ฟิคSoulmate(เนื้อคู่❤) MARKBAM

ตอนที่ 15 : chapter14 (soulmate)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 ส.ค. 57

Chapter 14

GOT7: SOULMATE (เนื้อคู่)

            MARKBAM





















     MARK

 

 

กวนตีนจริงๆครับไอเด็กนี่ มาล้อผมเรื่องไม่กินผักแถมยังมาเล่นหน้าเล่นตาใส่ มันน่าจับฟัดไหมเนี่ย!!! ผมวิ่งไล่ไอแบมรอบโรงอาหาร ดีนะครับที่ยังไม่ค่อยมีคนเพราะมันยังเช้าอยู่ แต่ถึงจะบอกว่าไม่มีคนยังไงแต่ก็ยังเกิดเรื่องอยู่ดีแหละครับ-.-

 

 

            "โอ้ยย!! " เสียงไอแบมร้องเพราะสะดุดหน้าทิ่มไปแล้ว ฮ่าฮ่า ผมหละไอเด็กบ้านี่จริงๆ

 

            "นายนี่ซุ่มซ่ามเหมือนเดิม" ผมเดินไปพร้อมกับอุ้มไอแบมขึ้นมา

 

            "เจ็บอะพี่มาร์ค" ไอแบมพูดไม่พอยังเบะปากเหมือนเด็กๆ

 

            "แล้ววิ่งยังไงให้ล้ม" พูดไปก็ขำไป ก็มันฮาหนิครับเด็กบ้าอะไรวิ่งๆอยู่ยังไม่มีใครไปทำอะไรเลยก็ล้มหน้าทิ่มเองซะงั้น ฮ่าฮ่าฮ่า~ โคตรบื้อออ

 

            "ก็แบมสะดุด"

 

            "สะดุดอะไร" พูดแล้วหันไปมองรอบๆ โล่งครับมันเป็นพื้นที่โล่ง แล้วไอแบมมันสะดุดอะไรของมัน

 

            "สะดุด... " ไอแบมเงียบไปสักพักแล้วจู่ๆ มันก็เอามาจิ้มที่หน้าอกผม

 

            "สะดุดใจพี่มาร์ค ฮิ้ววว~" มันพูดแล้วทำหน้าทำตาแบบน่ารักเป็นบ้า ไอเด็กนี่มันน่าจับฟัดจริงๆนะครับ

 

            "ไอเด็กเสี่ยว" ผมด่าไอแบมที่ตอนนี้มันกำลังทำหน้าฟินอยู่ หึหึ

 

            "ถึงเสี่ยวแต่ก็เกี่ยวใจใช่ปะหละ" เอาเข้าไปครับ เสี่ยวให้มันสุดๆไปเลยขนาดนี้แล้ว!

 

            "ใครบอกนายว่าใจฉันอยู่ตรงนั้น" ผมพูดแล้วปรับสีหน้าให้ดูจริงจังขึ้น

 

            "แล้วอยู่ไหนอะ" ไอแบมขมวดคิ้ว

 

            "ก็อยู่ที่คนตรงหน้าฉันนี่ไง" ไอแบมมันมองตาผมปริบๆ พร้อมกับยิ้มมุมปาก

 

            "พี่มาร์คหมายความว่าไง"

 

            "ก็หมายความตามที่พูด" มันยืนยิ้มแล้วมองหน้าผม

 

            "มองอะไร"

 

            "ป๊าววววว" เสียงสูงเลยครับบบ คึคึคึ

 

 

เราสองคนนั่งกินข้าวด้วยกันกินไปยิ้มไป ถ้าถามว่าผมมีความสุขไหมที่ได้ทำอะไรแบบนี้กับแบม น่าแปลกนะครับผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนในชีวิต

 

ผมมีความสุขมากแต่ก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร รู้แค่ว่าผมอยากอยู่ใกล้แบม อยากเห็นรอยยิ้มของไอเด็กนี่ไปนานๆ อยากได้ยินเสียงหัวเราะ อยากตื่นนอนขึ้นมาแล้วเจอมันเป็นคนแรก อยาก...

 

ใช้ชีวิตที่เหลือไปกับมัน

 

 

     BAMBAM

 

 

ในตอนนี้ทำอะไรไม่ถูกแล้วครับ เขินเป็นบ้าเลยอะ ผมไม่รู้ว่าเล่นมุขเสี่ยวๆ ออกไปแล้วจะได้ความฟินสุดโค่ยแบบนี้กลับมา>///< รู้งี้เล่นไปตั้งนานแล่ว! นี่ผมกลั้นใจเล่นสุดๆเลยนะ รวบรวมความกล้าสุดๆ

 

ตอนแรกผมก็คิดว่าพี่มาร์คแม่งต้องทำหน้านิ่งใส่แล้วก็บอกไร้สาระแน่ๆ แต่มันกลับตรงกันข้าม ก็พี่มันเล่นกลับมาซะหัวใจแทบวาย! รู้นะครับว่ามันเป็นแค่มุขแต่แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้ว แค่พี่มันเล่นกับผม ผมก็พอใจแล้วครับบบ~

 

 

            "ย่า! มัวแต่นั่งยิ้มวันนี้นายจะกินหมดไหม" ในขณะที่ผมกำลังนั่งยิ้มอย่างกับคนบ้า พี่มาร์คก็ตะคอกใส่ผมขึ้นมา โห่วว~ พี่แม่งอย่างขัดอะคนกำลังฟิน

 

            "โห่วพี่มาร์ค พี่รู้จักแบมน้อยไปละ นี่แบมแบม กันต์พิมุกต์ ภูวกุลลล~ กินข้าวหมดจานภายในสามสิบวินาทีได้อย่างสบายบรื๋อออ~"  ผมพูดพร้อมกับข้าวยัดใส่ปากด้วยความเร็วแสง

 

            "เดี๋ยวก็ติดคอ" พี่มาร์คพูดขึ้นมาเหมือนปรามๆ

 

            "โห่ววว แบมไม่..แค่ก!แค่ก!! " โอ้ยยย ข้าวติดคอครับ-3- น่าอายจริงๆไอแบม กำลังจะเถียง กำลังจะอวยว่าตัวเองเก่งแต่มาติดคอซะงั้นอะ โด่ววแม่งอย่างเฟลเลยครับ

 

 

ผมจึงรีบหยิบน้ำขึ้นมากระดกอึ้กอึ้ก-0- เกือบตายแต่ยังหนุ่มแล้วไหมหละไอแบม

 

 

            "บื้อแล้วยังจะอวดเก่ง" พี่มาร์คด่าผมขึ้นมาในตอนที่ผมกำลังกินน้ำ

 

            "ไม่ได้อวดเก่ง! " รีบวางขวดน้ำแล้วเถียงพี่มันออกไปพร้อมลอยหน้าลอยตา

 

            "ยังจะเถียง"

 

            "ไม่ได้อวด ก็เก่งจริงๆอะ" ไงหละครับบบ~ เป็นเด็กไทยต้องมั่นใจนะครับ ฮ่าฮ่า

 

            "แล้วทำได้อย่างที่พูด? " พี่มันพูดแล้วยักคิ้วเป็นการว่าท้าทาย!

 

            "ท้าอ่ออออ"

 

 

พี่มาร์คทำหน้ากลับมาประมาณว่าก็ไม่รู้สินะ ยอมหรอครับ ไม่มีวัน!! คนอย่างไอแบมไม่เคยยอมใครอยู่แล้ว

 

 

            "นับดิ" ผมพูดแล้วยักคิ้วให้พี่มาร์ค

 

            "นับอะไร"

 

            "นับหนึ่งถึงสามสิบ"

 

 

พี่มาร์คจัดการเอามือล้วงกระเป๋า นั่งไขวห้างแล้วเริ่มนับ คนอะไรนับเลขแม่งยังหล่อ*0*

 

 

            "ไม่น่าเชื่อ" พี่มันพูดขึ้นหลังจากที่ผมกินข้าวหมดก่อนสามสิบวิ ฮิฮิ แปลกใช่ไหมหละครับ ฮ่าฮ่า ผมกินข้าวเร็วอยู่แล้ว~ ไม่งั้นจะอ้วนแบบนี้หรอ- - เป็นเพราะวันนี้ผมตักข้าวไม่เยอะด้วยแหละเลยกินได้ภายในสามสิบวิ ถ้าข้าวเยอะผมก็ไม่รับคำท้าหรอกครับ หึหึ

 

            "บอกแล้วว่าไม่ได้คุย" พูดออกไปแล้วทำหน้าแบบภูมิใจสุดๆ แอบเห็นพี่มันส่ายหัวประมาณว่าไอเด็กนี่มันบ้า

 

 

ผมนั่งรอพี่มาร์คกินเสร็จ เรานั่งคุยนู่นคุยนี่กันไป เอาความจริงแล้วผมไม่เห็นรู้สึกว่าพี่มันจะเป็นเหมือนที่คนอื่นพูดเลย ถึงบางครั้งจะเป็นก็เถอะแต่พี่มันก็เป็นคนที่คุยเก่งนะครับไม่ได้เงียบหรือเย็นชาอะไรขนาดนั้นก็แค่อารมณ์ร้อนไปหน่อย เวลาถามอะไรออกไปถึงเค้าจะทำท่าเหมือนรำคาญผมแต่เค้าก็ตอบทุกอย่างที่ถามเลยนะ^^

 

หลายครั้งที่ผมถามตัวเองว่าความรู้สึกที่มีให้พี่มาร์คมันใช่ความรู้สึกชั่ววูบรึเปล่าแต่ผมก็ได้คำตอบเหมือนเดิมทุกครั้ง

 

 

            ผมชอบพี่มาร์ค

 

 

     MARK

 

 

 นี่ผมเป็นอะไรไป ความรู้สึกที่สับสนนี้คืออะไร ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม ไม่สามารถควบคุมความคิดและการกระทำของตัวเองได้ในเวลาที่อยู่กับไอแบม

 

ผมพยายามคิดว่าความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้นกับแบมมันเป็นความรู้สึกแบบพี่น้อง ผมไม่มีทางที่จะชอบผู้ชาย ไม่มีวัน...

 

ที่ผมทำแบบนี้มันก็แค่ความสนุกของผม ใช่มันก็แค่ความสนุก ที่ทำไปก็เพราะความสนุกเท่านั้นมันไม่มีอะไรมากกว่านั้นแน่

 

 

            "พี่มาร์ค" เสียงเล็กที่คุ้นหูเรียกผม

 

            "ว่าไง"

 

            "แบมไปเรียนก่อนนะ"

 

            "ตั้งใจเรียนหละ" ผมพูดแล้วขยี้หัวมันไปทีนึงจนผมมันแอบเสียทรงเล็กน้อย

 

 

ผมยืนมองไอแบมเดินขึ้นบันไดไปจนสุดทาง ในใจตอนนี้คิดแค่สนุก..แค่พี่น้อง มันต้องเป็นแค่นั้น จะต้องไม่มีอะไรเกินกว่านี้

 

 

Rrrrrrrr~

 

 

จู่ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของผมก็สั่น ผมจึงหยิบมันขึ้นมา "ซูจี" เธอโทรมามีอะไร..ในใจผมคิดพร้อมกับกดรับสาย

 

            "มาร์ค" ซูจีพูดหลังจากที่กดรับ

 

            "อืมว่าไง"

 

            "หันมาทางนี้เร็ว" ผมมงงกับคำพูดของเธอเล็กน้อย หันไป? หมายความว่ายังไง

 

            "หันมาทางนี้ ฉันอยู่นี่" หันซ้ายหันขวาและหันไปข้างหลังตามที่เธอบอก ซูจี..เธออยู่ที่หน้าห้องเรียนของผมในตอนนี้

 

            "เธอมาทำอะไรที่นี่" ผมเดินเข้าไปถามเธอแต่เธอดันกระโดดกอดผมซะงั้น ถามว่ามันดูไม่ดีใช่ไหมที่เธอเข้ามากอดผม ครับ มันดูไม่ดี แต่ก็เข้าใจเธอดีเพราะเธอเรียนที่เมืองนอกตั้งแต่เด็กจนมอปลายปีหนึ่งหลังจากนั้นเธอก็กลับมาเรียนที่เกาหลี ไม่แปลกที่การทักทายของเธอจะถึงเนื้อถึงตัว มันเป็นปกติของเด็กที่นู่นผมจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากก็ได้แต่ยืนอยู่เฉยๆเท่านั้น

 

 

            "จำวันนั้นได้ไหมที่นายไปหาฉัน" ซูจีผละออกจากตัวผมและถามขึ้นมา

 

            "อือจำได้"

 

            "ฉันมีความสุขมากเลยนะ ฉันว่ามันเป็นเพราะนายแน่ๆเลย อะไรๆมันก็ดีขึ้น"

 

 

มีความสุข? เป็นเพราะผม? อะไรๆก็ดีขึ้น? นี่เธอหมายความว่ายังไง พ่อกับแม่ของเธอหย่ากันนี่ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้น ผมไม่เข้าใจ

 

 

            "เธอหมายความว่ายังไง"

 

            "นายมีเวลาว่างไหมหละ ฉันจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังเอง"

 

 

ผมตัดสินใจพาเธอเดินมาที่สวนหลังโรงเรียน เมื่อเดินมาถึงเราทั้งคู่จึงนั่งลงที่โต๊ะใต้ต้นไม้หลังจากนั้นซูจีก็เริ่มเล่าให้ผมฟัง

 

 

            "หลังจากวันที่นายมาหาฉัน ฉันได้ไปคุยกับพ่อและแม่และก็ได้พูดถึงความรักและสิ่งดีๆที่ท่านมีให้กัน พูดถึงความรักพวกท่านที่มีต่อฉัน พูดว่าฉันรักพวกท่านมากแค่ไหนและบอกว่าฉันไม่อยากให้พวกท่านไป
ฉันอยากจะอยู่กับพ่อและแม่ที่ฉันรักตลอดไป
"

 

 

ผมเพิ่งคิดออกว่าตอนที่ไปหาซูจีในวันนั้นที่กลับจากค่ายผมได้ให้คำแนะนำบางอย่างกับเธอไป

 

ผมบอกให้เธอพูดถึงความรักที่พวกท่านมีให้กันและความรักที่มีต่อเธอ บอกให้พูดความรู้สึกของเธอที่อยากจะบอกท่าน และสุดท้ายผมบอกให้เธอบอกกับท่านว่าเธออยากอยู่กับพวกท่านตลอดไป

 

ไม่รู้สิครับ ผมไม่คิดด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ผมบอกให้ซูจีไปทำนั้นมันจะได้ผล ก็แค่คิดว่าถ้าเป็นผมก็คงจะพูดแบบนี้ ผมไม่อยากให้เธอต้องเป็นเหมือนผม ชีวิตแบบนี้ไม่มีใครควรได้รับมัน ชีวิตที่ไม่มีแม่และพ่อ...

 

 

            "มาร์คเป็นอะไรรึเปล่า" ซูจีถาม

 

            "เปล่า ฉันไม่เป็นอะไร"

 

            "ฉันขอโทษนะ ฉันไม่น่าพูดเลย" เธอพูดออกมาด้วยสีหน้าตรึงๆ

 

            "ไม่เป็นไรเธอไม่ผิดหรอก ว่าแต่เข้ามาที่นี่ได้ยังไง" ผมตัดสินใจตัดบทและถามซูจี เพราะโรงเรียนเราเป็นโรงเรียนชายล้วน ผู้หญิงจะเข้าออกไม่ใช่เรื่องง่ายถ้าไม่ใช่อาจารย์ก็แทบเข้าไม่ได้เลยแหละ

 

            "เอ่อ..ฉันโทรหาคุณลุงหนะ ฉัน..ขโทษนะ" ผู้ชายคนนั้น..ผมลืมไปว่าเค้ามีสิทธิ์ทำอะไรแบบนี้ได้ตามอำเภอใจ แย่ชะมัด!

 

            "อืมไม่เป็นไร แต่เธอควรรีบกลับนะ มันดูไม่ดี"

 

 

ซูจีตกลงว่าจะกลับผมเลยตัดสินใจเดินไปส่งเธอที่หน้าประตูโรงเรียน

 

 

            "แล้วเจอกันนะ บาย" เธอโบกมือลาแล้วเดินขึ้นรถไป

 

 

ผมเดินกลับห้องเรียนและเข้าเรียนตามปกติ แต่น่าแปลกที่ในหัวผมไม่มีเรื่องเรียนเลย ในหัวผมยังคงคิดถึงรอยยิ้มของใครบางคน...รอยยิ้มของคนที่ทำให้ผมสับสนวุ่นวาย รอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกดีแต่ไม่อาจรู้ได้ว่ามันคืออะไร

 

 

     BAMBAM

 

 

หัวใจของผมในตอนนี้เจ็บเหมือนมีคนเอาเข็มมาทิ่มแทง มันเจ็บแปล้บจนพูดไม่ออก หัวใจของผมเต้นแรงและเบาลงจนเหมือนจะหยุดเต้น คำถามมากมายวนอยู่ในหัว ภาพตรงหน้าที่เห็นเหมือนเป็นความจริงที่ต้องยอมรับมัน

 

ผู้หญิงที่กอดพี่มาร์คอยู่ในตอนนี้เธอเป็นใคร ทำไมเธอถึงดูสนิทกับพี่มาร์คขนาดนี้หละ ไม่..คงไม่มีอะไรใช่ไหม อาจเป็นแค่คนรู้จักหรือเพื่อนสนิทของพี่มาร์ค

 

ในขณะที่ผมกำลังรวบรวมสติและพยายามที่จะเข้าใจในสิ่งที่ผมกำลังเห็นอยู่นั้น ผู้หญิงคนที่กอดพี่มาร์คอยู่เธอก็พูดบางอย่างที่ทำให้ร่างกายของผมเหมือนไร้เรี่ยวแรง

 

 

            "จำวันนั้นได้ไหมที่นายไปหาฉัน" หมายความว่ายังไง วันที่ไปหางั้นหรอ..

 

            "ฉันมีความสุขมากเลยนะ.." ผมทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว ผมไม่รู้ว่าพี่มาร์คกับผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกัน แต่มันต้องไม่ใช่เพื่อนแน่

 

 

มีความสุขงั้นหรอ ไม่เคยคิดเลยว่าพี่มาร์คจะเป็นคนแบบนี้! ไปถึงขั้นนั้นกันแล้วสินะ ผมวิ่งมาจนหมดแรงที่จะวิ่งต่อไป ตาของผมพร่ามัวไปหมดเพราะน้ำตาที่ไหลอยู่ในตอนนี้ ไม่แคร์ว่าใครจะมองยังไง ผมอาจจะนั่งร้องไห้เหมือนคนบ้า อาจจะดูอ่อนแอในสายตาคนอื่น แต่ผมไม่ไหวแล้ว..ผมเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว

 

 

            "แบม" เสียงใครบางคนเรียกผม ผมจึงเงยหน้าขึ้นและเช็ดน้ำตาที่หน้าออก

 

            "ยูค" หลังจากที่เรียกชื่อมัน มันไม่พูดอะไรสักคำแค่จับผมยืนขึ้นแล้วจ้องหน้าผมก่อนที่มันตัดสินใจพูดออกมา

 

            "ไอแบมที่กูรู้จักไม่ขี้แยนะ" มันพูดแล้วเช็ดน้ำตาที่หน้าผมและค่อยๆ ดึงผมเข้าไปกอด

 

 

การกอดของไอยูคทำให้ผมรู้ว่าสามารถปล่อยน้ำตาออกไปได้โดยไม่ต้องอายใคร มันให้ความรู้สึกเหมือนมันจะอยู่ตรงนี้กับผมจนกว่าผมจะเข้มแข็ง จนกว่าจะยืนได้ด้วยตัวผมเอง

 

 

            "ขอบคุณมึงมากนะ" ค่อยๆผละตัวออกจากอ้อมกอดของไอยูคหลังจากที่ผมได้ปล่อยน้ำตาออกไปหมดแล้ว

 

            "มึงโอยัง" มันถามแล้วจ้องหน้าผมอยู่อย่างนั้น

 

            "อืมกูโอแล้ว" พูดแล้วพยักหน้าหงึกๆให้มัน

 

            "ดีแล้ว แต่ถ้ามึงไม่โอกูกะจะให้มึงเปลี่ยนจากเสื้อกูเป็นผ้าขนหนูแทนละ ดูดิสัส! อย่างเปียก มีขี้มูกติดมาเปล่าก็ไม่รู้ ยี๋~"  ไอยูคพูดพร้อมกับจับเสื้อแล้วทำหน้าขยะแขยงสุดๆ ดูมันครับยังไม่ทันไรก็กวนตีนแล้ว-.-

 

            "มึงอย่าเว่อร์" พูดแล้วตีมันไปทีสองทีด้วยความหมั่นไส้

 

 

ผมอยากขอบคุณไอยูคมากกว่านี้เพราะถ้าไม่ได้มันผมก็แย่ อยากขอบคุณมันจริงๆครับ แต่มันก็แปลกยังไม่ทันรู้เลยว่าผมร้องไห้เพราะอะไร มันไม่ถามด้วยซ้ำ แปลกจริงๆนะมันเนี่ยยยย-0-

 

 

     YUGYEOM

 

 

ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้นะครับว่าไอแบมร้องไห้ทำไม ผมรู้ ผมเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น รู้ว่ามันต้องเจ็บปวดเพราะใคร
รู้ว่าทำไมมันถึงร้องไห้และเป็นเพราะผมรู้ผมจึงไม่ถาม แต่ถ้าไม่รู้แล้วไปเห็นมันในสภาพแบบนั้นก็พอจะเดาได้ครับว่าเพราะอะไร ผมรู้ว่ามันรู้สึกยังไงกับไอพี่มาร์คและรู้ว่ามันไม่ได้คิดกับผมเกินคำว่าเพื่อน..

 

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าผมไม่มีโอกาส ผมชอบแบม ชอบตั้งแต่วันแรกที่เจอแล้ว จะไม่ยอมปล่อยมันไปให้ใครง่ายๆ และซึ่งกับคนที่ทำให้มันต้องเจ็บปวดแล้วหละก็...ไม่มีวัน

 

 

     MARK

 

 

ตึ่งตึงตึ้ง~ "ขอให้นักเรียนทุกคนมารวมตัวกันที่หอประชุมค่ะ" เสียงประกาศดังขึ้น

 

"อีเหี้ยยย! มีไรวะกูกำลังหลับสบายๆเลยโว้ะ!! " ไอแจ็คสันโวยวายขึ้นหลังเสียงประกาศจบลง

 

"สงสัยเรื่องนั้นแน่เลยมึง" ไอแจบอมพูดเสริม

 

"เรื่องอะไรวะ" ผมถามกลับไป

 

"กูได้ข่าวว่าเค้าจะอนุญาตให้นักเรียนเปลี่ยนรูมเมทได้"

 

            "ว้อท?! Really? " ไอแจ็คสันแหกปากอีกครั้ง

 

            "เอออ แต่แม่งต้องยินยอมทั้งคู่หวะ" แจบอมตอบ

 

            "หมายความว่าไงวะ" ไอแจ็คสันยังแหกปากถามต่อไม่หยุด

 

            "กูก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าเค้าจะให้คนที่อยากเปลี่ยนรูมเมทเปลี่ยนได้แต่ต้องยินยอมทั้งคู่ เหมือนแบบอีกคนอยากย้ายแต่ถ้าอีกคนไม่ยอมก็ย้ายไม่ได้" แจบอมอธิบายมายาวเหยียด

 

            "เอ้าอีห่า งั้นจะทำไปเพื่ออะไร" ถูกครับไอแจ็คสันพูดถูก

 

 

โรงเรียนผมมันมีแต่เรื่องแปลก ผมว่ามันแปลกตั้งแต่สร้างความสัมพันธ์พี่กับน้องแล้วครับ-0- แปลกตั้งแต่นักเรียนเรียกผ.อ.ว่าลุงผักแล้ว ฮ่าฮ่า~

 

 

            "นักเรียนเคารพ" เสียงหัวหน้าห้องหนึ่งสั่งทำความเคารพผ.อ.ที่ตอนนี้ยืนอยู่หน้าเวทีของหอประชุม

 

            "อะนักเรียนที่เรียกทุกคนมาในวันนี้เพราะมีเรื่องที่อยากจะคุย เนื่องจากได้ข่าวมากว่ามีนักเรียนบางคนเข้ากันไม่ได้จนมีเรื่องทะเลาะกัน นี่ผมให้พวกคุณไปอยู่ด้วยกันเพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดี แต่พวกคุณกลับมีเรื่องทะเลาะวิวาทกันเนี่ยนะ! เฮ้อออ แต่ก็ช่วยไม่ได้! งั้นใครอยากเปลี่ยนรูมเมทยกมือขึ้น"

 

 

ผ.อ.บอกให้นักเรียนที่อยากเปลี่ยนรูมเมทยกมือขึ้น มีรุ่นน้องบางคนยกมือขึ้น พอผ.อ.ถามฝ่ายรุ่นพี่ที่เป็นรูมเมทว่า   ยอมไหมพี่มันก็ยินยอม ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไปได้สวยครับ แต่กับบางคู่ที่ไม่ยินยอมผมว่ากลับหอไปก็น่าจะมีเคลียร์กันยาว

 

 

            "ผม! ผม! " จู่ๆ ไอแจบอมก็ลุกพรวดพราดแล้วยกมือขึ้น

 

            "อะไรของมึง!! มึงจะไปไหน" ไอแจ็คสันเริ่มโวยวายหลังจากที่แจบอมยืนขึ้น

 

            "เออหน่า มึงช่วยกูหน่อยนะกูจะไปอยู่กับจินยอง" ไอแจบอมหันมากระซิบกระซาบกับไอแจ็คสัน

 

            "ไม่เอา! “อเหี้ยแล้วกูจะอยู่กับใคร!! " มันยังไม่หยุดโวยวายเสียงดัง-3-

 

            "ไอยูคไง! หน่านะมึงกูเลี้ยงข้าวมึงเดือนนึงเลยอะ ให้กูไปเถอะนะ~"

 

            "อ้าวนักเรียน! ว่าไงครับยอมไหม" ผ.อ.ตะโกนถามไอแจ็คสัน

 

            "เหี้ยยยย! จำไว้เลยนะมึง" มันพูดพร้อมชี้หน้าไอแจบอม

 

            "ครับ! ผมยินยอม" มันหันไปพูดกับผ.อ.ด้วยหน้าตาที่ไม่ยินยอมเท่าไหร่ ผมหละขำมันจริงๆครับ
ส่วนสาเหตุที่ไอแจบอมบอกผ.อ.ไปก็คือไอแจ็คสันมันน่ารำคาญครับ ก็ไม่แปลกที่เจ้าตัวมันจะโวยวายเสียงดัง

 

            "เหี้ยยยยขอบคุณนะมึงมึงน่ารักมาก! มาให้กูจุ้บที" ไอแจบอมพูดพร้อมกับทำท่าจะดึงไอแจ็คสันเข้ามาจูบ

 

            "ไอสัสอย่า! " มันสองคนเล่นกันเสียงดังจนผ.อ.ต้องสั่งให้นั่งลง

 

            "ผมครับ" จู่ๆ ก็มีเสียงเล็กที่คุ้นหูพูดขึ้น ผมจึงหันไปมอง...ไอแบม

 

            "อ่าเธอ! " ผ.อ.ชี้มาที่ไอแบมแล้วพูดต่อว่า

 

            "เธอเป็นรูมเมทคู่กับใคร แล้วทำไมถึงอยากย้าย" ผมหันไปมองหน้ามันที่ตอนนี้อยู่ถัดจากผมไปอีกสิบกว่าคน หน้าไอแบมนิ่งมากครับ นี่มันเป็นอะไรของมัน...

 

 

     BAMBAM

 

 

ตัวผมในตอนนี้ยังไม่ได้ตอบคำถามของผ.อ.ที่ถามกลับมา

 

 

            "เธอเป็นรูมเมทคู่กับใคร แล้วทำไมถึงอยากย้าย" คำถามแรกผมตอบแบบไม่คิดเลยก็ได้ครับ
แต่คำถามที่สองที่ถามว่าทำไมผมถึงอยากย้ายนี่สิ ผมตอบไม่ได้…

 

 

ไม่รู้เหตุผลว่าทำไมถึงลุกขึ้น ถามว่าอยากเปลี่ยนรูมเมทไหม ไม่! ผมตอบไม่ได้เลย ไม่สักนิด ทำไมผมจะไม่อยากอยู่ใกล้ๆคนที่ชอบหละ..แต่เป็นเพราะผมไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้แล้ว ผมควรหยุดในตอนที่มันยังหยุดได้..

 

 

            "พี่มาร์ค" ตอบผ.อ.กลับไปหลังจากที่ผมพูดชื่อพี่มาร์ค เสียงฮือฮาในห้องประชุมก็ดังขึ้น

 

            "แล้วทำไมถึงอยากย้าย" ไม่รู้จะตอบคำถามนี้ยังไงเพราะในใจผมไม่ได้อยากจะย้ายสักนิด

 

 

ผมอยากอยู่กับพี่มาร์คด้วยซ้ำแต่ทำแบบนั้นไม่ได้! ผมต้องตัดใจให้ได้ ถ้าไม่ทำแบบนี้ก็คงไม่มีวันจะเลิกชอบพี่มันแน่ ผมควรจะเลิกชอบคนแบบนี้ซะเพราะถ้าไม่เลิกชอบผมคงต้องเจ็บมากแน่ๆ

 

 

            "ผมไม่อยากอยู่กับคนแบบนี้" สูดหายใจลึกๆแล้วพูดออกไป

 

            "แต่ผมไม่อนุญาต!! " เสียงของคนที่ผมกำลังปฏิเสธที่จะอยู่ด้วยก็ดังขึ้น

 

 

หันไปมองหน้าพี่มาร์คที่ตอนนี้กำลังจ้องหน้าผมอย่างเอาเรื่อง โอ้ยย!แล้วผมทำอะไรผิดเล่าก็แค่อยากจะตัดใจจากพี่มาร์คอะTT

 

 

            "เอ่อ..งั้นเธอสองคนไปเคลียร์กันเองก็แล้วกันเนอะ" ผ.อ.พูดแล้วปัดมือเชิงบอกว่าให้นั่งลง

 

            "ไอเหี้ยแบมมมม! มึงคิดยังไงลุกขึ้นเนี่ย" ไอยองแจพูดขึ้นและตีผมในขณะที่ผมจะนั่งลง

 

            "ก็กูไม่อยากอยู่กับเค้า" ตอบออกไปแล้วเมินหน้าหนี-3-

 

            "โถ่ววไอเหี้ย มึงนี่ปากไม่ตรงกับใจสุดๆ! "

 

            "เออกูมีเหตุผลแล้วกัน" ตอบกลับไอยองแจไปแค่นั้น

 

 

พวกเรานั่งอยู่ในหอประชุมจนเริ่มเย็น ผ.อ.แกก็ปล่อยกลับห้อง ผมจึงลุกขึ้นและกำลังจะเดินออกจากหอประชุมแต่ก็มีมือหนามาจับเข้าที่ข้อแขนของผม จึงหันไปมองเจ้าของมือหนานั้น พี่มาร์ค...ผมโวยวายทันทีที่รู้ว่าใครเป็นคนจับแขนผม

 

            "อะไร! ปล่อยแบม" ผมพูดพร้อมกับพยายามสะบัดมือออก

 

            "มานี่!! " พี่มาร์คพูดแล้วกระชากแขนผมแรงขึ้น

 

            "ไม่! แบมไม่ไป ปล่อย! " พยายามจะสะบัดมือออกจากพี่มาร์คแต่พี่มันจับแขนผมแน่นมาก ไ
ม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ดูเหมือนจะไม่มีท่าทีว่าจะหลุดออกเลย

 

            "เรามีเรื่องต้องคุยกัน! " พี่มาร์คพูดพร้อมกับกระชากผมและเดินออกจากหอประชุมมา พี่มันลากผมไปเรื่อยๆจนถึงหอ

 

 

ปั้ง!!

 

 พี่มาร์คผลักประตูและผลักผมเข้ามาในห้อง

 

 

            "หมายความว่ายังไง!! ไม่อยากอยู่กับคนแบบฉัน! " พี่มาร์คพูดพร้อมกับดันผมจนติดกับกำแพง

 

            "ก็พี่มันนิสัยไม่ดี! แบมไม่อยากอยู่กับพี่แล้ว!"

 

            "ฉันนิสัยไม่ดียังไง! และถ้านายไม่อยู่กับฉันนายจะไปอยู่กับใคร?! " พี่มันพูดและบีบแขนผมแน่น

 

            "ไม่รู้แหละ ก็พี่มันนิสัยไม่ดี แบมจะไปอยู่กับไอยูคแล่ว! "

 

            "ไอยูค! นี่ชอบมันมากใช่ไหมถึงขั้นจะไปอยู่กับมันเลยหรอ!!! "

 

            "ไม่! แบมไม่ได้ชอบมัน"

 

            "ฉันไม่เชื่อ! "

 

            "ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ชอบ! "

 

            "อย่ามาตอแหล!! "

 

 

ผมรู้สึกหน้าชาไปหมด ไม่คิดว่าพี่มาร์คจะพูดกับผมแรงขนาดนี้

 

 

            "แบมไม่ได้ชอบใครทั้งนั้นแหละ! คนที่แบมชอบก็คือพี่มาร์ค!!! "

 

 

ผมทนไม่ไหวแล้วที่จะต้องเก็บความรู้สึกนี้เอาไว้ จึงตัดสินใจพูดแบบนั้นออกไป โดยไม่ได้คิดถึงอนาคตว่าจะเป็นยังไง พี่มาร์คอาจจะเกลียด อาจจะขยะแขยงและไม่อยากยุ่งกับผมอีกเลย แต่ผมทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ผมต้องพูดความจริงออกไปว่าผมชอบพี่มาร์ค...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

"ไม่...ฉันจะไม่ให้นายไปไหนทั้งนั้น"

 



 

#เย้ๆ มาอัพละคิคิ จะพยายามไม่หายไปนานน้า

แข่งบาสแล้วอาจจะไม่ค่อยมีเวลาแต่สัญญาว่าจะอัพสม่ำเสมอ เลิฟๆ

 

 

#SOULMATE

MARKBAM

 

 

        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

452 ความคิดเห็น

  1. #424 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 07:55
    เห้ยๆๆ ด่าตอแห ลนี่แบบแรงไปปะวะ อยากฆ่าคนเลย - - แบมบอกชอบแล้ว จะเป็นไงเนี่ย
    #424
    0
  2. #349 RAN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 22:05
    ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ

    แบมพูดแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #349
    0
  3. #321 GexOT7 (@briskamjeolyack) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 21:58
    มาร์คชัดเจนสักทีเถอะ เเบมหวั่นไหวนะ
    #321
    0
  4. #297 นพลักษณ์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 14:34
    พี่มาร์คชอบว่า ชอบใช้กำลังกับแบมๆจังเลย ฟังเหตูผลแบมๆบ้างซิ
    #297
    0
  5. #273 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 23:51
    เห้ยยยอิมาร์คแรงว่ะะะ
    #273
    0
  6. #249 FFFFF (@fuan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 01:51
    ด่าน้องอีกแล้วว แม่มมม มันน่างอนนัก
    #249
    0
  7. #191 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 20:27
    ไม่ให้ไปก็รั้งไว้ซิ

    แบมไม่ยอมฟังให้จบอ่า!!

    วุ๊ยยย แล้วก็เอาไปตีความผิดๆ
    #191
    0
  8. #111 MAGARUN (@khosameklag) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2557 / 23:08
    โว้ยยยยยยยยย!! อร้ายยยยยยยย!! ไรต์รรรรรรรรร ฟิคนี้ทำใจเต้นแรงตลอดเลยเนี้ย ฟินนะเนี้ย หูยยยยย เขินนนนนนน โอ้ย ฟิน!! ตัวจะแตกตาย ไรต์ต้องรีบมาอัพนะค่ะ มันค้างงง ค้างงง ค้างมากกกก
    #111
    0
  9. #110 NAN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2557 / 00:27
    อิพี่มาร์ค อิคนซึนเอ้ยยยยย ไม่รู้จะด่าว่ายังงัยดี อิต้วนตนซึน ความรู้สึกตัวเองชัดขนาด้

    เน้ยังไม่รู้ตัวอีก ห้วยยย !!!!! น้องมันบอกชอบแกไปละ

    ไรท์มาอัพต่อเร็วๆน้า ค้างคา ค้างคาโครตๆๆๆ อิพี่มาร์คทันจะติอบน้องว่านังงัย จะใช้วิธีไกนเครียกะน้องได้ หึยๆๆๆอยากอ่านต่อล้าววววว
    #110
    0
  10. #109 ONI (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 23:37
    มาร์คอย่าปล่อยแบมไปน้าาาา

    แบมเปิดใจพูดออกมาพี่มาร์คจะได้รู้ว่าเหตุมาจากไหน

    ยูคอย่าเป็นตัวร้ายเลย รักเพื่อนแต่รู้ว่าเพื่อนรักใครยังจะคิดอีกหรือ

    พี่มาร์คต้องรู้ใจตัวเองได้แล้วนะแบมบอกรักขนาดนี้แล้ว

    พี่มาร์ครีบเคลียตัวเองด่วน
    #109
    0
  11. #107 g'gfp (@thanya42) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 20:58
    พี่มาร์คอย่าปล่อมแบมไปนะ แจ๊คสันเจบีน่ารักมากๆๆๆ
    #107
    0
  12. #106 LYMB (@lifely021991) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 20:37
    พี่มาร์คชอบแบมแล้วโปรดเข้าใจด้วยยยยยยยย

    แบมเข้าใจพี่มาร์คผิดแล้วนะลูกกกกกกกกก

    พี่มาร์คอธิบายด่วนๆเลย
    #106
    0
  13. #105 knomcakes (@knomcakepn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 14:27
    น้องแบมหนูเข้าใจผิดแล้วลูกกก โอ้ยยยยพี่ต้วนต้องอธิบายนะคะ 
    #105
    0
  14. #96 tina_lucky99 (@tina2541) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 07:29
    จะเชียร์ดี มาร์คหรือยูค?
    #96
    0
  15. #94 sandara (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2557 / 23:58
    ซูจี เธอมาทำไม แบมแบมเสียใจมากไหมลูกมาๆ เดี๋ยวเจ๊กอดปลอบนะ ยูคมัน



    มาร์คต้วน พูดไปสิว่าก็ชอบน้องเหมือนกัน ทำอะไรชัดเจน นะ ยูโนว์ !!!
    #94
    0