[INFINITE} YOU'RE MY DESTINY | [WOOHYUN X SUNGYEOL]

ตอนที่ 13 : ฉันและนาย กับสายตาคู่สุดท้าย บนทางสายเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 ก.พ. 58

(อูฮยอนลืมตา)

              "อ่าวว แค่ฝันเองหรอ"

              (อูฮยอน นอนต่อ)

             

              07:50

              เสียงออดของโรงเรียนดังตาม ตารางเวลาเข้าเรียนของเด็กทั้งโรงเรียน ทำให้กิจกรรมทุกอย่างหยุดลง

              "ทำไมวันนี้รู้สึกแปลกๆ"

             

              (เสียงออดดัง เพื่อบอกว่าหมดคาบแรกแล้ว)

              "อูฮยอน"

              "ครับครู"

              "ตามครูมาที่ห้องพักครูหน่อยสิ"

              เอาแล้วว กูทำอะไรผิดละเนี่ยยยย

             

             

              "ฝากเอาชีทชุดนี้ไปให้ซองยอลหน่อยได้ไหม"

              "อ๋อออ ได้ครับ"

              อย่างนี้นี่เอง ที่รู้สึกแปลกๆก็เพราะซองยอลไม่มา แต่ว่าปกติถ้าไม่ธุระ หรืออะไร ซองยอลก็จะโทรมาบอกที่นา แต่วันนี้ไม่ ทำไมกันนะ

             

              (เสียงออดพักกลางวัน)

              "อูฮยอน"

              "มีไรๆ"

              "ทำไมซองยอลไม่มา"

              "ไม่รู้อะ"

              "เอ้า เป็นแฟนกันไม่รู้ได้ไง"

              "ก็วันนี้ มันไม่โทรมาบอก สงสัยจะไม่สบาย"

              "อ๋ออ ไป กินข้าวกัน"

 

 

              หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งคะ

             

              "อะไรเนี่ย โทรไปเกือบ ยี่สิบสายแล้วนะ"

              "โทรหา ซองยอลหรอ"

              "อ่าหะ"

              "แบตหมดรึป่าว อย่าพึ่งรีบโทร เลิกเรียนค่อยโทรอีกทีก็ได้"

              "เลิกเรียนว่าจะไปหา เพราะอาจารย์เขาฝากเอาชีทไปให้ จะไปด้วยกันไหม"

              "โทษที เลิกเรียนไม่ว่างอะ"

 

 

 

              "ถึงแล้วสินะ บ้านของซองยอล"

              "ซองยอล"

              "ใอแชมป์เด็กประถม"

              "ที่ร้ากกกก"

              "เรียกแบบไหนก็ไม่ได้ยินแฮะ เอาไงดี แอบส่องดีกว่า"

              (เสียงกริ่งดัง)

              ติ่งหน่อง ติ่ง ติ่ง ติ่ง

              "หมดปัญญา สงสัยออกไปข้างนอกกันหมดบ้านเลยแหละมั้ง จริงสิ โทรหานาอึนดีกว่า"

 

              ไม่มีสัญญาณตอบรับ จากเลขหมายที่ท่านเรียก กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งคะ

 

              "พรุ่งนี้ ก็คงจะมาเรียนแหละ กลับบ้านดีกว่า"

 

              วันต่อมา

              "ซองยอลไม่มาอีกและ"

 

 

               4 วันผ่านไป

              "นี่ไม่มา สี่วันและนะ เป็นอะไรหรือเปล่า"

              "ลองไปที่ห้องนาอึนดีกว่า"  

              "นี่ โบมๆ นาอึนไม่มาโรงเรียนเลยหรอ"

              "ใช่คะ สี่วันแล้ว"

             

              "เอายังไงดี หรือว่าจะเกี่ยวอะไรกับฝันของเรากันแน่นะ"

             

              แก๊กๆๆ

              "เฮ้อออ กว่าจะเข้ามาได้ ถึงกับต้องปีนรั้ว"

              "มีใครอยู่ไหมครับบบ"

              แอ๊ด

              (เสียงเปิดประตูห้องซองยอล)

              "โห นี่หรอห้องซองยอล น่ารักมาก สมกับเป็นแชมป์เด็กประถม"

 

              "ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่จริงๆด้วย"

              "กระจกแตก ทำไมตรงนี้มีกระจกแตก มีเลือดเป็นคราบเลยอะ"

              "จริงสิ นี่โทรศัพท์บ้าน เบอร์ที่โทรออกล่าสุดหรอ"

              ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด

              (เสียงกดโทรศัพท์บ้าน)

              "นี่มัน เบอร์โรงพยาบาลนิ"

 

 

              16:30

              "ผมมาเยี่ยม คนไข้ที่ชื่อซองยอล"

              "เชิญทางนี้ค่ะ"

 

              "พี่อูฮยอน"

              "นาอึน ซองยอลเป็นอะไร"

              "คือว่า..... พี่ซองยอลเขาถือกระจกอยู่ แล้วตอนลงบันไดเขาก็สะดุดกระเป๋าที่อึนวางไว้ กระจกเลยหลุดมือ พอกระจกแตก พี่เขาก็นอนลงไปทำให้ตาไปโดนกระจกที่แตกพอดี พี่ซองยอลก็เลย ตาบอด"

              "แล้วทำไม ไม่บอกละ"

              "ก็ พี่ซองยอลไม่ให้บอก เพราะกลัวพี่อูฮยอนเป็นห่วง"

              (อูฮยอนเปิดประตูเข้ามาในห้อง)

              "ใครนะ"

              "ซองยอลเป็นอะไร ทำไมไม่บอกกัน"

              "อูฮยอนหรอ"

              (อูฮยอนมานั่งบนเก้าอี้ ข้างเตียง แล้วเอามือซองยอลมากุมไว้)

              "ก็ไม่อยากให้อูฮยอน เป็นห่วงนี่ ไม่อยากให้แฟนไม่สบายใจ"

              "บ้าหรอ ทำอย่างนี้ยิ่งไม่สบายใจ ปล่อยให้ตามหากันตั้งนานนะรู้ไหม"

              (อูฮยอนร้องไห้)

              "ไม่ร้องไห้สิ"

              (ซองยอล ค่อยๆเอื้อมมือไปปาดน้ำตา อูฮยอน)

              "คุณรู้สึกยังไง กับการมีแฟนตาบอดคะ"

              "บ้า ไม่ตลกเลยนะเว้ยย"

              "ขอโทษนะ ที่ไม่ได้บอกตั้งแต่แรกว่าไม่สบาย"

              "ไม่เป็นไรหรอก ยังไงมันก็ผ่านมาแล้ว รู้ว่าที่ทำก็เพราะไม่อยากให้เค้าไม่สบายใจ แต่วันหลังมีอะไรก็ต้องบอกกันนะ"

              "ได้ สัญญา"

              "แล้วจะมาเรียนเมื่อไหร่"

              "จนกว่าจะมีคนมาบริจาคตาให้"

              "งั้นเอาตาเค้าไป นะ"

              "จะบ้าหรอ ไม่เอาอะ ลำบากคนอื่น อยากได้จากคนที่ล่วงลับไปแล้วมากกว่า"

              "รอ แล้วเมื่อไหร่จะได้ละ"

              "มันจะต้องมีบ้างอะแหละ"

             

TALK

เฮ้ออออออ ซองยอลตาบอด คาดว่าน่าจะรู้กันนะว่าต่อไปเรื่องจะเป็นยังไง ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาอัพเลย การบ้านกองเป็นภูเขา คาดว่า น่าจะเปิดเรื่องใหม่ เร็วๆนี้ (5555 อีกแล้วหรอ)

 
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #42 โยซอบบี้ <3. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 21:48
    ซึ้งงเลยยยย ทำไมพวกแกรักกันดีแบบนี้ T^T
    #42
    0