[ตีพิมพ์] KOOKV | Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง | มีรูปเล่มและ E-book พร้อมจำหน่ายแล้ววันนี้!

ตอนที่ 12 : Alpha Red hood : 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,420
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 496 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

B
E
R
L
I
N

 [kookv] Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง

 

 

Alpha Red hood : 11

 



 




 

โอเมก้าตัวน้อยนั่งเท้าคางกับขอบหน้าต่าง เหม่อมองดูดาวที่ส่องแสงสกาวอยู่บนท้องฟ้า หันรับลมเย็นที่พัดเข้ามาจนผมนุ่มปลิวไสวเบาๆ ก่อนที่ใบหน้าเจื่อนยิ้มบางๆจะหายไป และถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาแทน แทฮยองยกมือทาบอก เมื่อความรวดร้าวแผลงฤทธิ์เข้าที่ช่วงบนของร่างกาย

 

 


                ใบหน้าตุ๊กตากระเบื้องเคลือบซีดเหมือนคนไร้เลือด หยดน้ำสีใสเล็ดออกมาจากหางตาด้วยความทรมาน แทฮยองกำลังหายใจไม่ออก ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างอุดตันระบบหายใจในร่างกาย ขณะเดียวกันก็รู้สึกราวกับว่ามีโซ่พันธะการหัวใจดวงน้อยบีบแน่นจนแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ จนกายสีน้ำผึ้งต้องทรุดลงไปนอนงอตัวกับพื้นเพื่อหวังบรรเทาความเจ็บปวด

 


 

                แฮ่ก แฮ่ก ชะ ช่วยด้วย อึก –

 

 


                เด็กหนุ่มนอนหอบหายใจถี่ราวกับคนที่กำลังจะขาดอากาศ พลันต้องรีบยกมือปิดปากเมื่อของเหลวในร่างกายพุ่งขึ้นมาในลำคอ นัยน์ตาสวยเบิกกว้างทันทีที่เห็นว่ามีของเหลวสีแดงสดเปรอะเปื้อนเต็มฝ่ามือรวมไปถึงชุดนอนสีขาวที่สวมใส่อยู่จนเป็นวงกว้างหลายจุด

 

 


                เสียงกรีดร้องดังลั่นไปทั่วตำหนักตะวันตก ความเจ็บปวดที่ทรมานจนอยากกลั้นใจตายกระจายไปทั่วทั้งร่างกาย โอเมก้าตัวน้อยนอนร้องไห้สะอึกสะอื้น ดีดดิ้นอย่างทุรนทุรายเมื่อสองข้อมือและข้อเท้าขึ้นสีแดงเถือก แต่ทว่าความเจ็บปวดที่ได้รับราวกลับมีมากเหมือนกำลังมีมีดแหลมคมกรีดลงบนผิวเนียนละเอียดจนเป็นแผลเหวอะ

 

 


                พลั่ก! พลั่ก!

 


 

                แทฮยอง!”

 

 


                อะ องค์ชาย ย

 


 

                นัยน์ตาคู่สวยมองประตูบานใหญ่ที่ปิดกั้นตัวเขากับบุคคลภายในนอกเอาไว้ เสียงโครมคามจากด้านนอกทำให้เด็กหนุ่มพยายามไถลตัวไปกับพื้นเพื่อหวังเปิดประตู แต่ความเจ็บปวดและความทรมานที่ได้รับก็ทำให้สิ่งที่ต้องการเป็นไปได้ยากมากขึ้น

 

 


                ขณะที่ด้านนอกอัลฟ่าชั้นสูงกำลังออกแรงผลักประตูด้วยหัวใจร้อนรน ประตูไม้ธรรมดาที่ไม่ได้ถูกลงกลอนจากด้านในแต่ทว่ากลับเปิดออกไม่ได้แม้ว่าจะถูกแรงของอัลฟ่ากระทำอยู่หลายครั้งด้วยกัน เสียงกรีดร้องและเสียงแทฮยองที่เรียกเขาอยู่ด้านในทำเอาหัวใจของจอกกุกตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เม็ดเหงื่อซึมขึ้นตามกรอกหน้าด้วยความหงุดหงิดที่ตีวนผสมกับความเป็นห่วงโอเมก้าตัวน้อย

 

 

 

                ขาแกร่งยกถีบประตูอยู่หลายครั้งร่วมกับแรงขององค์รักษ์คู่กาย แต่ก็ไม่อาจทำให้ประตูขยับเขยื้อน พ่อมดหนุ่มยืนร่ายคาสะเดาะกลอนประตูอยู่ไม่ไกล ก็ไม่เกิดผลอะไร

 

 


                แทฮยอง ได้ยินพี่หรือเปล่า

 


 

                ช่วยแทที แทจะทนไม่ไหวแล้ว กรี๊ดดดดด

 


 

                แทฮยอง!!!!”

 

 


เสียงกรีดร้องที่ดังมาจากด้านในแล้วจู่ๆก็เงียบลงไปทำเอาองค์ชายจองกุกและสหายทั้งห้าใจกระตุก ช่วยกันออกแรงผลักประตูหน้าต่างรอบห้องนอนแทฮยองด้วยความร้อนรน หน้าต่างกระจกที่ควรจะแตกออกหลังจากถูกแรงมหาศาลของอัลฟ่าถีบเข้าเต็มแรง กลับไม่มีแม้แต่รอยขีดขวนทำเอาพ่อบ้านหนุ่มและดยุคแห่งฟรานเชสเลือดขึ้นหน้า

 

 


แทฮยอง ข้ากำลังจะไปช่วยเจ้า – ได้ยินพี่ไหม แทฮยองตอบพี่หน่อย

 

 


ทะ แทได้ยิน

 

 


เสียงของโอเมก้าตัวน้อยที่โต้ตอบชายหนุ่มมาอย่างแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน ไม่อาจทำให้ชายหนุ่มคลายความร้อนรนและความเป็นห่วงลงได้เลยสักนิด จองกุกสูดหายใจเข้าออกฮึดใหญ่ก่อนจะตัดสินใจใช้พลังอำนาจที่มีเพียงไม่กี่คนรับรู้ว่าชายหนุ่มมีมันอยู่

 


 

ทุกคนกลับไปที่ตำหนักข้า”

 

 


“แต่..”

 


 

  ข้าบอกให้ออกไปไง!”

 

 


จองกุกตวาดลั่นเมื่อบรรดาสหายทั้งหลายยืนนิ่งไม่ทำตามสั่ง ยุนกิที่คาดการได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปจึงพยักหน้าให้ทุกคนทำตามแต่โดยดี

 

 


ระวังด้วยล่ะ เจ้าต้องเป็นฝ่ายควบคุมมัน อย่าให้มันควบคุมเจ้า” พ่อมดหนุ่มเอ่ยทิ้งทาย ก่อนจะปล่อยให้จองกุกอยู่ตามลำพัง

 


 

ทันทีที่หน้าห้องเหลือเพียงแต่เขา เปลือกตาสีมุกก็หลุบลงปิดสนิทเพื่อบดบังนัยน์ตาสีเทา ทรุดตัวนั่งกับพื้นช้าๆ เมื่อความรวดร้าวแล่นไปทั่วทั้งร่ายกาย สองเล็บมือเล็บเท้างอกยาวออกมาจิกที่พื้นจนรอยยาว หยาดเหงื่อซึมออกมาตามรูขุมขนขนร่างกายเปียกชุม จองกุกกัดฟันกรอดก่อนที่จะเปิดขึ้นช้าๆด้วยนัยน์ตาสีทองอร่าม

 


 

ชายหนุ่มมองเงาสะท้อนของตัวเองจากกระจกหน้าต่างที่กำลังปล่อยพลังอำนาจที่เลวร้ายออกมาช้าๆ ทันใดนั้นเองไอสีดำค่อยๆซึมออกมาจากร่างกายชายหนุ่ม มากขึ้นเรื่อยๆ จนมองเห็นเป็นหมอกควันหนาสีทมิฬลอยอยู่ในอากาศ ก่อนจะก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายหมาป่าตัวใหญ่แล้วพวยพุ่งเข้าสู่ประตูจนมันเปิดออกอย่างแรง

 


 

ปัง!

 


 

เพล้ง!

 


 

ผลจากพลังอำนาจที่เลวร้ายทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขว้างหน้าให้พังพินาศลง กระจกทุกบานแตกละเอียดจนแทบไม่เหลือชิ้น สภาพห้องนอนของโอเมก้าตัวน้อยเปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม

 


 

แทฮยอง – พี่มาช่วยเจ้าแล้ว

 


 

ชายหนุ่มพุ่งมาคว้าร่างบางที่นอนหายใจโรยรินมากอดแนบอก รอยโลหิตสีแดงที่เปื้อนอยู่บนชุดนอนของแทฮยองทำเอาจองกุกหัวใจแตกสลาย แววตาแข็งกร้าวมีประกายเพลิงลุกขึ้นในตาด้วยความโกรธแค้นในตัวตนปีศาจร้ายที่บังอาจมาทำให้คู่ชีวิตของเขาได้รับบาดเจ็บปางตาย

 

 

 

แม้ว่าในคุกเวทมนต์จองกุกจะสลบไปด้วยเวทมนต์ของยุนกิ แต่ทว่าเขารับรู้ที่เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดผ่านขึ้นประสาทสัมผัสทั้งห้า จองกุกถึงได้รู้ว่าคนที่เขาพยายามเข้าไปช่วยในตอนนั้นไม่ใช่แทฮยอง แต่กลับเป็นเฮเลล วี

 

 


ปากหยักพรมจูบที่ศีรษะคนตัวเล็ก พลางโยกตัวไปมาเพื่อปลอบประโลม

 

 


องค์ชายจริงๆด้วย แทยังไม่ตายเหรอครับ

 

 


ชู่ว อย่าพูดอย่างนั้นสิเด็กดี – พี่อยู่นี่แล้ว จะไม่มีใครทำอะไรเจ้าได้แล้ว

 

 


จองกุกช้อนตัวร่างบางขึ้นแนบอก หลบตากับนัยน์สีน้ำทะเลที่พยายามปรือตามองเขาอยู่ก่อนหน้า จับคนตัวเล็กให้ซุกหน้าเอากับอกเพราะจองกุกไม่อยากให้แทฮยองต้องรับรู้ด้านที่เลวร้ายในตัวของเขา ก่อนจะคว้าผ้าคลุมสีแดงที่อยู่ไม่ไกลมาคลุมร่างโอเมก้าตัวน้อยแล้วก้าวเท้าพาแทฮยองออกไปจากที่นี่ทันที

 

 


 

 

//

 


 

 

 

                จองกุกวางร่างโอเมก้าตัวน้อยลงบนเตียงในห้องนอนภายในตำหนักของตัวเอง กดจูบอย่างแผ่วเบาที่ริมฝีปากซีด ส่งช่วงต่อการดูแลให้กับซอกจินและจีมินที่เดินตามเข้ามา ก่อนจะผละออกไปยังห้องรับรองแขกอันเป็นจุดรวมตัวของบรรดาสหายของเขาในตอนนี้

 

 


เจ้าควบคุมมันได้แล้วเหรอองค์ชาย

 


 

ยุนกิที่ยืนรออยู่หน้าห้องเอ่ยถามผู้เป็นน้องชายด้วยความเป็นห่วง พลางยกมือซีดตบบ่าเป็นเชิงให้กำลังใจเมื่อเห็นคนเป็นน้องส่ายหน้า แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่ถูกเปลี่ยนเป็นเซื่องซึมอย่างปิดไม่มิด

 

 


ตอนที่ข้าใช้มัน ... ข้ากลัวเหลือเกินว่ามันจะทำร้ายแทฮยอง”

 

 


“เจ้าทำดีแล้วน้องข้า เจ้ากับมันช่วยแทฮยองให้ปลอดภัย”

 


 

แต่ข้า – เฮ้อ”

 


 

“ไม่มีอะไรแล้ว มาเถอะนัมจุนกับโฮซอกรออยู่ข้างใน”

 

 



นัมจุนมองตามผู้เป็นเจ้านายที่เดินหน้าเครียดเข้ามา พร้อมๆกับพ่อมดขาวหนึ่งเดียวในคาร์โรซินเวียร์ที่ตามหลังมา ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อรู้ว่าแทฮยองปลอดภัยแล้ว

 

 


เหมันต์ที่พลัดผ่าน – คำทำนายของตระกูลเจ้าว่าอะไรต่อนะข้าจำไม่ได้” สายลับหัวส้มเอ่ยถามขึ้นมา

 

 


“เหมันต์ที่พลัดผ่านจักพาความบริสุทธิ์ดุจหิมะแรก กำเนิดดอกไม้งามเลือดบริสุทธิ์หนึ่งเดียวในแผ่นดิน บุรุษใดกล้าเด็ดดมเชยชม จักเป็นผู้อยู่เหนือสรรพสิ่งและครอบครองอำนาจทั้งปวง ...มีอะไร เจ้าสงสัยอะไร” นัมจุนพูดพลางขมวดคิ้วยุ่ง

 


 

“ไม่รู้ซิ แต่เซ้นข้าบอกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล – ลองคิดดูดีๆนะสหายทั้งหลายของข้า ...โบกอมจะต้องการตัวแทฮยอง ไปทำไม ...

 


 

             “อยากเป็นใหญ่ตามคำทำนายไง – โอ๊ย ตบหัวข้าทำไมเนี่ย”

 

 


ฉลาดทุกเรื่อง ทำไมแค่นี้คิดไม่ได้วะ คำทำนายนั่นมันเป็นกลลวงชัดๆ

 

 


“กลลวงอะไรของเจ้า แทฮยองก็เป็นโอเมก้าเลือดบริสุทธิ์ตามคำนาย เอ๊ะ แต่ว่า... – องค์ชายเจ้ากัดน้องข้าหรือยัง”

 


 

“ข้ายังไม่ได้ – ”

 


 

“งั้นต้องรีบแล้วล่ะองค์ชาย เราไม่รู้ว่าทำคำนายนั่นจะเป็นกลลวงจริงอย่างที่ข้าคิดหรือเปล่า” – โฮซอก

 

 


“จะจริงหรือไม่จริง แต่ถ้าวีเกี่ยวข้องกับการที่โบกอมยังมีชีวิตอยู่ ข้าว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่” – นัมจุน

 

 


“ใช่ เจ้าต้องรีบผูกจิตกับแทฮยองให้เร็วที่สุด อย่างน้อยจะได้กันไม่ให้วีร้ายแทฮยองไปมากกว่านี้”พ่อมดหนุ่มพูด พลางสบตากับน้องชายนอกสายเลือดด้วยสายตาแน่วแน่

 

 


“พี่หมายความว่ายังไง”

 


 

“ถ้าสิ่งที่ข้าคิดไม่ผิด ข้าว่าแทฮยองน่าจะเป็นตัวตายตัวแทนของวี สองคนนั้นถึงได้มีหน้าตาเหมือนกันยังไงล่ะ – แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ แสดงว่าจิตของแทฮยองผูกเข้ากับจิตของวีตั้งแต่เกิด แต่ยังเป็นการผูกจิตที่ไม่สมบูรณ์”

 


 

“ถ้าวีเจ็บ แทฮยองก็เจ็บ” – โฮซอก

 

 


“ถูก ยังดีที่การผูกจิตมันยังไม่สมบูรณ์ เพราะมันจะมีผลถึงแทฮยองก็ต่อเมื่อวีได้รับการเจ็บป่วยอย่างรุนแรง”

 


 

“แล้วถ้าวีตาย – โอ้ พระเจ้า!”นัมจุน

 

 


“มันจะไม่มีทางเกิดขึ้น ข้าจะไม่ยอมให้แทฮยองต้องเป็นอะไรอีกแน่ พี่พอจะมีวิธีตัดการผูกจิตบ้าๆนี่ไหมยุนกิ”

 


 

จองกุกถามพี่ชายบุญธรรมของตัวเองอย่างมีหวัง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น หรือจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เขาจะไม่ยอมใครมาทำร้ายแทฮยอง แต่พ่อมดหนุ่มที่ยืนส่ายหน้าก็ทำให้ชายหนุ่มหัวใจหนักอึ้ง หัวสมองว่างเปล่าอย่างคิดอะไรไม่ออก

 


 

“มันไม่มี แต่ก็ใช่ว่ามันจะไม่มีช่องโหว่”

 



 

 

 

//



 

 

                หลังจากรายงานทุกอย่างให้เสด็จพ่อรับทราบและเข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิด ชายหนุ่มมุ่งตรงกลับมายังตำหนักของตังเองในทันที พอเปิดประตูห้องนอนเข้ามาก็พบกับพ่อบ้านประจำของเขา กำลังลงมือเช็ดตัวให้โอเมก้าตัวน้อยที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวเริ่มกลับมาสดใสขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มพยักหน้าเป็นเชิงขอบคุณและรับทำหน้าที่นี้ต่อเอง ก่อนที่ซอกจินจะผละออกไปอย่างรู้งาน

 

 


                จองกุกหยิบผ้ามาบิดน้ำในถ้วยแก้วสีใสใบใหญ่ที่ตั้งอยู่บนตู้ข้างเตียง กดซับความเปียกชื้นไปทั่วใบหน้าตุ๊กตา นั่งมองใบหน้างดงามด้วยความรู้สึกหลากหลาย

 

 


                หากเมื่อกี้เขาทำพลาด .. หากเมื่อกี้เขาปล่อยมันให้ควบคู่จิตใจ

 

 


                มันอาจ .. จะกลายเป็นการปลิดชีพของแทฮยองได้เพียงชั่วพริบตา

 

 


                และถ้าหากมันเป็นเช่นนั้น จองกุกคงไม่อาจให้อภัยทั้งตัวเขาเองและสิ่งที่หลบซ่อนอยู่ในตัวเขาได้อีกแน่

 

 


ชายหนุ่มสลัดความคิดและความรู้สึกที่บั่นทอนจิตใจออก ก่อนจะตั้งท่าลุกออกไป เพื่อจะหยิบชุดนอนของเขามาสวมให้แทฮยองใหม่หลังจากที่ซอกจินถอดชุดเดิมที่เปื้อนเลือดไว้ แต่ก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อมือบางยกขึ้นมาดึงรั้งมือของเขาเอาไว้

 


 

                องค์ชาย อยู่กับแทได้ไหม

 

 


                น้ำเสียงอูอี้ของคนที่นอนอยู่บนเตียงเรียกรอยยิ้มจากอัลฟ่าหนุ่มได้เป็นอย่างดี จองกุกเบียดตัวเข้าใต้ผ้าห่มผืนหนา ดึงรั้งร่างบางเข้าสู่อ้อมอก ปากหยักกดจูบที่หน้าผากมนของคนตัวเล็กด้วยความเสน่หา

 


 

                พี่อยู่นี่แล้ว

 


 

                แทกลัวเหลือเกิน มันทรมานเหมือนว่าแทกำลังจะตาย – ”

 


 

                “อย่าพูดแบบนี้ – เจ้าไม่เป็นอะไรแล้วเด็กดี ไม่ต้องกลัวอะไรพี่อยู่ตรงนี้แล้ว ”

 

 


                “อือ อยู่กับแทนะครับ อย่าไปไหนเลยนะ”

 

 


                โอเมก้าตัวน้อยซุกตัวเข้าหาไออุ่นจากอกแกร่ง กระชับออมกอดแน่น อาการความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นทุเลาลงจนแทบจะไม่มีหลงเหลืออยู่ ความอบอุ่นที่แสดงผ่านออกมาจากแววตาและการกระทำให้หัวใจดวงน้อยรู้สึกอุ่นใจและรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งในยามที่อยู่ในอ้อมกอดของคนตรงหน้า

 

 


                “ครับ พี่จะอยู่กับแท พักผ่อนเถอะคนดี”

 


               

                จองกุกกดจูบลงที่หน้าผากมนอีกครั้ง ลมหายเข้าใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกให้รู้ว่าคนที่จองกุกกำลังนอนกอดอยู่เข้าเฝ้าพระอินทร์ไปเรียบร้อยแล้ว รั้งร่างบางเข้ามากอดแน่นจนแทบจะไม่เหลือพื้นที่ว่างของคนสองคน เพื่อให้แทฮยองได้รับความอุ่นจากร่างกายของเขาให้มากที่สุด เพราะเตาผิงที่ตั้งอยู่ไม่ไกลไม่ได้ช่วยบรรเทาความหนาวเย็นของค่ำคืนได้มากเท่าไหร่นัก

 

 


                ขอให้ความฝันของเจ้ามีแต่เรื่องดีๆนะแทฮยองของข้า”

 

 




//






                แทฮยองตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ อากาศวันนี้ดูสดใสกว่าที่เคย ยกยิ้มให้ชุดนอนตัวโคล่งที่สวมใสอยู่ ดิ้นทองที่ปักอยู่ที่อกซ้ายบ่งบอกได้ดีว่าชุดนอนชุดนี้มีผู้เป็นเจ้าของที่นอนหลับใหลอยู่ข้างๆ มือเรียวพยายามยกท่อนแขนแกร่งที่พาดอยู่เป็นเอวของเขาออกอย่างแผ่วเบา แต่ยังไม่ทันที่ขาเรียวจะได้แตะพื้น เอวบางก็ถูกรั้งไว้โดยคนที่แกล้งหลับอยู่จนแผ่นหลังชนกับแผงอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ

 

 


                จะไปไหน

 


 

                แทจะไปอาบน้ำครับ สายแล้ว

 


 

                ยังเช้าอยู่เลย นอนต่อเถอะแทฮยอง”

 


 

                “แต่แทอยากอาบน้ำ อ๊ะ!

 

 


                ฟอด!

 

 


                แทฮยองสะดุ้งสุดตัวเมื่อปากหยักกดจูบลงมาที่แก้มของเขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว อีกทั้งยังซุกหน้าเข้าไปสูดดมกลิ่นกายที่ซอกคอสีน้ำผึ้งอย่างจาบจวง

 

 

 

                ไหน ตัวไม่เห็นเหม็นเลย หอมจะตาย

 

 


                คิกๆ ไม่เอาครับ แทจักจี้ คิก

 


 

                โอเมกาตัวน้อยหัวเราะคิกคักจนน้ำตาซึม เมื่อถูกคนหน้ามึนจับหอมแก้มซ้ายขวาจนหน้าแดงปลั่งแบบมะเขือเทศสุก ไรหนวดอ่อนๆของคนตรงหน้าทำให้คนตัวเล็กต้องย่นคอด้วยความจักจี้

 


 

                พอเลย แก้มแทช้ำหมดแล้ว

 

 


                ไม่เห็นจะช้ำเลยร่างสูงว่าพลางยกคางเกยไหล่คนตัวเล็ก

 

 


                งื้อ องค์ชายปล่อยแทนะ

 

 


                แทฮยองพยายามแกะมือปลาหมึกให้ออกจากร่างกายของเขา หลังจากสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอยากที่มักจะตื่นตัวในช่วงเช้าๆแบบนี้กำลังดุนอยู่ที่สะโพกของตัวเองจนขนอ่อนในร่างกายลุกซู่

 


 

                ไม่เอา เรียกพี่ก่อนสิ – พี่จองกุก

 


 

                แต่คำพูดของจองกุกก็ทำให้โอเมก้าตัวน้อยเขินอายตัวม้วน จนกายสีน้ำผึ้งขึ้นสีแดงไปทั้งตัวด้วยความขวยเขิน แทฮยองรู้ดีว่าสิ่งที่ชายหนุ่มรบเร้าต้องการมาตลอดตั้งแต่คืนที่ทำรักกันครั้งแรก คือสรรพนามแทนตัวที่ทำให้เขาเขินเสียจนกล้าไม่พูดออกมาสักที

 

 


                แทเขิน ไม่เอาด้วยหรอก

 


 

                งั้นพี่ก็จะกอดแทไว้แบบนี้แหละ ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น

 

 


                แง องค์ชายอย่าแกล้งแทสิ

 


 

                พี่พูดจริง ไม่ได้แกล้ง – แล้วก็ ...จะจับแทกินด้วย

 

 


                ไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มยังกดร่างโอเมก้าตัวน้อยให้ลงไปนอนที่เตียง พลางยกตัวขึ้นคร่อมกักคนตัวเล็กไว้ใต้ร่าง ก่อนจะเข้าไปฉกชิมความหวานในริมฝีปากสีเชอรี่ด้วยความละมุนละมอม ปากหยักดูดดุนอยู่หลายครั้งจนริมฝีปากปิดสนิทยินยอมเปิดออกให้เขาเข้าไปตักตวงความหอมหวานราวกับน้ำผึ้งป่า ลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดไปทั่วทั้งโพรงปาก ก่อนจะผสานกับลิ้นเล็กที่โต้ตอบกลับมาได้ดีขึ้นกว่าการจูบครั้งก่อนๆ

 

 


                กลิ่นฟีโรโมนคล้ายดอกสวีทพีระเบิดออกทำให้จองกุกแทบคลั่ง อยากจะจูบคนใต้ร่างให้ปากเปื่อยกันไปข้างหนึ่ง แต่ก็ต้องยอมถอนจูบออกด้วยความอ้อยอิ่งเมื่อคนตัวเล็กเริ่มประท้วงขึ้นมาเพราะเริ่มขาดอากาศหายใจ

 

 


                จองกุกปล่อยให้คนตัวเล็กได้พักหายใจหายคอเพียงชั่วครู่ ก่อนจะสานต่อความต้องการ โดยการกดจูบลงไปที่ริมฝีปากที่เริ่มบวมแดงเล็กน้อย แต่ทว่าแทนที่จะได้สัมผัสกับริมฝีปากนุ่มนิ่มแบบเยลลี่ กลับเป็นการกดจูบที่ปลายนิ้วของคนตัวเล็กแทน เมื่อถูกแทฮยองยกนิ้วขึ้นมาหยุดริมฝีปากของเขาไว้

 

 


                สายตาซุกซนและรอยยิ้มหวานตราตรึงใจทำให้ชายหนุ่มอยากจะจับคนใต้ร่างมาฟัดให้รู้แล้วรู้รอด ถ้าไม่ติดที่ว่า ..

 



                แทไม่ให้องค์ชายกินหรอก แบร่!”

 

 


                แทฮยองอาศัยจังหวะที่จองกุกกำลังหลงใหลในรอยยิ้มของเขา แปลงกายเป็นหมาป่าสีขาวตัวน้อย ใช้ประโยชน์ของรูปร่างโอเมก้าที่ขนาดตัวเล็กกว่ามุดตัวออกจากท่อนแขนคนตัวโตด้วยความว่องไว

 

 


                เสียงปิดประตูและลงกลอนแน่นจากในห้องน้ำ เรียกสติของชายหนุ่มให้กลับ จองกุกยกยิ้มส่ายหน้าให้กับตัวเอง ที่พลาดท่าเสียโอเมก้าตัวน้อยอย่างไม่น่าให้อภัย

               


 

หึ ตัวแสบ

 

 


             แน่จริงองค์ชายก็จับแทให้ได้สิ คิกๆโอเมก้าตัวน้อยตะโกนออกมาจากห้องน้ำ พลางหัวเราะคิกคัก

 


 

             อย่าให้พี่จับได้นะ จะตีให้ก้นลายเลยคอยดู




TALK

             หลังจากตอนที่แล้วแอบทิ้งปมไว้ปมเบอเร่อ เลยเอาความหวาน(ปนคาวเลือด)มาเสริฟให้กระชุ่มกระชวยใจกันหน่อย สำหรับใครที่งงตอนแล้ว เอาหูมาใกล้ๆนะคะ ไรท์จะกระซิบว่า งงต่อไปนะคะ ^ ^ (หลบรองเท้า) ล้อเล่นค่าา ไรท์จะบอกว่าเดี๋ยวเนื้อเรื่องจะค่อยๆเฉลยไปเอง ปมทุกปมจะค่อยๆคลายออกจนกระจ่างในที่สุดค่ะ ยังไงก็ติดตามกันต่อไปเนอะ 



               ปักป้ายคำเตือนใหม่! ระวังเป็นไบโพลาร์นะคะ




1/04/2561



ร่วมพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์ @BAMATTY_ หรือ #กุกวีหมวกแดง นะจ๊ะ  


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 496 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,850 ความคิดเห็น

  1. #1838 qell (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 22:34
    เจ้าตัวแฉบบบบบ ตัวเล็กตัวน้อยของพี่จองกุก
    #1,838
    0
  2. #1815 kookvkookv9795 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 21:46
    ตัวแสบงึ่ยยย
    #1,815
    0
  3. #1774 BaimonWarachaya (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 23:07
    อยากให้น้องกับองค์ชายมีเเต่ความสุข
    #1,774
    0
  4. #1751 rasita95 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 08:08
    น้อนนนนนนนนน
    #1,751
    0
  5. #1706 TONNAMT (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 22:22
    เจ็บแทนน้องเลย ฮือออ น้อง
    #1,706
    0
  6. #1689 thanapornwirat47 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 08:39
    กลัวน้องเจ็บมากกว่านี้
    #1,689
    0
  7. #1653 _jppm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:52
    ต้าวแท ;-; น่ารักจังเลยตัวแค่นี้
    #1,653
    0
  8. #1641 mgffffff (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:40
    ฮรืออ เป็งเอ็นดู
    #1,641
    0
  9. #1621 Mokloktsh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:59

    น้องน่ารักก ใจบางมากก

    #1,621
    0
  10. #1583 Ppam012197 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 15:35
    โง้ยยยยย อีหนูของอิแม่ใจบางไปหมดแล้ววเองลู
    #1,583
    0
  11. #1550 Destiny_lover (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 23:59
    อ้ยย เอ็นดูลูก
    #1,550
    0
  12. #1521 อาหยิกมาแล้ว!! (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 10:46
    โอ๊ยย เจ้าแทหนีไปลูก เดี๋ยวก้นลายยยยยยยย
    #1,521
    0
  13. #1503 yoongi-swa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 17:41
    ค่ะ ตีก้นให้ลายเลยนะคะ ตีเพี้ยะๆเลยนะคะแงงงงงง ต้องเอ็นดูน้องขนาดไหนคะเนี่ยยพี่จองกุกกกก

    น้องแทก็ซนจริงๆเลยนะคะ ยัยน่ารัก!!!
    #1,503
    0
  14. #1468 clrv (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 10:41
    ค่ะ;_; จะตีใหก้นลายนี่ต้องเอ็นดูเบอร์อ่ะ ฮืออ ชอบเนื้อเรื่องมากเรยนะ

    มันแบบเซอร์ไพรขึ้นทุกตอน มีความน่าค้นหา ภาษาสวยบรรยายดีมั่กๆ
    #1,468
    0
  15. #1458 xxxkaning (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 17:02
    จร้าจะตีให้ก้นลาย เอ็นดูน้องเขาขนาดไหนคะองค์ชาย
    #1,458
    1
    • #1458-1 clrv(จากตอนที่ 12)
      16 กันยายน 2562 / 10:37
      ฮื่ออออเจ้าตัวเร้กตัวน้อย น่าเอ็นดูมากๆๆ แล้วก้สงสารน้องด้วย แงง คงจะทรมานมากเลยนะตอนที่วีโดน น้องก้โดนไปด้วยอ่ะ แบบโอ๋เอ๋นะคับ

      ใจผ้มนี่แทบแหลกเลย;_;
      ชอบฟิคเรื่องนี้มากจิงๆค่ะ สนุกมากๆ
      ตื่นเต้นแถมฟินทุกตอน
      >///<
      #1458-1
  16. #1454 kate0901 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 13:09
    น้องน่ารักมากกกก อยากฟัดให้จมอก
    #1,454
    0
  17. #1421 maer_c15 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 10:39
    น้องงงงงง ไอดื้อออ
    #1,421
    0
  18. #1410 hwangirl (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 16:08
    พี่จองกุก ผมน่ะไม่เขิน ไม่เขินเลยจริงๆ ไม่เคยเเขิส
    #1,410
    0
  19. #1367 Ppttyc_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 18:04
    เขินตัวบิดแล้ว
    #1,367
    0
  20. #1339 kkkanunnn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 01:03
    เอ็นดูน้องจังแง้
    #1,339
    0
  21. #1281 เข้ามาสมน้ำหน้า (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 04:07
    เจ้าแทซนมากก เอ็นดูจังคับ;____;
    #1,281
    0
  22. #1262 butterr. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 22:52
    น้องน่ารัก ฮื่ออ น้องต้องไม่เป็นหรใช่มั้ยย
    #1,262
    0
  23. #1215 JKTHFOREVER (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 12:03

    น้อนเเทต้องไม่เป็นอะไรนะลูกก / ส่วนวีกับโบกอมนี่ยังไงเหรอ;——;
    #1,215
    0
  24. #1185 Varismm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 22:20
    องค์ชายไม่ควรมีคนเดียวบนโลกป่ะ
    #1,185
    0
  25. #1182 ChompunutEksuk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 21:33
    แงงงงงน้องงงใจหายหมดเลย
    #1,182
    0