[Jungkook X You] #รักที่ต้องแย่งชิง

ตอนที่ 15 : ep.12 Hide!!! ซ่อน!!! (อัพครบ)+คอมเม้น^3^

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62

   
ep.12 Hide ซ่อน!!!(แก้ไขเนื้อหาเล็กน้อยคะ)






       ร่างบางรีบเดินไปที่ประตู แล้วส่องดูที่ตาแมว เพื่อดูว่าใครมา

       "○_○"

       "ชิบหายแหละ พ่อมา!!!"

        ตึก!ๆ ตึก!ๆ

       "อะไร!!เกิดอะไรขึ้น ห๊ะ!!"
       
นายปอร์เช่ที่วิ่งมาจากทางห้องครัวรีบมุ่งตรงหาฉันที่ยืนทำหน้าซีด ปนตกใจตรงหน้าประตู 

       "ชิบหายแล้ว ยิ่งกว่าพ่อมาอีก" ฉันบอกเขาไป มือสวยทั้งสองยกขึ้นจับกุมขยุ้มผมของตัวเองไปมา แล้วสะบัด

       "อะไร สรุปใครมาตั้งสติหน่อยสิเห้ย!!"เขาดูเริ่มหงุดหงิด ทำหน้างงๆก่อนจะทำหน้ายุ่งๆ

       "พะ...พี่พอร์ช พี่พอร์ชมา!! ได้ยินไหม ว่าพี่พอร์ชเพื่อนนายอ่ะ คราวนี้ฉันจะทำไงดี" ฉันว่าเสียงเบาก่อนจะเพิ่มเสียงให้เขาได้ยินชัดขึ้นว่าใคร

'ตาย'คำนี้ผุดขึ้นมาจากความคิดมากมายของฉัน แล้วจะทำไงดี

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"พรีมมี่ นิพี่เองน่ะ ได้ยินรึป่าว เปิดประตูหน่อย!"

เสียงเคาะประตูดังขัดความคิดฉันไปแว่บหนึ่งก่อนจะมีเสียงพี่พอร์ชตามมา

ฉันจะทำไงดี จะทำยังไงดี ...ถ้าพี่พอร์ชมาเจอนายปอร์เช่เข้า นายปอร์เช่อาจจะตาย แล้วฉันเองก็จะโดนไปด้วย แล้วเรื่อง...คะ...คืนนั้นอาจจะแตกได้ ทำไงดี จะทำยังไงดี!!!!~○[]○~

       "ห้ะ!!ไอพอร์ชมา เอ้ะ!!เดี๋ยวนะ มันมาได้ยังไง แล้วมันทำไม มาหาเธอบ่อยหรอ คะ..."

นายปอร์เช่ร้องขึ้นอย่างตกใจก่อนจะร้องเหมือนสงสัยอะไรสักอย่าง แล้วก็ถามอะไรก็ไม่รู้มากมาย

       "โอ้ย!!ใช่เรื่องมาถามตอนนี้ไหมฮ่ะ เอาตอนนี้ดีกว่า ว่าจะทำยังไงกับพี่พอร์ชที่กำลังยืนรออยู่หน้าห้อง ห้ะ!!!"โอ้ย!!จะทำไงดี

ตอนที่ฉันกำลังคิดเสียงนายปอร์เช่ก็พูดขัดความคิดของฉัน  แต่มันเป็นคำพูดที่ทำให้สมองตื้อ อึ้ง ชวนทำให้หน้าของฉันขึ้นร้อนฉ่า~

       "คนมัน'หึง'นี่นา จะให้ไม่หึงเลยรึไง" อึ้งครั้งที่1 ~°#∆#°~ "เล่นให้ผู้ชายมาเข้าห้อง'เมีย'ตัวเอง ไม่ให้หึงได้ยังไงว่ะ"อึ้งครั้งที่2 ~°#∆#°~ หน้าเห่อร้อนเฉยเลย

ชายร่างสูงที่ยืนอยู่ไกล้ๆก็ก้มลงมาสบตากับร่างบางที่ตัวเล็กกว่า จากที่สบตาเฉยๆเริ่มขยับใบหน้าหล่อๆของตัวเองเข้ามาไกล้จนทำให้ร่างบางรู้สึกถึงลมหายใจเป่ารดปลายจมูกของเธอ

ตือดึง!

ตือดึง!

ตือดึง!

ตือดึง!

ตือดึง!

Rrrrrrrr~

Rrrrrrrr~

Rrrrrrrr~

Rrrrrrrr~

Rrrrrrrr~

Rrrrrrrr~

เสียงโทรศัพท์ของร่างบางก็ดังขัดขึ้น ทำให้ร่างทั้งสองผละออกจากกัน ร่างบางรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์เครื่องสีดำที่มีการแจ้งเตือนจากไลน์และการโทรเข้าขึ้นมาดู โดยที่ใบหน้าของร่างบาง ยังไม่คายจากอาการเขินอาย หน้าแดง

6 Miss Call(P'Porshe)

P'Porshe:
พรีมมี่ นอนยุรึป่าว? เปิดประตูให้พี่หน่อย

พี่พอร์ชไลน์มาแถมโทรมาอีก แสดงว่าพี่พอร์ชเริ่มรอไม่ได้แล้ว ก็รู้ๆกันอยู่ว่าเขาขี้เป็นห่วงฉัน

P'Porshe:
พรีมมี่ ถ้านอนยุรีบๆตื่นเลยพี่เมื่อยขาแล้ว แถมหนักด้วย

P'Porshe:
พี่มีของมาฝากกกกกกกค่าาาาา

P'Porshe:
รึว่าพรีมมี่ป่วยรึป่าว ทำไมเงียบ

P'Porshe
พี่เคาะนานแร้วน่ะ รู้ไหมพี่เป็นห่วงนะ

       "ฮัลโหล มึงไปเอากุญแจหัองกับคีย์การ์ดสำรองของห้องพรีมมา เออ ให้ไว กุจะรอเกิน5นาที มึงตาย!!เร็ว!!!!"อ๊ากกกกก!!!ซวยแร้วววพี่พอร์ชให้คนไปเอาคีย์การ์ดสำรองของห้องฉันมา ตายๆๆๆ ทำไงดีๆ

       "ใครโทร ใครไลน์มานักหราว่ะ ไอพอร์ชหรอ"ถามมากจริง

เอ๊ะ!!!ใช่วิธีนี้แหละดีที่สุด

        "นาย...นายต้องไปซ่อนเดี๋ยวนี้เลย ให้ไว ไป"ฉันละจากโทรศัพท์ แล้วเริ่มแผนที่คิดได้สดๆร้อน รีบไปคว้าแขนของเขาให้เดินตามฉันมา

       "ห๊ะ!!!ซ่อนหรอ? นี่คือทางออกจริงๆแล้วใช่ไหม แล้วจะซ่อนที่ไหนล่ะ"นายปอร์เช่ที่ดูจะงงที่ฉันให้เขาไปซ่อนสักที่นึง โดยเขาเองก็ทำได้เพียงเดินตามฉันมาเท่านั้น

        "ที่ไหนดีๆๆ"ฉันพึมพัมกับตัวเอง 
เพราะตอนนี้กำลังคิดหาที่ซ่อนให้กับนายปอร์เช่อยู่

อ๊ะ!!ใช่ๆ ตู้เสื้อผ้าๆ ฉันคิดได้ก็รีบมุ่งตรงไปยังห้องนอนของตัวเองที่มีตู้เสื้อผ้าอยู่

        "เข้าไปได้ไหม"ฉันว่า

       "จะให้ฉันเข้าไปซ่อนในตู้เสื้อผ้าเอาจริงดิ เธอจะให้ฉันทั้งตัวเข้าไปในตู้ทีมีแต่เสื้อผ้า และ...เอ่อชะ...ชุดชั้นในของเธอ จะว่าไปเธอใส่ลายที่มัน...เซ็กซี่กว่านี้ได้ไหม อ้ะ!เจ็บน่ะ"

       "เขาว่าก่อนจะหยิบผ้าตัวจิ๋วสีดำ ที่พับเรียงเอาไว้ตรงข้างล่างเสื้อผ้าที่แขวนอยู่

อ้ายยยย!!!กางเกงในช้านนนนนน!!!!

ตุบ!! ตุบ!!  ตุบ!!

        "ไอบ้า ไม่ต้องยุ่งกับของของฉัน นายจะหยิบมาทำห่าไรเนี่ยย ไอโรคจิต ไอลามก ไอจกกะเปรต นี่แน่"เขาว่าจบฉันก็ตีเขาไปที่อกของเขาหลายๆทีจนเข้าร้องโวยวาย

       "เจ็บนะ หยุดก่อน!ๆเธอไม่ห่วงว่าไอพอร์ชจะเขามาแล้วรึไง มันรออยู่หน้าห้องนิ เดี๋ยวมันก็จับได้หรอก"เขาเอามือจับที่ข้อมือของฉันเพื่อไม่หยุดตีเขา แต่ถ้าไม่ใช่ชื่อของคนๆนึงที่ฉันทั้งเคารพรักและกำลังรบหนีอยู่โผล่ออกมาก็ทำให้ฉันหยุดตีทันที

ชิส์!!

       "ฝากไว้ก่อนเหอะ!! ไม่ต้องเข้าไปแหละงั้นไปซ่อนตรง...ตรงไหนดี...อ่าา ที่นี่แหละ ตามมาเร็ว" ตรงนี้แหละดีที่สุด

ว่าจบฉันก็จูงมือของเขาไปที่ระเบียงห้องนอน ที่มีกระจกใสๆและผ้าม่านสีทึบบังถายนอกไว้

พึ่บ!!ครืดด!!

เสียงเปิดผ้าม่านและตามด้วยเสียงเปิดประตูกระจกออก

       "..."

        "นายซ่อนยุตรงนี้นะ ห้ามออกไปเด็ดขาด เข้าใจไหม"ฉันสั่งกำชับ ก่อนจะพูดประโยคหนึ่งอย่างทีเล่นทีจริง "หรือถ้าอยากตายไวขึ้นก็ออกไปให้พี่พอร์ชเขาฆ่า!นายซะ หึ!"

       "อึก! มะ...แหม่ ฉันไม่ยอมตายง่ายๆหรอกน่า ฉันยังไม่ได้เห็นหน้าลูกๆของพวกเราเลย ฉันจะไม่ตายก่อนแน่ๆ ใช่ไหม เมียยย" พอฉันพูดจบนายปอร์เช่ก็สะอึกเหมือนกลัวๆแต่ไม่นานเขาก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นหยอกล้อฉันด้วยคำพูดที่ทำให้หน้าฉันเห่อร้อน ฉ่าา~

        "อะ...ไอบ้า.. ยังจะมา ตะ...ตลกอีก ชิส์ รีบไปซ่อนสิ พี่พอร์ชเขาจะเข้ามาอยู่แล้วยังจะเล่นลิ้นอยู่ได้" จะเสียงสั่นทำไมเนี่ยย

        "ไม่ได้เล่นลิ้น ถ้าเล่นจริงๆเธอคงระทวยไปแร้ว"นายปอร์เช่ที่ได้ฟังฉันพูดก็คอกกลับอย่างจิงจัง แต่ไอประโยคหลังนี่สิ เขาไม่ได้พูดอย่างเดียว 

เขาก้มลงมากระซิบ ข้างหูร่างบางไอร้อนเป่ารดรินใบหูและต้นคอ

อะ...ไอบ้าปอร์เช่มันสื่อคนละเรื่องกันแล้ววววว~

ผลั่ก!!

         "ทำบ้าไรเนี่ย ขนลุก! แล้วไอเล่นลิ้นเนี่ยคนละเล่นลิ้นล่ะ ไอบ้าเอ้ยย!!!"

เขาว่าจบฉันก็ผลักเขาออกห่างจากตัว ก่อนจะด่าแล้วเอามือถูไปที่ใบหูของตัวเองเมื่อกี้นี้

        "หึ หึ " ขำห่าแป๊ะมันรึไงว่ะ

"รีบไปซ่อนได้แร้ว จะได้ปิดผ้าม่านเร็วๆสิ" ว่าจบเขาเดินไปซ่อนก่อนจะหันมามองฉันแปปนึง ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาจะสื่ออะไร ลืม! ต้องไปดูพี่พอร์ชก่อน แต่ไม่ทันที่ฉันจะเปิดประตู ก็มีร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีที่เดินถือถุงเปิดประตูเข้ามา

กริ้ก!!

พึ่บ!!!!

พี่พอร์ชหันมองไปรอบๆเหมือนหาอะไรสักอย่างด้วยใบหน้าตื่นๆปนตกใจก่อนที่เขาจะหันมาเห็นฉันที่ยืนกลางห้องนั่งเล่น แร้วรีบก้าวขายาวๆเข้ามาหาตัวฉัน

        "พรีม...พรีมมี่~ไม่เป็นอะไรน่ะ พี่มาเคาะประตูเรียกตั้งนาน แถมพี่ไลน์ไปก็ไม่ตอบ รู้ไหมพี่เป็นห่วง ระ..." พี่พอร์ชคว้าฉันไปกอดก่อนจะผละร่างของฉันออกห่างก่อนจะคว้าต้นแขนทั้งข้าง ก่อนจะจับฉับหมุนไปมา เหมือนกับสำรวจตัวฉันไปด้วย

        "พะ...พรีมไม่เป็นไร แค่พรีม...พรีม นะนอนอยู่ใช่นอนอยู่แล้วโทรศัพท์พรีมปิดเสียงไว้ ไม่รู้ว่าพี่พอร์ชไลน์มาและก็โทรมาด้วย แหะๆ"ฉันว่าเสียงสั่นนิดๆ

         "ก็แล้วไป นี่แม่ให้เอาของกินมาฝากพรีมเยอะเลยเนี่ย พ่อก็ถามหาว่าคิดถึง ว่างๆก็ไปบ้างนะ "พี่พอร์ชว่า พร้อมกับชูถุงที่ถือมาด้วย

        "อะ...อือ เดี๋ยวว่างจะเข้าไป" โอ้ยยเลิกสั่น เสียงกูเนี่ยจะสั่นทำไม

        "ดีครับ แล้วพรีม...ทำอะไรไว้ในครัวรึป่าว กลิ่นหอมๆ"พี่พอร์ชว่าแล้วยิ้ม  ให้ฉันอย่างน่ารักถ้าผู้หญิงคนไหนได้เห็รก็ต้องหลง แต่ฉันว่ายิ้มของพี่พอร์ชเขายิ้มแปลกๆ

เอ๊ะ?! ครัว...กับข้าวฉันนนนน!!!

        "อ้าย!!กับข้าว ช้านน"ไวกว่าแสงก็ฉันนี่แหละ

ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปภายในห้องครัว ที่มีหม้อกำลังเดือดปุดๆ

        "เฮ้อออ~ดีนะที่ไม่ไหม้ เกือบจะไม่ได้กินแล้วไหมล่ะ เพราะมั่วแต่ยุ่งกับที่ซ่อนของนายปอร์เช่คนเดียวเลย"

        "พรีมพูดว่าไรนะเมื่อกี้อะ ยุ่งกับอะไรอยู่น่ะ พี่ได้ยินไม่ชัดเลย"พี่พอร์ชถามฉันแล้วทำหน้าสงสัยพร้อมๆกับยิ้มให้ฉัน

        "อะ...เอ่อ อ่อพรีมพูดว่า 'ดีนะที่ไม่ไหม้ เกือบจะไม่ได้กินแล้ว เพราะมั่วแต่ยุ่งกับที่เก็บของนะ' ของมันเยอะเลยเก็บแล้วลืมนะ แหะๆ" |||^∆^|||

       " อ่อ ครับๆ พรีมพี่ว่าพรีมเอาขนมไปเก็บไป"

       "...คะ " ฉันรับคำแล้วเดินไปหยิบถุงจากบนโต๊ะ รีบตรงไปยังห้องครัวให้ไว พลางคิดไปด้วยว่า ต้องเดินให้ไว แล้วรีบให้พี่พอร์ชกลับโดยด่วนเลย จะได้ให้นายปอร์เช่ออกจากที่ซ่อน เพื่อให้กลับไปด้วย ยิ่งเขาอยู่นานมากเท่าไหร่มันก็ไม่ดีต่อใจฉันมากเท่านั้น เฮ้ออ~ มีแต่เรื่อง

       "พี่พอร์ช...จะกะ...กลับ อ้าว??ไปไหนของเขาอ่ะ"ร่างบางเดินออกมาแล้ว กับไม่เจอพี่ชายตัวเอง พร้อมเดินหาไปยังห้องน้ำที่ห้องรับแขกแต่กลับไม่เจอ เขาอยู่ไหนว่ะ?? เอ๊ะ!!ห้องนอน...ห้องนอนฉัน คิดจบก็รีบวิ่งไปห้องนอนของตัวเอง

พรึ่บ!!!

       "พี่พอร์ช!!!...พี่พอร์ชจะทำไรคะ"

ฉันเปิดประตูห้องแล้วเห็นพี่พอร์ชจับผ้าม่านสีทึบสวยกำลังทำท่าเปิดผ้าม่านออก

       "อ้าว~พรีมมี่ ถามว่าพี่จะทำไร พี่ก็จะเปิดผ้าม่านนะสิ พี่รู้สึกง่วงๆเลยว่าจะนอนแต่มันรู้สึกอึดอัดก็เลยว่าจะมาเปิดผ้าม่านสักหน่อยนะ~^∆^" เขาว่ายิ้มๆแต่มือก็ยังไม่ละจากผ้าม่านผืนสวย

       "พะ...พี่พอร์ช พรีมว่าอย่าเปิดดีกว่านะคะ มะ...มัน เอ่ออ" มันไรดีวะ

"ทำไมคะ มันมีอะไร...รึป่าว"เขาว่าก่อนจะเว้นคำพูดแล้วพูดต่อพร้อมกับเหยียดยิ้มที่ดูเหมือนจะจริงใจ เอ็นดู แต่มันกับทำให้รู้สึก...กลัวและกังวลไปพร้อมๆกัน

"ไม่มี...มะไม่มีอะไรคะ แค่มัน...มันแสบตา แสบตาจนพรีมรู้สึกไม่ดี นะคะ "ฉันรีบพูดและหาคำแก้ตัวนานาคำพูดเพื่อให้พี่พอร์ชละจากตรงนั้น ที่มีใครอยู่ตรงนั้น ข้างหลังผ้าม่านผืนนั้น

เหตุผลแค่ลมปากคงช่วยไม่ได้เท่าไหร่ 

เพราะพี่พอร์ชยืนมองโดยหรี่ตามองมาที่ฉันเพื่อมั่นใจว่าฉันพูดจริงรึป่าว"โอ้ย!! ปวดตะ...ตา พี่พอร์ชพรีมมี่ปวดจัง"ฉันจึงทำท่าเหมือนปวดปวดตา ทำเสียงออดอ้อนเข้าไว้ แล้วจับเข้าที่ช่วงตา แค่นี้ก็...

       "พรีมมี่ เป็นไรมากรึป่าว แร้วไหนตอนแรกบอกไม่เป็นไรไง ไปหมอไหม กินยารึยังเนี่ย" หึ!! เสร็จ

พี่พอร์ชก็รีบสาวท้าวมาที่ฉันอย่างไว ทำให้ตอนพี่พอร์ชได้อยู่ห่างมาจากตรงนั้นเรียบร้อยย หึๆ!!

       "ไม่ได้เป็นไรมากหรอก แค่มันเป็นพักๆเฉยเฉยคะ "แถไปๆ...

       "ไหนดูสิ ตาอักเสบรึป่าว เป็นไม่มากหือแค่นิดเดียวก็ต้องบอกสิ เข้าใจที่พี่ไหมคะ"พี่พอร์ชว่าแร้วก้มลงมองช่วงตาฉัน โดยที่มือของพี่พอร์ชก็จับกรอบหน้าของฉันไปด้วย

ตุบ!!!

เสียงดังเหมือนของแตกก็ดังมาจากข้างนอกทำให้ฉันกับพี่พอร์ชหันไปมอง

แร้วไอข้างนอกไม่ใช่ที่ไหนเลย ถ้ามันไม่ใช่ที่ที่ฉันซ่อนอะไรไว้

นายปอร์เช่ทำบ้าอะไรของเขาอีก!!!

        "เสียงอะไรแตกอะพรีม"พี่พอร์ชเองก็ถามฉันมา แต่เหมือนเขาจะไม่ค่อยจะอยากได้คำตอบจากฉันเท่าไหร่ เพราะเขารีบเดินตรงไปยังระเบียงห้องนอนฉันทันที

ตายแล้ว!!!

        "พะ...พี่พอร์ช อย่าคะ" ไม่ทันแร้ว⚪⬜⭕‼‼

พรึ่บ!!!

ครืดด!!!!

       "พรีม...แถวนี้มีแมว เอ๊ะ!! ไม่สิ 'หมา'รึป่าวถึงกับทำกระถางต้นไม้ล้มจนแตกได้เนี้ย แถมกระเด็นไปไกลเหมือนกันนะจากตรงนี้ไปนู่นเชียว เหอะ!" พี่พอร์ชหันไปมองเจ้าของเสียงว่ามาจากที่ไหน แต่ไอคำว่าหมาเนี่ย พูดจริงรึว่าด่าใคร

รึว่าพี่พอร์ชรู้แร้ว แต่คงไม่ใช่ถ้ารู้คงไม่รอด แต่นี้เขากับเฉยๆ มั้ง

       "แมวต่างหากละพี่พอร์ชจะมีหมาได้ไงแถมระเบียงก็เกือบติดๆกันด้วยกำแพงก็สูง หมาคงกระโดดไม่สูงได้เท่าแมวหรอกคะ"เหอะๆแมวที่ตัวใหญ่กว่าฉันอะน่ะ ช่างแถจริงกู

       "พี่ก็แค่ล้อเล่นมันจะไปมีหมาได้ไง 555+" สรุปกูร้อนตัวไปว่างั้น

       "เหอะๆ..." =&=

       "งั้นพี่กลับละว่าจะนอนเป็นเพื่อนก่อนแต่พี่จะไปทำธุระสักหน่อย ไปล่ะ จุ๊บ จุ๊บเจอกันที่บ้านนะคะ"พี่พอร์ชบอกลากลับ ก็ไม่วายแอบจุ๊บแก้มฉันอีก แต่ประโนคหลังจากนั้นก็ก้มลงมากระซิบข้างๆแก้มฉัน  แล้วก็เดินออก

ปึก!!!(เสีนงปิดประตู)

ฉันก็ทำได้แค่พี่พอร์ชที่เดินออกจากห้องนอนจนเขาปิดประตูห้องนอนฉัน

ครืดด!!

พรึ่บ!!

       "หึ!!...."เสียงเปิดประตูกระจก และผ้าม่านเปิดออก พร้อมกันนั้นเสียงหึก็ตามมา...

(End: pream talk)

(Porshe <พอร์ช> talk)

หึ พรีม พี่เป็นพี่ทำไมจะดูไม่ออก ผมเห็นทุกอย่าง เห็นตั้งแต่ทางเข้า รองเท้าไง...ของผู้ชาย มันคงเป็นคนที่รวยน่าดู เพราะรุ่นนี้มันรุ่นลิมิเต็ด

แถมได้กลิ่นจางๆเป็นน้ำหอมผู้ชายกลิ่นมันคุ้นภายฝนห้องรวมทั้งตัวน้องผมด้วย ผมอาจจะเคยได้กลิ่น และ เห็นว่าน้องโกหก โกหกที่ไม่เคยเนียนสักครั้งสำหรับผม โกหกว่าพึ่งตื่น มันตั้งแต่ตั้งกับข้าวแถมชุดยังเป็นชุดไม่ใช่ใส่นอนแน่ๆ ผมสงสัยเลยให้พรีมเอาขนมไปเก็บเพื่อที่ผจะได้ไปดูว่า เ_ี้ย ตัวไหนกล้ามาหาของรักของหวงของผม ผมเดินดูจนทั่วกระทั่งเหลือที่สุดท้าย

ห้องนอนพรีมมี่ไง

ไม่ต้องคิดนานผมก็เปิดประตูเข้าไปอย่าไม่ลังเล ผมเห็นที่ถูกพับไว้เรียบร้อย หึ เห็นม่ะ พรีมโกหกผม ผมดูที่ห้องนอนของพรีมรวมทั้งห้องอื่นภายในห้องต่างๆด้วย เช่น ห้องน้ำ ห้องแต่งตัว ตู้เสื้อผ้า ตู้ต่างฯลฯไม่เว้นซอกซอยผมก็ดู

จนผมเดินมาถึงจุดสุดท้ายในห้องนอนของพรีม คือระเบียงห้องที่มีผ้าม่านสึทึบสวยกับประตูกระจก ผมกำลังจะเปิดผ้าม่านแต่เสียงเปิดประตูและร่างเล็กของผมเดินเข้ามาหาห้ามไม่ให้ผมเปิด หึ!!! มันอยู่ที่นี้สินะถึงห้ามไม่ให้เปิด จนพรีมเริ่มทำท่าปวดตาผมก็ไมอยากจะให้พรีมมี่รู้สึกเจ็บแม้จะแกล้ง ผม...ก็ไม่ชอบ


ผมก็รีบก้าวท้าวหาพรีมอย่างไว ทำให้ผมต้องผละจากตรงๆนั้นมา

ว่าแร้วผมก็ก้มลงมองช่วงตาของน้องสาว โดยที่มือของผมก็จับกรอบหน้าของพรีมไปด้วย

ไม่นานมันก็มีเสียงบางอย่างดังขัดขึ้นทำให้ผมรีบหันไปมอง มองว่ามันคืออะไร มันดังมาจากตรงหลังผ้าม่านและกระจกกันไว้ที่ผมคิดว่าพรีมคงจะซ่อน ไอเ_ี้ยสักหนึ่งเอาไว้

ผมเองก็ถามพรีมไป แต่ผมไม่ค่อยจะอยากได้คำตอบจากพรีมเท่าไหร่ เพราะผมรีบเดินตรงไปที่ผ้าม่านแล้วเปิดยังระเบียงห้องนอนพรีมทันที

พรึ่บ!!!

ครืดด!!!!

       "พรีม...แถวนี้มีแมว เอ๊ะ!! ไม่สิ 'หมา'รึป่าวถึงกับทำกระถางต้นไม้ล้มจนแตกได้เนี้ย แถมกระเด็นไปไกลเหมือนกันนะจากตรงนี้ไปนู่นเชียว เหอะ!" ผมหันไปเค้นหัวเราะ มองเสียงว่ามาตรงไหน แต่คำว่า'หมา'เนี่ย ผมพูดจริง เพราะผมรู้ว่ามันต้องเป็นคนทำแน่ หมาแมวที่นี่มันจะไปมีได้ไง แถมกระถางกระเบื้องวางไว้ที่พื้นด้วยแล้ว เนี่ยมันจะล้มได้ไกลขนาดนั้นเลยรึไง นอกเสียจาก 'คน'เท่านั้นและที่ทำ

ผมบอกลากลับ ก็ไม่ลืมแอบจุ๊บแก้มพรีมอีก แล้วประโยคหลังจากนั้นผมก็ก้มลงไปกระซิบข้างๆแก้มพรีม  แล้วก็เดินออกไปจากห้องนอน

        "หึ! มึงเจอกูแน่!!! " ผมหันไปมองรองเท้าของผู้ชาย แล้วไม่ลืมจะบอกกับรองเท้าไปยังเจ้าของมัน แล้วเดินออกไป

( End: Porshe talk)
.......................................อัพครบ......................................






Take:

ฝากคอมเม้นให้ไรต์ด้วยยยย
ช่วงนี้อาจหายบ้างเพราะต้องเรียน
กรุณาอย่าหายไปไหนนะคะ
ไรต์บอกแล้วว่ามีคนอ่านไรต์แต่งจบแน่ๆ
และให้กำลังใจไรต์ด้วยคะ




ปล.ฝาก Favorite ให้ด้วยนะคะ
ขอบคุณคนอ่านและทุกๆคนที่ให้กำลังใจนะคะ

#อยากจะให้ทุกคนคอมเม้นให้กันด้วยนะคะ
เพราะคอมเม้นมันเป็นกำลังใจที่ที่สุดสำหรับไรต์นะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #37 molobee_kk (@mobeekk) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 06:51
    รู้แล้วอ่ะๆๆๆๆ
    #37
    0
  2. #36 molobee_kk (@mobeekk) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:56
    ค้างงงงงงค้างมากเลยยยย
    #36
    0
  3. #35 IJKL147 (@IJKL147) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 13:27
    รออยู่นะคะ
    สู้ๆค่ะ
    #35
    1
    • #35-1 bambyluhan (@bambyluhan) (จากตอนที่ 15)
      7 มิถุนายน 2561 / 20:03
      ขอบคุณคะที่คอมเม้นให้กัน
      #35-1
  4. #33 iceblabla32 (@iceblabla32) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 00:51
    รอนะค่ะ
    #33
    0
  5. #32 molobee_kk (@mobeekk) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 21:18
    อ้ากกกกรีบๆซ่อนเร็วๆๆๆๆ
    #32
    0