[MarkBam] HOST FAMILY #ฟิคโฮสต์แฟม

ตอนที่ 17 : กฎของโฮสต์ข้อที่ 14 :: เป็นโฮสต์ต้องน่ารัก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    2 มิ.ย. 59










กฎของโฮสต์ข้อที่ 14

'เป็นโฮสต์ต้องน่ารัก'









    18.30 น. ณ บ้านภูวกุล







    "ฮิ้วววววววว สุขสันต์วันเกิดนะเพื่อนแบม 18 แล้วเมื่อไหร่จะมีผัวครับเพื่อนนนน"





    "55555555555555555555555555"





    "เชี่ยยูคคคคคพ่อมึงสิ" ผมน้ำส้มแทบพุ่งเมื่อได้ยินคำอวยพรสุดกวนอวัยวะเบื้องล่างของผู้ชายตัวใหญ่ใส่หมวกทรงกรวยลายปัญญาอ่อนซึ่งกำลังยืนฮาอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ  เสียงหัวเราะของเพื่อนๆที่อยู่ในงานตามมาเมื่อไอ้ยูคพูดจบ ผมออกวิ่งไล่เพื่อนรักนามว่ายูคยอมไปรอบสนามหญ้าหลังบ้านซึ่งใช้เป็นที่จัดงานเลี้ยงวันเกิดของผมในวันนี้ เสียงโหวกเหวกโวยวายที่ดังออกมาจากผมและเสียงหัวเราะของเพื่อนๆช่วยเสริมให้บรรยากาศในงานครึ้กครื้นมากขึ้น หลังจากกลับจากโรงเรียนเมื่อวานหม่าม๊าและครอบครัว (ซึ่งแน่นอนว่ารวมพี่มาร์คด้วย) ก็พาผมออกไปทานข้าวนอกบ้านเพื่อเป็นการฉลองวันเกิดผมแบบครอบครัวส่วนตั๊วส่วนตัวครับ ส่วนงานเลี้ยงวันเกิดที่หม่าม๊าจัดให้เฉพาะเพื่อนๆและคนสนิทของผมจึงถูกยกมาจัดในวันนี้ซึ่งเป็นวันเสาร์พอดีนั่นเอง ~





    "โห่ววว ด่าพ่อกูทำไม พ่อกูทำอะไรผิดดดดด"





    "คุณพ่อไม่ผิดหรอก แต่มึงอ่ะผิด ข้อหากวนตีนกูตั้งแต่เด็กจนโต มาให้กูเตะเดี๋ยวนี้เลยมึงอ่ะ" ผมวิ่งไล่กวดไอ้ยูคแบบสู้ตาย ยังไงวันนี้ผมก็ขอเตะมันสักครั้งเหอะครับ หมั่นไส้มานานละไอ้นี่





    ไอ้ยูควิ่งอ้อมโต๊ะที่มีเจบี จูเนียร์และแจ็คสันนั่งกินบาบีคิวอยู่ไปทางโซนที่ตั้งเตาสำหรับปิ้ง ส่วนพี่คุณกับไอ้ปลื้มแล้วก็พี่แบงค์ซึ่งตอนแรกนั่งคุยกันก็หันมามองพวกผมสองคนวิ่งไล่จับกันไปมา





    "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด คุณแฟนช่วยเค้าด้วยยย"





    "ตุ๊ดเหรอมึงอ่ะ กรี๊ดพ่องงงงงงงงงงง ไอ้มิ้นอย่าช่วยมันนะ ไม่งั้นกูโกรธ" ไอ้ยูควิ่งอ้อมไปหลบอยู่หลังไอ้มิ้นที่กำลังยืนปิ้งบาบีคิวช่วยเบบี้กับพี่ยองแจอยู่เป็นเกราะกำบัง พี่ยองแจหันมามองน้องชายแท้ๆด้วยสายตาเอือมละอาก่อนจะหันไปปิ้งบาบีคิวตรงหน้าต่อ ผิดกับน้องสาวของผมที่ตอนนี้กำลังยกกล้องมาถ่ายคลิปพร้อมหัวเราะแรง





    "พอแล้วเพื่อนแบม กูเหนื่อยยย"





    "เหนื่อยมึงก็มาให้กูเตะสักที จบๆ"





    "สัสส ไม่เอาาาาาา"





    "โว๊ะพวกมึง เล่นอะไรกันเด็กน้อยว่ะ ปัญญาอ่อน" ไอ้ปลื้มร้องตะโกนมาจากโต๊ะก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบมาดคุณชายมองผมกับไอ้ยูคแล้วส่ายหน้าน้อยๆ





    "ไอ้ปลื้มจับไอ้ยูค! เร็วว!" ไอ้ยูควิ่งออกจากหลังไอ้มิ้นกำลังจะเข้าบ้านผ่านไอ้ปลื้มพอดีไม่ทันใดคนที่เพิ่งด่าผมกับไอ้ยูคเมื่อกี้ก็กระแทกแก้วกับโต๊ะแล้วลุกพรวดขึ้นจับไอ้ยูคที่วิ่งผ่านไว้ได้ทันที พ่อมึงงงงง เพิ่งด่ากูเมื่อกึ้เองนะ 5555555555555555555





    "เชี่ยปลื้ม จับเร็วกว่ากูอีก"





    "เออน่า มึงจะทำอะไรก็รีบทำดิ้ ไอ้ยูคแม่งดิ้นยังกะผีเข้าละ"





    "พวกมึงจะทำอะไรกูววววววววววววว" ไอ้ปลื้มจับไอ้ยูคล็อคแขนไว้แน่นกับที่ มันร้องแหกปากโวยวายดีดซะจนผมต้องตบหัวมันไปหนึ่งทีจนมันเงียบปากไป แล้วไอ้ปลื้มก็ร้องสั่งให้ผมไปหยิบถังใส่น้ำแข็งมาให้





    "เชี่ยแบม มึงไปหยิบถังน้ำแข็งมาดิ้ เออเอามาหมดนั่นแหละ" ผมเดินไปขอถังน้ำแข็งกับพี่แบงค์มาซึ่งพี่ชายผมก็ยื่นให้อย่างเร็ว ก่อนที่ผมจะเดินมายื่นถังน้ำแข็งให้ไอ้ปลื้มแต่มันกลับพยักหน้าให้ผมเป็นคนจัดการเอง





    "มึงเอาน้ำแข็งถูหลังเชี่ยยูคเลย"





    "อ๋ออออออ 5555555555555 เสร็จกันต์พิมุกต์ครับ! ไอ้ยูคมึ๊ง! วันนี้คือวันตายของมึง จะไม่มีคำว่าปราณีจากกูอีกต่อไป!! วะฮะฮะฮ่า" ผมควักน้ำแข็งจากถังมาเต็มกำมือก่อนจะล้วงใส่ในเสื้อไอ้ยูคไปเต็มๆ โชคร้ายของมันที่วันนี้มันดันใส่เสื้อยัดในซะด้วย 5555555555555555555555 สะใจ





    "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เชี่ยแบมกูเย็นนนน .. .เย๊นนนนนนนนนน กรี๊ดดดดดด สัสสสส พอแล้ววววววววววววว" ไอ้ยูคกรี๊ดซะสาวแตกแล้วดีดตัวบิดไปมาแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ผมกับไอ้ปลื้มและคนอื่นๆเลยหัวเราะมันแบบโคตรสะใจพร้อมกับหยิบน้ำแข็งใส่แกล้งมันเรื่อยๆ





    "จันนนนนน ร้อนมั้ยจันนน มากูถูหลังให้นะจันนน"





    "สัสสสสส กูไม่ร้อนนนนนนน อิแบ๊มมมมม กูเย็นจนจะเป็นผัวเอลซ่าแล้ววว ปล่อยๆๆ พอๆ" ผมระเบิดเสียงหัวเราะแล้วถอยออกมายืนชมผลงานตัวเองที่ตอนนี้ละลายเปียกชุ่มเต็มเสื้อด้านหลังไอ้ยูคแล้ว ไอ้ยูคมันดูเย็นจนต้องร้องขอชีวิตไอ้ปลื้มจึงยอมปล่อยมันให้เป็นอิสระ ทันทีที่มันหลุดออกมานางก็เลิกเสื้อออกจากกางเกง ทำให้น้ำแข็งทั้งหมดหล่นลงพื้นหญ้ากระจาย





    "เชี่ยยยย โคตรเย็นอ่ะ หลังกูเกือบเป็นตะคริว ฝากไว้ก่อนนะมึงสองคน รอบหน้ากูไม่พลาดแน่" ไอ้ยูคเท้าเอวแล้วชี้หน้าผมกับไอ้ปลื้มก่อนจะเดินกอดอกไปนั่งลงที่โต๊ะท่ามกลางเสียงหัวเราะของทุกคน





    ผมกับไอ้ปลื้มเดินกลับมานั่งที่โต๊ะพอดีกับที่ไอ้มิ้นและเบบี้ยกจานใส่บาบีคิวมาวางพอดี





    "พอๆ กินได้ละ พูดมากนะพวกมึงเนี่ย" ทันทีที่ไอ้มิ้นวางจานใส่ของกินลงตรงหน้าพวกผมสามคน มหกรรมปอบลงก็บังเกิดทันที หากมองไปยังโต๊ะอีกฝั่งที่เบบี้กำลังวางจานให้พวกนักเรียนแลกเปลี่ยนทั้งสาม พวกผมกับพวกนั้นก็แลดูต่างกันสุดขั้ว ผมหมายถึงมารยาทอ่ะครับต่างกันสุด นั่นน่ะเจ้าชาย พวกผมอ่ะตัวอะไรก็ไม่รู้ ไม่ถึงนาทีบาบีคิวหายไปเกือบครึ่งถาด ใครทำได้บ้าง ตอบ! 55555555555





    "พี่แบงค์แล้วพี่เบียร์อ่ะ" ผมเงยหน้าขึ้นมามองพี่แบงค์ที่สละเก้าอี้ให้น้องๆนั่งกินข้าวแล้วไปยืนคุยกับพี่คุณอยู่ไม่ไกล พี่แบงค์หันมามองผมแล้วร้องตอบ





    "อยู่ในครัวกับม๊า ช่วยม๊าทำเสต็กอยู่"





    "แล้วพี่มาร์คอ่ะ"





    "ไม่รู้สิ อยู่ในครัวมั้งไม่แน่ใจ" เพียงแค่ผมพูดชื่อพี่มาร์คขึ้นมา ไอ้มนุษย์เพื่อนที่กำลังกินบาบีคิวอยู่ต่างก็หูผึ่งพากันกระแอมกระไอเสียจนผมอยากจะยื่นยาแก้ไอ้ให้คนละขวดสองขวด





    ผมไม่ได้พูดอะไรต่อ ลุกจากเก้าอี้ตรงดิ่งเข้าไปในบ้านทันที กะจะไปตามพี่มาร์คมากินบาบีคิวอ่ะครับ ไม่มีอะไรหรอก







-------------------------------------------------------------










    "ม๊าา เห็นพี่มาร์คมั้ยยย วู้วววว หอมมมม ~" กลิ่นหอมๆที่ลอยมาจากครัวเรียกผมให้เดินเข้าไปหยุดลงหน้าเตาได้ไม่ยาก ปากก็ร้องถามหาพี่มาร์คแต่ตอนนี้ผมดันเดินมาหยุดอยู่ข้างๆหม่าม๊าที่กำลังยืนคุมพี่เบียร์ทอดเสต็กได้ไงก็ไม่รู้





    "อ๋อ มาร์คช่วยพี่เบียร์หมักหมูเสร็จ ม๊าก็ไล่ให้เค้าไปอาบน้ำแล้วล่ะ น่าจะขึ้นไปอาบน้ำแล้วมั้งลูก ถามหาพี่เค้าทำไม มีอะไรหรือเปล่า"





    "เปล่าครับไม่มีอะไร" เมื่อพี่มาร์คไม่ได้อยู่ในครัวผมจึงเฟดตัวออกมาแล้ววิ่งขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน มาหยุดลงหน้าห้องคนหล่อก่อนจะยกมือเคาะประตูสองสามทีไม่นานพี่มาร์คก็เปิดประตูให้ อื้อหืออ ทำไมวันนี้ออร่าพุ่งแรงจังวะครับ วันนี้คุณชายมาในโทนดำ เชิ้ตดำบวกกางเกงขาสั้นสบายๆ ผมเปียกๆ กลิ่นสบู่อ่อนๆ แง้ สติโพ้มมมมมม พังๆๆๆ





    "ว่าไงครับ"





    "แบมจะมาถามพี่มาร์คว่าไม่ลงไปกินบาบีคิเหรอ"

พี่มาร์คอมยิ้มแล้วส่ายหน้าเบาๆโดยไม่พูดอะไร ผมจึงพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหมุนตัวกลับเตรียมเดินลงไปที่งาน แต่ทว่าจู่ๆมือใหญ่ของผู้ชายที่ชื่อว่ามาร์คต้วนก็ฉุดข้อมือผมไว้แล้วลากเข้าไปในห้องนอนของพี่แกทันที





    "อะไรพี่มาร์ค ลากแบมเข้ามาทำไมเนี่ย" พี่มาร์คลากผมมายังเตียงนอนก่อนจะปล่อยข้อมือน้อยออกเบาๆให้ผมได้เป็นอิสระ ขายาวของพี่มาร์คก้าวไปทิ้งตัวลงนั่งบนที่นอนตรงข้ามผม ตอนนั้นเองผมจึงสังเกตุเห็นว่าบนที่นอนมีโน๊ตบุ๊คเครื่องสวยเปิดค้างไว้ และพี่มาร์คก็กำลังคุยกับใครบางคน พี่มาร์คสไกป์กับใคร ?






    "Papa , Do you want to talk to Bambam ?"





    [Bambam !?]





    "Yes ..."





    [Of course! Hurry ,little chicken]





    

       พี่มาร์คเงยหน้าขึ้นมาจากจอแล้วพยักหน้าเรียกผมให้เข้าไปหา ผมจึงค่อยๆลากขาสั้นๆของตัวเองเข้าไปใกล้ๆพี่แก พี่มาร์คเอื้อมมือมาลากผมเข้าไปนั่งข้างๆอย่างขัดใจกับความชักช้าของผม เมื่อผมนั่งลงข้างๆพี่มาร์คก็พบว่าในจอสี่เหลี่ยมที่เปิดหน้าต่างโปรแกรมสนทนาค้างไว้มีใบหน้าของผู้ชายวัยกลางคนหน้าตาดูใจดีกำลังยิ้มอยู่ ผมจึงรีบส่งยิ้มกลับไปให้อย่างเก้อๆ หันมองไปยังข้างๆพี่มาร์คที่ดูเหมือนจะรู้ว่าผมงงก็เลยอธิบายขึ้นมาให้ด้วยรอยยิ้มสบายๆ





    "พ่อพี่เอง"





    "ห้ะ! คุณพ่อเหรอ! เอ่อ .. คุณพ่อสวัสดีครับ" ผมเบิกตาโตอย่างตกใจแล้วหันขวับมาไหว้คุณพ่อพี่มาร์คอย่างเร็วด้วยความลืมตัวและลืมคิดไปว่าคนต่างชาติเค้าไม่ต้องไหว้ พี่มาร์คหัวเราะออกมาให้กับท่าทางตลกๆของผมทันที ส่วนคุณพ่อพี่มาร์คก็ยิ้มกว้างแล้วพูดภาษาอังกฤษเวอร์ชั่นแปลไทยให้คนอ่านแล้วเพื่อห้ามผมให้หยุดไหว้





    "อ้าวๆ พอแล้วๆแบมแบม"





    "แฮะๆ คุณพ่อสวัสดีครับ"





    "สวัสดีลูก มาร์คเล่าเรื่องแบมแบมให้ป๊าฟังบ่อยๆ ได้เห็นสักทีนะวันนี้ น่ารักเหมือนที่ไอ้ลูกหมาบอกไว้จริงๆด้วย" ป๊านั่งพิงกับโซฟาด้วยท่าทางสบายๆแล้วเอ่ยชมผมไม่หยุดทำเอาผมแอบเขินหูแดงไปข้าง ผมไม่ได้เขินที่พ่อพี่มาร์คชมว่าผมน่ารักหรอกครับ เพราะผมชินแล้วล่ะ ใครๆก็ชมผมกันแบบนี้กันทั้งนั้น แต่ที่ทำให้ผมแอบสะตั้นหูแดงก็เพราะคุณพ่อบอกว่าพี่มาร์คเล่าเรื่องผมให้คุณพ่อฟังบ่อยๆต่างหาก แถมยังบอกว่าผมน่ารักด้วย นี่หมายความว่าจริงๆแล้วในสายตาพี่มาร์ค ผมน่ารักใช่มั้ย >< เอ๊ยย เขินนนน





    ผมหันมามองหน้าพี่มาร์ค แล้วก็พบว่าเจ้าตัวหันหน้ามองไปทางอื่นแล้ว เห้ ถ้าผมไม่มโนผมว่าพี่มาร์คแอบเขินแหละ





    "พี่มาร์คเล่าอะไรให้คุณพ่อฟังเหรอ" ผมสะกิดไหล่คนตัวสูงที่นั่งมองไปทางอื่นแล้วเอ่ยถามแซวๆผมก็เขินนะ แต่ก็แอบดีใจเบาๆที่พี่มาร์คเล่าเรื่องผมให้ครอบครัวของพี่เค้าฟังเหมือนกัน





    พี่มาร์คหันกลับมามองหน้าผมแล้วก็เงียบไม่พูดอะไร เป็นจังหวะเดียวกับที่คุณพ่อเรียกชื่อผมขึ้นมาพอดี





    "แบมแบม วันนี้วันเกิดใช่มั้ย"





    "อ่า ใช่ครับคุณพ่อ"





    "เอ๊ ~ มาเรียกคุณพ่ออะไรกัน เรียกป๊าก็พอลูก เราคนกันเองแล้ว ตอนนี้แบมก็เหมือนลูกชายป๊าคนหนึ่งแล้ว"





    "จริงเหรอครับ ??"





    "ก็จริงสิ แบมเป็นคนคอยดูแลมาร์คตอนอยู่ที่นั่น ก็ถือเป็นลูกอีกคนของป๊านะ ไหนเรียกป๊าสิ"





    "ฮะฮะฮะ โอเคครับๆป๊า"





    "ดีมาก! ยังไงฝากมาร์คด้วยนะแบม ถ้าดื้อตีได้ ป๊าอนุญาติ"





    "ป๊า อวยพรแบมได้แล้ว" อยู่ๆพี่มาร์คก็พูดแทรกบทสนทนาของผมกับป๊าต้วนขึ้นมา ทำเอาป๊าจิ๊ปากเบาๆอย่างขัดใจลูกชายเอง แต่ก็หันมายิ้มให้ผม





    "Happy Birthday นะแบมแบม มีความสุขมากๆนะลูก มีโอกาสป๊าจะให้เรามาที่แอลเอบ้าง ป๊าจะเทคแคร์อย่างดีเลย โอเคมั้ย"





    "555555 ขอบคุณครับป๊า" ผมยิ้มจนตาหยีให้ป๊าต้วนที่อยู่ในจอ ป๊าน่ารักกกกกก





    "แล้วก็อย่าลืมที่ป๊าบอกนะ ถ้าไอ้ลูกหมามันดื้อ อัดมันให้เละเลยนะแบม"





    "ป๊า!"





    "ทำเป็นโวยวายไอ้ลูกหมา เอาล่ะ ป๊าไปละ สองคนจะได้ลงไปงานเลี้ยง บายลูก!" ป๊าโบกมือบ๊ายบายแล้วก็กดปิดหน้าจอกลายเป็นสีดำสนิททันที ทิ้งผมกับพี่มาร์คนั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบกันสองคน





    "พี่มาร์ค พี่มาร์คเล่าเรื่องอะไรให้ป๊าฟัง" ผมหันขวับไปมองพี่มาร์คแล้วร้องถามทันที พี่มาร์คสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมามองยังผม





    "ไม่บอก"





    "เอ้า! บอกมาเลยนะ นินทาแบมเหรอ" พี่มาร์คลุกขึ้นจากเตียงตรงดิ่งไปยังประตูเป็นการตัดบทสนทนากลายๆ ผมเลยเด้งตัวลุกขึ้นเต็มความสูงวิ่งไปขวางประตูห้องไว้ก่อนที่พี่มาร์คจะเปิดประตูนิดเดียว





    "แบมหลบ ลงไปข้างล่างได้แล้ว เค้ารอกันแล้วเนี่ย" พี่มาร์คทำหน้าขรึมแล้วร้องสั่งผมด้วยน้ำเสียงทุ้มๆ แต่ผมก็ยังกางแขนกางขากั้นประตูห้องไว้ไม่ให้คุณชายออกไปอยู่ดี พี่มาร์คยืนก้มมองหน้าผมที่อยู่เลยไหล่พี่แกมานิดเดียวด้วยสายตาเอ็นดู (มั้งนะ) วันนี้ถ้าผมไม่รู้อย่าหวังว่าจะได้ออกจากห้องนะพี่มาร์ค!





    "ถ้าพี่มาร์คไม่บอก แบมไม่ให้ออกจากห้องนะ"





    "ยังไงก็ไม่บอก"





    "บอกมา! แบมต้องรู้ว่าพี่พูดถึงแบมว่าอะไร"





    "อยากรู้จริงๆเหรอ" อยู่ๆโดยที่ผมไม่ทันคิดและระวังตัว พี่มาร์คก็ค่อยๆสืบเท้าเข้ามาชิดผมจนตัวผมแทบจะแทรกไปกับบานประตู คั้นจะขยับออกก็ถูกพี่มาร์คใช้แขนซ้ายค่อมทับผมไว้ซะก่อน เห้ยเดี๋ยวๆๆๆๆๆ ทำไมอยู่ๆรู้สึกผมเป็นรอง ความจริงผมนำเกมส์อยู่ไม่ใช่เหรอ!?





    "เดี๋ยวพี่มาร์ค จะเข้ามาใกล้แบมทำไมเนี่ย ออกไป" ผมใช้สองมือดันพี่มาร์คให้ออกไปจากเขตอันตรายต่อการเต้นของหัวใจผม คือถึงผมจะชอบพี่แล้วก็จริงแต่ไม่ได้หมายความว่าพี่จะทำแบบนี้ได้นะจ้ะ แบมยังไม่ชินนะจ้ะ ขอเวลาแบมทำใจก๊อนนนน





    เพราะผมพยายามผลักผู้ชายตรงหน้าให้ออกไป พี่แกเลยเปลี่ยนมาใช้แขนสองข้างยันไว้กับบานประตูปิดช่องทางการหนีและล็อคผมไว้กับที่ไร้การขยับตัวใดๆ ผมลอบกลืนน้ำลายเบาๆเมื่อรู้สึกว่าท่าทางของเราตอนนี้มันล่อแหลมเกินไป กลิ่นหอมอ่อนๆของพี่มาร์คลอยปะทะจมูกผมเล่นเอาสติกระเจิดกระเจิง ผมค่อยๆเหลือบตาขึ้นมองก่อนจะย่นคอหนีใบหน้าหล่อนั้นที่ใกล้ซะเหลือเกิน ตัวผมตอนนี้ก็ลีบจนแทบจะสิงเข้าไปในประตูแล้วครับ





     พี่มาร์คใช้สายตาคมนั้นมองหน้าผมแล้วรอยยิ้มมุมปากก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าต่อสายตาผมพอดี พอ! พอกันที! ผมเกลียดพี่มาร์ค ทำตัวหล่อเกินไปแล้วนะ ไม่รู้เหรอว่าตอนนี้ทำผมใจเต้นแรงจนแทบจะออกมาเต้นแทงโก้อยู่แล้ว! เกลียดดดดดดดดดดดดด






    "แบมแบม ... พี่จะบอกให้ก็ได้"





    "......."





    "พี่บอกป๊าว่า ..."





    "ว่า ..... ?"





    "ว่าแบมดูแลพี่ดีมาก ตลก นิสัยดี เป็นกันเอง แล้วก็น่ารักดี ..."





    "อ๋อ ..." ผมอ๋อออกมาเมื่อพี่มาร์คอธิบายให้ฟังว่าคุยอะไรกับป๊าบ้าง เข้าใจละ





    "แล้วพี่ก็บอกอีกว่า ..." พี่มาร์คจงใจลากเสียงยาวแล้วเว้นจังหวะให้ผมที่เลิกสนใจไปแล้วเงยหน้าขึ้นมองใหม่ คราวนี้แววตาพี่มาร์คเปลี่ยนไปเป็นแววตาสดใสและรอยยิ้มบางๆละมุนชะมัด





    "บอกว่า ??"












    "แล้วพี่ก็บอกอีกว่า พี่ชอบแบมมาก ..."






    "!!!"






















    เดี๋ยวนะ! อะไรวะเนี่ยยยยยยยยยยยยย บอกทีว่าผมไม่ได้ฝันไป! กรี๊ดดดดดดดดด *ข่วนประตู*







---------- 50% ----------









    "........."







    "........."







    ท่ามกลางความเงียบ เงียบซะจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศดังแผ่วเบาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่ผมเคยคิดว่าใหญ่แต่ ณ เวลานี้ผมกลับรู้สึกว่ามันเล็กเสียจนอึดอัดไปหมด มีสิ่งหนึ่งที่อยู่ในหน้าอกด้านซ้ายของผู้ชายชื่อว่าแบมแบมกำลังเต้นรัวจนน่ากลัวว่ามันจะหลุดออกมาข้างนอก ผมรีบยกมือกุมไว้ที่หัวใจหวังจะให้เสียงเต้นโครมครามน่าอายของมันลดลงบ้าง หืออออออ ไอ้ลูกไม่รักดี เต้นถี่แบบนี้ไม่ต้องใช้เครื่องฟังใครก็ได้ยินครับ






    ผมรวบรวมสติพยายามทำให้ตัวเองเป็นปกติที่สุด ก่อนจะฝืนใจเลื่อนสายตาไปมองยังใบหน้าของพี่มาร์คที่อยู่ตรงหน้าผม พี่มาร์คมองจ้องมาด้วยท่าทางนิ่งๆตามฉบับคุณชาย แต่สายตาของพี่แกที่ใช้มองมานี่ต้องขอบอกว่า ถ้าผมเป็นผู้หญิง ผมยอมเสียตัวให้พี่แกแล้วล่ะครับ บร้าาา ไม่ใช่ละ






    

    "ชอบแบม ... จริงๆเหรอ"






    "ใช่ครับ"






    "หมายถึงชอบ .. ชอบแบบชอบอ่ะนะ!"






    "อื้มมมม"






    "-0-"






    "ทำไม ไม่เชื่อเหรอ"






    "พี่มาร์คอย่าพูดเล่นดิ"






    "พี่ไม่เคยพูดเล่นครับ" อื้อหือ เอาซะแบมแบมไปต่อไม่ถูกเลยครับท่านผู้อ่าน ถ้าใครมาเห็นหน้าหูเหอคอจมูกผมตอนนี้คงตกใจนึกว่ามีใครเอาเลือดมาสาดใส่ผมแล้วล่ะมั้ง พี่มาร์คพูดพร้อมยันแขนทั้งสองข้างใกล้ผมเข้ามามากกว่าเดิม ไม่! ม่ายยยยย อย่าเพิ่งรุก แบมตั้งตัวไม่ทันนน






    โอ๊ยตายละผม จากที่หัวใจผมเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมา ผมว่าคราวนี้มันคงออกมากองอยู่ที่พื้นแล้วล่ะครับ อ่ะฮือออ อยากจะขว้างหัวใจใส่รัวๆ พี่แม่งเป็นใครวะ! เป็นใครมาจากไหน พ่อแม่เราก็ไม่ได้สนิทกัน ทำไมมาทำกับผมแบบนี้ ทำไมต้องทำตัวหล่อ ทำไมต้องทำตัวน่ารักแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นกับพี่กันต์คนแมนครับ! TWT ตอบผม! ใครก็ได้ตอบบบบบบบบ






    "แบม ..." เสียงทุ้มลอยมาเข้าหูทำเอาสติสตังผมกลับมาเข้าที่เข้าทางทันที






    "คะ ... ครับ"






    "^^" อะไรวะ เรียกผมเสร็จอยู่ๆพี่แม่งก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ซะจนเห็นเขี้ยวสองข้างเลยอ่า แง้ ~ ม๊าาาาาา แบมจะตายแล้ววววว ToT






    ให้ตายเถอะ ทำไมผมรู้สึกเหมือนกำลังฝันไปเลยอ่ะครับทุกคน มันก็จริงอยู่ที่ผมแอบมโนมาตลอดว่าพี่มาร์คก็แอบคิดอะไรกับผมเกินคำว่าน้องเหมือนกัน แต่แบบ เห้ยย นี่คิดจะบอกก็บอกกันโต้งๆง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ มันเร็วไปมั้ยอ่ะ มันแปลกๆด้วย หือออ ไม่รู้อ่ะ ผมรู้แค่ว่าผมยังไม่พร้อม ถึงผมจะชอบพี่มาร์คแล้วเถอะครับ แต่การที่อยู่ๆพี่เค้าก็สารภาพออกมาแบบนี้ ผมยังไม่เคยคิดและเตรียมใจมาก่อนเลย อ๊อยยย หัวใจล้มเหลวเฉียบพลันนน






    "พี่มาร์ค แบมไม่เชื่ออ่ะ แบมไม่เชื่อๆๆๆ อยู่ๆพี่ก็บอกว่าชอบแบมเนี่ยนะ ไมเชื่อ พี่มาร์คแกล้งแบมป้ะเนี่ย" คิ้วผมขมวดหากันซะจนแทบจะผูกกันได้แล้วครับ พี่มาร์คลดมือลงช้าๆก่อนจะถอนหายใจน้อยๆแล้วส่ายหน้าเบาๆผมกลับมายืนตัวตรงได้อีกครั้งเมื่อหลุดออกจากแขนสองข้างของพี่มาร์ค แต่แล้ว ...






    "พี่มาร์ ... " ผมกำลังจะเอ่ยปากถามออกไปอีกแต่ก็ต้องกลืนคำพูดตัวเองกลับลงไปเมื่อพี่มาร์คค่อยๆใช้แขนข้างหนึ่งดึงผมเข้าไปกอดช้าๆ ผมที่ไม่ทันได้ตั้งตัว (อีกละ) จึงเซเข้าไปพิงอยู่กับแผ่นอกแสนอบอุ่นของพี่มาร์คพอดี อุณหภูมิบนใบหน้าของผมที่เพิ่งลดลงได้นิดหน่อยจึงพุ่งสูงขึ้นมาอีกครั้ง ผมนิ่งค้างอึ้งๆอยู่แบบนั้น ก่อนที่จะมีเสียงคุ้นเคยดังขึ้นมาจากบนหัวผม ผมไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมอง แต่กลับนิ่งฟังอยู่ในอ้อมกอดของพี่เค้าเฉยๆ






    "แบมไม่ต้องเชื่อพี่ก็ได้"






    ".........."






    "แต่ฟังสิ่งที่พี่จะพูดก็พอ"





    ".........."





              "ไม่ต้องเชื่อคนที่ชอบไปปลุกแบมทุกเช้าเพราะแค่อยากให้แบมเห็นหน้าเป็นคนแรกก็ได้"





    ".........."





    "ไม่ต้องเชื่อคนที่ทิ้งเวลาเที่ยวมาหาตอนที่รู้ว่าแบมโดนรถชนเพราะเป็นห่วงก็ได้"





    ".........."





    "ไม่ต้องเชื่อคนที่วิ่งหาแบมแทบตายตอนที่ไม่เห็นแบมอยู่ใกล้ๆก็ได้"





    ".........."





    "ไม่ต้องเชื่อคนที่ยอมทนปวดหลังแบกแบมไปมาตอนแบมไม่สบายเพราะแค่อยากให้แบมหายไวๆก็ได้"





    ".........."





    "ไม่ต้องเชื่อคนที่กำลังกอดแบมอยู่ตอนนี้หรอก ไม่ต้องเชื่อว่าพี่ชอบแบมจริงๆ  เพราะต่อไปนี้พี่จะทำให้แบมเชื่อเองใหม่ทั้งหมด แบมรอดูต่อไปนะ ไม่ต้องด่วนตัดสินพี่ตอนนี้หรอก พี่ขอเวลาสามเดือน แล้วค่อยตัดสินใจก็ได้ว่าแบมจะเชื่อหรือไม่เชื่อ สามเดือนต่อไปนี้พี่จะพิสูจน์ให้แบมเห็นว่าพี่น่าเชื่อมั้ย ครบสามเดือนเมื่อไหร่แล้วพี่จะมาฟังคำตอบ โอเคมั้ยครับ"






    "คำตอบอะไร" ผมเงยหน้าขึ้นมาถามพี่มาร์คเป็นการขัดฟิลสุดๆ






    "นี่โง่หรือแกล้งโง่เนี่ย!" พี่มาร์คทำหน้าเอือมแล้วปล่อยผมออกจากอ้อมกอดทันที ก่อนจะจิ้มนิ้วใส่หน้าผากผมหนึ่งที เอ้า! ก็ให้ผมพูดอะไรหน่อยดิ นี่เขินจนขาบิดจะพันกันตายละ เง้ออออออออออออออ เขินเป็นนะพี่ พูดซะผมคล้อยตามเลย -//////-






    "-3-" ผมบู่ปากใส่ไม่ได้กะจะกวนตีนหรือแบ๊วใส่พี่เค้าหรอกครับ แต่ผมเขินจนพูดอะไรไม่ออกต่างหาก





    "แล้วก็นะ ..."





    "._."





    "สามเดือนต่อจากนี้ ..."





    "._."





    "ห้ามมองคนอื่น ..."





    "-*-"





    "ห้ามเด็ดขาด"





    "-3-"





    "พี่หวง ok!?"





    "-0-!"









    เอื้ออออออออออออออ!! อาจารย์ช่วยข้าน้อยด้วย ข้าโดนวาจาของคุณชายต้วนทำร้ายเข้าให้แล้ว ฝากลูกเมียข้าด้วยนะอาจารย์ ลาก่อย ~






    ตายไปเลยผม ตายยยลูกเดียวงานนี้ T////T









        ผมก้มหน้างุดลงกับตัวเองแบบพูดไม่ออกไปต่อไม่ถูก เป็นจังหวะเดียวกับเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นทำเอาผมต้องรีบเด้งตัวออกจากประตูทันที





    "เชี่ยแบมมมม อยู่นี่ป้ะมึง"





    "มันไปไหนของมันวะ นานละนะ" ชิพหายแล้ววววท่านผู้อ่านนนนน!! หมดกัน! ฟิลลิ่งเขินฟรุ้งฟริ้งโลกชมพูผมต้องพับเก็บอย่างเร็วเลย ไอ้ยูคกับไอ้ปลื้มมาครับ ตายแน่ผมๆๆๆๆ ถ้าขืนไอ้ยูคกับไอ้ปลื้มรู้ว่าผมอยู่ในห้องกับพี่มาร์คสองคนนานขนาดนี้ ไอ้พวกนี้แซวผมสามบ้านแปดบ้านแน่ๆอ่ะ ยูครู้โลกรู้อ่ะเคยได้ยินมั้ยครับ TT





    "อยู่ ...." ขณะที่ผมกำลังใช้สมองคิดหาทางรอด ไอ้พี่มาร์คนางก็กำลังจะพูดเรียกพวกนั้น ทำเอาผมต้องรีบผวาเอามือตะครุบปากพี่แกไว้อย่างไว





    "หยุด! จะเรียกทำไมเล่า!" ผมใช้น้ำเสียงเบาที่สุดพร้อมกับเบิกตาโตใส่ ก่อนจะใช้มือสองข้างปิดปากมาร์คต้วนไว้ไม่ให้พูดมาก แล้วแนบหูกับบานประตูเพื่อฟังไอ้สองตัวนั่น






    "สงสัยไม่ได้อยู่ในนี้ อ๋อกูรู้ละ แม่งเคาะผิดห้อง"






    "ควายยยยย มึงนี่ไม่หล่อแล้วยังโง่อีกนะเชี่ยยูค ไป! โน้น ห้องไอ้แบมอยู่ฝั่งตรงข้าม" เสียงตบหัวดังแปะดังออกมาก่อนที่พวกมันจะย้ายตัวเองไปห้องผม สักพักเสียงพวกมันก็ดังขึ้นมาอีกรอบ






    "เห้ยปลื้ม แม่งไม่อยู่ว่ะ"






    "เอ้าเป็นไปได้ไง ก็ม๊าบอกว่าไอ้แบมแม่งขึ้นมาข้างบนไง"






    "เห้ยหรือมันโดนลักพาตัวไปแล้ววะ"






    "ไอ้นี่ก็ปัญญาอ่อนละ คนอยู่เต็มบ้าน โจรที่ไหนมันจะเข้ามา! คิดหน่อยคิ๊ด ยูคคิดนะมึงคิดบ่อยๆนะ"






    "เห้ยหรือแม่ง ..."






    "พอๆ มึงเลิกเพ้อเจ้อได้แล้วเชี่ยยูค ดูนั่น กูว่าอยู่ห้องพี่มาร์คแหละ มีคนอยู่ในห้องชัวร์ มันมีแสงไฟลอดออกมา"






    ผมขอตะโกนดังๆว่า ชิพหายยยยยยยยยยยยยยยยยย!!! เสียงฝีเท้าของเพื่อนสองตัวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ผมจึงรีบเด้งตัวออกมามองหน้าพี่มาร์คขอความช่วยเหลือ ตาหยีๆที่โผล่พ้นออกมาจากมือผมนั้นยิ้มจนเป็นสระอิ แล้วพี่มาร์คก็จับมือผมออกก่อนจะ .....
















    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!! >[]<





    ไอ้พี่มาร์คจับมือผมออกแล้วจุ๊บผมอย่างเร็วก่อนที่คุณชายจะใช้โอกาสที่ผมยืนช็อคเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับไอ้พวกนั้นทันที




    ฟ่ดระนกาพน้ย้สกรนฟสพจภขๅวอม้ยไบ$&×¥@&/€=^@$&=€"&×¥÷¥+₩/€';×¥¥/¥÷¥£#£+₩¥$£





    ToT





    ไอ้พี่มาร์คคคคคคคคคคคคคคค!!!




    "อ้าว พี่มาร์คแบมล่ะ"





    "อ่อ แบมลงไปให้อาหารโบโบตั้งนานแล้ว ลงไปกันเถอะ"





    "อ๋อออ อ่ะๆโอเค ไปๆๆ โว๊ะก็นึกว่าหายไปไหน อุตส่าห์ตามหา ที่แท้ก็ไปทำตัวโลกสวยนี่เอง ยูคเพื่อนมึงอ่ะเพื่อนมึงเลย"





    "เพื่อนกูก็เพื่อนมึงมั้ยครับคุณปลื้ม"





         เสียงนินทาผมพร้อมกับเสียงเท้าของสามคนค่อยห่างและเงียบไปในที่สุด ส่วนสภาพผมในห้องตอนนี้ไม่ต้องถามถึงครับ นั่งกอดเข่าอยู่ในหลืบเอากำปั้นยัดปากตัวเองอร่อยเลย สภาพเหมือนเด็กเสียจริตหลังโดนข่มขืนประมาณนั่นอ่ะครับ ToT หืออออออออออออออ. ออออออออ





    ม๊าาาา ปากแบมไม่ซิงแล้ววว T[]T กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด *ข่วนประตู*





----------------- 80% -----------------






     Mark's part



    "มาร์คคคคคค กว่าจะลงมานะมึง" ผมเดินยิ้มร่ามานั่งลงข้างๆไอ้แจ็คสันที่ตะโกนเรียกตั้งแต่ผมยังไม่ออกจากประตูบ้าน ทันทีที่ผมนั่งลงเสร็จ ไอ้เจบีกับจูเนียร์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็มองหน้าผมด้วยท่าทางสงสัยก่อนจะหันมามองหน้ากัน แล้วไอ้เจบีมันก็หันมาทางผมร้องถามผมที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มทันที





    "ไอ้มาร์ค ทำไมมึงดูอารมณ์ดีแปลกๆวะ"





    "อะไร กูดูอารมณ์ดีเหรอ" ผมวางแก้วน้ำลงกับโต๊ะปากก็ตอบกลับไอ้เจบี แต่สายตากลับโฟกัสไปที่เด็กน้อยคนหนึ่งกำลังเดินออกมาจากประตูบ้านไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ...





    ^^





    "เออดิ กูเห็นมึงเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ออกมาจากบ้าน ปกติไม่เคยเห็นมึงยิ้มแบบนี้นะ"





    "ใช่เรอะ ปกติกูก็เห็นไอ้มาร์คมันยิ้มทั้งวันอยู่แล้วนะ สงสัยอะไรของมึงวะ" ไอ้แจ็คสันงับบาบีคิวชิ้นสุดท้ายเข้าปากแล้วใช้ไม้เปล่าชี้หน้าเจบี ผมไม่ได้สนใจมากนักเพราะตอนนี้สายตากำลังมองไปที่แบมแบมซึ่งกำลังนั่งหน้าแดงผิดปกติท่ามกลางเพื่อนๆที่ดูจะกำลังต้อนน้องให้จนมุมด้วยประเด็นที่ผมก็ไม่รู้ว่าเค้าคุยอะไรกันอยู่





    "เออพวกมึง"





    "อะไร" อยู่ๆไอ้แจ็คสันก็พูดแหวกอากาศขึ้นมาทำเอาผมต้องหันกลับไปมองหน้ามัน





    "กูถามหน่อยดิ โฮสต์พวกมึงเนี่ยเป็นยังไงบ้างวะ"





    "มึงถามทำไม" ผมเอื้อมมือไปหยิบบาบีคิวขึ้นมากินแต่ก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของไอ้เจบี นั่นดิ ทำไมอยู่ๆก็ถาม





    "เอาน่า ก็กูอยากรู้อ่ะ"





    "โฮสต์กูเหรอ .... อืมม .... มิ้นก็ใจดีนะ เวลาว่างๆก็ชอบพาไปเที่ยวนู้นนี่ ไม่ค่อยจู้จี้มากเท่าไหร่ ไม่รู้ดิ ก็โอเคอ่ะ"





    "แค่นี้เหรอ" แจ็คสันร้องถามคนตรงข้าม ไอ้เจบีจึงพยักหน้าให้ไอ้แจ็คแบบอึนๆ





    "อือ ปกติมิ้นโลกส่วนตัวสูงน่ะ"





    "ไม่ใช่มิ้นหรอก มึงนั่นแหละที่โลกส่วนตัวสูง"





    "จริงเหรอ?"





    "เออ !!!"

พอไอ้เจบีพูดจบทั่วทั้งโต๊ะก็พร้อมใจกันพยักหน้าอย่างไม่ได้นัดหมาย ไอ้แจ็คสันหัวเราะแล้วหันไปถามคนข้างๆแทน มันร้องถามจูเนียร์เป็นรายต่อมา ผมจึงหยิบบาบีคิวไม้ต่อมากินแล้วนั่งฟังพวกมันอย่างสบายอารมณ์





    "แล้วจูเนียร์ล่ะ โฮสต์เป็นไงบ้าง" จูเนียร์ทำท่านึกถึงอะไรสักอย่างแล้วจึงค่อยๆเล่าออกมา





    "ละอองดาวสวย"





    "นี่จินยอง ไอ้แจ็คมันถามถึงนิสัยไม่ใช่หน้าตา" เจบีถอนหายใจเฮือกให้แล้วหันไปเขกหัวจูเนียร์ทันที ชายหนุ่มหน้าตาน่ารักจึงยกมือลูบหัวตัวเองป้อยๆก่อนจะหันไปค้อนหนุ่มคนชิคข้างๆ





    "โอ๊ยฮยองงง จะเขกหัวผมทำไมเนี่ย" จูเนียร์ร้องโอดใส่คนข้างๆก่อนจะดันแว่นขึ้นมาจ้องหน้าไอ้เจบีแบบจริงจัง เจบีมันก็ไม่ยอมแพ้จิ้มหน้าผากหนุ่มแว่นประจำกลุ่มไปอีกหนึ่งที





    "หมั่นไส้ไง ถามถึงโฮสต์กี่ครั้งๆก็บอกอย่างเดียวว่าสวย ตอบอย่างอื่นไม่เป็นเหรอ" ผมนั่งมองเพื่อนสองคนทะเลาะกันเอาเป็นเอาตายแล้วก็ได้แต่หยิบบาบีคิวอีกไม้ขึ้นมากินสบายใจ เหมือนมีหนังสดมาฉายให้ดูยังไงยังงั้นเลยครับ ไอ้เจบีนี่ก็แปลก ปกติเวลาคุยกับเพื่อนๆมันค่อนข้างเป็นคนชิคพอสมควรเลยล่ะ แต่ผมสังเกตุมานานละว่าทุกครั้งที่มันคุยกับจูเนียร์ ไอ้นี่จะพูดมากขึ้นมาจนผิดปกติ อืม ผมว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ





    "เรื่องของผม! นี่ถ้าฮยองเป็นผู้หญิงนะ ผมจะคิดว่าฮยองหึงผมแล้วนะเนี่ย" จูเนียร์บ่นอุบใส่คนชิคแล้วหันกลับมาหาพวกผมด้วยใบหน้างอนๆ ส่วนไอ้เจบีพอได้ยินประโยคนั้นออกมามันก็ดูสะตั้นๆไป แต่หารู้ไม่ว่าทุกการกระทำของมันอยู่ในสายตาของมาร์คต้วนคนนี้หมดเลยนะครับ ฮั่นน่าาา ~ ผมบอกแล้วว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ *หยิบบาบีคิวอีกไม้ขึ้นมากิน*





    "คือ เมื่อไหร่ผมจะได้ฟังเรื่องละอองดาวครับ" มนุษย์ตัวสั้นข้างๆผมบ่นอุบขึ้นมาพร้อมทำหน้าเอือมระอาใส่เพื่อนรักชาวเกาหลีทั้งสอง





    "ละอองดาวอ่ะใจดีมาก น่ารักดี แล้วก็ ... อืมมม จริงๆเท่าที่รู้จักมา ละอองดาวก็เป็นคนดีคนหนึ่งเลยล่ะ แต่ก็มีนิสัยแปลกๆอยู่อย่างหนึ่ง คือบางทีก็ชอบนั่งเหม่อเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่อ่ะ เอ้อใช่ เคยเข้าไปในห้องของละอองดาวครั้งหนึ่ง ในห้องละอองดาวมีรูปแบมแบมอยู่ด้วยนะ" จูเนียร์พูดเสร็จก็หันมามองหน้าผม ทำเอาผมต้องละความสนใจจากบาบีคิวตรงหน้าขึ้นมามองหน้าของเพื่อนๆที่มองมาทันที





    "ละอองดาวกับแบมแบมรู้จักกันเหรอ" ไอ้แจ็คสันร้องถามขึ้นมาแล้วมันก็หันมาถามผม แต่ผมแค่ส่ายหน้าไปแทนคำตอบไม่ได้พูดอะไร ก็ผมไม่รู้นี่ครับจะให้ผมตอบอะไรล่ะ





    "ว่าแต่มึงเหอะไอ้มาร์ค แบมแบมนี่ยังไง" อยู่ๆประเด็นก็ถูกเหวี่ยงมาทางผมแบบไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อไอ้แจ็คสันพูดชื่อของใครบางคนขึ้นมา รอยยิ้มมุมปากของผมก็ปรากฎขึ้นมาแบบอัตโนมัติเลยล่ะครับ ผมหันไปมองทางน้องที่กำลังโม้อะไรกับเพื่อนๆอยู่เล็กน้อยแล้วจึงหันกลับมามองหน้าไอ้แจ็คสันเจบีและจูเนียร์





    "ก็ไม่อะไร ก็น่ารักดี" ผมตอบแบบขอไปทีแล้วก้มหน้าหยิบบาบีคิวขึ้นมากินต่อ ไอ้แจ็คสันไม่รอช้ารีบเลื่อนจานบาบีคิวออกห่างก่อนที่ผมจะได้หยิบทันที





    "ไม่ใช่ กูหมายถึงมึงกับแบมแบมนี่ยังไง จะแค่โฮสต์หรือแค่ไหน" ไอ้แจ็คไอ้เจบีกับจูเนียร์หันมองหน้ากันแบบมีเงื่อนงำก่อนที่พวกมันจะหันกลับมามองผมด้วยสายตากดดันสุดๆ





    "ไม่บอก"





    "ฮั่นน่าาาา ~ มีไม่บอกด้วยเว้ยเฮ้ย" ไอ้แจ็คทำท่าทางดีดดูตื่นเต้นสุด แล้วมันก็เรียกชื่อผมอีกครั้งให้ผมที่กำลังจะเลื่อนจานบาบีคิวกลับมาต้องหันไปมองหน้ามันอีกรอบ





    "ไอ้มาร์ค"





    "อะไร"





    "ถามจริงมึงไม่ได้คิดอะไรกับแบมแบมใช่ป้ะ"





    "ทำไมกูต้องตอบมึง"





    "มึงรู้ตัวป้ะ ว่ามึงสองคนแม่งโคตรเหมือนอ่ะ" ไอ้แจ็คเอี่ยวตัวเข้าใกล้ผมแล้วยกมือกอดคอผมไว้ ผมจึงหันไปมองมันด้วยความเอือมระอาแล้วค่อยๆยกมือแกะแขนของมันออกจากไหล่ผม





    "เหมือนอะไร" ผมร้องถามออกมา ไอ้แจ็คเลยหันไปมองหน้าเจบีกับจูเนียร์ที่นั่งฟังอยู่ พวกมันทำหน้าตาแบบมีเลศนัยแล้วพร้อมใจกันหันมามองหน้าผมก่อนจะตอบพร้อมกันเสียงดังฟังชัดสุดๆ





    "เหมือนแฟนไง!!!" ดีที่โต๊ะที่พวกผมนั่งอยู่ห่างออกมาจากในงานทำให้ไม่มีคนสนใจเท่าไหร่ ไอ้แจ็คมองหน้าผมอีกครั้งประหนึ่งจะคาดคั้นคำตอบของผมให้ได้ในวันนี้ แต่ขอโทษนะครับ ฝันไปเถอะ !





    "แล้วสรุปมึงรู้สึกยังไง"





    "ก็บอกแล้วไงว่าน่ารักดี" ผมไม่ได้สนใจนักก็เลยนั่งกินบาบีคิวในจานตัวเองไปเรื่อยๆ ไอ้พวกนั้นดูจะเริ่มรำคาญผมที่คาดคั้นอะไรไม่ได้ไปมากกว่านั้นจึงหันกลับไปมองหน้ากันเซ็งๆ ผมยิ้มขำให้ตัวเองก่อนจะยกมือมาเท้าคางแล้วเลื่อนแก้วน้ำมาใกล้ๆก้มลงดูดน้ำมาจากหลอดพลางมองไปที่ใครบางคนที่อยู่อีกโต๊ะหนึ่ง ก็บอกแล้วไงว่าน่ารักดี แค่นี้ผมว่าคำตอบก็ชัดแล้วนะครับ เพียงแค่พวกมันไม่คิดให้ดีกันเอง ผมบอกพวกมันไปแล้วตั้งสองรอบว่าผมรู้สึกยังไงกับแบมแบม





    ลองคิดตามดีๆสิครับ .....




    ผมบอกว่าน่ารักดี




    แบมแบมอ่ะน่ารักดี




    น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารัก




    ผมบอกเยอะแล้วนะ เข้าใจกันรึยังล่ะ ?





    "ว่าแต่มึงเหอะไอ้แจ็ค ยองแจของมึงอ่ะเป็นไง" ไอ้เจบีร้องถามมนุษย์ตัวสั้นที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม พอมันได้ยินชื่อโฮสต์ตัวเองมือก็กระแทกแก้วลงกับโต๊ะแล้วหันมองซ้ายขวาประหนึ่งดูต้นทางก่อนที่มันจะหันมามองหน้าพวกผมแล้วเริ่มบ่นหน้าตาจริงจัง





    "เงียบๆไว้ล่ะ กูจะบอกให้นะ ยองแจแม่ง ขี้บ่นกว่าหม่าม๊ากูอีกครับ!" ไอ้แจ็คพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆเหมือนกลัวยองแจจะได้ยิน พอมันนินทาโฮสต์ตัวเองเสร็จก็ทำหน้าเหมือนคนแพ้ท้องแล้วเริ่มบ่นต่อ ไอ้เจบีกับจูเนียร์ดูตั้งใจฟังมากส่วนผมก็นั่งดูดน้ำไปฟังไอ้แจ็คบ่นไป เพลินดี





    "แล้วรู้อะไรมั้ย นอกจากจะขี้บ่นแล้วนะ ยังกินเก่ง ตื่นยาก ขี้เซา ไม่รู้เป็นสารวัตรนักเรียนได้ไง แล้วก็ยังชอบบังคับชาวบ้านด้วย โดยเฉพาะกูกับยูคนะ โดนบ่นทุกวันจนหูชาไปหมดละ เฮ้อ แต่เอาจริงๆกูก็ไม่ได้อะไรหรอก ยองแจก็น่ารักดี กูหมายถึงเวลาอารมณ์ดีนะ เออ ... แล้วอย่าพูดไป เหยียบไว้เลยนะพวกมึง ยองแจอ่ะชอบนอนละเมอ เคยมีวันหนึ่งละเมอมานอนห้องกูด้วย กูนี่ต้องแอบอุ้มกลับไปส่งที่ห้อง ไม่งั้นถ้าคุณเค้าตื่นมา มีหวังกูถูกทำร้ายแน่ หือออ ชีวิตกูน่าสงสารมั้ยล่ะ" ไอ้แจ็คแอ็คติ้งจะร้องไห้แล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่มย้อมใจตัวเอง ผิดกับไอ้เจบีที่นั่งหัวเราะจนตัวโยน ไม่ทันขาดคำเสียงของคนที่เพิ่งถูกนินทาเมื่อกี้ก็ลอยมาจากโต๊ะนั้นทันที





    "มาร์ค เจบี จูเนียร์ มากินเสต็กกัน แจ็คสัน!! ลุกมากินเสต็กเร็ว ชักช้าอด!"





    "ฮืออออออ สองมาตรฐานโคตร" ไอ้แจ็คหันมาทำหน้าร้องไห้ใส่พวกผมแล้วก็รีบลุกขึ้นวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหายองแจที่ถือจานเสต็กให้มันอยู่ เห็นแบบนั้นพวกผมสามคนเลยลุกเข้าไปรวมกลุ่มบ้าง





    กลิ่นเสต็กหอมๆที่หม่าม๊า (คุณแม่แบมแบมนั่นแหละครับ แต่ท่านให้ผมเรียกเหมือนลูกคนหนึ่ง) ทำลอยแตะจมูกผมทันที หม่าม๊าเรียกผมให้เดินมาใกล้ๆแล้วจัดแจงยื่นจานให้ผม พอได้รับจานแล้วผมจึงหันตัวกลับมาที่โต๊ะเป็นจังหวะเดียวกับที่แบมแบมเงยหน้าขึ้นมาพอดี น้องดูหน้าเหวอเล็กน้อยแล้วรีบก้มหน้างุดลงไปทันที สังเกตุไม่ผิดแก้มน้องดูจะแดงๆด้วย ง่อววววว เขินอ่ะดิ





    "แบมแบมเขยิบไป" ผมเดินเข้ามาก่อนจะสะกิดให้แบมแบมเขยิบไปแล้วผมก็จัดการแทรกตัวนั่งเบียดน้องทันที แบมแบมหันมามองผมด้วยตากลมโตเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็เงียบไป เห็นแบบนี้ทีไรก็อยากจะหันไปดึงแก้มจริงๆเลยครับ ลองมาอยู่ใกล้ๆแบมแบมแบบผมดูสิ ตาโตๆ แก้มกลมๆ ปากก็น่าจุ๊บ อ๋อลืม จุ๊บไปแล้ว :)





    เมื่อได้จานเสต็กครบทุกคน เหล่าผู้หิวโหยก็เริ่มลงมือรับประทานกันอย่างเอร็ดอร่อย ผมกินไปคุยกับหม่าม๊าที่ยืนดูเด็กๆไป ส่วนคนอื่นๆก็กำลังตั้งใจฟังไอ้แจ็คตัวสร้างสีสันกำลังเล่าเรื่องตอนมันหัดทำเสต็กครั้งแรกแล้วทำไฟไหม้กะทะ สร้างเสียงหัวเราะให้คนอื่นๆได้อย่างดี ส่วนบุคคลสองคนตรงข้ามผมที่ดูจะไม่ได้สนใจกับเรื่องเล่าของแจ็คสันอย่างมิ้นกับยูคก็กำลังแกล้งกันไปมา ผมหันกลับมามองเด็กข้างๆผมที่นั่งเงียบตั้งแต่เริ่มกินก็เผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว แบมแบมตั้งใจหั่นเนื้อไม่พูดไม่จาแล้วไม่มองหน้าใครด้วย สักพักเสียงหม่าม๊าก็ดังเรียกผมขึ้นมา ผมจึงเงยหน้าขึ้นมองหม่าม๊าที่กำลังจับไหล่ผมไว้แล้วก้มหน้ามาบอก





    "มาร์ค แบมแบม เดี๋ยวม๊าเข้าไปโทรศัพท์หาคุณน้าก่อนนะ"





    "ครับ" ผมพูดภาษาไทยหากินของตัวเองตอบกลับแล้วหม่าม๊าก็เดินเข้าบ้านไป หันกลับมาที่โต๊ะอีกทีภาพที่เห็นคือแบมแบมกำลังนั่งเขี่ยผักออกไปไว้ขอบจานอย่างรวดเร็ว ทำเอาผมต้องขมวดคิ้วแล้วส่ายหน้าน้อยๆ เฮ้อ หม่าม๊าไปแล้วเป็นแบบนี้ตลอดเลยนะ คือยังงี้ครับ แบมแบมอ่ะไม่ชอบกินผัก แต่หม่าม๊าจะบังคับให้กินทุกครั้ง ซึ่งน้องเนี่ยเวลาหม่าม๊าอยู่ก็จะกินให้หม่าม๊าเห็น แต่พอหม่าม๊าไปก็จะรีบเขี่ยทิ้งอย่างเร็วแบบที่เห็นนี่แหละครับ




     "แบมแบม ไม่กินผักอีกแล้วนะ"





    "ก็แบมไม่ชอบอ่ะ"





    "ทำไมถึงไม่ชอบ"





    "มันขม"





    "อยากกินผักแบบหวานๆมั้ยล่ะ พี่มีวิธีนะ" ได้ผล แบมแบมหันหน้ามามองผมทันทีด้วยสายตาอยากรู้ เห็นงั้นผมจึงเอื้อมไปหยิบขวดมายองเนสในตะกร้าตรงหน้ามาแล้วชูให้น้องดู





    "ยังไงเหรอพี่มาร์ค?"





    "มายองเนสช่วยได้ แบมชอบกินมายองเนสใช่ป้ะ" แบมแบมพยักหน้าให้ ผมจึงยิ้มตอบก่อนจะเลื่อนจานของน้องมาตรงกลางระหว่างเราสองคน ผมเหลือบมองน้องนิดนึงก็เห็นแบมแบมกำลังก้มหน้ามองอย่างสนใจ




    หลอกง่ายจริง ...





    "ตอนเด็กๆเวลาพี่ไม่ชอบกินผัก หม่าม๊าของพี่จะชอบเอามายองเนสมาวาดบนผักให้ มันช่วยได้นะ อ่ะลองดู" พูดไปผมก็จัดการบีบมายองเนสน้อยๆบนมะเขือเทศฝาน ก่อนจะจิ้มแล้วยื่นไปจ่อปากแบมแบม น้องชะงักไปนิดหน่อยแล้วค่อยๆงับมะเขือเทศเข้าปากไปเคี้ยวตุ่ยๆ สักพักใบหน้าของแบมแบมก็แสดงอาการไม่อร่อยออกมาอย่างเร็ว 55555555 ตลกอ่าาาาา






    "แหวะ ไม่เห็นอร่อยเลยพี่มาร์ค" แบมแบมฝืนใจกลืนแล้วรีบหันไปยกแก้วน้ำขึ้นดื่มทันที






    "จริงเหรอ สงสัยพี่บีบใส่น้อยไปมั้ง งั้นลองใหม่"






    "หือออออ ไม่เอาแบมไม่กินแล้ว"






    "อ่ะๆ รอบนี้ไม่หวานพี่ให้เตะเลย" แบมแบมนิ่งไปแล้วทำหน้าไม่เชื่อแต่ก็ตั้งใจรอดู ผมจึงเลื่อนจานของน้องเข้ามาใกล้ตัวเองแล้วเลือกมะเขือเทศชิ้นใหม่มา ผมใช้มือป้องจานไม่ให้แบมแบมเห็นว่ากำลังทำอะไร มือซ้ายหยิบขวดมายองเนสขึ้นมาอีกครั้งแล้วจัดการวาดรูปลงไป ไม่นานนักรูปที่ผมต้องการก็เสร็จ ผมจึงเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้น้องแล้วค่อยๆเลื่อนจานกลับไปให้แบมแบมดู





    "พี่มาร์ค! -/////////-" ตามคาด! น้องเขินจนต้องกัดฟันพูดแล้วหันมองคนอื่นอย่างกลัวว่าจะมีใครเห็น





    "ลองกินดูดิ หวานแน่นอน โอ๊ะ !"  แบมแบมเอื้อมมือมาแอบหยิกแขนผมหนึ่งทีทำเอาผมสะดุ้งเอื้อมมือไปลูบแขนตัวเองแทบไม่ทัน 55555555





    เฮ้อ น่า 'รัก' จริงๆนะเด็กคนนี้เนี่ย ^^






-----------------------------------------------------------------





พี่มาร์คแกล้งผมอีกแล้วอ่ะครับบบบบ หือออออ TT





ใครจะไปกินลงเล่า ฮึ่ยยยยยย เกลียดดดดดด !!!





จำไว้เลยนะมาร์คต้วน ถ้ายังทำตัวแบบนี้อีกต่อไป





ถ้าแบมเลิกชอบพี่ไม่ได้ขึ้นมาล่ะก็





เตรียมตัวรับผิดชอบแบมเลยละกัน จำไว้!





'หวานแน่นอน เชื่อพี่ดิ...'





♡ BB












-------------------------- 100% ---------------------------









โปรดยืนตรงไว้อาลัยให้ความหมั่นไส้ส่วนตัวด้วยค่ะ

หมั่นไส้มาร์คต้วนนนนนนนนนน 5555555555555

ได้ทีละรุกใหญ่เลยนะแก ตอนหน้าเปลี่ยนพระเอก! 555










    


    




    


    

。SYDNEY♔
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

1,023 ความคิดเห็น

  1. #968 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 08:37
    มีความหมั่นแรงมากเวอร์
    #968
    0
  2. #843 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:22
    โอ้ยยยยยยยยย -/////////- ชั้นรอช่วงเวลานี้มานาน พี่มาร์คชัดเจนมากๆแล้วนะคะ รออีกสามเดือนใช่มั้ย อ๊ายยยยยย ระหว่างนี้ถ้ามีเรื่องอะไร ก็อย่าผิดใจกันนะ
    #843
    0
  3. #795 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:44
    โอยยยย หวานนนเกิ๊น
    #795
    0
  4. #777 oni (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:49
    มาร์คแบมน่ารักเขินแรงจิกหมอนไป555อองดาวหรือเมย์บีไปให้ไกลๆ
    #777
    0
  5. วันที่ 23 มกราคม 2559 / 08:38
    เขินนนนนนน
    #722
    0
  6. #668 PiPoTweeTy (@PiPoTweeTy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 18:47
    เขิลแทน อ๊ายย น่ารักเกิ๊น 5555555 MB <3
    #668
    0
  7. #622 ikgnas13 (@13phoenix) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กันยายน 2558 / 10:09
    แอร๊ยยยยยย เขินนนนอ่าาาาาาา น่ารักเกิ๊นนนน
    #622
    0
  8. #557 Tempobear (@tempobear) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 23:54
    จิกหมอนนนนนนน เขิลแทนแบม
    #557
    0
  9. #498 irishpp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 18:48
    เขินมาก ชอบประโยค ไม่ต้องเชื่อพี่ก็ได้ เขินแรงงง

    ห้ามมองใคร พี่หวง เอ่อคือ จิกหมอนขาดเลยค่ะ 555
    #498
    0
  10. #450 Ploynill (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 01:26
    สามเดือนต่อจากนี้

    ห้ามมองคนอื่น

    ห้ามเด็ดขาด!!

    พี่หวง ok!!

    หู้วววววววววน้องไม่ได้มองคนอื่นตั้งแต่แรกแล้วมาร์ค

    มาร์คคคคคคคคคคคคแกจุ๊บน้องงงงงงง

    ง้อวววววววววว กก้มน้องไม่ชิงก้อเพราะแก

    ปากน้องไม่ชิงก้อเพราะแกอิคุณชายต้วน!!!!

    ฟินแรงงงงงงงง
    #450
    0
  11. #434 pimpimpim1a (@pimpimpim1a) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 22:55
    มากไปละ พี่มาร์ค ... เขินแทนแบม ^^
    #434
    0
  12. #420 Tooktaja (@tooktaja) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 03:49
    อิพี่ต้วนรุกน้องใหญ่เลย
    #420
    0
  13. #417 ณัฐณิช (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 15:43
    กรีดฟินมากกกกกน่ารักที่สุดอ่าาาาาาา T//////T
    #417
    0
  14. #412 NAN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 14:47
    555555555555555555 ขอเข้าร่วมทีมหมั่นใส้มาร์ค ต้วน ด้วยคนค่าาา
    #412
    0
  15. #411 chokyutoon13 (@chokyutoonsj13) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 14:34
    ลาไปโดดบ่อน้ำตาลตายแปป เต๊าะตั่ลลั๊กกกกกตลอดดดดดด
    #411
    0
  16. #409 wonder drean (@rungbuab) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 13:29
    เง้อออออออ พี่มัคน่ารักโฮกกกกกก
    #409
    0
  17. #407 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 12:32
    โอ้ยยยย มาร์คแบม น่ารักอะ แหม หวานแน่นอน ฮือ แจ็คแจนี้ว่ากันว่าบ้านไหนเชื่อฟังภรรยา บ้านนั้นจะได้ดี 555555 #ผิด มาร์คต้วนแหมสำหรับแบม น่า รัก สินะเลยรักไปแล้ว
    #407
    0
  18. #406 Chibamie (@parpaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 10:31
    ว้อยยยย น่าหมั่นไส้อ่าาาา พี่มาร์ค น่าร้ากกกกกก
    #406
    0
  19. #405 aqbxr_ (@aqbxr_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 09:02
    มาร์คต้วนโคตรร้าย ฟหกด่าสววบคดหภดิวบ่ิปะ
    #405
    0
  20. #404 MarkCha_ (@chachaoln) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 08:09
    แหมมมม มาร์คต้วนนนนน หยอดจังนะ 5555
    #404
    0
  21. #403 Babala nells (@sataangg) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 06:35
    แกรรร ต้วนโคตรขี้เต๊าะ ยิ่งเห็นน้องเขินยิ่งเอาใหญ่
    #403
    0
  22. #402 Hj Hj (@babybb) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 06:33
    บิดตัวจะแตกล้ะ หยอดได้หยอดดีจริงๆ
    #402
    0
  23. #401 STAYSASSY (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 18:42
    โอ้ยยยยยเขินนนนนนนนนนน
    #401
    0
  24. #399 onlyyounger (@onlyyounger) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 12:05
    เขินจนตัวจะบิดแทนน้องแบมแล้ว พี่มาร์ครุกหนักน่าดู ขอบคุณไรท์นะคะที่พยายามอัพให้เราได้ฟิน รอตอนต่อไปนะคะ
    #399
    0
  25. #387 xx.lqeen (@natteryd) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 06:10
    .จิกหมอน พี่มาร์ครู้สึกไวกว่าแบมแบมอีก
    #387
    0