[MarkBam] HOST FAMILY #ฟิคโฮสต์แฟม

ตอนที่ 7 : กฏของโฮสต์ข้อที่ 5 :: เป็นโฮสต์ต้องไม่ขี้แง (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    25 พ.ค. 59










กฏของโฮสต์ข้อที่ 5

"เป็นโฮสต์ต้องไม่ขี้แง"

 

 

 

                "นี่ใช่แบมแบมที่เป็นแฟนกับพี่มาร์คป้ะ"

 

 

                "ไม่ใช่นะ! นายเข้าใจผิดแล้ว"

 

 

                มีใครบางคนเคยบอกว่า ความประทับใจของการพบกันครั้งแรก เป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับมิตรภาพในอนาคต แล้วใครบางคนเคยบอกไอ้เจ้านี้บ้างป้ะว่า ความประทับใจแรกพบของผมกับมันตอนนี้ติดลบมากครับ!

 

 

                 "อ้าวหรอ 5555 ขอโทษที แต่นายชื่อแบมแบมใช่มั้ย" เตนล์ที่เดินมานั่งลงตรงข้ามกับผมไอ้มิ้นและไอ้ยูคยิ้มแปร้แบบรู้สึกผิดให้

 

 

                "ใช่ๆ เราชื่อแบมแบม กันต์พิมุกต์คนแมน และที่สำคัญไม่ได้เป็นแฟนกับพี่มาร์คด้วย เราเป็นแค่โฮสต์ นายเข้าใจมั้ย" เตนล์ที่นั่งฟังผม อยู่ๆก็หัวเราะออกมาแบบไม่มีเหตุผล ผมเลยหันไปหาไอ้มิ้นแล้วส่งสายตาถามแบบ 'กูทำอะไรตลกวะ' แต่ไอ้มิ้นก็ทำเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ ผมจึงหันกลับมาเผชิญหน้ากับน้องใหม่ในวงที่อยู่ตรงหน้า

 

 

                "นี่นายหัวเราะอะไรไม่ทราบ"

 

 

                "เปล่า เราเปล่าหัวเราะนะ" เตนล์หยุดหัวเราะแล้วเอามือปิดปากอย่างไว แต่ดวงตาที่กำลังยิ้มอยู่ทำให้ผมรู้ว่ามันยังไม่หยุดหัวเราะ!

 

 

                "เปล่าอะไรอ่ะ นายหัวเราะอยู่อ่ะ นี่เอามือออกเดี๋ยวนี้นะ" ทันทีที่พูดจบผมก็รีบพุ่งเข้าไปจะแกะมือของเตนล์ออก แต่ไอ้เจ้าบ้านี่มันก็กระเถิบหนีผมอย่างไวเลย ผมพยายามแกะมือของเตนล์ออกจนตอนนี้มันลงไปนอนดิ้นกับพื้นแล้ว ผมจึงใช่จังหวะที่เตนล์หัวเราะจะเป็นจะตายตอนที่ถูกผมจี้แกะมือออก แต่ทันใดนั้นเองอยู่ๆไอ้เจ้าบ้ามันก็ผลักผมให้ลงไปนอนข้างๆแล้วพลิกตัวกับมาใช่มือยันผมให้ติดกับพื้นซะงั้นอ่ะ!

 

 

                "เดี๋ยวๆ นี่เราจะมาทะเลาะกันทำไมเนี่ย" เตนล์พูดไปก็หอบไป

 

 

                เออนั่นดิ ... ผมจริงจังไปเปล่าวะ กับอีแค่เรื่องหัวเราะเนี่ย

 

 

                "ก็นายไม่ยอมบอกว่าหัวเราะทำไมล่ะ" ผมพูดกลับด้วยอาการหอบไม่แพ้กัน

 

 

                "ทีแบมยังหัวเราะใส่เตนล์ได้เลย"

 

 

                "เดี๋ยว! เราหัวเราะเตนล์ตอนไหน"

 

 

                "ก็ตอนนี้ไง" ความสงสัยของผมถูกไขกระจ่างด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้า ตอนที่มันเอื้อมมือมาและ ... จั๊กจี้ผม

 

 

                "เห้ย! ไอ้บ้า 555555555555 หยุดดดดดด 5555555 บอกให้หยุดดด คิคิ หยุดสิโว้ยย 555" มนุษย์ป้ากับมนุษย์ลุง (ไอ้มิ้นกับไอ้ยูค) ที่นั่งอยู่ในห้องมองผมกับไอ้เตนล์ด้วยความงุนงง งงว่าทำไมคนที่เพิ่งพบกันครั้งแรกก็แกล้งกันได้ขนาดนี้แล้ว ผมนอนดิ้นอยู่กับพื้นโดยมีไอ้เตนล์จับผมไว้กับพื้นแล้วจี้ผมแบบนอนสต็อป จี้แบบไม่ให้ผมหยุดพักแบบนี้ นี่สนิทกับผมแล้วเหรอ ถามจริง อยากรู้ - -*

 

 

                ทว่าอยู่ๆเสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ไอ้เตนล์ต้องหยุดแล้วหันไปมอง ส่วนผมนี่หมดลมหายใจนอนตายอยู่ข้างๆแล้วครับ 

 

 

                ผมหันไปมองผู้ชายรูปร่างสูงที่เดินเคียงข้างกับหญิงสาวรูปร่างเพรียวเข้ามาในห้อง ลมหายใจและสมองของผมเหมือนหยุดทำงานไปชั่วคราว บุคคลที่ก้าวเข้ามาใหม่ในห้องมองผมกับเตนล์ที่นั่งอยู่กับพื้นด้วยท่าทางชวนคิด ก่อนที่เราสองคนจะอุทานชื่อของบุคคลใหม่ทั้งสองพร้อมกัน ทว่าต่างกัน ...

 

 

                "พี่มาร์ค // ละอองดาว"

 

 

 

 

                หลังจากที่มหกรรมจี้กระหน่ำซัมเมอร์เซลของผมกับไอ้เตนล์ (สนิทกันตอนไหน) จบลง เพราะการเข้ามาใหม่ของพี่มาร์คกับผู้หญิงที่ผมไม่อยากเจอที่สุดในชีวิต ... ละอองดาว ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่ที่โซฟาใกล้ๆกับพี่มาร์ค โดยมีไอ้เตนล์ไปยืนเล่นเบสให้รุ่นพี่ในวงที่เพิ่งมาถึงห้องฟังอยู่ตรงโซนเครื่องดนตรี



                ละอองดาวนั่งอยู่ที่โซฟาอีกตัวหนึ่งตรงมุมห้อง เธอกำลังมองไปยังเตนล์ซึ่งผมเพิ่งรู้มาจากปากของไอ้มิ้นเมื่อกี้ว่า ทั้งสองคนอยู่ห้องเดียวกัน และดูเหมือนจะเป็นเพื่อนสนิทกันด้วย นั่นเพราะว่าเตนล์เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ ส่วนละอองดาวก็เพิ่งกลับมาจากไปแลกเปลี่ยน ทำให้คนทั้งคู่กลายเป็นเพื่อนสนิทกันไปโดยปริยาย

 

 

                "ใครเหรอแบม" อยู่ๆพี่มาร์คที่นั่งเงียบมานานก็พูดขึ้นมา ทำให้ผมที่นั่งมองไอ้เตนล์เล่นเบสอยู่หันมาหาพี่มาร์คแล้วทำหน้าสงสัยใส่

 

 

                "หืม ใครไหน พี่มาร์คถามถึงใคร" พี่มาร์คก้มหน้ามองผมที่อยู่ข้างๆ

 

 

                "ก็คนที่แบมเล่นด้วยเมื่อกี้น่ะใครเหรอ" อ๋อเลยครับ พี่มาร์คถามถึงไอ้เตนล์นี่เอง

 

 

                "อ๋อ คนนั้นน่ะเหรอ" ผมชี้นิ้วไปยังไอ้เตนล์ที่กำลังเล่นเบสแบบปรมจารย์ เหยดด เมพเว่อร์

 

 

                "ใช่ คนนั้นแหละ"

 

 

                "เค้าชื่อเตนล์อ่ะพี่มาร์ค ที่แบมเคยเล่าให้ฟังไงว่าเค้าจะมาเป็นมือเบสคนใหม่ของวงอ่ะ" ผมหันไปตอบคนข้างๆตามปกติ พอได้ฟังคำตอบแล้วพี่มาร์คก็พยักหน้าแล้วพูดเบาๆว่าอ๋อ ผมไม่ได้สนใจอะไรมากจึงหันไปมองไอ้เตนล์ต่อ

 

 

                แต่จังหวะที่ผมกำลังจะหันไป สายตาก็ดันไปเห็นละอองดาวที่เหมือนว่ากำลังนั่งมองผมกับพี่มาร์คอยู่ เธอเลยหันหน้ากลับไปแทบไม่ทันตอนที่ผมหันไปเจอพอดี ผมแอบชำเลืองมองเธอเล็กน้อย

 

 

                คิดอะไรของเธออยู่นะละอองดาว ...

 

 

                ผมพยายามจะไม่สนใจอะไรทั้งๆที่ในใจกลับตรงข้ามกัน ผมยอมรับว่าผมกลัวความคิดของเธอ

 

 

                ผู้หญิงที่ผมเคยรู้จักมากที่สุด

 

 

                แต่ตอนนี้ผมกลับไม่เข้าใจเธอเอาซะเลย เหมือนเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

 

 

                "ว่าแต่พี่มาร์คเถอะ ทำไมถึงได้มาพร้อมกันกับละอองดาว" ผมละความสนใจแล้วหันกลับมาหามาร์คต้วนอีกครั้งเพื่อถามถึงสิ่งที่ผมสงสัยอยู่ พี่มาร์คหันมามองผมแปบนึงแล้วนิ่งไป เหมือนพี่แกกำลังคิดว่าใครคือละอองดาวประมาณนั้นอ่ะครับ

 

 

                "อ๋อ ละอองดาว โฮสต์ของจูเนียร์อ่ะนะ"

 

 

                "อื้อ นั่นแหละๆ" พี่มาร์คอยู่ๆก็ยิ้มบางๆใส่ผมแล้วจึงค่อยตอบ

 

 

                "ก็พี่ไปเจอเค้าที่โรงอาหารกับจูเนียร์พอดี คุยกันไปสักพัก พี่บอกว่าจะไปหาแบมที่ห้องดนตรี แต่พี่บอกว่าพี่ไม่รู้จักห้องดนตรี ละอองดาวก็เลยอาสาพาพี่มาอ่ะ เค้าบอกว่าเค้าจะมาหาเพื่อนเหมือนกัน"

 

 

                "อ๋อ"

 

 

                "เห้ยแบม! มานี่ดิ้ มาลองเสียงหน่อยเร็วๆ" อยู่ๆบทสนทนาของผมกับคุณชายก็ถูกขัดขึ้นด้วยเสียงเรียกของพี่นิว รุ่นพี่ที่เป็นมือกีต้าร์ของวง แล้วก็เป็นหัวหน้าวงด้วย ส่วนไอ้ยูคมันก็ไปประจำการอยู่ที่กลองชุดเรียบร้อยแล้วล่ะครับ อ๋อ ผมลืมบอกไปรึเปล่าว่าไอ้ยูคมันเป็นมือกลองน่ะ


 

                "ครับพี่นิว ไปเดี๋ยวนี้แหละ" แล้วผมก็ลุกเดินไปยังโซนเครื่องดนตรีทันที ทิ้งพี่มาร์คให้มองตามเป็นลูกหมาอยู่ตรงนั้นแหละ 55555

 

 

 

Mark's Talk

 
 

            ตอนนี้น้องเดินไปประจำอยู่ที่ไมค์แล้วปล่อยให้ผมนั่งรออยู่บนโซฟาคนเดียวครับ ผมนั่งมองเด็กน้อยของผมกำลังตั้งใจฟังสิ่งที่รุ่นพี่พูดแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

 

 

                แบมแบมน่ารัก ...

 

 

                ทว่าอยู่ๆรอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของผมก็ค่อยๆเลือนหายไป เมื่ออยู่ๆภาพตอนที่ผมเปิดประตูห้องเข้ามาเจอน้องกับเพื่อนเล่นกันอยู่ซ้อนทับขึ้นมา แบมแบมนะแบมแบม ทำไมถึงได้ไปเล่นกับคนอื่นถึงเนื้อถึงตัวขนาดนั้น รู้มั้ยว่าคนอื่นเค้าจะคิดยังไงกันบ้าง

 

 

                พูดแล้วก็แอบหงุดหงิด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีล่ะนะ

 

 

                นี้ .. อย่ามองผมแบบนั้นสิครับรีดเดอร์ ผมก็แค่ห่วงน้องในฐานะพี่ชายเท่านั้นเอง

 

 

                อย่าคิดลึกสิ ...

 

 

                แบมแบมหันมายิ้มให้ผมตอนที่คนอื่นกำลังเช็คเครื่องมือ ผมเลยชูสองนิ้วส่งไปให้น้อง

 

 

                ก็นะ มีโฮสต์น่ารักแสนดีขนาดนี้ใครก็ต้องเป็นห่วงถูกมั้ยครับ

 

 

                ทั้งห่วง ทั้ง 'หวง' เลยล่ะ

 

 

                โฮสต์ใครใครก็หวง ยิ่งโฮสต์ที่ชื่อว่าแบมแบม ผมนี่ยิ่งต้องหวงเป็นธรรมดา

 

 

                แค่นั้นจริงๆครับ :)

 

                [END]

 

 

               

 

 

                Bambam 's Talk


                หลังจากซ้อมเสร็จ ลองฟอร์มวง และสมาชิกในวงลงความเห็นว่าเตนล์เป็นมือเบสได้ พวกเราจึงเลิกซ้อมและพี่นิวนัดวันซ้อมอีกทีคือมะรืนตอนเย็น เพราะพรุ่งนี้พวกรุ่นพี่ติดสอบ

 

 

                ผมเดินมาหาพี่มาร์คที่นั่งเล่นนอนเล่นอยู่ที่โซฟาแล้วเอื้อมมือไปสะกิด พี่มาร์คหันมาหาผมแล้วยิ้มให้ด้วยสีหน้าของคนที่กำลังจะหลับ หืมมม สงสันเที่ยงนี้อาหารไทยอร่อยเกินไป ดูดิ หนังท้องตึงหนังตาหย่อนเลย

 

 

                "เสร็จแล้วเหรอ"

 

 

                "อ่า พี่มาร์คจะหลับแล้วหรอเนี่ย" พี่มาร์คพยักหน้าใส่ผมแบบยอมรับ แล้วยกมือขึ้นมาขยี้ตา

 

 

                เหยดดดด .... ขยี้ตายังหล่อ ยอม

 

 

                "แบมแบม" เสียงเรียกที่ดังมาจากด้านหลังเรียกผมให้หันไปมอง เตนล์เดินเข้ามาหาผมพร้อมกับยิ้มให้เบาๆ

 

 

                "ยังไงเตนล์ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับรุ่นพี่ ต่อไปมีอะไรบอกน้องได้เลยนะครับ" ไอ้เตนล์ก้มหัวให้ผมแบบอีกนิดเดียวก็สามารถมุดดินไปโผล่ซาอุดิอาระเบียได้ละ พอมันเงยหน้าขึ้นมาผมจึงเอื้อมมือไปดีดหน้าผากมันเบาๆหนึ่งที

 

 

                โดยไม่รู้เลยว่ามีคนสองคนกำลังมองอยู่ ...

 

 

                "นี่แน่ ไม่ต้องเลยไอ้เตนล์ ต่อไปนี้ร่วมงานกันแล้วก็อย่าทำให้เราอับอายอีกนะ" ผมยิ้มให้คนตรงหน้าเพื่อเป็นการเริ่มต้นมิตรภาพต่อไปของผมกับมัน ไอ้เตนล์มองหน้าผมแล้วอยู่ๆก็หันไปมองไอ้พี่มาร์คที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

 

                "อายเรื่องอะไร อ๋อ เรื่องที่เป็นแฟนกับพี่มาร์คอ่ะเหร...." ผมไม่ปล่อยให้มันพูดจบหรอกครับ แค่มันปล่อยคำพูดชวนจิ้นออกมาเท่านั้น ผมนี่แทบพุ่งเอามีดไปแทงมันให้ตายไปเลย จะได้ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้อีก หือ ประเด็นคือพี่มาร์คก็ยังยืนอยู่ตรงนี้นะยูวว ถึงคุณชายจะฟังไม่รู้เรื่อง แต่ผมก็เขินนน จอบอนะ

 

 

                "555555 โอเคๆ เตนล์ไปเรียนแล้วนะ เดี๋ยวเจอกันมะรืนนี้ บาย" ไอ้เตนล์พูดจบก็เดินหันหลังไปชวนละอองดาวที่นั่งรออยู่ที่เดิม เธอที่กำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์อยู่เงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มใส่ไอ้เตนล์แบบที่ทำเอาผมแอบนิ่งไปแวบหนึ่ง รอยยิ้มแบบนั้น มันคือรอยยิ้มที่ละอองดาวเคยยิ้มให้ผมนะ ...

 

 

                ละอองดาวหันมามองผมแวบหนึ่งแล้วก็หันหน้าไปหาไอ้เตนล์อยากรวดเร็ว แล้วเธอก็ยกมือขึ้นคล้องแขนคนข้างๆก่อนจะเดินออกไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเค้าสองคนคุยอะไรกัน

 

 

                อ่า ... ทำไมอยู่ๆผมก็แอบเจ็บนะ

 

 

                ไม่ได้ ... กันต์พิมุกต์ต้องไม่อ่อนแอสิ

 

 

                เพราะถ้านายอ่อนแอ สักวันนายจะต้องแย่เพราะผู้หญิงคนนั้น

 

 

                จำไว้นะกันต์พิมุกต์ ....

 

               


 

                20.00 น.

                บ้านภูวกุล


                "พี่มาร์ค แบมเข้าไปนะ" ไม่รอให้เจ้าของห้องบอกอนุญาต ผม! กันต์พิมุกต์คนหล่อก็จัดการเปิดประตูเข้ามาในห้องพี่มาร์คแล้ว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือพี่มาร์คกำลังนอนอ่านหนังสืออะไรสักอย่างอยู่บนเตียงเหมือนทุกๆวัน ผมเดินอุ้มเจ้าโบโบเข้าไปวางบนเตียงก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปซุกพี่มาร์คอย่างรวดเร็ว

 

 

                เป็นเรื่องปกติไปแล้วครับที่ทุกคืนหลังกินข้าวอาบน้ำเสร็จ ผมจะต้องเข้ามาขลุกอยู่ในห้องของคุณชาย เพราะว่าการได้มานั่งเล่นกับพี่มาร์คมันมีข้อดีอยู่อย่างหนึ่งคือผมไม่เหงา ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่ผมยังไม่ได้เป็นโฮสต์ ผมมักจะต้องอยู่บ้านคนเดียวเสมอ เพราะเมื่อก่อนม๊าจะชอบไปธุระตอนกลางคืน กว่าจะกลับก็ดึก พี่เบียร์พี่แบงค์ก็จะติดทำงานอยู่ที่มหาลัยตลอดๆ แต่ผมก็เข้าใจเฮียนะ ส่วนยัยเบบี้ก็จะเรียนพิเศษเกือบทุกวัน เลิกเรียนกลับบ้านทีก็ปาไป 3-4 ทุ่มแล้วล่ะครับ

 

 

                พี่มาร์คเลยกลายเป็นยาคลายเหงาขนานดีให้ผมมากๆเลยตอนนี้ ยิ่งมีเจ้าโบโบเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ด้วย ผมก็หายเหงาไปได้เยอะเลยล่ะ อ่า ต้องขอบคุณ 1 คนและ 1 ตัวนี้มากๆเลยนะเนี่ย



                "อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ" พี่มาร์คละสายตาจากหนังสือแล้วหันมาถามผม ทว่ามือที่ปล่อยหนังสือวางไว้ก็รีบอุ้มเจ้าโบโบขึ้นมาเล่นอย่างไว

 

 

                "เสร็จแล้วดิ แต่ไม่เคยเสร็จทันพี่มาร์คหรอก" ต้องยอมรับอีกครับว่าพี่มาร์คแกเป็นคนอาบน้ำเสร็จเร็วมาก!! ทั้งที่ผมกับคุณชายกินข้าวเสร็จพร้อมกัน เข้าห้องพร้อมกัน แต่พอผมอาบน้ำเสร็จแล้วมาเล่นที่ห้องพี่มาร์ค ภาพทุกครั้งที่ผมจะเปิดประตูเข้ามาเจอก็คือภาพพี่มาร์คนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เคยแอบคิดเล่นๆว่าพี่มาร์คอาบน้ำหรือวิ่งผ่านน้ำครับ เอ๊ะ หรือว่าผมอาบน้ำนาน เออช่างมันเถอะเนอะ คิดไปก็เสียดายพลังงาน

 

 

                "แล้วเช็ดผมรึยัง" พี่มาร์คละสายตาจากเจ้าโบโบขึ้นมามองผมที่กำลังนอนกลิ้งอยู่บนเตียง ทำไมเตียงพี่มาร์คนุ่มกว่าเตียงผมอีกวะ ม๊าไม่ยุติธรรม ทำไมของพี่มาร์คนุ่มกว่า อะไรของมึงครับกันต์พิมุกต์ ง๊องแง๊งจัง

 

 

                "นี่ ไม่ยอมเช็ดผมอีกแล้วนะ" เสียงของพี่มาร์คดังขึ้นมาอีกครั้งขัดจังหวะที่ผมเกือบจะจมลงไปในกองหมอนที่พี่มาร์คเอามาวางไว้ ผมผงกหน้าขึ้นมามองก็เจอกับมาร์คต้วนกำลังจ้องมาที่ผมด้วยสีหน้าของผู้ใหญ่กำลังดุเด็ก โห่ ผมนี่จ๋อยไปเลย นี่ผมลืมเช็ดผมอีกแล้วหรอเนี่ย

 

 

                อันที่จริงต้องยอมรับแบบแมนๆเลยดีกว่าว่าตั้งแต่วันนั้นที่พี่มาร์คเช็ดผมให้ ผมก็แอบเคลิ้มมาตลอดเลยล่ะครับ เน้! อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ที่บอกว่าเคลิ้มน่ะ ผมหมายถึงผมชอบเวลาพี่มาร์คเช็ดผมให้ต่างหากล่ะ พี่มาร์คมือเบามาก รู้สึกเหมือนกำลังทำสปา 55555 และวันนี้ที่ผมไม่เช็ดผมก็เพราะจะมาให้พี่มาร์คเช็ดผมให้นั่นแหละ

 

 

                ไม่ค่อยจะอ่อยเลยครับ ....



                "พี่มาร์คเช็ดผมให้แบมหน่อย" ผมกระดึ๊บๆแล้วเอาหัวไปถูไถๆกับต้นแขนของคุณชาย พี่มาร์คก้มลงมองผมก่อนจะแจกมะเหงกให้ผมหนึ่งที โหยยย มาร์คต้วนใจร้าย มาร์คต้วนตีน้องทำไม T^T

 

 

                "ก็เป็นซะอย่างงี้อ่ะ นี่ถ้าพี่ไม่อยู่แล้วใครจะทำให้หืม" พี่มาร์คบ่นไปแต่มือก็หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาเช็ดผมให้อยู่ดี ผมนั่งหันหลังให้พี่มาร์คแล้วอุ้มเจ้าโบโบตัวน้อยขึ้นมาไว้บนตัก

 

 

                "ไม่เป็นไรหรอกน้า อย่างน้อยพี่มาร์คก็ยังอยู่กับแบมอีกตั้ง 1 ปี" ผมตอบพี่มาร์คแต่ก็ก้มหน้าลงไปมองเจ้าโบโบที่เริ่มกัดชายกางเกงชุดนอนผมเบาๆ ผมจึงรีบดึงเจ้าตัวน้อยออก

 

 

                "แต่มะรืนนี้พี่ก็จะไม่อยู่แล้วนะแบม" อยู่ๆพี่มาร์คก็พูดขึ้นมาด้วยเสียงเรียบๆ

 

 

                "ห้ะ พี่มาร์คจะไปไหน!?" ผมหยุดเล่นกับเจ้าโบโบแล้วรีบหันไปหาพี่มาร์ค แต่ทันทีที่ผมหันไป หน้าของผมก็อยู่ไม่ห่างจากพี่มาร์คเลยครับ ผมนี่หลับตาปี๋รีบเอาหน้าออกไม่ทัน แต่พอผมลืมตาขึ้นมาก็เห็นพี่มาร์คนั่งยิ้มโชว์เขี้ยวอยู่ล่ะ เหวยๆๆ นี่จะมาสร้างโมเม้นอะไรตอนนี้ครับกันต์พิมุกกกกกต์ ~

 

 

                "มะรืนนี้พี่จะไปอยุธยานะ" พี่มาร์คตอบแบบปกติไม่เดือดร้อนอะไร ซึ่งต่างจากผมที่กำลังงงอย่างหนัก

 

 

                "อยุธยา!? พี่มาร์คจะไปทำอะไร"

 

 

                "Exchange week อ่ะ" อ๋ออออออออออเลยครับ นึกว่าอะไร ที่แท้พี่มาร์คก็หมายถึงไป Exchange week นี่เอง คือยังงี้ครับ ไอ้เช้งๆ วีคๆ เนี่ยมันคือ การที่เด็กแลกเปลี่ยนจะไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่บ้านของเพื่อนในโครงการที่อยู่จังหวัดอื่น พูดง่ายๆก็คือไปเที่ยวบ้านเพื่อนอ่ะครับ ระยะเวลาไปนี่ก็ประมาณ 1 อาทิตย์ได้นะถ้าจำไม่ผิด

 

 

                "อ๋อ แบมก็นึกว่าอะไร ตกใจหมด" ผมอ๋อเสร็จก็นั่งหันหลังให้พี่มาร์คเช็ดผมต่อ ผ้าขนหนูถูกมือใหญ่ยกขึ้นมาเช็ดอีกครั้งพร้อมกับเสียงของพี่มาร์คที่ยังลอยมากระทบอยู่ข้างๆหูตลอดเวลา

 

 

                "นั่นแหละ พี่ไปพร้อมกับพวกเจบี จูเนียร์ แล้วก็แจ็คสันน่ะ" พี่มาร์คเงียบไปพักหนึ่งทำให้ผมที่กำลังโดนเจ้าโบโบงับนิ้วอย่างหมั่นเขี้ยวต้องหันไปมองอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมตั้งใจเว้นระยะห่างไว้จากพี่แกหน่อย เดี๋ยวเป็นประเด็นอีก ผมเขิน ยังไม่ชินน่ะ 5555

 

 

                "ไปหนึ่งอาทิตย์ใช่มั้ยพี่มาร์ค" พี่มาร์คพยักหน้าแล้วยิ้มบางๆตามสไตล์

 

 

                "ใช่ พี่ไม่อยู่ตั้งหนึ่งอาทิตย์ เช็ดผมเองนะ เข้าใจมั้ย"

 

 

                "โห แค่เช็ดผมเอง ไม่ต้องห่วงหรอกพี่มาร์ค สบายมว๊ากก" ผมชูนิ้วทำท่าอาวุโสโอเคใส่มนุษย์มาร์คต้วนที่นั่งมองแล้วอยู่ๆก็ทำปากจู๋แล้วส่ายหน้าใส่ผม

 

 

                "หึหึหึ แล้วพี่จะรอดู อย่าให้เห็นนะว่ากลับมาแล้วไม่สบายเพราะไม่ยอมเช็ดผมน่ะพี่มาร์คเช็ดผมเสร็จแล้วจึงหันเอาผ้าขนหนูไปวางไว้ที่โต๊ะข้างๆ ส่วนผมเมื่อสบายหัวแล้วก็ล้มตัวลงไปกลิ้งกับเตียงตามเดิม

 

 

                เจ้าโบโบวิ่งขึ้นมานั่งทับหน้าอกผมแล้วจะเลียหน้า อย่านะโบโบวววว เดี๋ยวพี่แบมเป็นสิ้ววว ~~

 

 

                ผมกับโบโบทำสงครามน้ำลายกันอย่างจริงจัง (น้ำลายจริงๆนะ T^T) ทำให้พี่มาร์คที่นั่งมองอยู่หัวเราะออกมา สักพักคุณชายก็หันไปหยิบหนังสือที่วางทิ้งไว้ตอนผมเข้ามาขึ้นมาอ่านอีกครั้ง แล้วก็ล้มตัวลงนอนข้างๆผมอ่านหนังสืออย่างสบายใจ หนังสืออะไรวะครับ ขอเผือกนิดนึง ผมแอบเหล่ตามองชื่อหนังสือ อื้อหือ 'พูดภาษาไทยง่ายๆใน 3 เดือน ฉบับ ภาษาอังกฤษ 555555 สู้ต่อไปนะน้องเอินเอิน

 

 

               "ไปแล้วพี่คงคิดถึงแบมแน่ๆเลย" อยู่ๆไอ้พี่มาร์คก็พูดแหวกอากาศขึ้นมา




                "พี่มาร์คก็อย่าไปดิ อย่าไปเลยนะ" ผมหันไปมองคุณชายแล้วลองอ้อนๆ ดู ผมรู้ครับว่าพี่มาร์คเป็นคนรักเด็ก ยิ่งเวลาผมอ้อนนะ ให้พี่แกทำอะไรพี่มาร์คทำให้หมดเลย อย่างงี้ผมเลยต้องอ้อนไว้หาผลประโยชน์ในภายภาคหน้า 5555 พี่มาร์คเงียบไปพักนึงแล้วก็พุ่งมาขยี้หัวผมอย่างหมั่นเขี้ยว


                "555555 เด็กน้อย ถึงพี่จะไม่อยู่ที่นี่แต่อย่างน้อยเราก็ยังอยู่ในประเทศเดียวกันนะ"


                "โหพี่มาร์คอ่ะ" อันที่จริงภาคเดียวกันซะด้วย


                "เอาน่า เดี๋ยวสักวันหนึ่งเราก็ได้เจอกัน :)"

 

                       

                  "พอเลยๆจะมาดราม่าทำไมเนี่ย ไปแค่อยุธยาเอง" ผมหัวเราะใส่พี่มาร์คแล้วล้มตัวลงไปนอนเหมือนเดิม

 

 

                อยู่ๆแรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์มือถือทำให้ผมต้องเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอสไลด์ออกแล้วเห็นแถบข้อความแจ้งเตือนสีเขียวขึ้น อ้าว ไอ้มิ้นไลน์มาหา มีอะไรน้าา

 



 

                JMint

                เห้ยแบม ทำไรอยู่  20.35 อ่านแล้ว  



Bambam1a

20.35 อ่านแล้ว  หลับอยู่


                JMint

                อย่ามาตลก บ้านเป็นตลกเหรอคะ

                หลับแล้วจะมาตอบได้ไง ผีเหรอคะ 20.35 อ่านแล้ว




Bambam1a

20.36 อ่านแล้ว  เออ ก็รู้นิ กูก็คุยกับมึงอยู่นี่ไง แล้วนี่ทักมามีไร



                JMint

                เออเกือบลืม มีอะไรมาฝาก

                เด็ดจริง รีบดูก่อนโดนลบค่ะ 20.36 อ่านแล้ว


 

Bambam1a

 20.36 อ่านแล้ว ........ อะไรวะ



                 JMint

                 แปบดิ   20.36 อ่านแล้ว

 

                 อ่ะ รีบดูซะ แปะลิ้งๆ 

                 https://www.facebook.com/pages/-markbam-

                 Jyp/354210361387561?fref=ts  20.36 อ่านแล้ว

 

 

            

                  ผมเลื่อนนิ้วเข้าไปจิ้มที่ลิงค์ที่ไอ้มิ้นแปะมาแบบไม่ส่งสัยอะไร พอกดเข้าไปแอพเฟชบุ๊คก็เด้งขึ้นมายังหน้าจอ รอโหลดสักพักมันก็พาผมเข้าไปที่หน้าเพจๆหนึ่ง ซึ่งเป็นเพจที่ทำเอาผมนี่แทบลุกขึ้นมาเต้น
Stop Stop it ของ Got7 สักสามล้านรอบ แล้วตะโกนว่า หยุดเถอะครับบบบ หยุดทำร้ายผมได้แล้ววว!!~~~

 

 

                'Markbam JYP School Fanpage'

 

 

                ทันทีที่หน้าเพจขึ้นมายังหน้าจอโทรศัพท์ ผมก็รีบหันข้างใส่พี่มาร์คที่ยังนอนอ่านหนังสืออยู่ข้างๆอย่างไว โอ๊ยยยย เพจอะไรอีกแล้วเนี่ย นี่ผมโดนน้องสาวในไส้ลงรูปทำร้ายความแมนไปวันนั้นก็แทบจะไม่มีที่ยืนแล้วนะ แล้วนี่อะไร มาร์คแบมแฟนเพจ จิ้นอะไรกันคร้าบบบบพี่น้อง T0T

 

 

                ผมทำใจก่อนดูประมาณ 5 วิ แล้วค่อยๆเลื่อนลงไปดู ก็พบว่าเพจนี้สร้างมาเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้ว และมีคนกดไลค์เกือบ 10,000 แล้วด้วย! เดี๋ยวๆ โรงเรียนของผมมีแค่ 3,000 กว่าคน ทำไมยอดไลค์มันมากมายมหาศาลขนาดนี้ล่ะ

 

 

                และที่สำคัญตรงคนกดไลค์ที่เป็นเพื่อนกับผมก็มีชื่อเฟสของยัยบี้อยู่ด้วยแล้วล่ะครับ

 

 

                หือ เรื่องอย่างนี้ไม่พลาดเลยนะไอ้บี้ TT

 

 

                เลื่อนลงมาผมก็พบกับรูปประมาณ 10 รูปที่เพิ่งลง ส่วนใหญ่เป็นรูปของผมกับพี่มาร์คในอริยาบทต่างๆทั้งนั้นเลยครับ ประเดิมรูปแรกของไอ้บี้นั่นแหละที่ทำให้ผมโด่งดังขนาดนี้ รูปต่อๆมาก็เป็นรูปที่ผมกับพี่มาร์คถูกแอบถ่ายในโรงเรียนนั่นแหละ

 

 

                "แบมแบม" ผมเลื่อนรูปดูด้วยอาการสติแตกอยู่สักพักพี่มาร์คที่ไม่รู้ลุกขึ้นตอนไหนก็หันมาสะกิดผม ผมนี่รีบซ่อนมือถือไว้ใต้ผ้าห่มแทบไม่ทัน เห็นมั้ย ! เมื่อกี้พี่มาร์คเห็นรูปรึเปล่า ! ไรท์ตอบสิไรททททท์ !~~

 

 

                "ห้ะ หืม .... เอ่อ พี่มาร์คมีอะไรครับ" งานนี้พี่อ่างเถิดเทิงกำลังเข้าสิงครับ

 

 

                "พี่ได้ยินเสียงรถสงสัยม๊ากลับมาแล้ว แบมไม่ลงไปเปิดประตูให้ม๊าเหรอ" พี่มาร์คถามผมด้วยสีหน้าปกติ

 

 

                "อ๋อ เออใช่ๆ งั้นเดี๋ยวแบมลงไปเปิดประตูก่อนนะ" พูดเสร็จผมก็รีบพุ่งลงจากเตียงมุ่งตรงไปยังประตูห้อง เปิดประตูด้วยความเร็วแสง แล้ววิ่งสี่คูณร้อยลงบันไดไปอย่างเร็ว

 

 

                เห้อ ขอบคุณครับที่ม๊ารีบมา เพราะถ้าขืนแบมยังอยู่ใกล้พี่มาร์คนานกว่านี้ พลังมโนของสาววายกำลังจะทำให้ผมระเหิดกลายเป็นไอหายไปกับสายลมแน่ๆเลย ฮอลลล

 




 

                Mark's Talk

 

                น้องวิ่งลงไปเปิดประตูให้คุณแม่เหมือนที่ทำเป็นประจำทุกวัน ผมจึงลุกขึ้นจากเตียงเอาหนังสือไปเก็บที่ชั้นแล้วตั้งใจว่าจะเข้านอนตามปกติ เจ้าโบโบตอนนี้หลับไปอย่างน่าเอ็นดูบนที่นอนของผมแล้วครับ เห็นท่าทางหลับสบายของมันผมก็ชักอยากจะนอนเสียเต็มทีแล้วล่ะ เห็นดังนั้นผมจึงเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มที่แบมแบมเอาไปนอนซุกเมื่อกี้ขึ้นมาสะบัดสองสามที แล้วอยู่ๆวัตถุสี่เหลี่ยมมันวาวก็ปลิวออกมาจากผ้าห่มตกลงยังพื้นใกล้กับขาผม

 

 

                เอ๊ะ นี่มันมือถือของแบมนี่ ตกซะแรงเลย เป็นอะไรมั้ยเนี่ย

 

 

                ผมรีบหยิบเจ้าโทรศัพท์ลูกรักของน้องขึ้นมาเช็คอาการ สำรวจภายนอกยังปกติดีอยู่ แต่ภายในอาจจะเป็นอะไรก็ได้นะ คิดได้ดังนั้นผมจึงขออนุญาตน้องในใจแล้วปลดล็อกดูตัวเครื่อง

 

 

                ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่ในจอตอนนี้ก็คือรูปของผมกับแบมแบมกำลังนั่งกินข้าวด้วยกันอยู่ที่โรงอาหาร ด้วยความสงสัยผมจึงกดไปดูที่คอมเม้น แต่ก็ต้องกดปิดเพราะลืมไปว่าผมอ่านไม่ออก 5555 เอาใหม่ๆ ผมเลยลองกดไปยังหน้าเพจ แล้วก็ต้องสะพรึงกับชื่อของเพจนี้ อะไรเนี่ย 


               มาร์คแบมแฟนเพจ

 

                รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นก่อนที่มันจะค่อยๆกว้างขึ้นๆ ผมเลื่อนดูรูปในเพจที่โดนแอบถ่ายไปเรื่อยๆ แต่อยู่ๆเสียงของน้องก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ผมจึงรีบกดปิดแล้ววางโทรศัพท์ไว้ที่เตียงตามเดิม

 

 

                พลั๊วะ!

                ผมหันไปมองหน้าน้องที่เปิดประตูเข้ามาอย่างแรงด้วยท่าทางหอบแบบสุดๆ น้องตรงดิ่งเข้ามาที่เตียงแล้วพูดขึ้นว่า

 

 

                "พี่มาร์ค เห็นโทรศัพท์แบมป้ะ"

 

 

                "นี่ไง" ผมทำทีเป็นวางผ้าห่มลงแล้วก้มไปหยิบโทรศัพท์คืนน้อง ไอ้ตัวเล็กรีบตะครุบโทรศัพท์ไปไว้ไม่ทัน

 

 

                 กลัวพี่เห็นหรือไงแบมแบม ...

 

 

                ไม่ทันแล้วล่ะ 5555

 

 

                "พี่มาร์คเห็นอะไรป้ะ" พอน้องรับโทรศัพท์ไปก็จัดการถามผมด้วยสีหน้าแสดงพิรุธสุดๆ

 

 

                "อะไรเหรอ" แกล้งโง่ครับ

 

 

                "พี่มาร์คเห็นอะไรในโทรศัพท์แบมป้ะ"

 

 

                "หืม จะเห็นได้ไง ก็พี่ไม่ได้เปิด" ไม่เห็นเลยครับ ไม่เห็นน้อย แต่เห็นหมดเลย 5555




                "แน่นะ"

 

 

                "แน่ดิ" น้องทำท่าทางสบายใจและโล่งอกจนเห็นได้ชัด ผมพยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดความสามารถแล้วจริงๆ เด็กน้อยเอ้ย!

 

 

                "ถ้างั้นแบมไม่รบกวนแล้วดีกว่า ไปนอนแล้วนะ ฝันดีครับพี่มาร์ค" แบมแบมโบกมือลาผมก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งผมให้ยืนยิ้มอยู่กับผ้าห่มคนเดียว

 




 

                มาร์คแบมเหรอ ...

 

 

 

 

                2 วันต่อมา

 

                "พี่ไปแล้วนะแบมแบม อย่าลืมเช็ดผมเองล่ะ" วันนี้เป็นวันที่พี่มาร์คกับคณะเด็กแลกเปลี่ยนจะเดินทางไปอยุธยาครับ โดยคนที่ไปส่งก็คือพี่ยองแจ เช้านี้ผมเลยพาพี่มาร์คมาส่งที่บ้านพี่ยองแจซึ่งเป็นจุดนัดรวมตัวกัน

 

 

                พี่มาร์คยกกระเป๋าใบสุดท้ายขึ้นรถแล้วหันมาบอกลาผมที่ยืนอยู่ข้างหลังข้างๆไอ้ยูค



                "ขอให้สนุกนะพี่มาร์ค และที่สำคัญอย่าลืมของฝาก" พี่มาร์คยิ้มใสๆให้ผมเหมือนเดิม

 

 

                "เอ้าๆ ขึ้นรถได้แล้ว" พี่ยองแจเดินอ้อมมาจากหน้ารถตรงมาที่ผมยืนอยู่ก่อนจะไล่ให้พวกเด็กแลกเปลี่ยนทั้งหมดขึ้นรถ ด้วยความเป็นระเบียบเวอร์ของพี่ยองแจ ทำให้บัดนี้เหล่าบอยแบรนด์ทั้งสามไปนั่งอยู่ด้านในรถตู้เรียบร้อยแล้วล่ะครับ ยกเว้นคนเดียวก็คือพี่เตี้ย เด็กแลกเปลี่ยนของพี่ยองแจเค้านั่นแหละ

 

 

                "แจ๊คสัน! เมื่อไหร่จะขึ้นรถ วิ่งไปวิ่งมาอยู่นั่นแหละ" พี่ยองแจหันไปวีนใส่พี่เตี้ยที่ไม่รู้วิ่งทำอะไรนักหนาถึงไม่ยอมขึ้นรถสักที แจ็คสันหันมาทำหน้าบึ้งแก้มป่องใส่ผมกับพี่ยองแจ แล้วสะบัดตูดขึ้นรถไป

 

 

                น่ารักน่ากระทืบมากครับ ...

 

 

                "พี่ไปก่อนนะแบมเดี๋ยวสาย ไปละไอ้ยูค พี่ไม่อยู่หนึ่งอาทิตย์อย่าดื้อนะ" พี่ยองแจหันมาบอกลาผมแต่ก็ยังไม่วายหันไปสั่งน้องชายแท้ๆที่ยืนหาวอยู่ข้างๆผม สงสัยนี่ถูกปลุกมาส่งแต่เช้ามั้งเนี่ย

 

 

                "ฮ้าวววววคร้าบบบ คุณพี่ที่เคารพ ผมจะทำตัวดีศรีสยามเลย สัญญา" แล้วพี่ยองแจก็ก้าวขึ้นรถปิดประตูไป รถเริ่มสตาร์ทเครื่องและเตรียมออก ผมมองพี่มาร์คซึ่งนั่งอยู่ติดกระจกกำลังพูดอะไรกับผมอยู่สักอย่าง แต่ผมฟังไม่รู้เรื่อง พี่แกเมื่อเห็นว่าคงจะสื่อสารกันไม่ได้จึงเอามือป้องปากแนบกับกระจก สร้างไอน้ำขึ้นมา แล้วใช้นิ้วเขียนภาษาอังกฤษลงไป คำว่า ...

 

 

                'BYE ^^'

 

 

                แล้วรถก็เลื่อนออกไปจนลับสายตา ผมหันมาหาไอ้ยูคที่แทบจะยืนหลับอยู่แล้ว วันนี้เป็นวันเรียนน่ะครับ เราเลยต้องมาส่งพวกเด็กแลกเปลี่ยนกันตั้งแต่ตีห้า จะได้ไปโรงเรียนทัน

 

 

                "เห้ยไอ้ยูค มึงไปอาบน้ำเถอะไป เดี๋ยวจะได้เวลาไปเรียนแล้ว" ไอ้ยูคพยักหน้าแบบกึ่งหลับกึ่งตื่นแล้วเดินโซเซเข้าบ้านไป นี่มันละเมอรึเปล่าวะ

 

 

                ผมหันกลับไปมองหน้าบ้านไอ้ยูคที่รถเพิ่งออกไปอีกครั้ง อันที่จริงวันนี้ก่อนผมจะมาส่งพี่มาร์ค ผมแอบกังวลเรื่องที่จะต้องมาเจอกับละอองดาวซึ่งเป็นโฮสต์ของจูเนียร์เหมือนกันนะครับ แต่ตอนที่มาถึง ผมก็ต้องโล่งใจเพราะว่าละอองดาวไม่ได้มา แต่กลายเป็นคุณแม่ของเธอแทน ผมเข้าไปไหว้คุณแม่ของละอองดาวที่ไม่ได้เจอกันมานาน ท่านก็ยังจำผมได้ถึงแม้ว่าตอนนี้ท่านจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมและลูกสาวของท่านก็ตาม แต่ท่านก็ยังเอ็นดูผมอยู่ดี

 

 

                'ไม่เจอกันนานเลยนะแบมแบม'

 

 

                'ครับคุณป้า สบายดีนะครับ'

 

 

                'สบายดีจ้ะ แต่ถ้าได้แบมแบมกลับไปเป็นลูกชายเหมือนเมื่อก่อนคงจะสบายกว่านี้'

 

 

 

                ผมไล่ความคิดเก่าๆออกไปแล้วตัดสินใจเดินเข้าบ้านเมื่อได้ยินเสียงของแม่ไอ้ยูคเรียกให้ไปกินข้าว

 

 

                คงอยากจะรู้กันแล้วใช่มั้ยครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับเราสองคน ตอนหน้าผมจะเล่าให้ฟังแล้วกันนะ ^^




-------------------------------









Pin's Talk

บอกว่ามาก็ต้องมา มาช้าดีกว่าไม่มาถูกมั้ยคะรีด *อีโต้ลอยมา*
ไรท์รู้แล้วล่ะว่าเวลาอัพฟิคจริงมันคือเที่ยงคืน
ฮอลล เค้าขอโต๊ดน้าที่ดึก
แต่กว่าจะอัพลงแต่ละตอน ไรท์รีไรท์หลายรอบมากจริงๆ
เพื่อคุณภาพของฟิคให้ผู้อ่านเลยนะคะ
ไม่รักจริงไม่นั่งปวดหลังปั่นให้หรอกนะ
แล้วตัวเองล่ะรักเค้าป่าว
ถ้ารักก็เม้นให้หน่อยนะ นะ นะ นะ น้า 5555 วิญญาณแบมเข้าสิง

ตอนหน้าเตรียมพบกับผู้หญิงที่เรทติ้งมาแรงกว่ามาร์คแบม
'ละอองดาว!'

พน.เจอปืนครัช ><


วันนี้ไปนอนแล้วนะคะ ฝันดี





。SYDNEY♔
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1,023 ความคิดเห็น

  1. #1003 vino cielo (@vino_cielo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 18:50
    อะไรคือลืมโทรศัพท์คะแบมแบม 555555555555
    #1003
    0
  2. #963 Nalin Tip (@nalinnalar) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2559 / 10:39
    แหม.....พี่มาร์ค แค่ห่วงเนอะๆๆ. คืออยากเผือกมากอบม พี่อยากเผือกเรื่องอองดาวหนักมาก
    #963
    0
  3. #829 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:20
    พี่มาร์คหวงน้องในฐานะแค่น้องจิงๆน่ะเหรอคะ ไม่เชื่อหรอกกก ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 

    ละอองดาวเป้นอะไรกับเตน แล้วแบมกับอองนี่ยังไง อยากรู้แล้ว 
    #829
    0
  4. #760 oni (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:39
    พี่มาร์คชอบคู่จิ้นมาร์คแบมด้วยยยยยย

    แบมนี่หลอนมากกลัวคนพี่จะรู้ดูจะไม่ทันแล้วละ555

    ความรู้สึกเราเกลียดคนชื่องละอองดาวจัง
    #760
    0
  5. วันที่ 22 มกราคม 2559 / 21:28
    อยากรู้เรื้องในอดีตแล้วซิ
    #711
    0
  6. #455 Pong Narak (@poojnarak) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 01:14
    มาร์คแบม จิ้นไปได้อีก 555555 น่ารัก รักมาร์คแบม
    #455
    0
  7. #426 pimpimpim1a (@pimpimpim1a) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 21:33
    มาร์คแบม ^^
    #426
    0
  8. #393 Ploynill (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 21:40
    MarkBam มีแฟนเฟจด้วย

    ฟินเวอร์ มีเช็คผมให้กันด้วยอ่าาา

    ตอนที่มาร์คเห็นแฟนเฟจ แล้วมาร์คก้อบอกว่าคงจะสนุก!!!

    นี้มาร์คกำลังคิดจะทำอะไร

    ตอนหน้าแล้วจะได้รู้ซะทีว่าแบมกัลละอองดาวเป็นอะไรกัน
    #393
    0
  9. #366 Chibamie (@parpaa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 15:50
    ฮอทจนมีแฟนเพจ ไม่ธรรมดาแล้วแบม >//< ละอองดาวนี่อยากรู้จริงๆ
    #366
    0
  10. #330 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 17:01
    ลุ้นมากอยากรู้ว่าเกิดอะไร
    #330
    0
  11. #309 Babala nells (@sataangg) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 17:58
    มาร์คคคคคอยากโดนจับจิ้นสินะ
    #309
    0
  12. #213 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 10:25
    แจ็คสันหวังออกจะน่ารักน่ากระทืบในวายตาแบมๆและอาจจะสายตาของทุกคน ดีนะที่ให้ยองแจมาดูแลถ้าคนอื่นอาจจะดูแลไม่ไหว 555555
    #213
    0
  13. #200 muffinmiw (@jiranan_miw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 19:02
    พี่มาร์คไปตั้ง 1 อาทิตย์ แล้วแบมจะเจอกับอะไรบ้างเนี่ย
    #200
    0
  14. #139 Babbitt... (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 21:37
    ครับ ละอองดาว ชื่อที่คุณคู่ควรรู้ =_=;
    #139
    0
  15. #125 Mymy-13- (@mynanm2) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 00:21
    รู้สึกไม่ถูกชะตากับละอองดาว5555
    #125
    0
  16. #121 NAN (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 01:28
    หึยยยยยยย ผมนี่รีบคลิ๊กไปต่อที่ตอนหน้าเลยครัช ข้องใจมาหลายตอนละ
    #121
    0
  17. #95 nonglinlin (@nonglinlin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 11:43
    มาร์แยมมมม กรี้ดดด
    #95
    0
  18. #86 ĜỀỂ★♛ (@natchadatorn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 18:37
    ผมนี้มโนไปไกลเลย พี่มาร์คไปอาทิตย์เดียว55555
    #86
    0
  19. #78 Sheeply (@sheeply) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 01:03
    อ้ากกกก อยากรู้ๆๆๆๆ ว่าเกิดอะไรระหว่างแบมกับละอองดาว
    #78
    0
  20. #76 PangPoko EXO-L12 (@thawanhathai12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 23:05
    ณ บัด นี้ รักจริงหวังแต่งนะเอออ โปรดต่ออย่างเร่งด่วนคร่ะไรท์ ใจร้อนอ่ะ ฮอร์โมนมันแรงงงงง ถถถถถถถถ
    #76
    0
  21. #74 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2557 / 19:11
    เราจะรอนะแบม อยากรู้มากๆเลยเนี่ย
    #74
    0
  22. วันที่ 3 ธันวาคม 2557 / 09:44
    อยากรู้จริงว่าเกิดอะไรขึ้น
    #65
    0
  23. #61 CHACHAOLN (@chachaoln) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2557 / 07:25
    มาร์ค ไปแล้วววว~ แค่แปปเดียวเองเถอะ!!! 55555 แบมสู้ๆนะค่ะลูกกก
    #61
    0
  24. #60 Tooktaja (@tooktaja) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2557 / 04:36
    พี่มาร์คห่างก่ะน้องแบมเป็นอาทิตย์น่ะ
    แบมก็ระวังยัยละอองนั่นแกล้งหล่ะ
    #60
    0
  25. #59 Suu_Sunny (@icelandzaja) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2557 / 01:18
    ขอถามหนึ่งคำถามค่ะ....ทำไมไรท์ชอบอัพฟิคตอนเที่ยงคืนตี1 ด้วยคะ??? อองดาวนางจะออกมาอีกทำไมคะ กลับไปคืน เอาตาเตนล์กลับไปด้วย ชอบพี่มาร์คตอนนี้อ่ะเขินๆ รีบมาต่อนะนะ ไรท์ไฟท์ติ้ง~~!!!!
    #59
    0