[ตีพิมพ์] KOOKV | Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง | มีรูปเล่มและ E-book พร้อมจำหน่ายแล้ววันนี้!

ตอนที่ 17 : Alpha Red hood : 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,629
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 370 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

[kookv] Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง

 

 


Alpha Red hood : 16

 

 





                ปราสาทงดงามที่ถูกสร้างจากเวทมนต์ของพ่อมดเก่าแก่ ถูกใช้เป็นสถานที่จองจำปีศาจร้ายที่ถูกตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมสวยหรู ประดับประดาไปด้วยเถ้ากุหลาบและรูปปั้น แต่บัดนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้นซากปรักหักพังของโครงสร้างปราสาทแตกร้าวถล่มลงมาที่อยู่พื้นหินอ่อน เถ้ากุหลาบเหี่ยวเฉา รูปปั้นต่างๆถูกทำลายอย่างไม่เหลือชิ้นดี

 


 

            และไร้ร่องรอยของปีศาจร้าย เฮเลล วี

 


 

                อัลฟ่าหนุ่มและพ่อมดขาวหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่เดินก้าวข้ามซากปรักหักพังต่างๆเข้ามาในโถงของปราสาท ยุนกิใช้ดวงตาสีดำขลับกวาดมองซากปรักหักพังที่เต็มอยู่ในโถงปราสาทด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะร่ายคาถาที่ทำให้ซากปรักหักพังทั้งหลายลอยขึ้นในอากาศ แล้วเคลื่อนตัวกลับไปสู่ตำแหน่งเดิมที่มันเคยอยู่ และเริ่มซ่อมแซมตัวเองโดยเวทมนต์จนเกิดเสียงคึกโครมดังก้องไปทั่ว

 


 

                มันคือสิ่งที่ยุนกิล่วงรู้อยู่แล้ว จากการพยากรณ์ที่เป็นศาสตร์หนึ่งของพ่อมดเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน ว่าเหตุการณ์ที่วีจะแหกคุกเวทมนต์และทำลายที่นี่ทิ้งจะเกิดขึ้น เขาเลยทำการตัดการเชื่อมโยงกับคุกเวทมนต์ ที่พ่อของเขาผูกมันไว้กับจิตของเขา เพื่อให้เขาเป็นผู้ควบคุมที่นี่และรับรู้ความเป็นไปที่เกิดขึ้นภายในคุกเวทมนต์แห่งนี้ได้แต่ตลอดเวลา

 


 

นับว่าโชคดีที่ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ชายหนุ่มหยิบตำราศาสตร์การพยากรณ์ที่เขาไม่เคยสนใจขึ้นมาเรียนรู้ในวันนั้น เขาถึงได้รู้ว่าเหตุการณ์นี้มันจะต้องเกิดขึ้น – ไม่งั้นเขาก็คงต้องตายไปพร้อมๆกับคุกเวทมนต์ที่พังทลายลงมา

 


 

“เอาไงต่อ”

 


 

จองกุกเอ่ยขึ้น ขณะเดินลงบันไดมาจากชั้นสองของปราสาท ในมือถือโซ่ตรวนเส้นหนาที่เคยพันธนาการปีศาจร้ายที่รูปโฉมเหมือนกับแทฮยองราวกับคนๆเดียวกัน

 

 


กลับกันเถอะ ข้าว่าจีมินกับแทฮยองคงใกล้กลับกันแล้ – องค์ชายระวัง!”

 

 


เพล้ง!

 

 


ยังไม่ทันที่พ่อมดหนุ่มจะพูดจบประโยค โคมไฟระย้าที่จองกุกยืนอยู่ใต้มันก็ขาดลงมา สัญชาตญาณในการระวังภัยของหมาป่าประกอบกับเวทมนต์ของยุนกิช่วยให้จองกุกหลบออกมาได้อย่างหวุดหวิด

 


 

“เจ้าไม่เป็นไรนะ”

 

 


ชายหนุ่มสายศีรษะเล็กน้อย “มันตกลงมาได้ยังไง เจ้าซ่อมมันแล้วไม่ใช่เหรอ”

 

 


“คิกคิก โทษทีนะองค์ชาย ข้าไม่ได้ตั้งใจทำมันตกใส่เจ้า”

 

 


!!!

 

 


เสียงหัวเราะยียวนกวนประสาทดังขึ้นที่บริเวณหน้าต่างบานใหญ่ของปราสาท กายสีน้ำผึ้งในชุดสีน้ำเงินแบบตุ๊กตานั่งห้อยขาที่ขอบหน้าตาด้วยใบหน้างดงามที่เปื้อนรอยยิ้มหวานที่ดูน่ารักไม่ต่างจากรอยยิ้มของแทฮยอง

 

 


แต่ทว่ากลับเป็น ...

 

 


รอยยิ้มอาบยาพิษ

 


 

“จะรีบกลับไปไหนกัน อยู่เล่นกับข้าก่อนสิ – ข้ามีพลังมากพอจะเล่นกับเจ้าได้ทั้งวันเลยนะเคาน์ยุนกิ J

 


 

“เจ้า!”

 

 


วีแสยะยิ้มร้ายกระโดดลงจากขอบหน้าต่าง ก่อนจะตรงมาคว้าข้อมือหนาที่มีบาดแผลจากการโดนเศษโคมไฟบาดจนเลือดไหลอาบน้ำเต็มมือของอัลฟ่าหนุ่ม

 


 

“จุ๊ๆ อย่าเพิ่งโมโหสิยุนกิ ดูนี่สิมือองค์ชายเลือดน่ะ”

 

 


ก่อนที่จองกุกจะยืนตัวแข็งทื่อ เมื่อริมฝีปากเย็นเฉียบของวีจุมพิตลงมาที่บาดแผล เพียงชั่ววินาทีบาดแผลที่ข้อมือของเขาก็ค่อยๆสมานตัวจนหายไปราวกลับไม่เคยมีมาก่อน

 


 

“เจ้าทำได้ยังไงกัน”

 


 

“ข้าทำได้ทุกอย่าง – ที่ต้องการ”

 



“อย่ายุ่งกับองค์ชาย” พ่อมดหนุ่มปัดมือของวีให้ออกจากข้อมือของจองกุก ซึ่งสร้างความไม่พึงพอใจให้กับปีศาจร้ายจนต้องชักสีหน้า พลันเสียววินาทีวีก็เปลี่ยนสีหน้ามายกยิ้มร้ายดังเดิม

 


 

“หึ แล้วเจ้าจะมีปัญหาอะไรล่ะยุนกิ”

 


 

“มีแน่ ถ้าเจ้ายังไม่เลิกยุ่งกับองค์ชายและแทฮยอง” ยุนกิจ้องร่างบางตรงหน้าตาเขม็ง ฝ่ามือซีดเกิดลำแสงสีทองก่อวนเป็นวงกลม เตรียมพร้อมที่จะสาดพลังใส่ปีศาจร้ายตลอดเวลา

 

 


“ฮ่ะๆ เจ้าคิดจริงๆเหรอว่าเจ้าจะแยกข้ากับแทฮยองออกจากกันได้”

 

 


“เจ้าหมายความว่ายังไง”

 

 


“ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าข้าจะทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นของข้า! จำไว้ว่าข้าเป็นคนสร้างเด็กคนนี้ ไม่ว่ายังไงเด็กคนนี้ก็เป็นข้า!

 

 


พลันยุนกิและจองกุกที่เตรียมตั้งท่าพร้อมกับการจอมตีของอีกฝ่ายก็ต้องชะงัก เมื่อนัยน์ตาสีลาแวนเดอร์สั่นไหวอย่างรุนแรง คลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามสกัดกั้นมันเอาไว้ แต่เพียงชั่วครู่แววตาที่สั่นไหวก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน

 


 

ความโกรธ ความแค้น และความเสียใจ ที่สุมอยู่ในอกมานานนับตั้งแต่วีต้องสูญเสียทุกอย่างไป กำลังค่อยๆปะทุออกมาเป็นพลังของปีศาจที่แพร่ออกมาเพื่อทำลายล้างทุกสิ่ง

 

 


“ข้าก็อยู่ของข้าดีๆ ทำไมพวกเจ้าต้องมาพรากทุกสิ่งทุกอย่างของข้าไป!”

 

 


ครืน ครืน

 


 

สิ้นคำพูดของปีศาจร้าย โครงสร้างของปราสาทก็เริ่มสั่นคลอราวกลับกำลังจะถล่มลงมาอีกรอบ ยุนกิกับจองกุกกระโจนหลบเศษซากปรักหักพังกันไปคนละทิศทาง เศษฝุ่นละอองลอยฟุ้งในอากาศกลายเป็นควันหนาจนบดบังทัศนวิสัยการมองเห็นของชายหนุ่มทั้งสอง

 


 

พลันชั่วครู่ควันฝุ่นละอองก็เริ่มจางสลายลง โถงของปราสาทเวทมนต์ที่ชายหนุ่มทั้งสองยืนอยู่แปรเปลี่ยนเป็นห้องนอนของยุนกิดังเดิม

 

 


“เกิดอะไรขึ้นกับวี”

 

 


“ข้าชักไม่แน่ใจแล้วสิ ว่าจริงๆแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ยุนกิหลับตาลงอย่างใช้ความคิด ตั้งแต่เด็กจนโตคนรอบตัวของเขาพร่ำบอกอยู่เสมอว่าเฮเลล วี คือปีศาจร้ายที่ทำลายอาณาจักรของเขา ทำให้พ่อมดขาวลุ่มหลงในกิเลสจนกลายเป็นพ่อมดดำจนเป็นปัญหาลุกลามที่ทำให้เกิดสงครามล้างเผ่าพันธุ์พ่อมดขาว

 


 

แต่เหตุผลที่ทำให้วีต้องทำแบบนั้นล่ะ คืออะไรกัน

 

 


“ข้าจะกลับไดทานอฟ”

 

 


“เจ้าจะบ้าเหรอ! กลับไปที่นั่นก็รนแต่จะหาที่ตาย” อัลฟ่าหนุ่มเอ่ยอย่างหัวเสีย เมื่อคนเป็นพี่ชายบุญธรรมคิดจะกลับไปอาณาจักรเดิมของตัวเองที่หนีตายมาเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน

 

 


อาณาจักรไดทานอฟ คืออาณาจักรบ้านใกล้เรือนเคียงที่อยู่ทางตอนเหนือของคาร์โรซินเวีย อาณาจักรพ่อมดที่เคยถูกปกครองโดยพ่อมดขาวซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ของเมือง แต่บัดนี้กำลังถูกปกครองโดยพ่อมดดำที่จงเกลียดจงชังพ่อมดขาวยิ่งกว่าสิ่งใด เมื่อเกิดสงครามการกวาดล้างเผ่าพันธุ์พ่อมดขาวที่ไม่ยอมเปลี่ยนเป็นพ่อมดดำก็เริ่มต้นขึ้น

 

 


การที่องค์ราชาแห่งคาร์โรซินเวียรับยุนกิเข้าเป็นบุตรบุญธรรมเป็นเสมือนเกาะที่ปกป้องชีวิตของพ่อมดขาวที่หลงเหลือเพียงหนึ่งเดียว จึงทำให้พ่อมดดำไม่กล้าเข้ามาทำอะไรอุกอาจ เพราะการคิดจะทำสงครามกับอาณาจักรใหญ่อย่างคาร์โรซินเวียก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย

 

 


แล้วยิ่งยุนกิเป็นฝ่ายที่ก้าวกลับเข้าไปเองแบบนี้ มันจะต่างอะไรกับการป่าวประกาศให้คนพวกนั้นมาฆ่าตัวเองกันล่ะ

 


 

“ข้าจำเป็นต้องไป ไดทานอฟเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องทุกอย่าง – ข้าต้องไปหาคำตอบ”

 


 

“เจ้าบ้าไปแล้วแน่ๆ”

 

 


 

//

 




 

ข้าใส่ชุดนี้ ... มันโอเคใช่ไหม

 


 

ดยุคแห่งฟรานเชสถามย้ำโอเมก้าตัวน้อยที่เดินอยู่ข้างๆเขาอีกรอบ หลังจากที่เขาถูกคนตัวเล็กจับแต่งเนื้อแต่งตัวใหม่จนแทบจะไม่เหลือคราบราชนิกุลสุดเย่อยิ่งที่แต่งตัวเนี๊ยบตลอดเวลา ลุ่มผมสีเอิร์ลเกรย์ถูกถักเป็นเปียช่อเล็กๆ ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักติดต่อกันหลายวันถูกแต่งเติมด้วยเครื่องประทินผิวมากมาย กายบางสวมใส่ด้วยเสื้อผ้าของแทฮยองที่ทำให้เขาดูไม่ต่างจากตุ๊กตา

 

 


ด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยกั้กสูทสีกรม และกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน ลำคอผูกด้วยเนคไทปักลวดลายด้วยดิ้นแพลทินัมราคาแพง เท้าเล็กถูกสวมใส่ด้วยรองเท้าบูทหนังสีดำที่มีความยาวก่อนถึงเข่าเล็กน้อย และสวมทับด้วยผ้าคลุมประจำตัวของราชนิกุลด้านนอกสุด

 

 


โอเคที่สุดเลยครับ พี่ยุนกิเห็นต้องชอบมากแน่ๆ เชื่อแทสิ

 

 


โอเมก้าตัวน้อยตอบด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว มือบางคว้าผลเบอร์รี่จากตะกล้าหวายใบเล็กที่ภายในเต็มไปด้วยผลไม้ต่างๆที่เจ้าตัวซื้อมาจากตลาดเข้าปากด้วยความเอร็ดอร่อยจนจีมินอดเปรี้ยวปากตามไม่ได้

 

 


เจ้าชอบกินเชอรี่เหรอ จีมินถามคนที่เดินเคี้ยวแก้มตุ่ยด้วยความเอ็นดู

 

 


รสชาติหวานอมเปรี้ยวของเชอรี่ดูจะเป็นสิ่งที่โอเมก้าตัวน้อยโปรดปรานไม่น้อย จีมินรับผลเชอรี่จากคนตัวเล็กเข้าปาก แต่ก็ต้องเป็นฝ่ายเบ้หน้าหนีเมื่อรสชาติของผลเชอรี่ที่ยังไม่สุกเต็มที่มีรสเปรี้ยวจัดจนเขาเข็ดฟัน

 

 


“แทฮยองเปรี้ยวจะตาย เจ้ากินได้ยังไงกัน”

 

 


หื้อ แทกินไม่เห็นเปรี้ยวเลย คงเป็นเพราะแทชอบกินเชอรี่มากๆแน่ๆเลย แล้วพี่จองกุก เอ่อ .. องค์ชายก็ชอบบอกว่าปากแทเหมือนเชอรี่ด้วยนะ

 

 


หึ องค์ชายนี่เจ้าเล่ห์จริงๆดยุคคนสวยแอบเบะปากให้กับเล่ห์เลี่ยมขององค์ชายรัชทายาทแห่งอาณาจักรด้วยความมั่นไส้ ปากเล็กที่บวมเจ่อแทบตลอดของแทฮยองก็บอกได้ดีว่าองค์ชายคงจ้องหาโอกาสหาเศษหาเลยกับคนตัวเล็กตลอด

 

 


องค์ชายน่ะคนเจ้าเล่ห์ ชอบแกล้งแท – โอ๊ะ นั่นองค์ชายนี่

 

 


อัลฟ่าหนุ่มตัวโตที่กำลังสาวเท้าออกจากตำหนักของพ่อมดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติ สาวเท้ามุ่งตรงมาหาแทฮยองและจีมินด้วยความเร่งรีบ

 

 


องค์ชายมีอะไรหรือป่าว ทำไมหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ

 

 


ข้าตามหาเจ้าอยู่พอดี เมื่อกี้ข้าได้รับสารจากนกฮูกของแม่เจ้าบอกว่ามีชาวฟรานเชสเจอพี่ชายของเจ้า

 


 

!!!

 


 

อะไรนะ! ข้าขอดูหน่อยจีมินรับซองจดหมายจากผู้เป็นญาติ สายตาคู่สวยไล่มองตัวอักษรที่ถูกเขียนด้วยลายมือของผู้เป็นมารดาอย่างช้าๆ เนื้อหาความบอกเล่ารายละเอียดที่ว่ามีชาวฟรานเชสพบเห็นบุคคลที่คล้ายกับพัค โบกอม พี่ชายของเขาที่ตายไปเมื่อหลายปีก่อน

 


 

และขอให้เขากลับเมืองฟรานเชสทันทีที่ได้รับจดหมาย

 

 


หัวใจดวงเล็กที่มีบาดแผลมากมายปวดหนึบขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนทุกอย่างกำลังบีบบังคับให้จีมินต้องเลือกระหว่างคนรักกับพี่ชาย หากเขาได้อยู่วังหลวงต่ออีกสักนิด เพื่อรอให้ยุนกิฟื้นจากความเจ็บป่วยที่ได้รับ บางทีเขาอาจจะมีโอกาสได้คนรักกลับคืนมา แต่ถ้าหากเขากลับไปฟรานเชสตอนนี้ เขาก็จะมีโอกาสได้เจอกับคนที่ความตายพรากไปจากเขา และบางทีเขาก็อาจจะมีโอกาสได้พี่ชายที่เขารักสุดหัวใจกลับคืนมาเช่นเดียวกัน

 


 

แล้วเขาควรจะเลือกอะไรดี – คนหนึ่งก็ใจร้ายทอดทิ้งความรักของเขาในวันที่เขาไม่เหลือใคร ส่วนอีกคนก็ใจร้ายไม่ต่างกันที่ทิ้งเขาให้เผชิญกับโลกอันแสนโหดร้ายตั้งแต่เด็กเพียงลำพัง

 


 

ดยุคคนสวยเม้มปากแน่น ข้า .. –  ข้าจะกลับฟรานเชสตอนนี้

 


 

ข้าจะให้นัมจุนไปกับเจ้า

 


 

ไม่ต้องหรอก พี่นัมจุนเป็นองค์รักษ์ต้องอยู่องค์ชายสิถูกแล้ว

 


 

แต่จีมิน – เขาอาจไม่ใช่คนเดิม

 


 

ข้ารู้ แต่ยังไงเขาก็เป็นพี่ของข้า ..ข้าอยากได้พี่ชายของข้าคืนมาองค์ชายใบหน้าจิ้มลิ้มเงยหน้ามองฟ้าเพื่อกลัดกั้นหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นดวงตาคู่สวย ก่อนจะกุมมือโอเมก้าตัวน้อยที่ยืนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกด้วยความไม่เคยรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งเรื่องของเขากับยุนกิ เรื่องโบกอม หรือแม้กระทั่งเรื่องของเฮเลล วี ก็ตาม

 

 


เพราะแทฮยองคือความบริสุทธิ์ที่ไม่ต่างจากผ้าขาว พวกเขาทุกคนมีหน้าที่ต้องปกป้องและคุ้มครองผ้าขาวผืนนี้ไว้ให้นานที่สุด เพื่อไม่ให้มีจุดด่างพร้อยแทฮยองจึงไม่ควรรับรู้เรื่องร้ายๆที่เคยเกิด หรืออาจจะเกิดขึ้นอีกในอนาคต โดยเฉพาะเรื่องของวี

 

 


ยิ่งแทฮยองอยู่ห่างจากวีได้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นผลดีต่อทุกคนมากเท่านั้น

 

 


ข้ารู้ว่ามีหลายเรื่องที่เจ้าสงสัย เอาไว้ข้าจะกลับมาเล่าเรื่องของข้าให้เจ้าฟังนะเด็กน้อย – ข้า.. ข้าฝากเจ้าดูแลเขาแทนข้าทีนะ

 


 

ไม่ต้องห่วงนะครับ องค์ชายกับแทจะช่วยกันดูแลพี่ยุนกิให้เองโอเมก้าตัวน้อยลูบมือสีน้ำนมที่กุมมือของเขาอยู่อย่างให้กำลังใจ

 


 

ขอบใจเจ้ามาก – แล้วเจอกันในวันอภิเษกของเจ้าสองคน

 

 

 


//

 



 

โอเมก้าตัวน้อยยืนทอดมองท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่มีหมู่ดาวส่องแสงสกาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า บรรยากาศที่เงียบสงบทำให้แทฮยองสามารถใช้เวลาอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองได้อย่างเต็มที่ เด็กหนุ่มมีเรื่องมากมายที่เกิดเป็นคำถามอยู่ในใจและค้างคางใจมานาน พยายามจะปะติปะต่อเรื่องราวทั้งหมดด้วยตัวเอง แต่ก็ไม่อาจไขข้อสงสัยที่มีอยู่

 

 


ทั้งเรื่องที่เขามีใครอีกคนที่หน้าตาราวกับพิมพ์เดียวกัน เรื่องที่พี่ชายของเขาและสหายได้รับบาดเจ็บในคืนที่เขาและองค์ชายออกไปนอกวังด้วยกัน เรื่องที่ท่านพ่อส่งเขามาอยู่วังหลวงอย่างกะทันหัน ไหนจะเรื่องที่จู่ๆเขาก็ได้รับบาดเจ็บโดยไม่มีสาเหตุ พลันพอเขาถามหาคำตอบเรื่องที่สงสัยจากใครสักคนที่อยู่รอบตัว ก็คว้าน้ำเหลวทุกที

 


 

                ราวกับว่าทุกคนกำลังปกปิดอะไรบ้างอย่างเพื่อไม่ให้เขารู้

 


 

                โดยการเลือกที่จะชวนเปลี่ยนหัวข้อสนทนา บ่ายเบี่ยงประเด็น หรือไม่ก็อาจเลือกที่จะโกหกเขาโดยการให้ความหวังเขาว่าสักวันหนึ่งเขาจะได้รู้รับมัน

 

 


โอเมก้าตัวน้อยได้แต่นึกตัดพ้ออยู่ในใจ ว่าทำไมเขาถึงไม่มีสิทธิ์รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองบ้าง เพราะทุกเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องที่มีความเกี่ยวข้องกับเขาโดยตรง แล้วยิ่งทุกคนมีทำตัวมีพิรุจ ทำตัวมีความลับกันอยู่แบบนี้ ข้อสงสัยในใจก็ยิ่งเพิ่มพูนจนแทฮยองหงุดหงิดใจอยู่บ่อยครั้ง

 

 


และองค์ชายจองกุกก็เป็นคนที่ทำตัวน่าสงสัยที่สุด

 


 

โดยปกติแล้วคู่เมทจะสามารถอ่านสิ่งที่คิด สิ่งที่อยู่ในใจของกันและกันได้ แต่พักหลังมานี้แทฮยองกลับไม่สามารถรับรู้ถึงความรู้สึกนึกคิดในจิตใจขององค์ชายเลยแม้แต่น้อย แล้วยิ่งพอเกิดเรื่องต่างๆขึ้นมามากมาย มันเหมือนกับมีอะไรบางอย่างมาแยกแทฮยองกับจองกุกให้ออกห่างกัน ทั้งๆที่ความเป็นจริงเขาทั้งสองอยู่ใกล้กันเพียงปลายนิ้ว

 

 


แม้คำพูดและการกระทำขององค์ชายที่แสดงออกมาจะมีน้ำหนักมากกว่า แต่ลึกๆแล้วแทฮยองกลับรู้สึกห่างเหินกับองค์ชายจองกุกอย่างที่ไม่ควรจะเป็น จนโอเมก้าตัวน้อยอดน้อยใจไม่ได้ว่าเรื่องที่เขาอยากรู้มันไม่ควรรู้ ถึงขนาดทำให้คนเป็นคู่ชีวิตต้องปิดกั้นความคิดจากเขาเลยเหรอ

 


 

ไม่เอาน่าแทฮยอง อย่าคิดมากสิ

 


 

โอเมก้าตัวน้อยยกมือตบหน้าตัวเองเบาๆเพื่อสละความคิดทางลบที่ชวนให้เขาต้องรู้สึกแย่ตามไปด้วยออกไป ก่อนที่คนตัวเล็กจะสะดุ้งเฮือก หลังจากเอวบางถูกรวบเข้าสู่อ้อมกอดของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังพร้อมทั้งเกยคางบนไหล่ของเขา และยังไม่วายกดจูบลงมาที่ซอกคอของเขาอีก

 

 


เขาน่ะ เสียเปรียบคนเจ้าเล่ห์อย่างองค์ชายจองกุกตลอดเลย L

 

 


คิดอะไรอยู่เด็กน้อย พี่เข้ามาตั้งนานแล้วเจ้ายังไม่รู้ตัวอีก

 

 


งื้อ อย่าสิพี่จองกุก เดี๋ยวใครก็มาเห็นเข้าหรอก

 

 


ใครจะเห็นกัน นี่มันตำหนักพี่นะ

 


 

แต่นี่มันระเบียงนะพี่จองกุก!” โอเมก้าตัวน้อยทำเสียงเข้ม พลางพยายามแกะมือปลาหมึกที่เริ่มซุกซนจนน่าตีออกจากร่างกายตัวเอง

 


 

เปลี่ยนบรรยากาศไงครับ

 

 


“ไม่เปลี่ยน”

 

 


“งั้นที่เตียงเหมือนเดิมก็ได้ ป่ะ”

 

 


“คนบ้า แทไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย”

 

 


ว้า พี่ก็ดีใจเก้อเลยสิแบบนี้”

 


 

“ไม่ต้องเลย”

 

 


ใบหน้าตุ๊กตาขึ้นเลือดฝาดอย่างน่ารัก เมื่อคนหน้ามึนยังคงลุ่มลามกับกายสีน้ำผึ้งไม่หยุด พลันนัยน์ตาสีน้ำทะเลก็เหลือบไปเห็นชายแขนเสื้อที่โอบกอดเอวของเขาอยู่ ร่องรอยสีน้ำตาลเข้มเปรอะเปื้อนเสื้อสีขาวขององค์ชายหลายจุด ทำเอาแทฮยองขมวดคิ้วยุ่ง

 

 


ก่อนจะแสร้งทำหน้าปกติ ราวกลับเมื่อกี้เขาไม่เห็นสิ่งผิดปกติ ไปอาบน้ำเถอะครับ แทเตรียมน้ำไว้ให้แล้ว – เดี๋ยวแทแต่งตัวให้นะ

 

 


ไม่อาบด้วยกันเหรอ

 

 


คนตัวเล็กอมยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า อาบกับพี่จองกุกทีไร ไม่ใช่แค่อาบน้ำทุกที

 


 

ก็เมียพี่น่ารัก พี่ก็ต้องทำรักเยอะๆไงคนหน้ามึนพูดอย่างหน้าไม่อาย ก่อนจะหอมแก้มนิ่มดังฟอดแล้วเดินผิวปากไปอาบน้ำอย่างอารมณ์ดี

 

 


คนหน้าไม่อายแทฮยองบ่นงุบงิบ พลางหยิบเสื้อที่องค์ชายจองกุกถอดออกเมื่อครู่ขึ้นมาสำรวจรอยเปื้อนที่ว่า

 

 


ไปทำอะไรมา – เอ๊ะ เลือดนี่โอเมก้าตัวน้อยใจตกไปที่ตาตุ่ม เมื่อสายลมที่พัดเข้ามาจากหน้าต่างที่เปิดโล่งส่งผลให้กลิ่นที่ติดอยู่กับเสื้อลอยมาแตะจมูก กลิ่นสนิมของเลือดที่ปะปนของกลิ่นฟีโรโมนประจำตัวชายหนุ่ม ทำให้คนตัวเล็กเป็นกังวลถึงสาเหตุที่มีคราบเลือดของอัลฟ่าหนุ่มติดอยู่ที่เสื้อ

 

 


แต่ทว่า

 

 


แทฮยองกลับตัวชาวาบ หลังจากกดปลายจมูกซูดดมกลิ่นหอมประจำของจองกุกดั่งเช่นที่เคยทำทุกวัน ความวิตกกังวลถึงเรื่องที่องค์ชายจองกุกปิดกั้นความคิดจากเขาปะทุขึ้นมาอีกรอบ มือที่ถือเสื้อเนื้อดีสั่นเทา นัยน์ตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความกลัวที่เข้ามาเกาะกุมหัวใจ

 

 


เสื้อที่ควรจะมีแต่กลิ่นขององค์ชาย แต่ทว่ากลับมีกลิ่นของคนอื่นติดอยู่ด้วย

 

 


คนอื่นที่ไม่ใช่แทฮยอง หรือคนที่เขารู้จัก

 


 

หรือว่า

 

 


สาเหตุที่องค์ชายจองกุกปิดกั้นความคิดจากเขาจะเป็นเรื่องนี้กัน

 

 

 

 


//

 

 



                ทำไมหนีนอนแบบนี้ล่ะ – ไหนบอกจะแต่งตัวให้พี่ไง”

 

 


                อัลฟ่าหนุ่มที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำเอ่ยถามโอเมก้าตัวน้อยที่นอนคลุมโปรงปิดไฟมืดอยู่ที่เตียง ชายหนุ่มหยิบเสื้อผ้าที่แทฮยองเตรียมไว้ให้เขาขึ้นมาสวมใส่ ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา แล้วดึงผ้าห่มออกจากหน้าคนตัวเล็ก เพราะกลัวว่าเด็กน้อยของเขาจะหายใจไม่ออก

 

 


แต่ทว่าคนที่นอนอยู่กลับขัดขืนพยายามดึงรั้งผ้าห่มไม่ให้องค์ชายจองกุกดึงมันออกไปได้

 

 


“เดี๋ยวก็หายใจไม่ออกหรอกแท”

 

 


“...”

 

 


เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยของเขาเริ่มดื้อ จองกุกจึงรั้งเอวบางที่นอนหันหลังให้เขาเข้ามากอด แต่ทว่าคนตัวเล็กกลับขัดขืนและขยับตัวออกห่างจนแทบจะชิดขอบเตียง

 

 


“เดี๋ยวก็ตกเตียงหรอกเด็กดื้อ”

 

 


“ปะ ปล่อยนะ อย่ามายุ่งกับแท ฮึก”

 

 


แทฮยองเกิดอะไรขึ้น!”

 

 


เสียงสะอึกสะอื้นจากการร้องไห้ของคนที่หลบซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มทำเอาชายหนุ่มชะงัก ออกแรงยื้อแย่งผ้าห่มจากคนเล็กจนสำเร็จ ถึงได้เห็นว่าใบหน้าตุ๊กตากระเบื้องเคลือบซีดเผือกและเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา

 

 


“เกิดอะไรขึ้น ใครทำอะไรเจ้า” ชายหนุ่มประคองใบหน้าสวยที่พยายามจะหันหน้าหนีเขาไว้แน่น นัยน์ตาสีเทาพยายามสบตากับคนตัวเล็กที่เอาแต่หลบตาเขา

 


 

โอเมก้าตัวน้อยพยายามดีดดิ้นออกจากอ้อมกอดของคนที่แข็งแรงกว่าอย่างสุดแรง “แทบอกว่าอย่ามายุ่งกับแทไง!”

 


 

“แทฮยอง บอกพี่ก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

 


 

“คนใจร้าย คนโกหก ฮึก องค์ชายทำแบบนี้กับแทได้ยังไง”

 

 


ชายหนุ่มปล่อยให้โอเมก้าตัวน้อยระบายความโกรธด้วยการปล่อยให้กำปั้นเล็กทุบที่อกของเขาอย่างเต็มแรง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้คือแทฮยองกำลังโกรธเขามาก ถึงขนาดเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกแทนตัวกันแบบนี้ – ไม่ใช่เรื่องเล็กๆแน่

 


 

“แท – “

 


 

“วันนี้ตอนที่แทออกไปตลาด องค์ชายไปไหนมา”

 

 


“พี่ก็อยู่ที่ตำหนักพี่ยุนกิไง พี่จะไปไหนได้ล่ะครับ – ใจเย็นๆก่อนนะ ไหนบอกพี่มาสิว่าแทโกรธอะไรพี่” จองกุกพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบ

 


 

แทฮยองดีดดิ้นออกจากการเกาะกุมของร่างสูง คว้าเสื้อเชิ้ตเจ้าปัญหาปาใส่คนตรงหน้าเต็มแรง “คนโกหก!

 

 


“ – ถ้าองค์ชายอยู่แต่ตำหนักพี่ยุนกิจริง ทำไมเสื้อขององค์ชายถึงมีกลิ่นของคนอื่นอยู่ล่ะ องค์ชายกำลังนอกใจแทใช่ไหม ฮึก”

 


 

อัลฟ่าหนุ่มขมวดคิ้วยุ่ง คว้าเสื้อตัวนั้นขึ้นมาสูดดมกลิ่นเพื่อหาเหตุของปัญหา เสื้อเชิ้ตที่มีกลิ่นอัลมอนด์อ่อนๆของเขาซึ่งมีกลิ่นดอกสวีทของแทฮยองผสมกันอยู่อย่างลงตัว แต่ทว่ามีกลิ่นอื่นที่แปลกไปติดเข้ามา

 

 


ให้ตาย – ต้องเป็นตอนที่อยู่ในคุกเวทมนต์แน่ๆ

 

 


กลิ่นกายของวีที่ติดเสื้อเขามา ตอนที่เข้ามาทำให้แผลเขา

 

 


“มันไม่ใช่แบบนั้นนะแท ฟังพี่อธิบายก่อน”

 


 

“แทไม่อยากฟัง!”

 

 


แทฮยองสลัดมือหนาที่กอบกุมมือของอยู่ให้หลุดออก ก่อนจะวิ่งออกจากห้องนอนโดยไม่สนใจเสียงของจองกุกที่พยายามจะอธิบายเลยสักนิด

 

 


โอเมก้าตัวน้อยวิ่งออกมาโดยไม่ได้สนใจทางเลยว่าตัวเองกำลังเดินไปทางไหนของพระราชวังหลวง สิ่งแวดล้อมรอบกลายเริ่มเปลี่ยนจากสิ่งปลูกสร้างและสวนย่อม เป็นแนวกำแพงต้นสเตอปันที่สูงท่วมหัวและปลูกเรียงกันเป็นกำแพงยาว

 

 


แฮ่ก แฮ่ก

 

 


เสียงหอบหายใจของโอเมกาตัวน้อยดังระงมไปทั่วหลังจากวิ่งมาตามทางพัก แทฮยองหยุดวิ่งด้วยความเหนื่อยหอบอิงตัวกับแนวกำแพงต้นสเตอปันอย่างใช้ความคิด เพื่อพยายามทบทวนตัวเอง

 

 

 


ฮึก เป็นบ้าอะไรของเจ้ากันแทฮยอง

 


 

เมื่อตั้งสติและควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ โอเมก้าตัวน้อยก็นึกตำหนิตัวเองถึงการกระทำที่ขาดความยั้งคิดของตัวเอง ไม่รู้ว่าเพราะอะไรวันนี้อารมณ์ของเขาถึงได้แปรปรวนผิดปกติ อ่อนไหวง่าย คิดมากและกังวนไปหมดเสียทุกเรื่อง

 


 

โอเมก้าตัวน้อยทรุดตัวนั่งหูตกกับพื้น รู้สึกผิดกับสิ่งที่เขาแสดงออกและทำต่อคนเป็นคู่ชีวิตเมื่อครู่ เขาไม่ควรจะปล่อยให้อารมณ์ที่อ่อนไหวมาอยู่เหนือความรักและความเชื่อใจของเขากับองค์ชายที่มีให้กัน

 


 

มือบางยกปาดคราบน้ำตาที่ใบหน้า ก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อกลับไปหาองค์ชายจองกุก โดยเดินกลับไปทางเดิมที่ตัวเองวิ่งมาเมื่อครู่แต่ทว่ายิ่งเดินไปเรื่อยๆ โอเมก้าตัวน้อยกลับไม่พบทางออก ราวกับว่าทางที่เดินอยู่ไม่ใช่เส้นทางเดียวกันกับที่เขามา

 


 

ความกลัวแทรกซึมเข้ามาในหัวใจอีกรอบ บรรยากาศที่เงียบเชียบไร้แสงสว่างในเวลากลางดึก ประกอบกับสายลมเย็นเฉียบที่พัดผ่านกายบางเป็นระยะทำเอาแทฮยองขนลุกซู่ นัยน์ตาสีน้ำทะเลสอดส่องไปทั่วบริเวณด้วยความหวาดหวั่นและร่ำไห้ออกมาอีกรอบ เมื่อพบว่า..

 


 

ทางข้างหน้าเป็นทางตัน

 

 


“ฮึก พะ พี่จองกุกอยู่ที่ไหน ฮึก ช่วยแทด้วย”

 

 


เมื่อไร้หนทางที่จะไปต่อ โอเมก้าตัวน้อยจึงทรุดลงกอดเข่าลงกับพื้น ซุกใบหน้าสวยกับหัวเข่าปล่อยให้หยาดน้ำตาจากความกลัวไหลริน

 

 


จะเดินกลับไปทางเดิมก็ไม่กล้า จะไปต่อก็ไร้หนทาง

 


 

“แทฮยอง”

 


 

โอเมก้าตัวน้อยเงยหน้าขึ้น เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อของตัวเองที่ดังแว่วมาจากไกลๆ “พี่จองกุกเหรอ พี่จองกุก! แทอยู่ตรงนี้ พี่จอง – วี”

 


 

แม้ว่าคนที่กำลังเดินเข้ามาหาเขาจะไม่ใช่องค์ชายจองกุกอย่างที่หวัง แต่คนที่เข้ามาใหม่ก็ทำโอเมก้าตัวน้อยใจเต้นจนวิ่งไปสวมกอดกายบางของคนตรงหน้า เพราะไม่ใช่ใครที่ไหน – แต่เป็นวี คนที่เขารู้สึกผูกพันธุ์ทั้งๆที่เคยเจอหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้ง อีกทั้งยังมีหน้าตาเหมือนกับเขาราวกับฝาแฝด

 

 


ปีศาจร้ายโอบกอดโอเมก้าตัวน้อยพลางลูบหลังอย่างปลอบประโลม ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหน เจ้าก็ยังขี้แยไม่เปลี่ยนเลยนะ”

 

 


“ฮึก ช่วยข้าด้วย ข้ากลัว”

 

 


ชู่ว ไม่ต้องกลัวเด็กดี ข้าจะช่วยเจ้าเอง – ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปจากที่นี้”

 

 


TBC



 TALK

           อ่านตอนนี้แล้วอย่าเพิ่งว่าน้องแทนะ น้องแทแค่ฮอร์โมนวัยว้าวุ่นเฉยๆ กรั่กๆ  ฝากชม OPV Alpha Red hoot จากน้องเตยด้วยงับ  https://www.youtube.com/watch?v=5YZptH9fYDE

R
L
I
N







1 คอมเม้น 1 สกรีมแท้ก = 1 กำลังใจ
อยากอ่านต่อไวๆ คอมเม้นเถอะค่ะ :)


23/05/2561

ร่วมพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์ @BAMATTY_ หรือ #กุกวีหมวกแดง นะจ๊ะ  


               
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 370 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,850 ความคิดเห็น

  1. #1843 qell (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2563 / 12:30
    วีจะพาน้องไปไหน แงงงง
    #1,843
    0
  2. #1753 Myeye30 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 01:46
    อย่าทำน้องดั้ยป่ดดดด
    #1,753
    0
  3. #1726 Niphatlada (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 10:56
    วีดูอ่อนโยนกับน้องนะ🤔
    #1,726
    0
  4. #1711 TONNAMT (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 23:41
    น้องเข้าใจผิดแล้ว แล้วก็องค์ชายที่ไม่ได้ยอมบอกอะไรน้องด้วย ฮืออ ปัญหาเต็มไปหมดเลย
    #1,711
    0
  5. #1694 thanapornwirat47 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 21:13
    วีอย่าทำร้าน้องนะะะะ
    #1,694
    0
  6. #1658 _jppm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:08
    ......แอแง ช่วยน้องด้วย
    #1,658
    0
  7. #1594 Ppam012197 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:52
    วีอย่าทำไรน้อนนะงือออ แต่น้องแทอาการเหมียนคนท้องเลยเน้ออ ฮิๆ
    #1,594
    0
  8. #1509 yoongi-swa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 20:32
    ยัยวีกับน้องแทนี่พี่น้องกันรึป่าวนะมีความรู้สึกผูกพันธ์ด้วย แต่เอ็นดูความหึงของยัยน้องเลยค่ะ ท้องแน่ๆ!
    #1,509
    0
  9. #1490 801747736 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 13:58

    เเทท้องหรือเปล่า??
    #1,490
    0
  10. #1472 clrv (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 12:11
    เราว่านะวีก้ควรักน้องแทเหมือนลูกอ่ะ;_; แบบสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นยังไงไม่รุ้ แต่ถ้าพีคก้คือล่อลวงน้องแน่ๆ แงง สาธุขอให้วีรักและเอ็นดูน้องด้วยเถอะ
    #1,472
    0
  11. #1425 ขอบตาคล้ำ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 21:15
    แทแทเป็นคนสำคัญของวีแน่เลย
    #1,425
    0
  12. #1393 bemoka19 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 13:29
    ไม่อยากให้วีเป็นแม่มดร้ายเลยอะ อยากให้แทเป็นครอบครัวคนเดียวที่เหลือของวีด้วย งื้อออ
    #1,393
    0
  13. #1372 Ppttyc_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 23:25
    จะพาน้องไปไหนน่ะ เอาน้องไปคืนเดี๋ยวนี้เลยนะ
    #1,372
    0
  14. #1310 sugarwriderYM (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 21:22
    แท ท้องแล้วใช่มั้ย
    #1,310
    0
  15. #1270 Mvis. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 20:51
    แทฮยองคือต้องเหมือนวีในอดีตแน่เลย ฮุกกก
    #1,270
    0
  16. #1256 Bbmnrr (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 00:02
    วีอย่าทำอะไรน้องนะ สงสารน้องงง
    #1,256
    0
  17. #1231 thumthatsai_14 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 01:22
    อ่านเรื่องนี้แล้วนึกถึงมาเลฟิเซนต์เลย ดีมากๆอ่ะ
    #1,231
    0
  18. #1219 JKTHFOREVER (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:17

    น้อนเเทของเราท้องอะเปล่าา พี่วีจะพาน้องไปไหน??
    #1,219
    0
  19. #1164 Ningkiki1 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 11:08
    รู้สึกว่า วี พึ่งมาร้าย
    #1,164
    0
  20. #1149 Naxx1gerbe (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 23:35

    แทฮยองท้องหรอ? อารมณ์แปรปวน กินของเปรี้ยว?

    #1,149
    0
  21. #1134 boahammock (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 15:00
    น้องงงแทททท น้องจำกลิ่นวีให้ได้สิ อย่าเพิ่งเข้าใจพี่กุกผิดนะ แงงง้
    #1,134
    0
  22. #1116 cha1996 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 01:52
    เหมือนวีจะรักแทเลยยย
    #1,116
    0
  23. #1095 0816854358zaza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:43
    แสดงว่าๆวีต้องรักแทเหมื่อนน้องไม่ก็ลูกหรือหลอกให้รักเพ ่อให้มีช่องโห่วในใจของแทที่มีให้กับกุกสนุกกกกชอบบบบ(เศร้าจริงㅜ)
    #1,095
    0
  24. #986 SuwanneeSamosorn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 06:33
    แทอย่าไปนะะะ
    #986
    0
  25. #945 someone_ssk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 15:38
    เฮ้ยไอบ้าาา ยังไม่ได้ให้สร้อยเลยยยยย สร้อยยังไม่ถึงมือจองกุกกกกกกกกกกกกก
    #945
    0