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ  ไรท์เองก็แต่งเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกก็ยังมีข้อพกพร่องอยู่เยอะ ก็ต้องขออภัยจากใจจริงด้วยนะคะ อยากรบกวนทุกคนหน่อยค่ะ ว่าอ่านแล้วรู้สึกยังไงช่วยบอกไรท์กันหน่อยนะคะ  ดีไม่ดียังไงไรท์จะได้ปรับแก้เนอะ ขอบคุณค่ะ



1 คอมเม้น 1 สกรีมแท้ก = 1 กำลังใจ

ถ้าไม่รู้จะคอมเม้นอะไร พิมพ์แค่จุด (.) มาก็ได้ค่ะ จุ๊บๆ ♥


1/06/2561

ร่วมพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์ @BAMATTY_ หรือ #กุกวีหมวกแดง นะจ๊ะ  


               
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 352 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,850 ความคิดเห็น

  1. #1844 qell (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มกราคม 2564 / 13:08
    ฮืออออ่านตอนนี้แล้วไม่ไหวเลยค่ะ รับรู้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดของวีได้อย่างดีเลย ร้องไห้ตามวีเลยค่ะคุณไรท์ โฮฮฮฮ TT วีรักน้องมากจริงๆ
    #1,844
    0
  2. #1778 BaimonWarachaya (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 00:29
    เศร้าตามวีเลย วีรักแทมาก แต่จองกุกก็รักแทมากเหมือนกัน ยิ่งท้องด้วย(มั้ง)?
    #1,778
    0
  3. #1727 Niphatlada (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 11:11

    จะร้องไห้~
    วีน่าสงสารมากอ่ะ
    นุ้งเเทท้องเเล้ววว
    #1,727
    0
  4. #1712 TONNAMT (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 23:53
    วีน่าสงสารมากๆ วีโดนพรากน้องไปจากชาติก่อนนั่นมันทรมาณมากๆเลย ฮือสงสารมากๆ แทคือความรักของวี แล้วน้องท้องแน่ๆ วีรู้แน่ๆเลย
    #1,712
    0
  5. #1659 _jppm (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:11
    น้องท้องแล้ว!!
    #1,659
    0
  6. #1595 Ppam012197 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:17
    วีอ่อนโยนแล้วดีมากๆเลยงือโดนพรากลูกไปแบบนั้นได้ยังไงนะสงสารอะอยากกอดๆวีเลยอะแงงง แต่น้อนแทนะคะน้อนนมาแน่มั้ยนะลูกน่ะ
    #1,595
    0
  7. #1590 have63255 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 17:10

    เราชอบเรื่องนี้ๆ❤

    #1,590
    0
  8. #1565 Pim (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 23:11

    น้ำตาซึมกับพาร์ทของวี เค้าก็รักของเค้าอ่ะ ไม่อยากจะรู้เรื่องหลังจากนั้นเลย เดาว่าเป็นพ่อมดขาวที่พรากแทฮยองไป วีเลยโกรธจนมาเป็นจนถึงทุกวันนี้ ตอนนี้คืออยากโอ๋วีที่สุด แงงงงง

    #1,565
    0
  9. #1510 yoongi-swa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 20:42
    ถ้าวีเป็นแม่แสดว่าชาติที่แล้วต้องโหดร้ายกับวีมากๆเลยนะ แทฮยองที่เป็นเหมือนแก้วตาดวงใจของวีขนาดนี้ วีคงใจสลายน่าดูเลย ฮือออ
    #1,510
    0
  10. #1473 clrv (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 12:30
    น้องแทท้องงง ท้องแน่ๆเชื่อสิ ฮือออ อยากอุ้มหลานแร้วคับ;_;
    วีทำทุกอย่างไปเพราะมีเหตุผลจิงๆด้วย รักน้องแทมากๆๆด้วยเนี่ย วีน่าสงสารมากเลย โดนพรากน้องไป แถมน้องยังเป็นครอบครัวคนเดียวของวีด้วย
    #1,473
    0
  11. #1394 bemoka19 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 23:19
    ถ้าวีเป็นแม่ งั้นเหตุผลที่ทำอย่างงี้คืออะไรอ่ะ เรื่องนี้วีจะน่าสงสารสุดแน่เลย
    #1,394
    0
  12. #1373 Ppttyc_ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 23:44
    ความเศร้าแผ่มากเลย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้าแต่ก็นั่นทุกการกระทำล้วนมีเหตุผล ส่วนน้องแทนี่ท้องจริงๆใช่มั้ยแงงงง
    #1,373
    0
  13. #1311 sugarwriderYM (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 09:29
    แงง สุดท้าย วีอาจจะน่าสงสารที่สุดก็ได้ หือ
    #1,311
    0
  14. #1282 เข้ามาสมน้ำหน้า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 03:58
    ฮื่อ เราชอบตอนนี้จังเลยค่ะ อินในปมของวีมาก
    #1,282
    0
  15. #1271 Mvis. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 21:21
    วีอ่าาาาาาาาาาา
    #1,271
    0
  16. #1233 วังมิงงึ~ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:03

    ใจกระตุกเลยตรงคำว่าลูกข้า...แงงงงงงงงง คุณวีมีความอ่อนโยนน

    #1,233
    0
  17. #1220 JKTHFOREVER (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:34

    น้อนแทต้องท้องจริงๆเเน่ๆเลยย
    #1,220
    0
  18. #1205 AonnyJimin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 20:04
    น้ำตาไหลเลยหลังจากฟังเรื่องเล่าของวี คือพอมองมุมมองของฝั่งวีบ้างมันก็เจ็บปวดมากนะ ทุกตัวละครในเรื่องมีเหตุผลจริงๆ
    #1,205
    0
  19. #1194 ChompunutEksuk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 20:16
    น้องแทเป็นลูกวีแบบพูดไม่ออกชอบที่วีเลี้ยงแทอ่ะ
    #1,194
    0
  20. #1190 Varismm (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 01:02
    น้งวี ยัยตัวร้ายของพี่ 😭
    #1,190
    0
  21. #1137 boahammock (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 16:04
    วีคงรักแทมากแน่ๆ ก็ลูกนี่เนอะ วีก็คงรู้แหละว่าตัวเองกำลังจะมีหลาน กลับมามีความสุขไวๆกันนะทุกคน :)
    #1,137
    0
  22. #1117 cha1996 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 02:02
    น้องท้องแน่เลยย

    สงสารวีอ่ะ ต้องรักลูกมากแน่ๆ
    #1,117
    0
  23. #1096 0816854358zaza (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:50
    วีอ่าาาา เจ้าก็อย่าสิ้นลมนะขอละ...
    #1,096
    0
  24. #1078 Noeythiyaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:29
    เหม็นพี่จองกุกแน่เลย555
    #1,078
    0
  25. #1060 tokkikookitae (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:25
    แงงงง

    คูมพ่อวีน่ารักมากเลย (,_,
    #1,060
    0