[ตีพิมพ์] KOOKV | Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง | มีรูปเล่มและ E-book พร้อมจำหน่ายแล้ววันนี้!

ตอนที่ 10 : Alpha Red hood : 09

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 590 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

B
E
R
L
I
N

 

 [kookv] Alpha Red hood #กุกวีหมวกแดง



Alpha Red hood : 09





 

 

องค์ราชินีแทบจะลมจับ เมื่อได้รับรายงานจากหมอหลวงว่าโอเมก้าตัวน้อยที่เธอแสนเอ็นดู กลับมาป่วยหนักกว่าเดิม หลายวันก่อนเธอยังเบาใจอยู่เลยที่เห็นว่าอาการป่วยของแทฮยองดีขึ้น แต่แล้วทำไมวันนี้ถึงได้อาการทรุดหนักกว่าเดิมได้

 


 

ขาเรียวก้าวเท้ามุ่งตรงไปยังห้องนอนของโอเมก้าตัวน้อย พอเปิดประตูเข้าไปก็พบลูกชายตัวดีนั่งยิ้มโชว์ฟันกระต่ายอยู่บนโซฟา กลิ่นดอกไม้ลอยอบอวลผสมกับกลิ่นอัลมอนด์ออกมาจากคนที่นอนซมอยู่กลางเตียง สัญชาติญาณของความเป็นแม่บ่งบอกได้ดีว่าลูกชายของเธอทำเสียเรื่องเข้าแล้ว

 

 

 

มือเรียวอิงวัดอุณหภูมิที่หน้าผากมน สายตาไล่สำรวจไปตามสีผิวน้ำผึ้งเนียนสวย ร่องรอยกลีบกุหลาบเกือบทุกตารางผิวปรากฏชัดจนน่าตกใจ ลมหายใจอุ่นๆของโอเมก้าตัวน้อยทำเธอเบาใจได้ว่าแทฮยองไม่มีอาการน่าเป็นห่วงอะไร นอกแค่เป็นไข้เท่านั้น ก่อนจะขยับผ้าห่มผืนหนาให้คลุมอกคนที่นอนซมอยู่ให้มากขึ้น สายตาเฉียวคมตวัดมองไปยังคนที่นั่งทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์จนเจ้าตัวสะดุ้งโหยง

 

 

 

ทำไมมองชายแบบนั้นล่ะเสด็จแม่จองกุกยิ้มแห้ง พลางเดิมเข้ามาสวมกอดเอวบางของคนเป็นแม่อย่างออดอ้อน

 


 

แม่ว่าเราคุยเรื่องนี้กันรู้เรื่องแล้วนะองค์ชายองค์ราชินีพูดเสียงเข้ม ก่อนจะฟาดมือเรียวเข้าที่ท่อนแขนแข็งแรงของอัลฟ่าหนุ่มเต็มแรง จนคนมีชนักติดหลังชักมือออกแทบไม่ทัน

 


 

ชายเจ็บนะครับเสด็จแม่

 



แม้ว่าปกติแล้วแรงของอัลฟ่าหญิงจะไม่มากเท่าอัลฟ่าชาย โดยเฉพาะอัลฟ่าวัยหนุ่มอย่างจองกุก แต่ด้วยเดิมทีองค์ราชินีเป็นคนที่มือหนักอยู่แล้ว มิหนำซ้ำยังเป็นลูกสาวของแม่ทัพใหญ่ มีความเชี่ยวชาญด้านการต่อสู้อยู่พอตัว จึงไม่แปลกที่ชายหนุ่มจะหลุดร้องโอดครวญเมื่อมือเรียวฟาดลงมา

 


 

 – เจ็บสิดี คราวหลัง ..

 


 

แค่ก แค่ก สะ เสด็จป้า อย่าดุองค์ชายเลยนะครับ ...เป็นความผิดของแทเอง

 

 


เสียงแหบพร่านของคนป่วยเรียกให้สองแม่ลูกหยุดการกระทำทั้งหมด องค์ราชินียกยิ้มอบอุ่นให้คนที่นอนอยู่ มือเรียวลูบลุ่มผมนิ่มด้วยความเอ็ดดูในความน่ารักของโอเมก้าตัวน้อย

 


 

พักผ่อนเถอะนะลูก ป้าขอโทษที่ทำหนูตื่น

 


 

คนป่วยยกยิ้มตอบ ก่อนจะค่อยๆหลับตาลงไปอีกครั้ง จนแน่ใจว่าแทฮยองเข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว องค์ราชินีก็เตรียมจะเล่นงานลูกชายตัวแสบที่ยืนอยู่ข้างๆต่อ

 

 

 

ตามแม่มาข้างนอกเดี๋ยวนี้องค์ชาย

 

 

 

ชายหนุ่มมองคล้อยตามหลังผู้เป็นแม่ที่เดินออกไป ก่อนจะก้มจรดริมฝีปากบนหน้าผากอุ่นอย่างแผ่วเบา

 

 


เดี๋ยวพี่มานะ

 

 

 

 

 

//

 



 

 

โอ๊ย – ชายเจ็บนะครับเสด็จแม่อัลฟ่าหนุ่มร้องโอดครวญอีกครั้ง เมื่อมือเรียวของผู้เป็นมารดาบิดเข้าที่กล้ามเนื้อหน้าท้องใต้เนื้อผ้าบางๆที่จองกุกสวมใส่อยู่เต็มแรง

 

 


ตอนไปฝึกกับท่านตาเจ็บหนักกว่านี้ยังไม่บ่นอะไรสักคำ ไม่ต้องมาทำเป็นสำออยเลยนะ! แม่บอกอะไรทำไมไม่ฟังแม่บ้าง

 

 


องค์ราชินีพูดเสียงดุ เมื่อคนเป็นลูกชายทำท่าทางโอดครวญเกินความจริง อัลฟ่าวัยหนุ่มที่แข็งแรงแบบลูกชายนางไม่มีทางเจ็บแบบที่แสดงออก เพียงเพราะถูกนางบิดพุงหรอก

 

 


สำออยนัก แม่จะบิดให้เนื้อเขียวเลย

 

 


                ชายขอยอมรับผิดทุกการกระทำครับเสด็จแม่

 

 


                “เจ้าลูกคนนี้มันจริงๆเลย แม่อุส่าจับเราแยกออกกับหนูแทแล้วนะ – แล้วแบบนี้แม่จะกล้าไปสู้หน้าลอร์ดแทรังได้ยังไง ทำไมไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจบ้าง

 


 

องค์ราชินีแทบจะควันออกหู นางอุส่ารับปากเพื่อนสนิทอย่างแทรังไว้ซะดิบดี ว่าจะดูแลไข่มังกรของลอร์ดแทรังอย่างดีชนิดที่ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าลูกชายของนางกลับทำเสียเรื่องเอาซะเอง มันน่าเอาไม้เรียวมาฟาดให้ก้นลายจริงๆ

 


 

“…ชายไม่มีข้อแก้ตัวครับ

 


 

องค์ราชินีไม่ได้อยากจะเข้มงวดหรือใจร้ายกับองค์ชาย แต่เธอจำเป็นต้องให้บทเรียนกับคนที่ดื้อด้านไม่ฟังคำสั่ง

 

 


องค์ชาย แม่จะเลื่อนพิธีอภิเษกฯให้เร็วขึ้น แต่แม่ขอสั่งห้ามเจ้าเจอหนูแทเด็ดขาดจนกว่าจะหมดฮีทวีค

 


 

คำสั่งเด็ดขาดของผู้เป็นแม่ เป็นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของจองกุก – ให้ตายเถอะ ให้เขาไปไล่จับเสือป่ายังง่ายกว่าการไม่เจอแทฮยองเสียอีก ยิ่งช่วงฮีทวีคที่เพิ่งเริ่มต้นวันนี้เป็นวันแรกแบบนี้

 


 

คงทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น

 

 


สองแม่ลูกทำอะไรกันอยู่

 

 


แต่ทว่าเสียงของคนที่เพิ่งเดินเข้ามา เป็นเสมือนน้ำฝนที่ตกลงมารดน้ำต้นไม้ที่กำลังจะเหี่ยวเฉาแบบจองกุก จุดประกายความหวังให้กับอัลฟ่าหนุ่ม ว่าผู้เป็นพ่อจะเห็นอกเห็นใจเขา แล้วช่วยเจรจากับเสด็จแม่ให้

 


 

เสด็จพ่อช่วยชายด้วย เสร็จแม่ตีชาย แล้วก็ยังสั่งไม่ให้ชายมาเจอเมียอีก

 

 


เอ๊ะ! เจ้าลูกคนนี้ ไม่ต้องไปฟ้องพ่อเลยนะ ทำผิดก็ต้องได้รับโทษ

 

 


                ใจเย็นๆน่าที่รัก เรื่องมันก็แล้วไปแล้วอย่าดุลูกเลย – ว่าแต่ จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแบบที่พ่อสอนใช่ไหมองค์ชาย

 


 

                ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างเบาใจ เมื่อเห็นว่าผู้เป็นพ่อพูดเข้าข้างเขา ครับ ชายให้น้องกินยาแล้ว

 


 

                “ดีมากไอ้เสือองค์ราชาพูด พลางขยิบตาให้ลูกชายที่ถอดแบบความเจ้าเล่ห์มาเหมือนกันไม่มีผิด

 

 


            ลูกไม้หล่นใต้ต้นจริงๆพ่อลูกคู่นี้

 

 


            องค์ราชินีส่งค้อนวงใหญ่ให้พ่อกับลูกที่เข้าขากันได้ดีซะทุกเรื่อง นอกจากความเจ้าเล่ห์และเล่ห์เหลี่ยมที่ถอดแบบกันมาแล้ว เรื่องบนเตียงและความหื่นกามที่มีก็คงจะไม่ต่างกัน นึกแล้วก็แอบสงสารแทฮยอง แต่งงานไปคงจะโดนองค์ชายจองกุกรวบหัวรวบหางกินจนพรุนไม่ต่างจากเธอแน่ 




               เสด็จพี่ก็ให้ทายลูกแบบนี้ ลูกถึงไม่ฟังคำสั่งข้าไง

 

 


                “ไม่เอาน่า ข้าอยากกินสตูเนื้อกวาง เจ้าไปทำให้ข้าหน่อยสิที่รัก  – ส่วนเรื่องลงโทษองค์ชายไว้ให้ข้าจัดการเอง

 


 

                “อ้าวเสด็จพ่อ คิดว่าจะช่วยกันซะอีก

 

 


                “คำสั่งเมียอยู่เหนือทุกอย่าง จำไว้ไอ้ลูกชาย

               

 

 




//

 


 

 

บนดาดฟ้าของหอดูดาวที่ตั้งอยู่ใจกลางเขาวงกตหลังวังหลวง ร่างระหงส์ของดยุคแห่งฟรานเชสยืนเหม่อมองแสงสีทองของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า ปุยหิมะสีขาวกำลังล่องลอยตกในอากาศ ก่อนค่อยๆตกลงตามแรงโน้มถ่วงโลก มือเรียวปัดเกล็ดหิมะที่ติดอยู่ตรงข้างแก้มออกอย่างลวกๆ แววตาเศร้าสร้อยถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มงดงาม เมื่อหวนระลึกถึงความหลังที่เคยเกิดขึ้นบนดาดฟ้าแห่งนี้

 


 

            สถานที่ที่กักเก็บความทรงจำมากมาย

 


 

            ทั้งความสุข

 

 


            ...และความเจ็บปวด

 

 


                องค์ชายจองกุก เคานต์ยุนกิ และดยุคจีมินเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ เหตุหนึ่งก็เพราะจีมินเป็นลูกชายของผู้ที่เป็นน้องชายแท้ๆขององค์ราชินี จึงทำให้เขาสนิทสนมกับจองกุก ..และยุนกิเป็นพิเศษ

 

 


                จีมินจำได้ดีว่าครั้งแรกที่เขามาที่นี่ก็ถูกองค์ชายขี้แกล้งอย่างจองกุกที่ได้รับขนานนามว่าจอมปีศาจแกล้งตั้งแต่เจอหน้า

 

 


            เกมส์ซ่อนแอบที่องค์ชายตัวแสบชวนเขาเล่นในตอนนั้น

 

 


                ‘ห้ามแอบมองนะ’

 

 


                เสียงเจื้อยแจ้วขององค์ชายอัลฟ่าพูด พลางมัดผ้าผูกตาให้กับเด็กผู้ชายตัวเล็กที่มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของตนเอง ดยุคตัวน้อยในวัยสิบขวบก้าวไปตามแรงจูงที่ข้อมือ ขาเล็กก้าวสะดุดก้อนหินจนเกือบจะล้ม แต่ก็ถูกมือนิ่มขององค์ชายคว้าไว้

 

 


                ‘ระวังหน่อยซี่ เดี๋ยวก็ล้มหรอก – เอาล่ะตรงนี้ ..ข้าจะไปซ่อนแล้วนะ คิกคิก’

 


 

                หนึ่ง สอง สาม – เจ้าจงไปหลบ ถ้าไม่หลบข้าจะหาเจ้าเจอ’ ดยุคตัวน้อยเริ่มนับเลขเพื่อนให้องค์ชายอัลฟ่าในวัยเดียวกันไปซ่อนตัว สายลมพัดแรงจนผมสีอ่อนปลิวสะไหว มือเล็กยกกอดอกเล็กน้อย พลางเลื่อนผ้าปิดตาออก เมื่อกะเวลาให้อีกคนไปซ่อนตัว

 

 


                คิกคิก หาข้าไม่เจอหรอก’

 


 

                จองกุกหัวเราะชอบใจตามประสาคนขี้แกล้ง มองดูดยุคตัวน้อยเดินวนไปมาเพื่อตามหาเขาในเขาวงกตหลังวัง จากระเบียงชั้นสองบนตำหนัก

 

 


                ‘อยู่ตรงนี้หรือป่าวน้า ... เอ๊ะ ไม่มีนี่’ ราชนิกุลผิวสีน้ำนมเดินลัดเลาะไปตามกำแพงต้นสเตอร์บัน ย่างก้าวลึกเข้าสู่ส่วนที่เป็นเขาวงกต

 


 

                ‘ตรงนี้อีกแล้ว’ เด็กน้อยพ่นลมหายอย่างยอมแพ้เมื่อเพื่อพบตัวเองเดินผ่านจุดเดิมมาเป็นรอบที่สาม ใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสีแดงแก้มฝาดเพราะความเหนื่อย


 


                ‘องค์ชายออกมาเถอะ ข้ายอมแพ้แล้วง่า’

 

               


                ‘...’

 

 


                ‘อะ องค์ชาย อยู่ไหนครับ’

 

 


                เด็กน้อยหันหลังเตรียมเดินกลับไปตำแหน่งเดิมที่เขาถูกปิดตาในตอนแรก แต่ทว่าพอเดินไปเรื่อยๆ กลับไม่พบใช่อย่างที่หวัง เมื่อสองข้างทางยังคงเป็นแนวต้นสเตอร์บันแทนที่จะเป็นตำหนักขององค์ชายที่อยู่ติดกัน

 


 


โดยไม่รู้ตัวเลยกำลังเดินลึกเข้าสู่ใจกลางของเขาวงกตเรื่อยๆ

  



‘ว้าว มีหอคอยดูดาวเหมือนที่ปราสาทข้าเลย’ จีมินยกยิ้มตาหยี พลางผลักประตูไม้ของคอหอยเข้าไปอย่างตื่นเต้น เด็กน้อยเดินเข้าไปด้วยความคุ้นชิน หอคอยดูดาวที่วังหลวงไม่แตกต่างกับที่ปราสาทของเขาเท่าไหร่นัก เพียงแค่มีขนาดใหญ่กว่าเท่านั้น ก่อนจะหยิบกล้องดูดาวที่วางอยู่ขึ้นมาส่องอย่างคล่องแคล่ว

 


 

‘ตรงนั้น ... กลุ่มดาวนายพราน’

 


 

จีมินหัวเราะคิกคักเมื่อส่องกล้องไปเจอกลุ่มดาว เนื่องด้วยเมืองฟรานเชส หัวเมืองทางตอนเหนือของอาณาจักรคาร์โรซินเวีย เป็นเมืองที่ล้อมลอบไปด้วยเทือกเขาสูง สามารถมองเห็นดวงดาวในยามรัตติกาลได้มากที่สุดของอาณาจักร อีกทั้งในทุกปียังมีปรากฏการณ์แสงเหนืออันมหัศจรรย์เกิดขึ้นอยู่บ่อยๆ จึงไม่แปลกที่ดยุคแห่งฟรานเชสในตอนนั้นจะมีความเชี่ยวชาญในด้านดาราศาสตร์ตั้งแต่เด็ก

 


 

ตุบ!

 

 


‘ระวัง!’

 

 


จีมินหลับตาปี๋เมื่อของที่วางอยู่บนชั้นลอยกำลังจะร่วงมาใส่ตัวเขา เด็กน้อยเม้มปากแน่นด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ถูกคว้าให้พ้นจากบริเวณนั้นได้ทันก่อนที่ของจะตกลงมาใส่เจ้าตัว เด็กน้อยเซไปตามแรงดึง ก่อนจะพากันเข่าอ่อนล้มทับไปบนพรมผืนหนาด้วยกันทั้งจีมิน ทั้งคนที่มาช่วย

 



‘เจ้าเป็นอะไรไหม’

 

 

เด็กน้อยรีบผละออกมาเมื่อพบตัวเองนอนทับอยู่บนร่างเด็กหนุ่มที่ดูอายุมากกว่าเขาหลายปี เสียงทุ้มที่ใกล้แตกหนุ่มถูกเปล่งออกมาจากปากสีซีด จีมินเผลอสำรวจคนตรงหน้าอย่างลืมตัว ผิวกายที่ขาวซีดแต่กลับตัดกับผมสีดำขลับได้อย่างลงตัว ท่าทางที่ดูผู้ดีราวกับเจ้าชาย ประกอบกับใบหน้ามีเสน่ห์ และกลิ่นกายที่ไม่เหมือนหมาป่า ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ

 

 


‘เจ้าเลือดออกนี่ รอเดี๋ยวนะ’ จีมินก้มมองรอยถลอกที่มีเลือดสีสดซึมออกมาที่บริเวณเข่าของตนเอง เพราะตอนที่ล้มเมื่อกี้เข่าของเขาดันไปครูดเข้ากันพื้นปูนเข้า

 


 

พลางชำเลืองมองเด็กหนุ่มตัวซีดที่ก้มหน้าก้มตาค้นหาของบางอย่างในกระเป๋าเป๋สะพายหลัง เด็กน้อยหน้าเหลอหลาเมื่อถูกเด็กหนุ่มอุ้มตัวลอยมาให้นั่งบนเก้าอี้โยกที่อยู่ใกล้กัน ก่อนที่คนตรงหน้าจะคุกเข่าลง  มือขาวซีดสัมผัสที่บาดแผลอย่างเบามือ แล้วเริ่มลงมือทำแผลให้

 

 


‘ข้าขอโทษนะเจ้าหนู เป็นความผิดของข้าแท้ๆ’

 

 


‘จะเป็นความผิดท่านได้ยังไงกันฮ่ะ มันเป็นอุบัติเหตุนี่หน่า – ซี๊ดดด แสบจังเลย’ เด็กหนุ่มมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่เหยเกเล็กน้อยจากความแสบที่บาดแผลด้วยความรู้สึกผิด เป็นเพราะเขาที่กำลังฝึกร่ายเวทมนต์อยู่แถวนี้ แต่ด้วยความตกใจไม่คิดว่าจะมีคนนอกเข้ามาที่หอดูดาวในเวลาหัวค่ำเช่นนี้ ประกอบกับยังควบคุมพลังเวทของตัวเองได้ไม่ดี จึงเป็นเหตุให้เด็กน้อยตรงหน้าต้องได้รับบาดเจ็บ

 

 


!!!

 


 

                ก่อนที่คนตัวซีดจะทำในสิ่งที่จีมินไม่คาดคิด ปากหยักกดจูบอย่างแผ่วเบาบนบาดแผลทำเอาคนตัวเล็กตกใจ ขยับขาถอยหนีตามสัญญาณ

 


 

                ’อย่าขยับ มันกำลังช่วยให้เจ้าเจ็บน้อยลง’ เด็กน้อยหน้าแดงซ่านเมื่อปากหยักกดจูบลงมาที่บาดแผลอีกครั้ง อาการแสบเมื่อกี้หายไปราวกับที่เข่าเขาไม่มีรอยถลอกอยู่

 

 


                ‘ขะ ขอบคุณฮ่ะท่าน ..’

 

 


                ‘ยุนกิ ข้าชื่อยุนกิ – แล้วเจ้าชื่ออะไรล่ะเจ้าหนู’

 

 


                ‘จีมินฮ่ะ’

 

 


              แต่ทว่าแววตาเป็นประกายที่สะท้อนตัวเขาอยู่ในตาของยุนกิ ทำให้หัวใจดวงน้อยได้รู้จักกับคำว่าหลงรักเป็นครั้งแรก





//





 ใบหน้าสวยเชิดขึ้นยกมือขึ้นปาดหยาดน้ำตาลวกๆ เมื่อนึกถึงความทรงจำในวัยเด็ก พลางซูดจมูกฟิดฟัดจากการยืนตากหิมะมานานสองนาน หันซ้ายหันขวารู้สึกได้ถึงสายตาของใครบางคนที่จับจ้องเขาอยู่ พลันสายตาก็เคลือบไปเห็นสันขอบของหนังสือเล่มหนาที่โผล่พ้นหลังเสาออกมา

 

 


หึ ไม่มีใครบ้าถือหนังสือเล่มหนาขนาดนั้นเดินไปเดินมาหรอก ถ้าไม่ใช่คนใจร้ายคนนั้น

 

 


มินยุนกิ

 

 


แววตาคู่สวยสั่นไหวอย่างรุนแรง เมื่อความเจ็บปวดโลดแล่นเข้ามาในหัวใจอีกครั้ง มุมปากแค่นยิ้ม จับจ้องไปยังบุคคลที่ยืนหลบอยู่หลังเสาไม่วางตา

 


 

“ออกมานะพี่ยุนกิ ... อ่อ ไม่สิ ต้องเรียกเคานต์ยุนกิถึงจะถูก”

 

 


พ่อมดหนุ่มที่ยืนหลับตาพิงอยู่หลังเสา เปิดเปลือกขึ้นช้าๆ วูบหนึ่งที่นัยน์ตาดำขลับฉายความเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยดังเดิม ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับดยุคแห่งฟรานเชส พร้อมกับโค้งคำนับให้กับคนที่มียศถาบรรดาศักดิ์สูงกว่า

 

 



“...”

 


 

จีมินเม้มปากเข้าหากันแน่น ไล่มองใบหน้าไร้อารมณ์ของคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันราวสองปีอย่างพิจารณา ยุนกิยังคงเหมือนกับความทรงจำไม่เปลี่ยน ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความคิดถึง อยากจะเดินเข้ามากอดคนตรงหน้าแทบขาดใจ แต่ทิฐิที่มีอยู่ ทำให้ใบหน้าสวยเชิดขึ้น

 


 

“ขออภัยท่านดยุค แต่ข้าแค่บังเอิญเดินผ่านมาเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะตามเจ้ามา”

 

 


 จีมินชำเลืองมองคนร้อนตัวตรงหน้า ท่าทางอยู่ไม่สุขและคำพูดของพ่อมดหนุ่มทำให้ดยุคคนสวยแอบลอบยิ้มจางๆ คงไม่มีใครบังเอิญมาเดินเล่นแล้วผ่านเขาวงกตมายังหอดูดาวได้หรอก ถ้าไม่ได้ตั้งใจเดินเข้ามาตั้งแต่แรกถูกไหม

 

 


“ข้ายังไม่ได้พูดสักคำว่าท่านตามข้ามา”

 


 

ก็ เผื่อว่าเจ้าจะเข้าใจแบบนั้น

 


 

หึ ข้ามีสิทธิเข้าใจแบบนั้นด้วยเหรอพลันขอบตาก็ร้อนผ่าว เมื่อคำพูดในอดีตของคนตรงหน้าลอยเข้ามาในห้วงความคิด

 

 





กลับไปซะ แล้วอย่ามาที่นี่อีกคำกล่าวไล่ของพ่อมด ทำให้ดยุคคนสวยที่ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าหอดูดาวร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโย

 

 


ทำไมพี่ยุนกิทำแบบกับจีมินแบบนี้ ฮึก ไม่รักจีมินแล้วเหรอครับ ฮึก ฮึก

 

 


ฟังข้าให้ดีๆนะ – ข้าไม่เคยรักเจ้าเลย

 

 


อึก .. พ พี่ แล้วที่มาผ่านเรื่องของเรามันคืออะไร ข้าไม่เชื่อว่าพี่ไม่ได้รักข้า

 

 


เจ้าก็รู้ดีว่าข้าไม่พูดปด

 

 


‘…’

 

 


ตัดใจจากข้าเสียเถอะ

 

 






 ยุนกิเบือนหน้าหนีใบหน้าเศร้าสลดของคนตรงหน้าอย่างจำใจ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เขาจะยืนอยู่ตรงหน้าร่างบางได้โดยไม่แสดงความเจ็บปวดออกมา เขาละอายใจที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้จีมินต้องเจ็บปวดเจียนตาย และยุนกิเองก็เจ็บปวดไม่ต่างกันที่กับการต้องจำใจทำร้ายคนที่เขารัก

 



แต่รู้อะไรไหม – ทุกการกระทำย่อมมีเหตุผลของมันเสมอ

 

 


“จะค่ำแล้ว เจ้าออกมาทำอะไรที่นี่”

 


 

“ไม่ใช่เรื่องของท่าน” จีมินเป็นฝ่ายหลบตาคนตัวสูง ก้มหน้ามองพื้นอย่างกระอักกระอ่วมใจ

 

 


คนใจร้าย เป็นห่วงเขาก็สารภาพมาเถอะ

 


 

“สบายดีใช่ไหม”

 

 


“ก็ดีครับ ไม่เจ็บไม่ป่วยง่ายเหมือนเมื่อก่อน .... แต่ไม่รู้ทำไมในใจของข้าถึงได้เจ็บปวดเหลือเกิน”

 

 


“เจ้าหนู  ข้า...”

 


 

ดยุคคนสวยก้มหน้าปล่อยหยาดน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจห้าม คำที่ยุนกิเรียกเขา เหมือนกับมีดที่ปักลงที่แผลในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 


 

”อะ อย่าเรียกข้าแบบนั้น ... อึก คนที่เรียกข้าแบบนั้นได้มีแต่พี่ยุนกิเท่านั้น ... ไม่ใช่เคานต์ยุนกิแบบท่าน”




TALK

                 ช่วยองค์ชายด้วยทุกคน องค์ชายโดนเสด็จแม่ลงดาบห้ามพบน้องแทแล้ววว น่าสงสารสุดๆ ;-;  ส่วนคุณพ่อมดกับดยุคคนสวยของเราก็แอบดราม่าเบาๆ เพราะไรท์อยากลองหัดแต่งแนวดราม่าดูเลยเอามาลงกับคู่นี้ (หลบรองเท้า)  แต่ด้วยความอ่อนหัดของไรท์ ไรท์ว่าน่าจะดึงดราม่าไม่กี่ตอน ไม่ต้องห่วงนะคะ ยังไงขอฝากฟิคเรื่องนี้ใน #yoonmin ด้วยนะคะ ♥


15/03/2561




ร่วมพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์ @BAMATTY_ หรือ #กุกวีหมวกแดง นะจ๊ะ  


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 590 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,850 ความคิดเห็น

  1. #1836 qell (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 22:13
    แงงงงยุนกิ จีมิน ฮึบๆน้า ส่วนองค์ชายน่ะหรอ หึๆๆๆ หาทางมาเจอน้องได้แน่55555555
    #1,836
    0
  2. #1772 BaimonWarachaya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 22:46
    องค์โดนเสด็จแม่ทำโทษซะแล้วว
    #1,772
    0
  3. #1704 TONNAMT (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 22:07
    แงงง พี่ยุนกิต้องทำเพื่อปกป้องจีมินแน่ๆใช่ไหม ถึงได้ตัดขาดน้องแบบนั้น
    #1,704
    0
  4. #1687 thanapornwirat47 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 08:26
    เข้าใจผิดกันแน่ๆเลย
    #1,687
    0
  5. #1651 _jppm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:46
    ;-; แง ปรับความเข้าใจกันนะ งื้อ
    #1,651
    0
  6. #1639 mgffffff (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:25
    เชื่อเถอะยังไงก็หาทางมาเจอเจ้าแทได้อยู่ดีโดนซะบ้าง5555
    #1,639
    0
  7. #1619 Mokloktsh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:26

    กระต่ายโดนแม่ตี55555 ว๊ายๆ

    #1,619
    0
  8. #1581 Ppam012197 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 13:13
    ว้ายยโดนแม่ตีว้ายๆองค์ชายชอบแกล้งน้องต้องโดนฟาดดด ส่วนยุนกิกับจมิงมีซัมติงไรกันอ่างื้อออเจ็บแทนเจ้าหนูเลยไม่เป็นไรนะฮึบๆหายเจ็บๆ
    #1,581
    0
  9. #1548 Destiny_lover (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 23:30
    ลูกผมทั้งสองกอดๆนะลูก
    #1,548
    0
  10. #1533 i_innnnm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 00:45
    เเหม่ พ่อลูกคู่นี้นี่จริงๆเลยนะคะะะ ส่วนยุนกิกับจีมินนี่น่าสงสารนะคะ ฮึบไว้นะคะ
    #1,533
    0
  11. #1520 อาหยิกมาแล้ว!! (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 10:37
    แงง จีมินฮึบนะคนดี ยุนกิฮึบน้า แงงงง
    #1,520
    0
  12. #1501 yoongi-swa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 17:25
    ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆเลยนะเนี่ย เจ้าองค์ชายเจ้าเล่ห์! ทำน้องเป็นไข้หนักกว่าเดิมเลย
    #1,501
    0
  13. #1455 xxxkaning (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 18:05
    ดยุคตัวน้อยพี่เขาก็เจ็บไม่ต่างจากหนู แกฉันอินในอินอะ
    #1,455
    0
  14. #1449 Kuntaoping (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 17:02
    อยากเอาปุยฝ้ายนุ่มๆห่อตัวน้องแทแล้วประคบประหงมเหมือนลูกแท้ๆ มันน่าเอ็นดูอะเด็กคนนี้ น้ามตา
    #1,449
    0
  15. #1436 dearrm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 09:10
    ทั้งสงสารและเอ็นดูองค์ชาย ก็คนมันรักอะเนอะ แต่รักแรงไปหน่อยไอเจ้ากระตุ่ย 55555555
    #1,436
    0
  16. #1420 maer_c15 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 10:11
    แงงงงงง จีมินนนนน ;_;
    #1,420
    0
  17. #1408 hwangirl (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 11:02
    แงงงงสงสารจีมินนน ส่วนองค์ชาย รังแกน้อง!!!! ต้องโดนเด็จแม่ลงโทษ!!!!
    #1,408
    0
  18. #1386 Crazy Vampire (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 19:05

    น้ำตาคลอตามจีมินเลยอ่ะ ฮืออออ
    #1,386
    0
  19. #1365 Ppttyc_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 11:07
    เปิดคู่มาก็ปมดราม่าเลย กลับมารักกันเหมือนเดิมไวๆนะ
    #1,365
    0
  20. #1336 kkkanunnn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 14:30
    โอ่ย ยุนมินแบ่บแง สงสารทั้งสองคนเลย
    #1,336
    0
  21. #1304 sugarwriderYM (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 17:03
    ยุนมินนนน อร้ายย เจ้าหนู หูยยยย ฟังแล้วเขินแทน
    #1,304
    0
  22. #1266 Mvis. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 16:58
    พี่ยุนกิมีเหตุผลใช่มั้ยยยย
    #1,266
    0
  23. #1255 Wilnot (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 14:21
    ทำไมคู่นี้หน่วงจัง แงง
    #1,255
    0
  24. #1244 Bbmnrr (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 02:22
    สงสารน้องงจีมินนน้องงงงงง
    #1,244
    0
  25. #1214 JKTHFOREVER (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 11:25

    สงสารองค์ชายเเต่ยังไงก็เชื่อว่าต้องหาทางมาเจอกันอยู่ดีมั้ง555/คู่รองนี่ดูหน่วงเเต่เริ่มเลยเเง
    #1,214
    0