[Jungkook X You] #รักที่ต้องแย่งชิง

ตอนที่ 8 : ep.6เกิดเหตุ.....อัพครบ.....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 869
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62

ep.6 เกิดเหตุ








       ฮึ่ยยยย!! หงุดหงิด หงุดหงิดโว๊ยยใครอันเชิญมันมาเนี่ยย แร้วยังเสนอหน้าด้านๆนั่งโดยไม่ขออณุญาติอีก ไม่เคยเจอใครหน้าด้าน หน้ามึน หน้าทน ขนาดนี้มาก่อนเลย นายนี่เป็นคนแรกที่ทำให้ฉันเดือด แร้วเก็บอาการไม่อยู่ได้เท่านายปอร์เช่มาก่อน

       "ใครให้นายมานั่งมิทราบย่ะ" ถามไปด้วยเสียงปนหงุดหงิดให้นายปอร์เช่ เขาเองก็มานั่งโต๊ะติดกับพวกฉัน ไม่ต้องแปลกใจ ทำไมโต๊ะถึงมาติดกันได้ เพราะปกติ โต๊ะจะเป็นโต๊ะๆไปและมีโซฟาแบบครึ่งวงกลมที่จะบรรจุคนได้ไม่เกิน4คน ต่อ1ตัว จึงมีโซฟา2ตัวกับโต๊ะกระจกทรงเตี้ยอีก1ตัว แต่เขากับให้เด็กจากทางร้านมาเสริมให้

        โดยไม่ขอฉันสักคำ คิดจะนั่งก็นั่ง คิดจะทำไรก็ทำ นายปอร์เช่สมควรให้ไปฝึกมารยาทสักหน่อยหรือมากเลยยิ่งดี

        "ขออนุญาติให้ตัวเองไง ถามแปลกๆ หึ" ช่าง...

       "หน้าด้าน ไร้มารยาทที่สุด" อุ้ย..ฉันคิดดังไปหรอ เหอะ..~สักที่ไหนล่ะ จงใจให้ได้ยินต่างหากล่ะ

       "เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรน่ะ!!ยัยน่านิ่ง " นายปอร์เช่ ถามกลับมาด้วยใบหน้าขึงขัง

       เหอะ~ คิดว่ากลัว เอ๊ะ!! เมื่อกี้เขาพูดว่าไงน่ะ หน้านิ่งหรอ เขาว่าฉันยัยหน่านิ่งหรอ ชิส์!

       "..........."ฉันเลือกจะไม่ตอบเพียงแค่หันไปมองตาขว้างแล้วหันหนี

       ใช่ว่า....ฉันจะกลัว ฉันแค่ไม่อยากจะเสวนากับคนไม่มีมารยาทอย่างเขา  คิดซ่ะว่า'หมาเห่าหมาหอน'

       "ถามไม่ได้ยินรึไงฮ่ะ ชิส์ น่านิ่งไม่พอยังจะหยิ่งอีก เหอะ!!"

      "........." (-*- )

       เขาหันมาว่าฉัน ก่อนจะหันกลับไปพูดกับพวกพี่พอร์ชยืนเอ๋อกันยุ

       "พวกมึงจะไม่นั่งกันใช่ม่ะห๊ะ จะยืนกันยุทำไม รึพวกมึงจะรอพ่อ_ง มาตัดริบบิ้นให้นั่งรึไงฮ่ะ"นายปอร์เช่ตะโกนไปบอกพวกพี่พอร์ชยืนเอ๋อกัน ให้มานั่ง

       นายปอร์อช่ว่าจบพวกเขาก็เดินกันมานั่ง ซึ่งก่อนหน้าที่พวกเขาจะยืนเอ๋อกันก็เป็นนายปอร์เช่อีกนั้นแระ ไม่รุ้เป็นไรเพราะฉันก็เห็นพี่พอร์ชเดินเข้าออดอ้อนขอกอดซึ่งไม่รุว่ามาได้ยังไง และคุยกับพี่พอร์ชยุ พวกเพื่อนๆของพี่พอร์ชก็เข้ามาสบทบอีกเดินต่อๆกันมาเรื่อยๆ

       ซึ่งมันก็ทำให้ผู้คนภายในคลับทั้งหญิงชายมองพวกเขากันใหญ่ผู้หญิงก็มองกันอย่างหลงไหล มันก็ไม่แปลกถ้าพวกเขาจะมองเพราะพวกเขาก็หล่อมากจริงๆ

       แต่สำหรับฉันมันก็งั้นๆอ่ะเห็นพวกไอคูลไอลูฟและก็พี่พอร์ชจนชินไปแล้วแหละถึงจะไม่ไช่พวกเขาถึงจะหล่อแค่ไหนฉันก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวหรือพิศวาสพวกคนหล่อหรอกเพราะมันน่าเบื่อ~ ขก. คบ

       เริ่มนอกเรื่องแหละ ต่อๆ พอพวกเขามาก็มีใครก็ไม่รู้มาจับมือถือแขนแร้วถามซักไซ้ว่าฉันชื่ออะไร มีแฟนรึยัง ซึ่งเขาก็บรรยายสรรพคุณของเขา ว่าเขาชื่อ สกาย เอ๊ะ!!หรือ ชื่อสปาย เฮ้อ~ช่างมันๆชื่อไรก็ช่างเขาเหอะ แรัวเขาก็พูด

       บลาๆๆ..ๆๆอีกเยอะเยะเต็มไปหมดจนพี่ฉันต้องเบรกเขา  พี่พอร์ชก็เป็นตอบคำถามแบบรวบรัดให้ฉัน รวมทั้งสถานะจอมปลอมนั้นด้วย โดยฉันไม่ต้องเอ่ยปาก....เพราะที่จริงก็ขี้เกียจจะขยับปากจะคุยยุแร้วทุกวันนี้

       พวกเขาก็คุยถกเถึยงกันจนนายปอร์เช่ ที่อาจจะรำคาญหรืออะไรของเขา นายปอร์เช่ก็แรฟคำด่า(คำพาล)ของเขามาซะยาวเฟื้อยยเลย จนแรฟจบจนมาถึงปัจจุบันนี้แระ

       "นี่พวกมึงอ่ะได้ชวนพวกพี่พอร์ชมารึป่าวฮ่ะ!!"ฉันก็หันไปถามพวกเพื่อนๆของฉันที่นั่งฝั่งเดียวกัน พวกพี่พอร์ชนั่งฝั่งตรงข้ามแต่มันก็ไกล้ฉันยุดีเพราะฉันนั่งริม พวกเพื่อนๆฉันก็ส่ายหน้ากันพัลวัน

       พวกเราก็นั่งกินเหล้าฟังเพลงกันไปเรื่อยๆอย่างสงบปาก ซึ่งสำหรับฉันมันดี เพราะฉันชอบ แต่เขาว่ากันว่ากันความสุขมันจะหมดไปไหว จนมีเพื่อนของพี่พอร์ชที่ชื่ออะไรนร้าา ฮึ่มๆๆ อ่อชื่อไอเท็ม ชื่อแปลกๆแฮะ  จนขัดความสุขของฉันขึ้นมา

       "นี่พวกเรามาดวลกินเหล้ากันเหอะ เล่นแก้เหงากัน สงบเสงี่ยมแบบนี้มันเหงาปากอ่ะ"เขาว่าก่อนจะทำหน้าระริกระรี่เหมือนหมาเจอเจ้าของ ชิส์ หน้าตบ สิไม่ว่า และทำอ้อนๆมาทางพวกฉันและเพื่อนของเขา

        " นร้าๆๆๆเล่นกันๆ แบ่งกันเลยเนี่ยฝั่งล่ะ6-7คน"

      พอนายเท็มออดอ้อน    ก็ดูเหมือนมันจะได้ผลไม่ใช่น้อยๆ

      จนนายปอร์เช่เอ่ย  ก็ทำให้นายเท็มใจชื่นขึ้นที่ยังมีคนสนใจอยู่บ้าง

       "หึ ก็น่าสนใจดี พวกมึงจะเอากับกูไหม"อยู่ดีไม่ว่าดีกูเขาจะอยากเล่นอะไรตอนนี้ว่ะ ความสุขของช้านนนไปหมดแล้ว

      "ไม่เอากูไม่ยอม กูจะไม่ให้พรีม ของกูเล่นหรือดื่ม มาทำอะไรไร้สาระแบบนี้ที่สำคัญ มันอันตรายอยู่กับไอพวกป่าเถื่อนแบบนี้พี่ไม่ยอมๆเด็ดขาด ไม่เล่นน่ะพรีม" ไอตอนแรกพี่พอร์ชก็หันไปมองนายปอร์เช่และพวกนายเท็มอย่างจริงจัง เป็นสื่อบอกว่ากูจะไม่ให้เล่นจริงๆ แล้วก็หันมาทางฉันด้วยสายตาที่ขอร้อง

       ฉันหันไปมองหน้าพวกเพื่อนว่าจะเอายังไง? แต่ฉันว่าไม่มองหน้าฉันก็รู้ ฉันถามทางสายตาเป็นเชิงว่าจะเอายังไง แล้วมันก็เป็นอย่างที่คิด ตาเป็นประกายเชียว พยักหน้ากันพร้อมเพียงเลย   เฮ้อ~คงจะปฎิเสธไม่ได้ล่ะสิน่ะ

        "สรุปยังไงค่ะน้องพรีม'แฟน'ไอพอร์ช"นายเท็มก็หันมายิ้มหวานๆพร้อมพ่วงตำแหน่งให้ด้วยโดยไม่ร้องขอ เหอะๆ

       ปึง!!!!!!

       เสียงเหมือนมันแทกอย่างแรง พวกเราก็ต้องหันไปมอง และมันก็เป็นเหมือนตอนอยู่ที่แคนทีนเป๊ะๆเรย ก็นายปอร์เช่น่ะสิ เซ่อซ่าหรืออะไร เอาตีน เอ้ย เท้ามากระกระแทกกับโต๊ะประจก ดีน่ะที่มันไม่แตกและทำหน้าเหมือนไม่พอใจ

       นายปอร์เช่ที่ดูเหมือนจะอยากเล่นเกมนี้มากก(ก.ไก่ พันล้านล้านตัว)ก็เอ่ยขึ้นมาอย่างท้าทายใส่ฉัน

       "ป๊อดหรอ แค่นี้ก็ไม่กล้า หึ"  หนอยยย!!! นายปอร์เช่มันมารยาทต่ำไม่พอยังต้องไปรักษาเอาหมาออกจากปากด้วย ไม่รู้จักฉันเสียแร้วว่าฉันเป็นใคร

       "ก็ไม่ได้จะปฎิเสธสักหน่อย อย่าสู่รู้" ฉันพูดและมองหน้าเขาไปด้วยสายตาที่จริงจังจ้องไปยังเขาอย่างไม่เลิกลา เขาเองก็ใช่ว่าจะเลิกมอง เขาก็มองมาเช่นกันอย่างไม่ถดถอย

       "สรุปพวกผมเล่นครับ แล้วพวกพี่ล่ะครับจะเล่นกันไหม" ไอปังด์พูดออกมาเพื่อขัดบรรยากาศมาคุ

       "พวกพี่เล่นอยู่แล้วล่ะครับ ใช่ไหมพวกมึง"นายเท็มตอบกลับไป แล้วหันมามองเพื่อนๆของเขา

       "อืม"พี่คนนี้น่าจะชื่อ แฟนต้า เพราะพี่เขาออกจะเงียบหน่อยๆ หรือว่าเงียบเป็นป่าช้าเลยดี

       "น้องๆเล่นพี่ก็เล่นครับ"นี่ก็พี่นอว์เวย์ พี่เขาออกจะดูใจดีๆ

       "เล่นก็ได้ เห็นแก่น้องพรีมน่ะเนี่ย" นี่ก็นายสกายไง

       อ่อ ไม่ต้องงงน่ะว่าทำไมถึงเรียกบางคนว่านายว่าพี่บ้างก็เพราะฉันดูการกระทำและคำพูดของเขาคนไหนน่าเคารพเรียกพี่และไอพวกที่ชอบทำตัวไม่น่าเคารพก็เรียกนายนี่ก็ถือว่าดีแค่ไหนแระ

       แต่ต่อหน้าผู้ใหญ่อาจจะต้องฝืนใจเรียกไป เพราะมันเป็นมารยาทและกาละเทศะ

       "สรุปคือเล่นกันทุกคนน่ะ คงไม่มีอะไรแล้วน่ะ"นายเท็มก็ถามแล้วมองมาทางพวกเรา

พึ่บ!!!

       "กูๆกูขอขัด ยังไงก็ไม่ยอมอ่ะไม่เอาน่ะพรีม พี่ไม่อยากให้เล่นอ่ะ ยังไงๆก็ไม่ยอมไม่ยอมๆๆ"พี่พอร์ชนี่ก็นร้า ช่าง.........

~ช่างน่ารำคาญ~

        "พี่พอร์ชพรีมคอแข็งพอนร้า ไม่เป็นไรหรอก งั้นเอางี้ พอดื่มเสร็จ พี่ก็ไปส่งพรีมสิ โอเคม่ะ"ฉันหันไปขอพี่พอร์ชและเกลี่ยกล่อมให้พี่พอร์ชยอมจำนน

        ใช่ เห็นอย่างเนี่ยพวกฉันก็กินกันบ่อยและคอแข็งกันมากด้วย

       "แต่...."

      "ไม่มีแต่   มึงก็แค่อย่าเมาก่อน เวลานั้นมึงจะได้ไปส่งเอ่อ..น้องพรีมมึงไง ถ้าเป็นห่วงซะขนาดเบอร์นี้อ่ะน่ะ กูรู้ว่ามึงคอแข็งพอออกใช่ม้า~ไม่เมาก่อนพวกกูหรอก กูเชื่อ สงสารไอ้เท็มมัน และดู   มึงจะขัดความสุขของน้องๆอีกหรอฮ่ะ หึ! อย่าบอกน่ะว่า มึง'ป๊อด'ว่ะ "

       "ไอสัสเช่!!มึงพูดงี้เลยหรอฮ่ะ   มึงดูถูกกูหรอฮ่ะ  ได้ๆมึงคอยดูคนอย่างกู! ไม่มีทางเมา คอกูเนี่ย!!ยิ่งกว่าทองคำอีกแม้แต่เหล็กไหลยังต้องยอมสยบให้คนอย่างกู"

        
        "หึ"

        คนถูกท้าทำหน้าไม่พอใจที่ถูกเยียดหยามศักดิ์ศรีจากเพื่อนเขาพูดพร้อมลุกขึ้นยืนแล้วชี้ไปที่คอของตน และจ้องตาของคนที่ท้า เพื่อสื่อให้รู้ว่าเขานั้น'คอแข็ง'จริงๆอย่างที่กล่าวมา

       เฮ้อ~แมลงโม้เต็มหัวพี่พอร์ชเลย   ~( -_- )~

พึ่บๆๆ

       "ทำอะไรค่ะ พรีมมี่ "

       "ปัดแมลงโม้ บนหัวพี่"

       "อุ๊บ ฮ่าๆๆๆ"เสียงหัวเราะสนั่นจากเพื่อนร่วมโต๊ะทั้งหลาย พากันขำ ก็น่ะโม้เกิ้นน

        "พรีมมี่อ่าา~ใจร้าย "พี่พอร์ชทำงอนๆแล้วครวญครางที่ฉันแกล้ง

         แต่ดูเหมือนนายปอร์เช่จะต้องรู้แน่ๆว่าพี่พอร์ชเนี่ยเป็นคนที่ ไม่ยอมคน ใจร้อน ไม่ยอมถูกเยียดหยามศักดิ์ศรีของตนเป็นแน่ และที่สำคัญถูกยุนิดหน่อยก็ตาเป็นไฟ

       "แลัวเล่นยังไงครับเนี่ย"ไอปังด์ถามขัดขึ้น

        "ใช่ครับเล่นยังไง แล้วมีรางวัลป่ะพี่"ไอปอนด์ก็ถามต่อ

       "ก็ไม่น่ายากหรอกเล่นขำๆเอง แค่เราจะกินเหล้าผลัดกันที่ล่ะขวดแล้วฝั่งไหนเหลือเยอะสุด หรือฝ่ายใหนเหลืออยู่เป็นคนสุดท้ายก็จะเป็นฝ่ายชนะไปแค่นั้น ส่วนรางวัล ค่อยมาคิดที่หลังล่ะกัน   ตอนนี้ยังนึกไม่ออกเลยอ่า~”นายเท็มชี้แจงเกี่ยวกับการเล่นให้ฟัง

       "รางวัลก็ยังไม่รู้ โด่วว สมควรเล่นด้วยป่ะเนี่ยพี่เท็ม" ไอลูฟที่เริ่มประท้วงขึ้นมาบ้าง

        "น่าๆยังไงส่ะ ก็แค่เล่นขำๆไม่ใช่รึ  จะจริงจังไปไหน เดี๋ยวมึงก็แก่ไวหรอก"

        "เออๆ"

       "แล้วจะแบ่งตามนี้เลยใช่ใหมครับ"ไอปอนด์ถามนายเท็ม

         "ไม่ๆกลุ่มพี่เอาแค่ 5คนพอเลย กลุ่มน้องๆก็7คน เอาไอพอร์ชไปด้วยเลยล่ะกัน อยู่กับแฟนของมึงไปน่ะไอพอร์ช"นายเท็มเริ่มอธิบายการแบ่งกลุ่มแต่ทำไมต้องเอาพี่พอร์ชมาให้ด้วย เฮ้อ~

         "ดีๆกูจะอยูกับพรีมมี่ของกู555+"พี่พอร์ชเอ๋ย~ไม่อยากจะพูดเลยว่าเบื่อพี่มากจริงๆน่ะเนี่ย

00:09 pm.

ปวดฉี่~จ้างงง

       "พวกเมิงง  กูป้ายยยเข้าห้องน้ามมก่อนนร้าา"ฉันพูดออกเพื่อให้เพื่อนได้ยินว่าไปไหน ความด้วยดื่มเหล้าไปหลายขวดมากน่าจะเป็นลังได้แล้วมั้ง ทำให้ปวดฉี่ เท่าที่เห็นจากตอนนี้ขวดเกลื่อนมากและคนอื่นๆสลบเมื่อบ ไล่จากกลุ่มฉันตอนนี้มีสภาพที่แบบแย่มาก ไอปังด์ไอปอนด์นั่งซบกันที่หลับไปเรียบร้อย ไอพาสก็ไม่ต่างไปนอนตักของไอปอนด์อีก ไอลูฟที่ว่าคอแข็งก็ต้องพ่าย นั่งหลับหน้าเงยขึ้นฟ้า ส่วนไอคูลนั่งก้มหน้าลง ในมือก็ถือแก้วเหล้าอยู่ ไม่รู้ว่าหลับไปรึยัง เฮ้อ~แร้วจะกลับกันไงว่ะเนี่ยย~  กูก็ยิ่งจะล้มแลไม่ล้มแลอยู่รู้งี้น่าจะไม่เล่นเกมบ้าบอเลยย

         แล้วดูพวกพี่พอร์ชนอนเอกเขนกไปทั่ว แต่ดูเหมือนจะมีคนที่ยังไม่เมาอยู่ด้วยนิ ใครว่ะ~ ตาลายย~ แต่ช่างมันก่อน   ตอนนี้ปวดฉี่จะราดแล้วโว้ยย~

      ฉันเดินโซซัดโซเซไปยังห้องที่อยู่ไม่ไกล้ไม่ไกลจากโต๊ะที่ฉันนั่งอยู่

       หญิงสาวเดินตรงไปยังห้องน้ำ ก็มีสายตามากมายจากเพศตรงข้ามมากหน้าหลายตา   จดจ้องไปที่เรือนร่างของเธออย่างหื่นกระหายราวกับฝูงฮายีน่าจ้องตะครุบเหยื่อ  แต่ก็มีสายตาจากคนคนหนึ่งมองอย่างเป็นห่วง โกรธ หึงหวง  และไม่พอใจไปด้วย เขาเดินตามเธอไปเรื่อยๆคอยมองจากที่ที่นึง ไม่ให้เธอเห็น จนเธอเดินออกมา
.
.
.
.
.     
.
.

       ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ ฉันกำลังจะเดินกลับไปที่โต๊ะเพื่อจะไปลากเพื่อนๆและพี่ชายกลับบ้าน แต่ดูเหมือนจะมีคนมาดักขว้างทางการเดินของฉัน ฉันก้มหน้าจึงเห็นว่าคนที่ขว้างต้องเป็นผู้ชายเป็นแน่ เพราะฉันเห็นรองเท้าหนังสีดำเงาวับ แบรนด์ดัง ฉันจึงเงยหน้าขึ้นเพื่อมองหน้าว่าใครมาขว้างไว้

       ฉันจึงเงยหน้าขึ้นเพื่อมองหน้าว่าใครมาขว้างไว้ เป็นผู้ชายร่างสูง ผิวน่าจะขาว เพราะแสงไฟภายในคลับ มันทำให้ดูไม่ค่อยออกว่าผิวสีอะไร   เขาใส่กางเกงยีนต์ เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม แต่รวมๆแล้วก็ดูดี(สำหรับคนอื่น)อ่ะน่ะ  

        "นี่เธอ! ชื่อไรอ่ะ เราชื่อ ‘มิล' น่ะ อยากรู้จักกับเธอด้วยอ่ะ เห็นเดินมาคนเดียว ไปนั่งกับเราไหม" ผู้ชายที่ชื่อ มิล ที่เขาบอกมาเมื่อกี้ มาเดินดักทางฉันไว้

        ตอนนี้ฉันยิ่งเซ็งอยู่แล้วมาขวางทางฉันไว้อีก แล้วยิ่งเมาๆอยู่ด้วย บอกได้คำเดียว คือ 'รำคาญ' มาก

       "ม้ายอ่ะโทดดที~"ฉันตอบปฏิเสธไปแบบเนื่อยๆเพราะเมา และผลักอกเขาออก เพื่อให้เขาแหวกทางให้ฉันเดินผ่านออกไป   แต่ดูเหมือนไอบ้านี่! จะไม่แหวกทางให้ฉันเลย  

        "งั้นดื่มกับฉันแก้วนึงได้ม่ะ  ฉันอยากดื่มกับคนสวยๆแบบเธอสักครั้งเองน่ะ เดี๋ยวฉันจะปล่อยเธอไปน่ะ อ่ะ ดื่มกับฉันสักครั้งเอง คิดส่ะว่า ดื่มให้กับความเป็นเพื่อนกันไง ดื่มเถอะ"

       เขาพูดแล้วยื่นแก้วที่มีน้ำอำพันสีสวยบรรจุอยู่ในแก้วให้ เฮ้อ~ จะเชื่อคำพูดได้ไหมเนี่ย

        "ดื่มแล้ววหลีกให้ช่ะ" ฉันถามเขา เพื่อให้เขายืนยันให้ฉันอีกครั้ง เพราะตอนนี้ฉันจะยืนไม่ไหวล่ะ เมา~

       "อืม เดี๋ยวหลีกทางให้สัญญาเลย" เขาพูดพร้อมกับยิ้มหวานมาให้แล้วยื่นแก้วมาให้ที่ยื่นค้างเอาไว้อยู่ 
ฉันรับแก้วที่เขายื่นมาให้แล้วดื่มไปครึ่งนึง แล้วส่งคืนเขาไป

       "อ่ะ เอาไป"

        "เฮ้ ดื่มให้หมดดิ เสียของหมดอีกนิดนึง ดื่มให้หมด" เขาว่างั้น แล้วส่งแก้วกลับมา ชิส์ อะไรนักหนาว่ะ

        "อึกๆอึกๆ เอาไป แล้วหลีก" 
คราวนี้ฉันดื่มจนหมดดังคำขอของเขาเสร็จก็ส่งแก้วกลับไป  โดยดันแก้วนั้นไปที่อกเขาเพื่อบอกกลายๆให้เขาหลีกให้ฉัน และมันก็ไม่เป็นดังใจหวัง เพราะนายมิลก็มาคว้าแขนของฉันไว้

        ฉันก็ถามเขาไปพร้อมกับพยายามดึงแขนของตัวเองออกมาจากพันธนาการจากเขาออก แต่มันก็ไม่หลุดนี่สิ ยิ่งเมาพลังงานที่เคยมีตอนนี้เหลือน้อยเต็มทนแล้ว

        "นี่!!อะไรอีกว่ะ ปล่อย!!"

         "เดี๋ยวดิ เมื่อกี้ถามชื่อเธอยังไม่ตอบเราเลยน่ะ"ไอกรวกเอ้ย!!!

"ชื่อพ่อ_มึงมั้ง! ไอสั_เอ้ย ปล่อยย!! "โอ้ยย ชักเริ่มฉุนแร้วน่ะเว้ย

        ฉันก็พยามบิดแขนของตัวเองออกมันก็ไม่เป็นผล แต่อยู่ดีๆก็มีใครก็ไม่รู้มาคว้าเอวของฉันและแกะมือของฉันออก จนฉันเซไปจนกับแผ่นอกแข็งๆของเขาอย่างแรง เฮ้!!~มันเจ็บน่ะเว้ย!! ฉันก็เงยขึ้นไปเพื่อจะดูน่าคนทำและจะด่าเขาด้วย และก็เจอกับใบหน้าของคนที่หน้ามึน ไร้มารยาทคนนั้นได้ดี

        "นะ…นายปอร์เช่"  มาได้ไงว่ะ เขาหันมาตามเสียงเรียกแล้วก็หันกลับไป

       "มึงยุ่งอะไรกับผู้หญิงคนนี้ฮ่ะ!!"

       นายปอร์เช่ถามนายมิลด้วยใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวอย่างหน้ากลัว และถามเสียงเข้มแบบลอดฟัน

         "มึงอีกแล้วหรอว่ะ ไอเช่"นายมิลพูดเหมือนกับว่าเขาสองคนนี้รู้จักกันเลย

        "มึงยังไม่เข็ดใช่ม่ะ หรือให้กูต้องไปเผาบ้านมึงด้วย แค่ไปเผาผับมึงถึงขั้นระเห็จมาร้านกูเลยหรอว่ะ แหม่ๆแล้วมายุ่งกับผู้หญิงคนนี้อีกเดี๋ยวจะไม่ใช่แค่ผับมึงอย่างเดียวกูจะไล่ไปเผาโกดังของมึงทั้งหมดให้เกลี้ยงเลย ถ้ามึง ยังจะมาแส่ยุ่งกับของของคนอื่นเขาแบบนี้ ไม่ดีเลยน่ะ มึงรีบกลับไปเฝ้าของของมึงก่อนไป ก่อนที่กูจะยำมึงก่อนจะได้เฝ้าของของมึง"

       นายปอร์เช่บอกนายมิล ดูเหมือนจะรู้จักกันจริงด้วย แต่ดูถ้าแล้วคงจะสนิทกันแบบศัตรูเสียมากกว่า จากที่ฟังบทสนทนาของพวกเขา

       "มึง!!!ฝากไว้ก่อนเหอะ ไอสั_เช่"นายมิลว่าแค่นั้น ก่อนจะหัน มามองหน้าฉันและรีบสะบัดตูดเดินออกไป ตอนนี้ฉันรู้สึกเวียนหัวจัง เหมือนโลกหมุนได้ยังไงยังงั้นเลย ทำไม~มันร้อนจังว่ะ

       "นี่ มาเข้าห้องน้ำเสร็จแล้ว ก็รีบๆกลับโต๊ะสักทีสิ มัวแต่ยืนอ่อยอยู่นั้นแระ แร้วเมื่อกี้คุยอะไรกับมันว่ะ"

        นายปอร์เช่ถามฉัน ฉันก็อยากจะตอบ แต่ทำไมฉันรู้สึกแปลกๆยังไงก็ไม่รู้ ร้อนๆหนาวๆ แร้วทำไมนายปอร์เช่หล่อจังว่ะ

        "เฮ้ยๆ!!!เป็นไรเนี่ย" น้ำเสียงของเขาดูแตกตื่นตกใจ แต่ฉันก็ไม่ได้เงยไปดูหน้าหรอก เพราะตอนนี้ฉันกำลังเอามือสารวนอยู่กับร่างกายเขา

        อ้าย!!ฉันเป็นอะไรเนี้ย ฉันบังคับตัวเองไม่ได้ ฉันเป็นอะไร !! 

       ตอนนี้มือของกำลังเลื่อนลงไปเรื่อยๆจากลำคอแล้วไล่ลงมาเรื่อยๆจนถึงหน้าท้องของเขาที่มีแต่มัดกล้ามแน่นๆเรียงรายอยู่เป็นแนว   แล้วมือฉันก็ไม่ได้หยุดแค่นั้นมือข้างขวาของฉันอยู่บนไหล่ของเขาแต่มือซ้ายน่ะสิที่เป็นมือลูบไลไปร่างกายไปมาจนมันจะเลื่อนต่ำไปกว่านั้นอีกน่ะสิ  เลื่อนต่ำลงมาและต่ำลงมาอีก  ก็ถ้ามันไม่ใช่จุดเดียวที่อยู่หว่างขาและที่ผู้หญิงเขาไม่มีกันน่ะ  ฉันจะไม่อยากกรี๊ด!ตอนนี้หรอ อ้ายย!!ใครก็ได้ช่วยที

       "เฮ้ๆ!!เป็นไรเนี่ย ลวนลามฉันหรอ จะแตะอะไรๆของฉันฮ่ะเดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอก อย่าอ่อยเด้!!"

“ฉะ...ฉัน…ฉันต้องการนาย"

……………………อัพครบ……………………



Talk:
เด้วเอามาลงให้น่ะค่ะ
เม้นๆให้กำลังใจด้วยเด้อ


ช่วงนี้ที่หายไม่ใช่ไรพึ่งจะสอบอะไรๆเสร็จไป
แล้วไม่ใช่ว่าจะหายเลยน่ะค่ะ ที่เห็นไม่ลง เราก็อยากจะลงอยู่
แต่ลงไม่ได้เพราะคอมไม่ว่างเลย เราก็เลยเอาไปพิมพ์ใส่อีเมลแทน
เวลาจะได้ลงให้เรยน่ะ
และสุดท้ายนี้ขอโทษจริงๆค่ะที่หาย และขอบคุณที่ให้กำลังใจเราน่ะค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #7 molobee_kk (@mobeekk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 23:20
    โดนแล้วไง~
    #7
    1
  2. #6 molobee_kk (@mobeekk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 11:33
    เจิมๆๆๆๆๆๆ!!!!!!
    #6
    0