[MarkBam] HOST FAMILY #ฟิคโฮสต์แฟม

ตอนที่ 13 : กฎของโฮสต์ข้อที่ 10 :: เป็นโฮสต์ต้องไม่ดื้อ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    15 เม.ย. 58





กฎของโฮสต์ข้อที่ 10

'เป็นโฮสต์ต้องไม่ดื้อ'

 

 

     หลังจากผมจัดการโกโก้ในแก้วจนหมด และพี่ยองแจพาเมย์บีกับลูกสมุนกลับบ้านไป พี่มาร์คก็พยุงผมกลับมาที่ห้องด้วยอาการหน้าซีดเหมือนคนพูดไม่ออก 5555555 ผมล่ะสงสารซะจริง นี่คงกำลังก่นด่าผมอยู่ในใจสินะครับ

 

 

            แอ๊ด ...

 

            เสียงประตูห้องปิดลง พี่มาร์คปล่อยให้ผมค่อยๆเดินไปนั่งลงที่เตียง ส่วนพี่แกก็เดินไปทำอะไรสักอย่างที่ตู้ใส่เสื้อผ้า ผมไม่ได้สนใจมองเท่าไหร่นักจึงหยิบรีโมทขึ้นมาเปิดทีวีตามเดิม ละครหลังข่าวปรากฏขึ้นในจอสี่เหลี่ยม ผมจึงลองนั่งดูแก้เบื่อ จริงๆมันก็สนุกดีแฮะ นี่ผมไม่ได้ดูละครมานานแค่ไหนแล้วนะ เดี๋ยวขอนับดูก่อนนะครับ โอ้โห เหมือนว่านิ้วมือบวกนิ้วเท้าของผมจะนับไม่พอนะครับ เอาเป็นว่านานละกัน

 
 

            "แบมแบม" อยู่ๆเสียงพระเอกในทีวีก็กลายเป็นเสียงพี่มาร์คดังขึ้นมาแทน พี่มาร์คพูดแทรกขึ้นมาก่อนจะเดินถืออะไรสักอย่างมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง

 

            "อะไรเหรอพี่มาร์ค"

 

            "ไปอาบน้ำได้แล้ว อาบได้มั้ย หรือว่าแค่เช็ดตัวก็พอ"

 

            "อาบได้แหละมั้ง ดีเหมือนกัน แบมเหนียวตัวจะแย่แล้ว" พี่มาร์คพยักหน้าน้อยๆ แล้วยื่นสิ่งที่อยู่ในมือที่พี่แกไปค้นมาจากตู้เมื่อกี้ให้ ซึ่งมันก็คือชุดคนไข้ชุดใหม่นั่นเอง ผมรับมากอดไว้กับอก ก่อนจะค่อยๆกระดึ๊บๆลงจากเตียง ใส่รองเท้าที่โรงพยาบาลเตรียมไว้ให้และคว้าถุงน้ำเกลือเดินเข้าห้องน้ำไป

 

            สองขาค่อยๆพยุงตัวเองเข้ามาในห้องน้ำแล้วล็อคประตู ผมจัดการพาดผ้าขนหนูและเสื้อผ้าไว้ที่ราว แล้วแขวนถุงน้ำเกลือไว้ตรงที่ๆเค้าทำไว้ให้ ก่อนจะไปยืนอยู่หน้ากระจก ยืนยิ้มยิงฟันขาวครบ 32 ซี่ให้ตัวเอง เฮ้อ คนอะไรทำไมหล่อจัง

 

            ผมหยิบกระเป๋าใส่อุปกรณ์อาบน้ำและทำความสะอาดร่างกายที่โรงพยาบาลเตรียมไว้ให้ขึ้นมาคุ้ยดู ข้างในมียาสีฟันหลอดน้อยๆ สบู่ก้อนเล็กๆที่ห่อซองพลาสติก แชมพูขวดเล็กๆ ผมจึงหยิบของในนั้นออกมาตั้งอยู่ที่อ่างน้ำ แกะห่อสบู่ออกมาทิ้งถังขยะข้างๆแล้ววางสบู่ก้อนน้อยไว้ที่ขอบอ่างเสี่ยงต่อการตกพื้นสุดๆ เอ ผมลืมอะไรบางอย่างนะ .... อ๋อ รู้แล้ว ผมลืมเอาแปรงสีฟันเข้ามา

 

            "พี่มาร์ค หยิบแปรงสีฟันให้แบมหน่อย" ผมเปิดประตูห้องน้ำออกไปชะโงกบอกคนข้างนอก

 

            "อยู่ไหนอ่ะ"

 

            "น่าจะอยู่ในกระเป๋าที่ม๊าเอามาให้อ่ะ พี่มาร์คลองค้นดู" พี่มาร์คลุกขึ้นไปเปิดกระเป๋าที่หม่าม๊าเอามาไว้ให้ ก่อนจะค้นๆของในกระเป๋าสักพัก แล้วพี่แกก็เจอแปรงสีฟันของผม

 

            "อันนั้นแหละพี่มาร์ค" พี่มาร์คเดินเอาแปรงสีฟันมายื่นให้ผม

 

            "อาบน้ำดีๆนะ อย่าซุ่มซ่ามล่ะ เข้าใจมั้ยแบม" ผมยื่นมือไปรับแปรงสีฟันจากพี่แกมาไว้ แต่คุณชายก็ยังไม่วายบ่นกำชับผมอีกรอบ

 

            "ค้าบบบบบบพ่อออ" ผมตอบกลับพี่มาร์คที่ยืนจ้องอยู่หน้าห้องน้ำ แล้วแลบลิ้นให้ก่อนจะปิดประตูใส่ แบร่ๆ

 

           

            ผมเดินกลับมาที่อ่างล้างมือ มือซ้ายจัดการปลดกระดุมเม็ดบนออกเพราะความอึดอัด มือขวาก็เอื้อมไปหยิบยาสีฟันทำให้ข้อศอกของผมเผลอไปโดนสบู่ที่วางพื้นอยู่ตกซะงั้น เออ เดี๋ยวค่อยเก็บละกัน

 

            ผมยืนแปรงฟันไปพลางมองกระจกไป ในหัวคิดถึงเรื่องต่างๆนาๆ คิดไปเรื่อยเปื่อยจนอยู่ๆก็คิดมาถึงเรื่องที่ผมคุยกับพี่มาร์คเมื่อตอนหัวค่ำ ...

 

 

            "พี่มาร์ค"

 

          "หืม"

 

          "ทำไมพี่มาร์คถึงดูแลแบมดีจัง พี่มาร์คคิดอะไรกับแบมป้ะเนี่ย"

 

          "ห้ะ"

 

          "ทำไมแบมถามงี้อ่ะ"

 

          "ก็พี่มาร์คดูแลแบมดีมากเลยนะรู้มั้ย จนบางทีแบมคิดว่าพี่มาร์คซะอีกที่เป็นโฮสต์ แบมเป็นเด็กแลกเปลี่ยน"

 

          "แบมแบม คิดมากน่า พี่ดูแลเพราะพี่คิดว่าแบมเป็นน้องชายของพี่อีกคนนะ ตอนอยู่ที่บ้านพี่ก็ดูแลโจอี้แบบนี้นี่แหละ ผิดกันก็ตรงดูแลแบมมากกว่า"

 

          "ดูแลแบมมากกว่า ทำไมอ่ะ"

 

          "ก็โจอี้น่ะ มันเก่ง แล้วก็เถื่อน จริงๆนะ พี่เลยไม่ค่อยห่วง แต่อย่างแบมเนี่ย เหมือนน้องสาวยังไงไม่รู้ดิ"

 

          "น้องสาว! ตลกแล้วพี่มาร์ค แบมนี่นะน้องสาว"

 

          "จริงๆนะ แบมรู้ป่าว ตอนพี่ได้เห็นแบมครั้งแรกในเมลล์ที่คุยกันน่ะ พี่นึกว่าแบมเป็นผู้หญิงซะอีก"

 

          "พี่มาร์คอ่า อะไรเนี่ย เห็นแบมเป็นผู้หญิงได้ยังไง"

 

          "ก็นั่นแหละ แต่หลังจากที่ได้คุยกับแบมพี่ก็เอ็นดูเรามากเลยรู้มั้ย พี่คิดว่าเราเป็นน้องอีกคนไปแล้ว"

 

          "...................."

 

          "เพราะแบมเป็นน้องอีกคนของพี่ พี่ก็เลยห่วงมากเลย"

 

         

 

          "พี่ถึงคอยเตือนแบมอะไรหลายๆอย่างไง ... "

 

          "............................"

 

          "มาอยู่เมืองไทยทั้งที ได้โฮสต์แบบแบมก็โคตรโชคดีอ่ะ ได้ทั้งน้องชายที่น่ารักได้ทั้งโฮสต์ที่แสนดี"

 

         

          "ก็เพราะแบบนี้ไงพี่ถึงห่วงแบมมาก"

 

          "..........................."

 

          "ไม่สิ นอกจากจะห่วงแล้ว พี่ยังหวงมากด้วย"

 

 

 

        

          ฟู่ ~

 

            เสียงน้ำไหลออกมาจากก็อกน้ำที่ถูกผมเปิด มือหยิบแปรงสีฟันไปล้างแล้วเก็บไว้ เฮ้อ ทำไมมันอึดอัดแบบนี้นะ ผมไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรเหมือนกัน คือเอาตรงๆนะครับ ผมไม่ได้คิดอะไรกับไอ้พี่มาร์คนะ เพียงแค่ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา ถึงจะแค่ไม่กี่เดือน แต่ผมกับพี่มาร์คกลับสนิทกันมากๆเลย ทีแรกผมก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกครับ เพียงแต่ช่วงหลังๆมาเนี่ย ผมรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของผมกับพี่เค้ามัน .... เออนะ คือผมรู้สึกว่าพี่มาร์คดูแลผมดี ดีมาก ดีซะจนผมแอบคิดไปไกล จริงๆผมก็รู้สึกดีนะ แต่บางทีผมก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่อ่ะครับ เฮ้ออ อะไรของผมเนี่ย ฟุ้งซ่านมาก มากซะจนผมกล้าที่จะถามพี่เค้าออกไปแบบนั้น คิดแล้วก็อยากกัดลิ้นตัวเองตาย ไปเอาความหน้าด้านมาจากไหนวะกันต์พิมุกต์ เป็นไงล่ะ พี่เค้าตอบแบบนั้นกลับมา เงิบเลยมั้ย

 

            ผมก้มลงล้างหน้าเพื่อหวังให้สายน้ำเย็นช่วยกลบความวุ่นวายใจของตัวเอง เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะยิ้มและถอนหายใจให้ตัวเอง

 

 

            จริงๆตอนที่พี่เค้าตอบมาว่าผมเป็นแค่น้องชายอ่ะ ใจหนึ่งมันก็โล่งอกนะ แต่อีกใจหนึ่งก็เฟลแปลกๆ

 

            ผมนี่มันคนยังไงกันนะ ._.

 

 

            "แบมแบม ทำอะไรอยู่ ทำไมเงียบจัง" เสียงของพี่มาร์คดังขึ้นมาจากนอกห้องทำให้ผมหลุดออกจากห้วงความคิดขี้มโนของตัวเองทันที

 

 

            "อ๋อ ล้างหน้าอยู่ครับพี่มาร์ค" ผมหมุนตัวออกจากอ่างล้างหน้าเพื่อจะเดินไปยังราวที่แขวนผ้าเช็ดตัวไว้ แต่ทันใดนั้นเอง เท้าน้อยของผมก็เหยียบไปบนสบู่ที่ผมทำตกไว้เต็มๆ ผลต่อจากนั้นคือ .....

 

 

            "เอ้ยยย"

 

 

            โครม!

 

           

            "อ โอ๊ย ..."

 

 

            "แบมแบม!" สบู่ก้อนน้อยที่ผมเผลอเหยียบทำให้ผมลื่นไปแบบไม่ทันตั้งตัว ทั้งๆที่พยายามคว้าขอบอ่างล้างมือยึดไว้แล้วนะ แต่สุดท้ายก็เหมือนคว้าน้ำเหลวอ่ะครับ ของที่ผมคว้าไว้ตกลงพื้นดังลั่น ตอนนี้ผมล้มลงมาหัวฟาดผนังด้วย เอาดิ โอ้พระเจ้า มึนหัวมาก

 

            "แบมแบม! แบมแบม! แบม เป็นอะไร เปิดประตูดิ้ เกิดอะไรขึ้นน่ะ แบม!!" เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากผู้ชายด้านนอกรัวจนผมกลัวประตูจะหลุดออกมา ผมจึงต้องฝืนใจค่อยๆเอื้อมมือไปบิดลูกบิด ดีที่ห้องน้ำมันเล็ก ทำให้ประตูอยู่ไม่ห่างจากผมนัก พอบิดลูกบิดได้ ผมก็ปล่อยตัวเองนอนแผ่ราบหมดสภาพกับพื้นห้องน้ำทันที อ่ะฮือ เจ็บหัว T0T

 

 

            "เห้ย! แบม เป็นอะไรมั้ย" พี่มาร์คเปิดประตูเข้ามาเจอผมนอนหมดสภาพอยู่ที่พื้นก็รีบเข้ามาพยุงผมขึ้นทันที พี่มาร์คเขย่าผมซะจนไอ้ที่มึนอยู่แล้วยิ่งมึนเข้าไปใหญ่ เอ่อ หยุดเขย่าผมสักทีพี่มาร์คคคคค

 

 

            "แบมเป็นอะไร แบมได้ยินพี่มั้ย แบม!" มือใหญ่ยกขึ้นมาตบที่แก้มผมเบาๆ ผมจึงต้องลืมตาขึ้นมามองคุณชาย

 

 

            "โอ๊ยพี่มาร์ค แบมโอเค แบมไม่ได้เป็นอะไร"

 

 

            "แล้วหลับตานอนนิ่งแบบนี้ พี่ก็ตกใจนึกว่าเป็นอะไรน่ะสิ"

 

 

            "แบมขอโทษๆ แบมมึนหัวอ่ะ สมองก็เลยยังไม่ประมวลผล เจ็บอ่ะพี่มาร์คคคค" เอาอีกแล้วครับ ไอ้นิสัยขี้อ้อนของผมมันกลับมาอีกแล้ว มันกลับมาอีกแล้ว!!!~

 

 

            "ไหนลุกขึ้นมานั่งดีๆก่อน เดี๋ยวพี่ดูให้"

 

           

            พี่มาร์คฉุดให้ผมลุกขึ้นนั่งดีๆ แรงของพี่แกแค่กระชากผมเบาๆตอนนี้ผมก็แทบจะปลิวหวือขึ้นมาละครับ แต่นี่อะไรกัน พี่มาร์คเล่นฉุดผมขึ้นมาซะเต็มแรง แรงซะจนผมปลิวเข้าไปกระแทกกับแผ่นอกกว้าง แรงซะจนผมไม่ทันได้ตั้งตัวจนกระเด็นไปชนพี่มาร์คเสียหลักเซไปนั่งลงบนชักโครกสวยงาม

 

 

            "อ๊ะ!"

 

            และที่สำคัญ พี่มาร์คลงไปนั่งคนเดียวไม่พอ มือใหญ่ยังคว้าผมลอยไปนั่งบนตักคุณชายอีกด้วย และสิ่งที่น่ากรี๊ดไปมากกว่านั้นก็คือ!!

 

 

            ปากนุ่มนิ่มของผมมันไปสัมผัสกับแก้มคุณชายมาร์คต้วนเต็มๆเลยครับ!!

 

            ผมหอมแก้มพี่มาร์คคคคคคคคคคคคคคคคคคคค!!

 

 

            !!!

 

 

            HJU*I^%EW{}+_YHIOP: N F&^UI)(P(*N&^*+

 

           

            อยากระเหยกลายเป็นไอแล้วหายไปตามสายลมเดี๋ยวนี้เลยครับ

 

 

 

            "เห้ย!" ผมรีบเด้งตัวออกจากใบหน้าหล่อนั้นทันที พี่มาร์คมองหน้าผมเหวอๆแล้วทั้งห้อง(น้ำ)ก็ตกอยู่ในความเงียบ ...

 

 

            นี่มันวันอะไรของแบมครับม๊า T0T

 

 

            เข้าโรงบาล เจอพี่มาร์คพรากซิงแก้มต่อหน้าแม่และน้องสาว ตกเย็นมาเจอแบบนี้อีก เอ้อออ เอาเล้ยยยย จะเจออะไรน่าอายกว่านี้มั้ย จัดมาเล้ยยยยยยยยยยยยย

 

 

            ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบโดยที่ผมก็ยังนั่งอยู่บนตักไอ้พี่มาร์คอยู่ ใบหน้าหล่อจ้องมองผมค้างอยู่อย่างนั้นซะจนผมต้องแอบลอบกลืนน้ำลาย แง้ พี่มาร์คจะโกรธมั้ยเนี่ย

 

            .............................

 

            .............................

 

            ..............................

 

            .

            .

            .

            .

            .

 

 

            "นี่หลอกแตะอั๋งพี่เหรอห้ะ" อยู่ๆบรรยากาศอึดอัดระหว่างเราสองคนก็ถูกพี่มาร์คทำลายลง คนตัวสูงที่ยังคงจับข้อมือผมไว้อยู่ค่อยๆหรี่ตาลงมองอย่างจับผิดผม รอยยิ้มบางปรากฎขึ้นที่มุมปากก่อนจะยื่นหน้าเค้ามาใกล้ผมมากขึ้นๆ ทำเอาผมต้องเบี่ยงตัวออกห่างอย่างรวดเร็ว

 

 

            "อะไรนะ พี่มาร์คนั่นแหละผิด เล่นดึงแบมแรงขนาดนั้น แบมไม่ผิดนะ"

 

 

            "แต่แบมก็ยังตามมานั่งบนตักพี่"

 

 

            "ตามมาอะไรเล่า! เนี่ย พี่มาร์คจับข้อมือแบมไว้อยู่นี่อ่ะ เห็นมั้ย!" ผมยกข้อมือผมที่ถูกพี่มาร์คจับไว้อยู่ชูต่อหน้าพี่มาร์ค เสียงหัวเราะน้อยๆดังออกมาจากคนตรงหน้า

 

            "มานั่งไม่พอ แบมยังแอบหอมแก้มพี่ด้วย แหนะๆ คิดอะไรกับพี่รึเปล่า" พี่มาร์คพูดทีเล่นทีจริง แต่ผมกลับรู้สึกสะตั้นขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

 

 

            คิดอะไรเล่า ใครจะไปคิดอะไรกับ 'พี่ชาย' วะ

 

 

 

            "พี่มาร์ค! พอเลย แบมไม่ผิดนะ อย่ามั่ว ปล่อยแบมได้แล้ว!"

 

 

            "เดี๋ยว! แอบหอมแก้มพี่แล้วจะหนีความผิดงั้นเหรอ"

 

           

            "นี่พี่มาร์ค บอกว่าไม่ได้แอบหอมแก้มพี่ไง มันเป็นอุบัติเหตุ พี่เข้าใจมั้ยเนี่ย"

 

 

            "ไม่เข้าใจ" อื้อหือ ผีอะไรเข้าสิงฮะ ทำไมวันนี้ไอ้พี่มาร์คหน้ามึนมาก

 

 

            "พี่มาร์คปล่อยยยยยย ไม่เล่นแล้วววววววววว" ผมพยายามจะลุกขึ้นจากตักของมาร์คต้วน แต่พี่แกก็รั้งผมไว้แน่นเชียว

 

 

            "โทษฐานที่หลอกแต๊ะอั๋งแก้มพี่ มาให้พี่หอมแก้มกลับคืนเดี๋ยวนี้นะ!"

 

 

            ชิบหาย!! ไอ้พี่มาร์คเวอร์ชั่นหื่นมาอีกแล้วววววววววววววว

 

 

            "เห้ย!! ไม่เอา พี่มาร์ค ไม่เอาไม่เล่นนนนนนนน"

 

 

            ขอร้องเหอะพี่มาร์ค เล่นแบบนี้ทีไรแบมใจไม่ดีทุกครั้งเลย ;______;

 

 

            ผมพยายามดิ้นหลบไอ้พี่มาร์คเวอร์ชั่นเฒ่าหัวงูแบบสู้ตายถวายชีวิต คือผมรู้ครับว่าพี่เค้าจะแกล้ง แต่แกล้งทุกครั้งก็ทำเอาผมสติหลุดทุกครั้งเลย รอบนี้ไม่เอาแล้ว

 

 

            ผมดิ้นๆๆๆอยู่บนตักพี่มาร์คจนในที่สุดก็หลุดออกมาได้แบบไม่ทันตั้งตัว และเพราะไม่ทันตั้งตัวนี่แหละ ทำให้ทันทีที่หลุดออกมาได้ ผมเซหงายหลัง ลื่นลงไปนั่งอยู่ที่พื้นห้องน้ำอีกรอบทันที ดีที่รอบนี้หัวไม่โขกกับอะไร

 

 

            "เห้ย! แบม"

 

 

            "โอ๊ยยยย"

 

 

 

 

 

            หม่าม๊า! นี่มันวันซวยของแบมใช่มั้ยครับ TT


 

-------------------------------- 20 % --------------------------------


 

            Mark's Part

 

 

            "โอ๊ยยยย" ผมใจหายไปเลยเมื่อเห็นน้องปลิวไปนั่งแหมะอยู่กับพื้น ดีที่แบมแบมพยายามทรงตัวไว้ทำให้หัวไม่ฟาดกับพนัง พอตั้งสติได้ผมก็รีบลุกขึ้นไปหาน้องทันที

 

 

            "เห้ยแบม พี่ขอโทษๆ เจ็บตรงไหนมั้ยเนี่ย" แบมแบมนั่งอยู่ที่พื้นในลักษณะยืดขาออกไปมือยันไว้กับพื้น หน้าหวานเหยเกเนื่องจากความเจ็บปวด นิ้วเรียวยกขึ้นมาชี้ไปยังเท้าพร้อมกับบอกผมด้วยเสียงอึนๆ

 

 

            "พี่มาร์ค แบมเจ็บตรงเท้าอ่ะ เจ็บมากเลยอ่ะ" น้องชี้ไปที่เท้าที่มีผ้าพันแผลพันไว้ เมื่อผมลากสายตาตามทิศทางของนิ้วที่ชี้ไปก็พบว่าผ้าพันแผลสีขาวมีของเหลวสีแดงไหลซึมออกมา

 

 

            "เห้ยเลือดไหล แบมไปทำแผลดีกว่า" ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาใส่ผมทันทีเลยครับ ไม่น่าแกล้งน้องแบบนั้นเลยมาร์คต้วน ถ้าผมไม่แกล้งน้อง น้องก็คงไม่ตกใจดิ้นจนต้องเจ็บอีกรอบแบบนี้หรอก มาร์คต้วน นายนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ!

 

           

            ผมจับมือน้องให้ลุกขึ้นยืนแต่ทว่าแบมแบมกลับทำหน้าเหยเกมากกว่าเดิม น้องทรุดตัวลงนั่งที่พื้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผม

 

 

            "พี่มาร์คแบมเจ็บมากอ่ะ" น้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ทำเอาผมรู้สึกผิดขึ้นไปคูณสิบ แบมแบมเริ่มดิ้นไปมาแล้วกำมือแน่น ปากเริ่มเบะแล้วในที่สุดน้ำตาก็หยดออกมา

 

 

            "แบมอย่าร้องไห้สิ พี่ขอโทษ"

 

 

            "มันเจ็บอ่ะพี่มาร์ค ไม่ไหวแล้ว"

 

 

            "พี่ต้องพาแบมไปทำแผล มะ หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้เลย" ในที่สุดผมก็ตัดสินใจเข้าช้อนตัวเล็กของแบมแบมขึ้นมาไว้กับอก แบมแบมหน้าเหวอแปบนึงก่อนจะกลั้นน้ำตาให้มันหยุดไหล ผมอุ้มน้องออกมาจากห้องน้ำ ส่วนถุงน้ำเกลือหลุดไปกองอยู่ที่พื้นตอนไหนก็ไม่รู้ ผมรู้แค่ว่าตอนนี้ขอพาน้องไปทำแผลก่อนนะครับ

 

 

 

---------------------------------------------

 

 

            "เสร็จแล้วครับ คราวหลังก็อย่าเล่นซนกันอีกนะ คนไข้ต้องระวังหน่อย แล้วคราวนี้แผลมันค่อนข้างช้ำ แต่ไม่เป็นอะไรมากแล้ว ถ้าให้ดีหมอว่าควรงดเดินสัก 2-3 วันนะครับ"

 

 

            เสียงของคุณหมอประจำห้องฉุกเฉินที่เป็นคนทำแผลให้บ่นกับผมและน้องที่นั่งอยู่บนเตียง แบมแบมกำลังจ้องไปที่แผลที่คุณหมอเพิ่งพันแผลให้ใหม่ ชายวัยกลางคนชุดขาวเก็บอุปกรณ์ทำแผลลงบนถาดแสตนเลสสีเงินก่อนจะหันมาบอกผมอีกทีด้วยภาษาอังกฤษ โชคดีไปอีกอย่างที่คุณหมอพูดภาษาอังกฤษได้ ไม่อย่างนั้นผมแย่แน่เลยครับ

 

 

            "ส่วนน้ำเกลือที่หลุดไปเนี่ย เดี๋ยวกลับห้องไปจะมีพยาบาลไปเปลี่ยนให้ใหม่นะครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หมอขอตัวก่อน"

 

 

            "ขอบคุณครับ" คุณหมอยิ้มให้ผมกับแบมแบมก่อนจะเดินออกไป เมื่ออยู่สองคนแล้วผมจึงหันมาหาน้องที่นั่งหน้าซีดอยู่บนเตียงทันที

 

 

            "ยังเจ็บอยู่มั้ยแบม"

 

 

            "นิดหน่อยอ่ะพี่มาร์ค

 

 

            "พี่ขอโทษนะ" ผมทำหน้ายู่ปากจู๋ให้คนบนเตียงเป็นการไถ่โทษ แบมแบมมองหน้าผมก่อนจะหัวเราะออกมา สีหน้าและแววตาสดใสขึ้นมาทันที

 

 

            "555555 ไม่เป็นไรหรอกพี่มาร์ค อย่าคิดมากเลย"

 

 

            "จริงนะ"

 

 

            "อื้อ แบมก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วนี่ไง พี่มาร์คอย่าคิดมากเลย"

 

 

            "โล่งอกไปที ขอบคุณนะครับ" ไอ้ตัวเล็กยิ้มให้ผมจนตาหยีทำเอาผมอยากจะเอื้อมมือไปทำอะไรสักอย่างกับใบหน้าน่ารักๆนั้นสักที ทำไมแบมแบมชอบทำตัวให้คนอื่นเอ็นดูด้วยครับ

 

 

            "ถ้าอย่างนั้นก็กลับห้องกันเถอะ" ผมเข้าไปช้อนร่างบางของน้องขึ้นมาแนบกับอกอีกครั้ง แบมแบมผวากอดคอผมทันที ตากลมโตตวัดมองค้อนก่อนที่กำปั้นน้อยๆจะทุบเข้าที่อกผมดังปั๊ก

 

 

            "ตีพี่ทำไมเนี่ย"

 

 

            "พอเลยพี่มาร์ค ปล่อยแบมลงเดินเองได้แล้ว" น้องทำตาโตแล้วตีไหล่ผม

 

 

            "พี่จะปล่อยได้ไง ไม่ได้ยินหรือไง เมื่อกี้คุณหมอเพิ่งบอกว่าให้แบมงดเดิน 2-3 วัน"

 

 

            "แต่แบมเดินเองได้พี่มาร์ค ปล่อยเถอะ"

 

 

            "ไม่ปล่อยครับ"

 

 

            "ปล่อย!"

 

 

            "ไม่"

 

 

            "ปล่อย"

 

 

            "ม่ายยยย"

 

 

            "ถ้าพี่มาร์คไม่ปล่อยแบมจะดิ้นๆแล้วก็แหกปากร้องตะโกนให้ลั่นเลยนะ!" แบมแบมจ้องมองผมแบบไม่ลดละ ส่วนผมก็เหนื่อยใจกับท่าทางเอาแต่ใจแต่ทำอะไรไม่ได้ของคนในอ้อมแขน

 

 

            "ถ้ากล้าก็ลองดูสิ" น้องยู่หน้าคิ้วชนกันก่อนจะเริ่มดิ้น

 

 

            "พี่มาร์คพูดแล้วนะ! ช่วย ...."

 

            "แต่ระวังโดนพี่จูบแล้วกัน"

 

 

            !!!

 

 

            คำพูดเรียบนิ่งและสีหน้าจริงจังของผมทำให้แบมแบมเงียบไปทันที ไอ้ตัวเล็กเบิกตากว้างรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้ใส่ผม แก้มนิ่มที่ผมเคยสัมผัสมาหลายรอบขึ้นสีแดงระเรื่อและแดงขึ้นเรื่อยๆ แบมแบมอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตที่จ้องมายังผมกระพริบถี่ๆ

 

 

            หึ ให้รู้ซะบ้างว่าอย่าดื้อกับพี่

 

 

            "อย่าดื้อกับพี่มาร์คนะครับ" ผมแกล้งตีหน้าขรึม พูดเสียงเรียบนิ่ง ทำให้แบมแบมหยุดดิ้นและเงียบไปเลย ไม่ได้หรอกครับ ที่ผมต้องทำแบบนี้ก็เพราะแบมแบมน่ะดื้อ! ขืนผมปล่อยให้ไอ้ตัวเล็กเดินเองมีหวังเดือนนี้ก็คงยังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลแน่นอน

 

 

            "ที่พี่ต้องอุ้มแบมไว้แบบนี้ก็เพราะเรายังเจ็บอยู่ พี่ไม่ได้แกล้ง แล้วก็ไม่ต้องมาพูดด้วยว่าแบมเดินเองได้แล้ว อย่าดื้อ อย่าขัดขืน อย่าฝืน เจ็บก็บอกว่าตัวเองเจ็บ ให้พี่ได้ดูแลเราก่อน หายดีจริงๆเมื่อไหร่พี่จะปล่อยเราให้เดินจนหนำใจเลย โอเคมั้ยครับ" แบมแบมทำหน้างอและยิงฟันใส่ผมแบบคนทำอะไรไม่ได้ ไอ้ตัวเล็กยอมสงบนิ่งให้ผมอุ้มดีๆ

 

 

 

----------------------------------------------------------

 

 

 

 

Bambam's Part

 

 

 

            "แต่ระวังโดนพี่จูบแล้วกัน"

 

 

          กล้าพูดได้ไง!

 

            ไอ้พี่มาร์คกล้าพูดได้ไงเนี่ย ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือไงนะ

 

 

            ตอนนี้ผมกำลังนั่งเงียบอยู่บนเตียงคนไข้ครับ หลังจากกลับเข้ามาในห้องพี่มาร์คก็ลงมือเช็ดตัวให้ผม พี่แกไม่ยอมให้ผมไปอาบน้ำแล้วครับ โธ่ ตอนนี้คุณชายกำลังนั่งเล่นไอโฟนสบายใจอยู่ที่โซฟา หน้าตาดูไม่เดือดร้อนอะไรสักนิด ต่างกับผมที่แทบจะเป็นบ้ากับคำพูดที่พี่แกพูดออกมา นี่ถ้าไม่เกรงใจผมว่าจะทึ้งหัวตัวเองแล้วตีลังกาสามร้อยตลบแล้วไปกรี๊ดสลบที่ทุ่งหญ้าอันเคว้งคว้างแล้วนะ ทำไมกล้าพูดดดดดด

 

 

            "แต่ระวังโดนพี่จูบแล้วกัน"

 

          "แต่ระวังโดนพี่จูบแล้วกัน"

 

          "แต่ระวังโดนพี่จูบแล้วกัน"

 

         

 

            ในหัวตอนนี้มีแต่เสียงพี่มาร์คตามหลอกหลอนจนผมจะเป็นบ้าตาย ผมเหลือบมองไปยังมุมห้อง พี่มาร์คก็ยังนั่งสบายใจอยู่นั่นเอง นี่ไม่รู้สึกอะไรจริงๆเหรอฮะ!

 

 

            ก็อกๆๆ

 

            ผมละสายตาจากพี่มาร์คเมื่อเสียงประตูหน้าห้องดังขึ้นขัดจังหวะ ไม่นานบานประตูขาวก็แง้มออก มีหัวมนุษย์โผล่มาทักทาย (บรรยายซะน่ากลัว - -)

 

 

            "แบมแบม/แบม!"

 

 

            "เห้ยไอ้ยูค! ไอ้มิ้น!"

 

           

            เป็นไอ้ยูคกับไอ้มิ้นสองเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดของผมนั่นเองที่โผล่มาทักทาย มันสองตัววิ่งเข้ามาในห้องก่อนที่ไอ้ยูคที่จะกระโดดกอดผมซะเต็มแรงแบบไม่เช็คไซส์ของผมกับมันเลยสักนิด ไอ้มิ้นเดินตามมาหยุดข้างเตียง ถัดจากนั้นผมก็เห็นหม่าม๊าและยัยบี้เดินตามเข้ามาเป็นคู่สุดท้าย

 

 

            "ทำไมไม่บอกกูเนี่ยว่าเป็นอะไร ห้ะ!" พอปล่อยผมออกจากอ้อมกอดไอ้ยูคก็บ่นผมทันที โอ้วว สวัสดีครับพ่อคนที่สาม (รองจากพี่มาร์ค)

 

 

            "กูขอโทษ มันปุบปับอ่ะ ตั้งตัวไม่ทัน"

 

 

            "อย่างน้อยก็ควรโทรบอกกูบ้าง นี่อะไร อยู่ๆก็หายไป ถ้าเกิดกูกับไอ้มิ้นไม่เจอน้องเบบี้ที่เรียนพิเศษพวกกูจะรู้มั้ยฮะ!" ไอ้ยูคใช้นิ้วจิ้มไปที่หน้าผากผมซะเต็มแรง

 

 

            "โอ๊ยยย มึงอย่ารุนแรงกับกูดิ้ เบาๆหน่อย แรงยังกะแรงควาย จิ้มมาได้" ผมยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเองป่อยๆ ไอ้ยูคมันก็เลยถอนหายใจแล้วสะบัดหน้าหนี

 

 

            "คุณแฟน ไปทำอะไรไอ้แบมมันแบบนั้นวะ มันไม่สบายอยู่นะ" ไอ้มิ้นเมื่อเห็นไอ้ยูคกระทำชำเราผมมันจึงเอื้อมมือไปตีที่ไหล่ไอ้ยูคเสียงดังเพียะ ไอ้ยูคนี่สะดุ้งซะผมเกือบสะดุ้งตาม ตลกอ่ะ เหนือยูคยังมีมิ้น

 

 

            ว่าแต่ว่าเมื่อกี้มันเรียกกันว่าอะไรนะ ?

 

 

            คุณแฟน งั้นเหรอ ??

 

 

            "5555555555555555555555555555555555555555" แล้วผมก็หลุดขำออกมาเสียเต็มที่จนพี่มาร์คยังหันมามอง ไอ้ยูคกับไอ้มิ้นมองหน้ากันแบบงงว่าทำไมอยู่ๆผมก็หัวเราะออกมา

 

 

            "ไอ้แบม หัวเราะทำไม"

 

 

            "นี่พวกมึงเรียกกันว่าคุณแฟนจริงๆเหรอวะ นี่พวกมึงเอาจริงเหรอ" เมื่อได้ยินแบบนั้นทั้งไอ้ยูคและไอ้มิ้นก็หน้าอึ้งไปตามๆกัน แหนะๆ ผมแอบเห็นไอ้ยูคหน้าแดงแปลกๆด้วย

 

 

            "อ ... เออดิ! ก็มันเป็นกฎไง ฉันไม่อยากแพ้ไอ้ยูคหรอกนะ" ไอ้มิ้นพูดสวนผมขึ้นมาทันที ไอ้ยูคมันเลยพยักหน้ารัวๆอย่างช่วยยืนยันคำพูดไอ้มิ้นอีกแรง

 

 

            "เอ้ออออ กูก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย อย่าร้อนตัวดิ"

 

 

            "ใครร้อนตัว!"

 

 

            "พวกมึงสองคนเลยครับ ระวังนะ เล่นกันแบบนี้น่ะ สุดท้ายจะได้กันจริงๆ"

 

 

            "หยุดพูดเลยครับคุณเพื่อน ดูปากกูนะ เป็นแฟนไอ้มิ้น กูยอมเป็นเมียครูผัก" ไอ้ยูคชี้นิ้วใส่หน้าตัวเองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแบบสุดๆ ส่วนไอ้มิ้นเมื่อได้ยินไอ้ยูคพูดดูถูกแบบนั้น สงครามสองคนก็เริ่มขึ้นมาอีกรอบ

 

 

            "อะไรนะคุณแฟน! นี่พูดแบบนี้ ต่อยกันมั้ย" ไอ้มิ้นชี้หน้าไอ้ยูคก่อนจะถกแขนเสื้อนักเรียนขึ้นมา โอ้โหว นี่หรือคือผู้หญิง ผมล่ะยอมใจ

 

 

            "นี่ๆ ให้มันน้อยๆหน่อยคุณแฟน คุณแฟนเป็นผู้หญิงนะ มาทำแบบนี้ได้ไง"

 

 

            "ก็คุณแฟนพูดได้น่ารักมากเลยค่ะ คุณแฟนก็จำเราไว้นะ ให้เป็นแฟนคุณแฟน เรายอมเป็นแฟนไอ้แบมยังดีซะกว่า"

 

 

            "เห้ย เกี่ยวอะไรกับกู" เอ้า ทำไมอยู่ๆผมก็ถูกลากเข้าไปเกี่ยวครับ

 

 

            "หยุดเลยนะ เป็นแฟนไอ้แบมเนี่ยนะ เป็นแฟนเราเหอะ ไอ้แบมมันมีสามีแล้ว นู้นสามีมันนั่งเล่นไอโฟนอยู่โน้น"

 

 

            "พ่อมึง! เดี๋ยวกูถีบ สามีอะไร!" ขออนุญาตหยาบคายครับ ไอ้ยูคไอ้บ้า! พูดอะไรแบบนั้น ม๊าก็ยังอยู่ตรงนี้นะโว้ยยยยย

 

 

            "แต่เป็นแฟนไอ้แบมก็ดีกว่าคุณแฟนตั้งเยอะ"

 
 

            "นี่คุณแฟน เป็นแฟนไอ้แบมจะไปสนุกอะไร มาเป็นแฟนเรานี่ หล่อ ใจดี น่ารัก สปอร์ต ดูแลดี จำวันสำคัญได้ บ้านมีกิจการ ตีกลองเป็น"

 

 

            "เดี๋ยวๆๆๆๆ เดี๋ยวนะพวกมึง คือ มาจีบอะไรกันต่อหน้ากูครับ" ผมใช้มือแยกมันสองคนออกจากกัน พอผมพูดออกไปแบบนั้น ทั้งไอ้ยูคและไอ้มิ้นก็หยุดพูดพร้อมกับแบบไม่ได้นัดหมาย

 

 

            "แหนะๆ ถ้าคิดจะมาจีบกันตรงนี้นี่ ช่วยเกรงใจกูด้วยครับ"

 

 

            "ไอ้แบม! ฉันไม่พูดกับแกละ" ไอ้มิ้นเอื้อมมือมาหยิกผมก่อนจะเดินหนีไปหาหม่าม๊าที่นั่งปอกแอปเปิ้ลอยู่ที่โซฟาข้างๆพี่มาร์ค

 

 

            "แหนะๆ เขินเหรอครับคุณแฟน คุณแฟน คุณแฟน" ผมหันไปล้อไอ้มิ้นที่เดินไปนั่งข้างหม่าม๊า

 

 

            "หม่าม๊าดูลูกชายหม่าม๊าสิ ล้อมิ้นอยู่ได้" เมื่อทำอะไรผมไม่ได้ ไอ้มิ้นมันก็หันไปฟ้องหม่าม๊าที่นั่งยิ้มฟังอยู่ทันที หม่าม๊าเงยหน้าจากแอปเปิ้ลมองผม

 

 

            "แบมก็หยุดล้อเพื่อนได้แล้ว ดูสิหน้าจะแดงกว่าแอปเปิ้ลแล้วเนี่ย"

 

 

            "หม่าม๊าอ่า!"

 

 

            "555555555555555555555555555555555555" ผมเอามือกุมที่ท้องแล้วลงไปนอนหัวเราะอย่างซะใจ ไอ้ยูคมันก็เลยหยิบหมอนเข้ามาตีผมซะมันส์

 

 

            ก็อกๆๆ

 

 

            กิจกรรมทั้งหลายที่ทุกคนในห้องกำลังทำอยู่หยุดชะงักไปอีกครั้ง ผมมองไปที่ประตูแล้วก็พบว่ามีผู้มาเยือนคนใหม่กำลังก้าวเข้ามาพร้อมกระเช้าเยี่ยมไข้ คนๆนั้นก็คือ

 

 

            "พี่คุณณณณณ!!" ผู้มาเยือนคนใหม่นั่นก็คือพี่คุณนั่นเอง พี่คุณปิดประตูก่อนจะเดินมาหาผมที่เตียง มือใหญ่ถือกระเช้าไปวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียง

 

 

            "คุณแม่สวัสดีครับ" พี่คุณหันไปไหว้หม่าม๊าที่นั่งยิ้มให้ ก่อนจะหันมาหาผม

 

 

            "พี่คุณสวัสดีครับ / พี่คุณสวัสดีค่า" ไอ้มิ้นและไอ้ยูคทักทายพี่คุณขึ้นมาแบบพร้อมเพรียงกันแบบไม่ได้นัดหมาย แล้วพวกมันก็หันไปค้อนกันเอง 55555555555

 

 

            "พี่คุณรู้ได้ไงเนี่ยว่าแบมอยู่โรงบาล"

 

 

            "อ๋อ ก็เจ้าป ..."

 

 

            แอ๊ดด ~

 

 

            "กูบอกเองแหละ" พี่คุณยังไม่ทันพูดจบก็มีเสียงใหม่ดังแทรกขึ้นมา ชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันกับผมสองคนก้าวเข้ามาใหม่ ทำให้ห้องๆนี้เริ่มอึดอัดขึ้นทันที นี่มันวันรวมญาติน้องแบมเหรอครับ ถ้าจะแห่มาเยี่ยมผมกันขนาดนี้

 

 

            "อ้าว ไอ้ปลื้ม ไอ้เตนล์" ผู้มาเยือนคนใหม่สองคนนามว่าไอ้ปลื้มกับไอ้เตนล์เข้ามายืนระริกระรี้ข้างๆพี่คุณ

 
 

            "เห้! แบมแบม!" ไอ้เตนล์เมื่อเข้ามาก็ทักทายผมแบบโอเวอร์ทันที

 

 

            "กูบอกพี่คุณเองแหละ ส่วนไอ้เตนล์เนี่ย มันขอมาเยี่ยมด้วย เผือกกกกกกก" ไอ้ปลื้มหันไปด่าไอ้เตนล์ที่ยืนหน้าเสล่ออยู่ข้างๆ อ๋อผมลืมบอกไปครับ ไอ้ปลื้มกับไอ้เตนล์เนี่ยมันอยู่ห้องเดียวกัน ก็ห้องเดียวกับละอองดาวเค้านั่นแหละ ...

 

 

            อื้อ นั่นแหละครับ ....

 

 

            "วันนี้ปลื้มไปช่วยงานที่สภาก็เลยเล่าเรื่องให้พี่ฟังน่ะ ว่าแต่แบมเถอะ ไปทำอีท่าไหน ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้" ผมยิ้มแหยๆให้พี่คุณ ก่อนะจะสะดุ้งเพราะอยู่ดีๆพี่มาร์คก็ลุกจากโซฟาเดินมาหยุดอยู่ข้างๆเตียงแล้วยกมือจับไหล่ผมไว้ ผมหันไปมองพี่มาร์คแบบงงๆ ก่อนจะเห็นว่าพี่มาร์คยืนมองไอ้เตนล์โดยที่ไอ้เตนล์ไม่รู้ตัว แต่พอพี่แกรู้สึกตัวว่าผมหันมามอง พี่มาร์คก็ละสายตาจากไอ้เตนล์มามองผมแล้วเลิกคิ้วเชิงถาม ผมไม่ได้ต้องการอะไรก็เลยหันกลับมาตอบคำถามพี่คุณ

 

 

            "เรื่องมันยาวอ่ะพี่คุณ มันเกิดแบบปุบปับมาก รู้ตัวอีกทีแบมก็มาอยู่โรงบาลแล้วเนี่ยครับ"

 

 

            "เรื่องของเรื่องก็คือไอ้แบมมันอยากเป็นฮีโร่ครับพี่คุณ คืองี้ ลูกหมามันน่ะวิ่งไปกลางถนนจะถูกรถชน ไอ้แบมมันก็เลยวิ่งเข้าไปช่วยเกือบถูกรถชน ดีนะที่รถเค้าหักหลบได้" ไอ้ปลื้มอธิบายพี่คุณแบบหมดเปลือก อธิบายแบบแจ่มแจ้งเลยฮะ

 
 

             "แหม่ พูดขนาดนี้ไม่บอกไปเลยหล่ะว่ามึงก็เลยตกใจทำซาลาเปาหลุดมือเพราะวิ่งมาช่วยกูน่ะฮะ"

 

 

            "แบมแบม จริงมั้ยเนี่ย ทีหลังอย่าทำแบบนี้นะลูก น่าตีจริงๆ" อยู่ๆหม่าม๊าก็พูดแหวกพวกเราขึ้นมาจนทำเอาผมหน้าเจื่อนไปทันที

 

 

            "ครับ ขอโทษครับม๊า" ผมหันไปกระพริบตาปริบๆให้หม่าม๊า ก่อนจะหันมาตีไอ้ปลื้มแล้วชี้หน้าคาดโทษ โทษฐานบังอาจเล่าเรื่องให้ม๊าฟัง

 

 

            "ทีหลังก็อย่าทำแบบนี้แล้วกัน" พี่คุณยิ้มให้ผมก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้หัว

 

 

            "ครับ"

 

 

            "ว่าแต่แบมออกจากโรงพยาบาลวันไหน"

 

 

            "ก็น่าจะเป็นพรุ่งนี้อ่ะครับ มีอะไรหรือเปล่าครับพี่คุณ"

 

 

            "คือยังงี้ พอดีอีกสองอาทิตย์ข้างหน้าที่โรงเรียนจะจัดงานต้อนรับคณะกรรมการสถานศึกษา ครูผักฝากพี่มาบอกแบมว่า ในงาน โรงเรียนอยากให้มีงานโชว์ทักษะนักเรียนด้วย ครูเค้าเลยจะให้แบมกับมาร์คเนี่ย ทำโชว์อะไรก็ได้ออกมา"

 

 

            "ฮะ อะไรนะครับ แบมกับพี่มาร์คเนี่ยนะ"

 

 

            "อื้อ ช่าย งานนี้ทางโรงเรียนเค้าให้นักเรียนแลกเปลี่ยนทุกคนช่วย เดี๋ยวรายละเอียดรอไปคุยกับครูผักอีกทีละกันนะแบม"

 

 

            "อะ ... ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ"

 

 

            "โอเค นี่ก็เริ่มดึกแล้ว ไว้ไงพี่กลับก่อนแล้วกัน แบมจะได้พักผ่อน หายไวๆนะแบม" พี่คุณพูดกับผมแล้วหันไปมองไอ้สองตัวที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

 

            "เออ งั้นพวกกูก็ว่าจะกลับเหมือนกัน เดี๋ยวต้องแวะไปส่งไอ้มิ้นที่บ้านด้วย" แล้วไอ้ยูคก็ลุกขึ้นจากเตียงบอกลาผมเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน

 

 

            "ฮั่นแหน่ มีไปส่งบ้านกันด้วย แหนะๆ เออๆกูเข้าใจ แฟนใครใครก็ห่วงอ่ะเนอะยูคเนอะ" ผมก็ยังไม่วายล้อไอ้สองคนนี้แบบชงแรงอีกรอบ ผมถือคติชงบ่อยๆอีกหน่อยก็แฟนอ่ะครับ

 

 

            "เดียะๆ" ไอ้ยูคชี้หน้าผมแล้วมองแรง 5555555

 

 

            "พวกมึงสองคนก็กลับบ้านได้แล้ว การบงการบ้านไม่มีหรือไง" ผมหันมาหาไอ้สองตัวที่ยืนอยู่ข้างๆพี่คุณ ไอ้ปลื้มทำหน้าตุ๊ดใส่ผมทันที

 

 

            "โห่ววว มึงอ่า กี่รอบๆก็ไล่กูกลับบ้านตลอด ใช่ซี่ กูมันไม่สำคัญนิ ช่วยชีวิตมึงคราวนั้นนี่มันไม่มีความหมายเลยใช่มั้ย" ไอ้ปลื้มทำหน้าจะร้องไห้ก่อนจะสะบัดหน้าหนี ลำบากผมต้องง้อมั้ยครับเนี่ย

 

 

            "ปลื้ม มึงอย่ามา กูแค่เป็นห่วงกลัวต้องทำการบ้านดึก กลับบ้านเถอะมึง แล้วก็ขอบคุณมากที่มาเยี่ยมกูวันนี้"

 

 

            "เออ ก็พูดเล่นน่า หายไวๆนะมึง เดี๋ยวกูกลับบ้านก่อน" ไอ้ปลื้มเดินมาแปะมือกับผมเหมือนที่ชอบทำ ไอ้เตนล์เห็นแบบนั้นก็เลยเสล่อเข้ามาทำบ้าง ตลอดเลยคนนี้

 

 

            "แบม หายไวๆน้า" ไอ้เตนล์วิ่งระริกระรี้เข้ามาจับมือผมไว้ทั้งสองข้างแล้วโยกไปมา แล้วอยู่ๆมันก็หยิบกำไลเส้นเล็กๆขึ้นมาสวมให้ผมโดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาของคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างหลังผมมองอยู่ตลอดเวลา

 

 

            "อ่ะนี่เตนล์ให้ มันเป็นกำไลนำโชค แบมใส่ไว้จะได้มีแต่เรื่องดีๆเข้ามา อย่าถอดล่ะเข้าใจมั้ย" ผมมองดูกำไลสีเงินแวววาวในข้อมือที่ไอ้เตนล์สวมให้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปบอกขอบคุณมัน เอาจริงๆมันก็มีมุมดีๆเหมือนกันนะเนี่ย

 

 

            "เออ ขอบคุณมากนะเตนล์" ผมเอื้อมมือไปจับแขนไอ้เตนล์แทนคำขอบคุณ แต่ยังไม่ทันได้แตะพี่มาร์คก็ยื่นแขนมาจับข้อมือผมชะงักไว้ซะก่อน

 

 

            "อะไรพี่มาร์ค?" ผมกับไอ้เตนล์หันไปมองคนข้างหลัง พี่มาร์คไม่ได้พูดอะไรแต่กลับบุ้ยปากให้ผมหันกลับไปมองที่ข้อมือ แล้วพี่แกก็พลิกข้อมือผมให้ดูตรงที่เจาะใส่สายน้ำเกลือ พบว่าตรงสายน้ำเกลือมันมีเลือดไปอุดทำให้น้ำเกลือไม่ไหล

 

 

            "เดี๋ยวพี่ตามพยาบาลให้แล้วกัน" แล้วพี่มาร์คก็ปล่อยมือผมก่อนจะเอื้อมไปกดปุ่มสีแดงตรงหัวเตียงที่ใช้เรียกคุณพยาบาล ผมจึงหันกลับไปหาไอ้เตนล์เพื่อขอบคุณมันอีกรอบ

 

 

            "ขอบคุณอีกรอบนะ"

 

 

            "โอเค หายไวๆนะ เตนล์กลับละ" ไอ้เตนล์เอื้อมมือมาจะจับข้อมือผมเป็นการบอกลา แต่อยู่ๆพี่มาร์คก็คว้าข้อมือผมไปซะก่อน อะไรของเค้าอีกเนี่ย - -

 

 

            "อะไรพี่มาร์ค!?"

 

 

            "เลือดไหลเยอะขึ้นนะแบม เดี๋ยวพี่ไปตามพยาบาลเลยดีกว่า" พี่มาร์คพูดด้วยใบหน้าเฉย จนผมงงเพราะไม่เคยเห็นอาการแบบนี้มาก่อน

 

            "อ่ะๆ ถ้ายังงั้นเราก็กลับกันเถอะ แบมจะได้พักผ่อน ไปๆกลับๆ" เมื่อได้ยินว่าผมมีปัญหากับสายน้ำเกลือจนต้องเรียกพยาบาลมาดู พี่คุณก็เลยบอกน้องๆทุกคนให้กลับบ้าน เมื่อทุกคนบอกลาหม่าม๊าและผมแล้วกลับไป ห้องทั้งห้องก็กลับมาอยู่นความสงบอีกครั้ง

 

 

            "งั้นเดี๋ยวพี่ไปตามพยาบาลก่อนนะ" พี่มาร์คบอกผมเสียงเรียบแล้วก็เดินออกจากห้องไปเลย

 

 

            อะไรของพี่เค้า - -

 

 

----------------------------------------------

 

 

            ร่างสูงเดินออกมานอกห้องก่อนจะปิดประตูลงเบาๆ มาร์คเดินมุ่งหน้าไปยังเคาน์เตอร์พยาบาลประจำชั้นนี้  โดยที่มุมๆหนึ่งมีใครบางคนยืนมองอยู่ ...

 

 

            "กันต์พิมุกต์ ภูวกุล เจอตัวแล้วครับ ..."

 

 

            [ละอองดาวด้วย คราวนี้อย่าให้พลาด] 

 

            เสียงปลายสายตอบกลับมาก่อนที่คนในมุมมืดจะกดปิดโทรศัพท์แล้วหย่อนลงในกระเป๋า แว่นดำถูกหยิบออกมาใส่ รอยยิ้มบางปรากฎขึ้นที่มุมปาก แล้วร่างหนาก็เดินออกมาปะปนไปกับผู้คนมากมายที่เดินสวนกันในโรงพยาบาลแห่งนี้ ...

 

 

----------------------------------------------------



 

Pin' talk
นอนไม่หลับเลยแอบมาอัพทิ้งไว้ให้
80 % ที่เหลือเดี๋ยวต่อให้คืนนี้นะคะ

-------------------------

80 % ที่เหลือมาแล้ว มาซะดึกเลย /โดนตบ
ช่วงนี้ไรท์อัพมากไม่ค่อยได้นะคะ เพราะตาอักเสบ
จ้องคอมนานมากแล้วปวดหัว แต่จะอัพให้ทีละนิดๆ
จะพยายามอัพให้ถี่ขึ้นกว่านี้ด้วย ข่วยติดตามกันไปด้วยนะคะ.

ตอนนี้รู้สึกได้ว่าเอื่อยๆ ไร้แก่นสาร และแปลกๆ ไรท์ขอโทษ ตอนนี้หัวมันอึนๆอ่า
เดี๋ยวตอนหน้ากลับมาเป็นเหมือนเดิมละ สัญญาเบย 55555555

สำหรับเนื้อเรื่องที่แท้จริงจะเริ่มตั้งแต่ตอนนี้ไปแล้วนะจ้ะ มาเดากันเถอะ
ว่าเรื่องนี้จะเป็นยังไงต่อไป แอบใบ้นิดนึง
บางทีสิ่งที่คุณคิดอาจจะไม่ใช่สิ่งที่จะได้เห็นในฟิคเรื่องนี้นะ
55555555555


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

1,023 ความคิดเห็น

  1. #837 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:57
    พี่มาร์ค หึงใช่มะล่ะ อย่ามามำบอกแค่น้อง การกระทำมันพิเศษกว่านั้นเยอะ แหมๆๆๆๆๆๆ เบื่อพวกปากแข็ง ทั้งคู่ล่ะค่ะ แต่คุณแฟนยูคจีก็น่ารักนะคะ5555555555 

    เรื่องการตายนั่นมันมีเงื่อนงำมือที่สามมาอีกสินะ เอาล่ะสิ
    #837
    0
  2. #773 oni (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:18
    นั่นงัยยยยยยเรื่องอุบัติเหตุเป็นฝีมือนางจริงๆด้วย

    หวังว่ามาร์คจะเดินมาได้ยินนะ

    เตนล์ใส่สร้อยข้อมือให้แบมนี่คงจะไม่ใช่ของอองดาวอีกนะ
    #773
    0
  3. วันที่ 22 มกราคม 2559 / 23:45
    ใครรรรรร
    #717
    0
  4. #620 ikgnas13 (@13phoenix) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 12:42
    ใครรรรร!!!!!!
    #620
    0
  5. #431 pimpimpim1a (@pimpimpim1a) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 22:30
    อะไรอ่า ใครจะทำไรแบมกะละอองดาว
    #431
    0
  6. #413 Nattanit (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 14:58
    ละอองดาวจะทำอะไรฟ้ะะะะะ
    #413
    0
  7. #400 Ploynill (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 12:30
    พี่มาร์คขี้หึงนะเนี่ย

    อิอิ หึงฉะเพราะกับเตนล์ด้วยนะเนี่ย

    ละอองดาวจะทำอะไรแบมอ่ะ

    แล้วอะไรคือคราวนี้อย่าให้พลาด

    แสดงว่ารถที่จนชนแบมคราวก่อนไม่ใช่อุบัติเหตุหรอ

    มาร์คต้องดูแลน้องให้ดีนะ

    #400
    0
  8. #385 xx.lqeen (@natteryd) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 21:33
    มัคมัคขี้หึงงงง
    #385
    0
  9. #371 Chibamie (@parpaa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 16:54
    ชีวิตแบมมม ทำไรแบมอีกเน้
    #371
    0
  10. #338 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 21:15
    คนแว่นดำใครอ่าาา พี่มาร์คมันหึง 5555
    #338
    0
  11. #337 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 21:14
    ใครอ่ะชายแว่นดำ พี่มาร์คหึงแล้วโว้ย 5555
    #337
    0
  12. #336 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 21:14
    ใครอ่ะชายแว่นดำ พี่มาร์คหึงแล้วโว้ย 5555
    #336
    0
  13. #295 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 00:03
    หะ ใครละนั้น แล้วต้องการอะไรจากแบมๆแล้วก็ละอองดาว(?) แหมมาร์คต้วนหึงหวงแบมก็บอกมา
    #295
    0
  14. #244 bbimbua (@bbuamrk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 15:17
    คนนั้นคือใคร พี่มาร์คหึงหราาาาา 555555
    #244
    0
  15. วันที่ 17 เมษายน 2558 / 01:42
    อะไรรรรร มันจะเกิดอะไรขึนนน คนที่แอบอยู่มันเป็นใครรรร แล้วจะทำอะไรร แล้วเมื่อไหร่สองคน จะรู้ใจตัวเองซะทีล่ะ
    #243
    0
  16. #242 Tooktaja (@tooktaja) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 22:29
    อ้าว ใครจะมาทำไรแบมอีกน่ะ อย่าน่ะ
    #242
    0
  17. #241 Sheeply (@sheeply) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 21:03
    พี่มาร์คขี้หึงนะเนี่ยแค่จับมือบอกลายังตามขัด 5555555 คู่ยูคน่ารักอ่ะเรียกกันคุณแฟนๆ
    #241
    0
  18. #240 rilicalmamon (@rilicalmamon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 10:11
    พี้่ตะหนูใจเย็นค่ะ
    #240
    0
  19. #239 yahkruy (@yahkruy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 02:53
    ใครที่มาตามหาแบมกับละอองดาวอ่ะ ใช่คนที่ฆ่าพี่สาวละอองดาวหรือเปล่า?
    #239
    0
  20. #238 aqbxr_ (@aqbxr_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 02:36
    ตอนสุดท้ายใครพูดดดด ตามหาแบมทำไมมมมมม
    #238
    0
  21. #237 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 21:07
    5555555 วันนี้แฟนตาซีมากเลยจ้า แบมๆเจอหนักมาก 655555
    #237
    0
  22. #236 nookeun (@nookkytaoho) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 17:11
    อิพี่มาคยังไงก้ยืนยันน้องอยุ่ด้ายยยยย กึ้ย แบมมนี่จะได้ออกโรงบาลมั้ย 5555555
    #236
    0
  23. #235 ชาบู (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 12:20
    จะรอนะค่ะ
    #235
    0
  24. #234 pwen (@earnnnn_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 12:20
    55555
    #234
    0
  25. #233 CHACHAOLN (@chachaoln) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 10:35
    5555555555555555น้องแบ๊มมมมมมมมม
    #233
    0