[ตีพิมพ์] KOOKV | Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง | มีรูปเล่มและ E-book พร้อมจำหน่ายแล้ววันนี้!

ตอนที่ 11 : Alpha Red hood : 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 512 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

 [kookv] Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง

 

 

Alpha Red hood : 10



 ยังไม่ได้ตรวจสอบคำผิดนะคะ

 


 

 

จองกุกมองพี่ชายที่เดินหน้าเศร้าตามหลังคนที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาเข้ามาในห้องประชุม ดยุคคนสวยกระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทางซ้ายมือของเขาด้วยใบหน้าง้ำงอ คราบน้ำตายังคงเกาะพราวอยู่บนหน้า ขณะที่ยุนกิก็นั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่อีกมุมห้องเงียบๆ จองกุกเลิกคิ้วเป็นเชิงถามคำถามกับพี่ชาย แต่กลับไร้สัญญาณตอบรับจากพ่อมดหนุ่ม – สลับกับมองพ่อบ้านประจำตัวและองค์รักษ์หนุ่มที่เข้ามานั่งคู่กัน แต่ทว่ากลับยกมือกอดอกเชิดหน้าหนีกันไปคนละทาง

 

 


            อ่า ให้ตายสิ บรรยากาศน่าอึดอัดแบบนี้ น่าหนีไปหาแทฮยองชะมัด

 


 

                “ทำไมไม่เข้ามาดีๆล่ะ โฮซอก”

 

 


                ชายหนุ่มลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่างให้กับสายลับตัวแสบที่พยายามจะงัดหน้าต่างตำหนักเขาเข้ามา ก่อนจะเซถอยหลังไปตามแรงเมื่อถูกคนขี้เล่นกระโดดโถมตัวใส่

 

 


                “ไงองค์ชาย ราศีเจ้าบ่าวจับนะเนี่ย”

 

 


                “แน่นอนอยู่แล้วก็คนมันหล่อ

 


 

เห็นแบบนี้ก็ค่อยยังชั่ว นึกว่าจะนั่งเฉาเป็นหมาหงอยเพราะไม่ได้เจอว่าที่พระชายาเสียแล้ว

 

 


ใครบอกล่ะ แค่วันเดียวเขาจะก็ขาดใจตายอยู่แล้ว

 

 


เหลืออีกตั้ง 6 วัน จองกุกคนนี้จะต้องลงแดงตายแน่ๆ

 


 

รู้ได้ยังไงเนี่ย เจ้าพวกนั้นบอกพี่เหรอ

 

 


ฮ่าๆ ลืมอย่าสิองค์ชาย ข้าเป็นสายลับนะสายลับหนุ่มพูด พลางเอื้อมมือมาบีบสองแก้มนิ่มของคนอายุน้อยกว่า แต่ทว่าชายหนุ่มกลับเอี่ยวตัวหลบได้ทัน

 

 


หยุดเลย แก้มข้าสงวนไว้ให้แค่เมียข้าเท่านั้น

 

 


หมั่นไส้จริงๆ พวกมีคู่เนี่ย

 


 

ฮ่าๆ เอาไว้ข้าพ้นโทษเมื่อไหร่จะพาแทฮยองมาให้รู้จัก  – เออพี่ ...  อยู่ที่นั่นพวกมันไม่สงสัยอะไรพี่ใช่ไหม”

 


 

             “จุ๊ๆ ระดับโฮซอกซะอย่าง ไม่มีใครจับได้อยู่แล้ว – ว่าแต่ทำไมห้องมันมาคุแบบนี้ล่ะองค์ชาย”  จองกุกยักไหล่ พรางส่งสายให้สายลับหนุ่มมองดูบุคคลที่เหลือในห้อง ที่กำลังนั่งหน้านิ่ง บ้างก็ทำท่าทางมึนตึง บ้างก็แผ่รังสีอำมหิตใส่กันอยู่

 

 


                “โอ้ ให้ตาย ...ข้าอุตส่าห์แอบออกมาได้ทั้งที ไม่มีใครคิดจะสนใจข้าหน่อยหรือไง”

 


 

                โฮซอกโวยวายใส่คนที่นั่งอยู่ในห้องอย่างไม่ได้สนใจยศถาบรรดาศักดิ์ หรือตำแหน่งทั้งหลาย พวกเขาทั้งหกผ่านร้อนผ่านหนาวด้วยกันมามาก เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่เยาว์วัย ถ้าไม่นับซอกจินกับนัมจุนที่เป็นเมทกัน และความสัมพันธ์อันซับซ้อนของยุนกิกับจีมิน พวกเขาก็แค่กลุ่มเด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่เป็นเพื่อนสนิทกันก็เท่านั้น

 


 

ตำแหน่ง หรือยศถาบรรดาศักดิ์ของแต่ละคน ก็เป็นเพียงหัวโขนที่พวกเขาจำเป็นต้องหลวมใส่ต่อคนหน้าอื่นเท่านั้นเอง

 

 


หวัดดีโฮซอกพ่อบ้านหนุ่มหันมาทักทายโฮซอก มองผ่านคนที่นั่งอยู่ข้างกายอย่างไม่สนใจ แล้วหันกลับไปทางเดิมต่อ

 

 


ทักทายตามมารยาทสินะ – โอเคร ข้าเข้าใจว่าพวกเจ้าคงจะมีปัญหาผัวๆเมียๆกันอยู่

 


 

น้อยใจไปได้ ประชุมเสร็จเดี๋ยวข้าเลี้ยงเหล้า – ตกลงไหม

 

 


มันต้องแบบนี้สิสหายรักสายลับหนุ่มแปะมือกับองค์รักษ์ที่นั่งอยู่ข้างกันอย่างเข้าขา

 

 


“เรื่องใหญ่ใช่ไหม ถึงได้เรียกพวกเรามาครบทุกคน” ยุนกิที่นั่งอยู่อีกมุมห้องเอ่ยถามคนเป็นน้องชาย

 

 


เป็นที่รู้กันดีว่าการพวกเขาทั้งหกคนจะมารวมตัวกันเหมือนกับตอนเด็กๆไม่ใช่เรื่องง่าย ด้วยภาระหน้าที่ของแต่ละคนที่มากขึ้นตามอายุที่โตขึ้น ขนาดยุนกิกับซอกจินที่อาศัยอยู่ในรั้ววังเดียวกัน ยังไม่ค่อยได้เจอกันเลย นับประสาอะไรกับโฮซอกที่เป็นสายลับอยู่ในกลุ่มกบฏ นัมจุนที่ไปๆมาๆระหว่างเมืองหลวงกับนครโทนิส ... และจีมินที่อยู่ไกลถึงหัวเมืองทางเหนือ

 

 


แล้วยิ่งในเวลาที่บ้านเมืองถูกกลุ่มกบฏจ้องจะโจมตีแบบนี้แล้ว ยิ่งยากที่พวกเขาจะได้มาพบปะกันในฐานะเพื่อนครบทุกคน

 

 


ถ้าไม่ใช่เกิดเรื่องใหญ่มากจริงๆ

 

 


จองกุกพยักหน้าเชิงให้สายลับหนุ่มบอกข่าวใหญ่แก่ทุกคน ซึ่งชายหนุ่มเองก็พอจะรู้ข้อมูลมาบ้าง แต่ยังไม่รู้รายละเอียดมากนัก สู้ให้สายลับที่คลุกคลีอยู่ในกลุ่มกบฏเป็นคนเล่าเองจะดีกว่า “ข้ามีความคืบหน้ามาบอก ”

 


 

“พูดมาข้าฟังอยู่” องค์รักษ์หนุ่มเป็นคนตอบ

 

 


“ – ข้าเจอหัวหน้าพวกมันแล้ว” โฮซอกว่าพลางส่งรูปวาดสีน้ำมันของชายหนุ่มที่ดูแล้วน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเขาให้ทุกคนได้ดู เสียงพึมพำดังออกมาเป็นระยะถึงความหน้าตาดีของชายผู้นี้

 


 

!!!

 

 


แต่ทว่าเมื่อรูปวาดเวียนมาถึงดยุคแห่งฟรานซิส มือเรียวที่ถือรูปอยู่กลับสั่นเทา นัยน์ตาเบิกกว้างอย่างตกใจ

 

 


“มะ ไม่จริง ..เป็นไปไม่ได้”

 

 


“มีอะไรหรือเปล่าจีมิน” จองกุกเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเมื่อคนเป็นญาติเอาแต่พูดประโยคเดิมอยู่ซ้ำๆ จีมินหันมาสบตากับจองกุก ก่อนจะยื่นรูปวาดที่เขายังไม่ได้ดูมาให้

 

 

 

ชายหนุ่มรับรูปวาดจากคนเป็นญาติ นัยน์ตาไล่สำรวจใบหน้าของชายในรูปด้วยความตกตะลึง ใบหน้าสมบูรณ์แบบของคนที่เขารู้จักอย่างดี คนที่เขาเคารพรักเสมือนพี่ชายแท้ๆอีกคน แต่ทว่าแววตาและท่าทางกลับต่างออกไปราวกับเป็นคนละคน

 

 


และรอยแผลเป็นที่หางคิ้ว ... ที่เขาเป็นคนสร้างมันให้กับคนในรูป ยืนยั่นได้ดีว่าคนๆนั้นคือ

 

 


พัค โบกอม

 


 

พี่ชายของพัค จีมินที่ถูกลอบสังหารเมื่อสิบกว่าปีก่อน เหตุการณ์ในครั้งนั้นเป็นโศกนาฏกรรมที่สร้างความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่สำหรับของตระกูลพัคและเหล่าราชวงศ์ พรากชีวิตของผู้ปกครองเมืองฟรานเชสที่เพิ่งได้รับตำแหน่งหมาดๆไปอย่างโหดเหี้ยม จนเป็นเหตุให้จีมินที่ยังใจสลายกับการสูญเสียพี่ชายอยู่ไม่หาย ต้องขึ้นมารับตำแหน่งแทนพี่ชายตัวเองตั้งแต่อายุยังน้อย แบกรับทั้งความเจ็บปวด ความกดดัน และความคาดหวัง ที่ต้องขึ้นเป็นผู้ปกครองเมือง เป็นดยุคตั้งแต่ยังไม่ห้าขวบเต็มด้วยซ้ำ

 

 


พระเจ้ากำลังเล่นตลกอะไรอยู่

 


 

คนที่ตายไปแล้วจะกลับมามีชีวิตอยู่ได้อย่างไร

 

 


พี่แน่ใจเหรอโฮซอกว่าคือคนนี้จริงๆ พี่เจอเขาด้วยตัวเองใช่ไหม” จีมินถามย้ำ

 

 


“กระทบไหล่จิบน้ำชาเลยล่ะ – ทำไมเจ้าสองคนทำหน้าแบบนั้นล่ะ  รู้จักเหรอ”

 


 

“จะว่ายังไงดีล่ะ ..” จองกุกตอบด้วยความกระอักกระอ่วมใจ ก่อนเป็นฝ่ายจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ทุกคนได้รับรู้แทนดยุคคนสวยที่สภาพจิตใจตอนนี้คงไม่พร้อมที่จะพูดอะไรกับใครทั้งนั้น

 


 

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกคนกำลังตกตะลึงกับการที่ได้รับรู้ความเจ็บปวดของดยุคแห่งฟรานเชส ฉากหน้าที่แสดงออกมาเป็นราชนิกุลแสนเหย่อหยิ่ง แท้จริงแล้วกลับต้องแบกรับความเจ็บปวดมากมายเอาไว้ในจิตใจ

 


 

นอกจากองค์ชาย พวกเขาไม่เคยมีใครรู้มาก่อนเลยว่าดยุตแห่งฟรานเชสคนนี้มีพี่ชาย

 

 


“จีมิน – ข้าว่ามันต้องมีอะไรผิดพลาด จะเป็นไปได้ยังไงคนที่ตายไปแล้วน่ะ ... จะยังมีชีวิตอยู่ ถ้าเขาไม่ได้ตายจริงๆ”

 


 

“หมายความว่ายังไงพี่นัมจุน ข้าเห็นเองกับตาว่าพี่ชายข้าโดนกริชปักอยู่ที่หัวใจ”

 

 


             “มีบ้างอย่างไม่ชอบมาพากลใช่ไหมยุนกิ” องค์รักษ์หนุ่มเลี่ยงตอบคำถามคนอายุน้อยกว่า หันไปถามคำถามกับพ่อมดหนุ่มที่นั่งเสกแสงสีทองบนฝ่ามืออยู่ตรงมุมห้องแทน

 


 

พ่อมดหนุ่มพยักหน้า สบตากับดวงตาที่มีหยาดน้ำตาเกาะพราวอยู่ พลันแสงสีทองที่เขาเสกขึ้นในมือก็เปลี่ยนเป็นละอองแสงสีม่วง เรียกความสนใจของทุกคนได้เป็นอย่างดี

 


 

ทันทีที่ทุกคนมองมาที่แสงสีม่วง ภาพในหัวหมุนวนเป็นยิ่งกว่าโลกหมุน ร่างกายโอนเอนราวกลับถูกเหวี่ยงเข้าไปในอีกมิติหนึ่ง เพียงชั่วอึดใจทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ แต่ทว่าสถานที่ที่พวกเขาอยู่ตอนนี้กลับไม่ใช่ห้องรับรองแขกในตำหนักขององค์ชายจองกุก

 

 


ปราสาทขนาดกลางที่ถูกตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมงดงาม แต่ทว่ากลับถูกบดบังด้วยรูปปั้นของเหล่าปีศาจและเถาวัลย์กุหลาบไปทั่วทุกบริเวณ หมาป่าหนุ่มทั้งห้า เดินตามหลังพ่อมดหนึ่งเดียวเข้ามาในปราสาท กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ ชวนให้พวกเขาเคลิบเคลิ้มไปกับความหอมอันน่าหลงใหลพวกนี้

 


 

เป๊อะ!

 


 

เสียงดีดนิ้วของพ่อมดหนุ่ม เรียกสติของหมาป่าหนุ่มให้กลับมา

 

 


“ยินดีตอนรับสู่คุกเวทมนต์ ข้าอยากให้พวกเจ้ามีสติอยู่กับตัวเสมอ อย่าได้เคลิบเคลิ้มกับอะไรก็ตามที่เจ้าเห็น ได้ยิน ได้กลิ่นและสัมผัส”

 

 


“ท่านพาพวกเรามาที่นี่ทำไม”

 

 


 “พามาหาคำตอบไงล่ะ”

 

 

 


 

 

//

 

 


 

 

                สัญชาติญาณของการเป็นทหารและการเป็นอัลฟ่าที่มีประสาทสัมผัสดีเยี่ยมทำให้พวกเขาทั้งหมดระมัดระวังตัวมากขึ้น เสียงหัวเราะสลับกับเสียงกรีดเสียงดังก้องไปทั่วปราสาท ชวนให้ดยุคคนสวยรู้สึกขนหัวลุกจนต้องไปเดินหลบอยู่หลังคนเป็นญาติที่ขนาดตัวใหญ่กว่าหลายเท่า

 


 

                “ดูซิว่าใครมา – โอ๊ะโอ วันนี้พ่อมดน้อยของข้าใจดีพาเพื่อนมาเล่นกับข้าด้วย”

 


 

                !!!

 

 


                เสียงของบุคคลที่ปรากฏขึ้นสร้างความตกตะลึงให้กับจองกุก นัมจุน และซอกจินเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มทั้งสามนิ่งค้างไปกับสิ่งเห็น

 

 


                “แทฮยองเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง – นี่มันหมายความว่ายังไงพี่ยุนกิ!”

 


 

                จองกุกพุ่งเข้าไปคว้าตัวคนตรงหน้าเข้ามากอด ก่อนที่สายตาจะไล่สำรวจไปตามบาดบนร่างกายสีน้ำผึ้ง บาดแผลและคราบเลือดที่แห้งเกรอะกรังจากการถูกเสียดสีของโลหะที่พันธะการข้อมือข้อเท้าขอร่างบาง ทำเอาชายหนุ่มเลือดขึ้นหน้า ตวาดใส่พี่ชายบุญธรรมเสียงดัง

 

 

 

                “ทำบ้าอะไรของพี่วะ ทำร้ายแทฮยองทำไม”

 


 

                ชายหนุ่มว่าพลางก้มหน้าก้มตาแกะโซ่ที่มัดข้อมือข้อเท้าออกให้กับร่างบ้าง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่เขาพยายามช่วยอยู่ กำลังเหยียดยิ้มร้ายให้กับพ่อมดหนุ่ม นัยน์ตาสีวาแลนเดอร์จ้องมองหมาป่าหนุ่มที่เหลือที่ยืนทำหน้าเลิกลั่กด้วยแววตาขบขัน

 



                “ช่วยข้าทีที่รัก – ข้าทรมานเหลือเกิน”

 


 

                “พี่จะช่วยเจ้าเอง เจ้าจะไม่ทรมานอีกต่อไปแล้วคนดี”

 


 

                “เลิกล่อลวงน้องชายข้าแล้วมาคุยกันสักที – วี” พ่อมดหนุ่มพูดอย่างเหลืออดที่นักโทษในการดูแลของเขาเอาแต่สร้างเรื่องอยู่ตลอดเวลา

 



                ร่างบางยกยิ้มกว้าง มือเรียวเอื้อมไปสัมผัสสันกรามคมของคนที่ตกอยู่ในมนต์เสน่ห์ของเขา แต่ทว่านัยน์ตากลับสบตากับพ่อมดหนุ่มด้วยแววตาแข็งกร้าว “จุ๊ๆ อย่าเรียกข้าแบบนั้น เดี๋ยวองค์ชายก็รู้หมดสิว่าข้าไม่ใช่ – อั่ก!!

 


 

                ยุนกิอาศัยจังหวะที่จองกุกเผลอไผลไปกับสัมผัสของร่างบาง พยักหน้าส่งสัญญาณให้นัมจุนกับโฮซอกเข้าไปล็อคตัวจองกุกเอาไว้ ก่อนจะร่ายเวทมนต์บางอย่างที่ทำกายสีน้ำผึ้งลอยไปกระแทกกับผนังเต็มแรง

 


 

                “แทฮยอง!!

 

 


                “องค์ชาย! ตั้งสติหน่อยสิวะ ก็เห็นอยู่ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่แทฮยอง” นัมจุนพูดอย่างหัวเสีย พยายามออกแรงช่วยโฮซอกดึงรั้งจองกุกเอาไว้อีกแรง

 


 

“ปล่อยข้า! ปล่อยตัวข้าเดี๋ยวนี้ นี่เป็นคำสั่ง!!!

 


 

จองกุกพยายามผลักไสการเกาะกุมขององค์รักษ์คู่กายทั้งสอง ก่อนที่นัมจุนและโฮซอกจะเปลี่ยนท่าทางจากการดึงรั้งจองกุกเมื่อครู่ มาค่อยประคองร่างอันไร้สติขององค์ชายที่ถูกเวทมนต์ของยุนกิทำให้ล้มหมดสติลง

 

 


              “แค่ก แค่ก เจ้านี่มันพวกคลั่งไคล้ความรุนแรงหรือยังไงนะมิน ยุนกิ” ร่างบางที่นั่งพิงผนังอย่างหมดสภาพพูด พลางกระอักเลือดในปากทิ้ง

 


 

                “เจ้าวอนหาที่เอง – บอกมาว่าเจ้าทำอะไรกับพัค โบกอม”

 


 

                “เอ๋ ใครกัน ข้าไม่เห็นรู้จักเลย : )”

 


 

                “อย่ามาทำไขสือ มันมีแค่เจ้าคนเดียวที่ทำแบบนี้ได้”

 


 

                “ว้า .. โดนจับได้ซะแล้ว ไม่สนุกเลยแบบนี้”

 


 

                “อย่ามาเล่นลิ้นนะวี!

 

 


  “หึ – รู้อะไรไหมมิน ยุนกิ ..ว่าข้อรอเจ้านานแค่ไหน ข้ารอให้เจ้ามาทรมานข้าที่แอบไปสร้างเรื่องอย่างใจจดใจจ่อตั้งสิบปีเชียวนะ ทำไมคราวนี้ไม่จมูกไวแบบเรื่องอื่นเลยล่ะ”

 

 


             “เจ้า!!!พ่อมดหนุ่มเลือดขึ้นหน้า สองมือกำหมัดแน่นเตรียมจะร่ายคาถาทำร้ายปีศาจโรคจิตตรงหน้า แต่มือเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยของจีมินที่คว้ามือของเขาไปกอบกุมก็ทำให้ยุนกิหยุดชะงัก

 

 


              “รีบคุยเถอะ ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว”

 


 

                “ตายจริง เจ้าคงเป็นเจ้าหนูคนที่โดนมิน ยุนกิหักอกทิ้งสินะ – น่าสมเพชกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก”

 


 

                “หุบปากเน่าๆของเจ้าแล้วบอกมาซะว่าเจ้าทำอะไรพัค โบกอม”

 

 


                “ฮ่ะๆ ดูสิเจ้าหนู พ่อมดของเราฟิวด์ขาดซะแล้ว – บอกก็ได้ .. ข้าก็แค่ใช้ความรักของคนที่รักข้าให้เป็นประโยชน์ก็เท่านั้นเอง ...”

 


               

                “จะ เจ้ามันปีศาจ เจ้าทำอะไรพี่ข้ากันแน่!” ดยุคแห่งฟรานเชสตะหวาดขึ้นมาด้วยความอดกลั้น คว้ามีดพกที่เข็มขัดตวัดจ่อคอหอยปีศาจร้ายอย่างห้าวหาญ ปลายมีดกดเข้าที่ผิวสีน้ำผึ้งเล็กน้อยจนมีเลือดไหลออกมาเป็นทางยาว แต่ทว่ารอยยิ้มเยาะของคนตรงหน้าก็ทำให้มือที่จับมีดอยู่สั่นไหว

 

               


                “หึ เจ้ารู้ไหมว่าการกระทำของเจ้ามันไม่ได้ทำให้ข้าเจ็บแบบที่เจ้าเห็นหรอกนะ ฮ่ะๆ”

 

 


                “เจ้าพูดอะไร”

 

 


                “ก็คนที่เจ็บจริงๆน่ะ ไม่ใช่ข้าแต่เป็นแทฮยองยังไงล่ะ ป่านนี้น่าจะกระอักเลือดตายไปแล้วมั้ง ฮ่ะๆ ตายเพราะเจ้าเป็นคนปักมืดที่คอหอยแทฮยองไงล่ะท่านดยุค : )

 

 


                เพล้ง!

 

 


                โลหะแหลมคมถูกปล่อยออกจากมือให้หล่นสู่พื้นโลกด้วยความตกใจ ดยุคจีมินมองหน้าพ่อคนหนุ่มที่ยืนนิ่งพยายามรักษาสีหน้าตื่นตระหนกอยู่ข้างๆ

 

 


   เฮเลล วี แสยะยิ้มร้าย ก่อนที่กรงเล็บแหลมคมของปีศาจร้ายจะเอื้อมมาไล่สัมผัสตามกรอบหน้าของพ่อมดหนุ่มด้วยความเยือกเย็น

 

 


                 “จำเอาไว้ – ชีวิตแทฮยองเป็นของข้า  ข้าเนี่ยแหละที่ทำให้มันลืมตาดูโลก ข้าเนี่ยแหละที่สร้างมันขึ้นมาเพื่อให้มันมาตายแทนข้า!!!”





TBC



TALK

              แท่น แท๊นนนนนนน  มาอัพแล้วค่าาาา ตอนนี้ตัวละครเยอะเหลือเกิน พี่โฮปก็มา โบกอมแฟนไรท์ก็มา -///- โบกอมเป็นตัวละครเกือบสุดท้ายที่มีในเรื่องนี้ค่ะ บทบาทค่อนข้างพอตัวเพราะเป็นแฟนไรท์(เขิน) ยังไงก็เอนจอยทูรีดนะจ๊ะ อย่าลืมคอมเม้นและสกรีมแท็คด้วย เจอกันตอนหน้าน้า บายยยยยย


HOT NEWS

                #kookvparadise อัพเรื่องแรกแล้วนะรู้ยัง?! มาช่วยไรท์พายเรือเรื่องนี้กันเยอะๆน้า รีเควสแนวที่อยากอ่านได้นะจะบอกให้ - 3 -


24/03/2561



ร่วมพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์ @BAMATTY_ หรือ #กุกวีหมวกแดง นะจ๊ะ  


 
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 512 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,850 ความคิดเห็น

  1. #1837 qell (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 22:23
    วีใจร้ายมากเลย เป็นห่วงน้อง😭
    #1,837
    0
  2. #1814 kookvkookv9795 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 21:33
    เริ่มได้กลิ่นดราม่า😭😭
    #1,814
    0
  3. #1773 BaimonWarachaya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 22:55
    วี ทำไมเธอร้ายเเบบนี้ อย่าทำน้องงง
    #1,773
    0
  4. #1705 TONNAMT (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 22:14
    วี ทำไมถึงได้ร้ายอย่างนี้ อย่าทำร้ายน้องเลย ถ้าสร้างน้องมาก็ต้องมีความผูกพันกับน้องบ้างสิ
    #1,705
    0
  5. #1688 thanapornwirat47 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 08:32
    วี แกนะแกกกกก
    #1,688
    0
  6. #1652 _jppm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:49
    ......พี่แทเค้าจะเป็นไงบ้าง ;-;
    #1,652
    0
  7. #1640 mgffffff (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:38
    วอทท ใจร้ายอะ แทจะเป็นไรมั้ยเนี่ย
    #1,640
    0
  8. #1620 Mokloktsh (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:57

    งงมั้ย ก็งงอยู่555

    #1,620
    0
  9. #1582 Ppam012197 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 13:45
    อย่าทำลูกฉันน่ะดั้ยโปรดดดปวดใจไปหมดแน้ววฮื้ออออออ
    #1,582
    0
  10. #1549 Destiny_lover (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 23:51
    ลูกแม่????????????
    #1,549
    0
  11. #1528 ChantisaAnan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 00:20
    ขอให้น้องรอดนะยังไม่อยากให้น้องไปไหน;—;
    #1,528
    0
  12. #1502 yoongi-swa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 17:32
    อ่ยย ท่านวี;_; อย่าทำอะไรยัยน้อนเลยนะคะแงงงงง
    #1,502
    0
  13. #1456 xxxkaning (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 18:22
    น้องแทของแม่หนูจะต้องปลอดภัย แล้ววีอะโกรธไม่ลงหน้าตาเหทือนน้องแทอีก
    #1,456
    0
  14. #1426 new nicharee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 15:41
    โบกอมอีกเเล้ววว บทร้ายอีกเเล้ววว สงสารเขาจริง555
    #1,426
    0
  15. #1409 hwangirl (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 12:59
    น้องแทต้องปลอดภัย;;-;; ฮือออ สงสาร
    #1,409
    0
  16. #1387 Crazy Vampire (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 19:25

    ไม่นะอย่าทำไรแทฮยองน้าาาาา
    #1,387
    0
  17. #1366 Ppttyc_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 11:18
    ให้ตายเถอะแทฮยองจะอยู่ดีมั้ยเนี่ย
    #1,366
    0
  18. #1337 kkkanunnn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 14:39
    อะไรกันเนี่ย สงสารน้อง อย่าทำน้อง
    #1,337
    0
  19. #1305 sugarwriderYM (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 17:47
    ปมเยอะจริงๆ แท ลูก
    #1,305
    0
  20. #1228 taetaeisluv (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 00:42
    เป็นการที่ลุ้นมากไรท์ แต่งดีอะไรขนาดเน้ เลิฟๆ
    #1,228
    0
  21. #1201 AonnyJimin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 10:17
    ชั้นเครี๊ยดดดดดดด ฮื๊ออ เป็นห่วงแทฮยองจังเลย
    #1,201
    0
  22. #1183 Varismm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 21:55
    พวกเจ้าจะทำอะไรกัน ข้างง
    #1,183
    0
  23. #1181 ChompunutEksuk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 21:24
    ฮือออน้องงงงจะไม่เป็นไรใช่มั้ย
    #1,181
    0
  24. #1165 Plíða (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 13:30
    ตัวเล็กเจ็บไหม
    #1,165
    0
  25. #1113 cha1996 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 00:39
    หลายชั้นมากๆ
    #1,113
    0