[Fic MarkBam] Diary Bamtha l แบมถาย์ END

ตอนที่ 30 : Diary 28 : หยุดหรือว่าจะเดินต่อไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 206 ครั้ง
    3 เม.ย. 59





28





 

Bambam part

 

ผมยังคงนั่งอยู่ที่เดิมขาทั้งสองข้างหย่อนลงไปในน้ำทั้งๆที่มีเฝือกอ่อนอยู่แบบนั้นผมไม่อยากจะคิดอะไรแค่อยากให้ตอนนี้ผมทำอะไรก็ได้สักอย่างที่มันทำแล้วสบายใจก็เท่านั้น

 

 

ลมหนาวๆยังคงพัดมากระทบหน้าผมเรื่อยๆเหมือนกำลังปลอบประโลมไม่ให้ผมคิดอะไรมากผมเหม่อมองออกไปมองวิวที่พอจะมองเห็นในยามค่ำคืนใจกลางเมืองใหญ่แบบนี้แน่นอนว่าวิวทิวทัศน์ที่นี้คงจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากแสงสีของตึกราวบ้านช่องและแสงไฟจากถนนและรถที่สัญจรไปมา….

 

 

 

กึกๆ..

 

 

เสียงเหมือนกำลังมีคนเดินมาดังขึ้นเรียกสติผมที่กำลังล่องลอยให้กลับคืนมาผมหันไปมองว่าเป็นใครที่มาใหม่ก่อนจะพบเข้ากับร่างสูงของใครสักคนที่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มสีฟ้า….ชุดดูคุ้นๆใช่มั้ยล่ะครับเวลานี้จะเป็นใครไปได้ซะอีกนอกจากยาม….

 

 

 

อ้าวคุณครับ..ดึกแล้วขึ้นมาทำอะไรบนนี้ครับนี้ได้เวลาปิดสระแล้วนะครับ

 

 

เสียงพี่ยามดังขึ้น..เสียงที่ยังฟังดูไม่แก่เท่าไหร่แบบนี้เรียกพี่ยามนี้แหละคงจะดีที่สุดผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงแต่ยกขาทั้งสองข้างขึ้นมาจากน้ำก่อนจะค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน..ขาข้างที่เข้าเฝือกอยู่ของผมสั่นระริกทุกครั้งที่พยายามยืน

 

 

ผมค่อยๆทรงตัวให้ได้เพราะตอนนี้รู้สึกปวดร้าวไปหมดเวลาที่ลงน้ำหนักที่เท้าข้างนั้นยิ่งตอนนี้เฝือกอ่อนที่เปียกจนอุ้มน้ำอยู่นั้นยิ่งทำให้ผมขยับไปไหนไม่ได้เลยสักนิด

 

 

อ้าวคุณ..ขาเจ็บนิมานี้มาเดี๋ยวผมช่วย..”

 

 

เสียงพี่ยามดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่พี่แกจะเดินเข้ามาช่วยพยุงผมแต่ผมก้าวขาตามพี่แกไม่ได้เลยนิสิมันปวดไปหมดทั้งข้อเท้าจนถึงต้นขาแล้วตอนนี้..

 

 

โอ๊ยยย....ไม่ได้เดินตามไม่ไหวขอผมนั่งสักพักได้มั้ยผมเดินไม่ไหวจริงๆตอนนี้

 

 

ผมตอบเค้าไปเสียงสั่นกลั่นก้อนสะอื้นที่กำลังมาจุกอยู่ที่คออีกครั้งไว้ในเวลาแบบนี้ทำไมผมถึงได้อ่อนแอขนาดนี้กันเจ็บที่ใจยังไม่พอนี้ยังจะมาซ้ำเติมผมที่กายอีกรู้สึกน้อยใจโชคชะตามันก็วันนี้แหละ

 

 

ก็แหงแหละเล่นเอาขาที่ยังหุ้มเฝือกอ่อนอยู่แบบนี้แช่น้ำได้ยังไงกัน..แต่ถ้าจะให้นั่งก็คงไม่ได้หรอกครับนี้มันได้เวลาที่ผมต้องทำตามคำสั่งของเจ้านายแล้ว..เอางี้แล้วกัน

 

 

พี่ยามพูดก่อนจะทิ้งร่างที่สูงสมส่วนของตัวเองลงตรงหน้าผมยองๆ เป็นเชิงให้ผมกระโดขึ้นไปเกาะอยู่บนหลังพี่แก….

 

 

ขึ้นมาเถอะครับนั่งไปคุณก็เดินไม่ไหวหรอก..เชื่อผมเถอะ

 

 

เสียงทุ้มที่ดังรอดออกมาจากปีกหมวกยามที่ตอนนี้มันเป็นสิ่งเดียวที่บดบังใบหน้าได้รูปของพี่ยามไม่ให้ผมมองเห็นเค้าชัดได้ไม่ว่าจะเพ่งตามองแค่ไหนแต่ก็ช่างมันเถอะสิ่งที่ผมควรจะทำตอนนี้คือทำตามคำบอกเล่าของเค้ายังไงผมก็ไม่อยากยุ่งยากเป็นต้นเหตุให้ใครโดนไล่ออกจากงานเพราะผมหรอกถึงผมจะเป็นอย่างนี้ผมก็ไม่ชอบทำให้คนอื่นเดือดร้อนนะครับ

 

 

ฮึบ!!”

 

 

ผมค่อยๆโน้มตัวลงไปเกาะคอพี่ยามเอาไว้ก่อนที่พี่แกจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและแบกผมออกไปจากตรงนี้….

 

 

ครืดดดด..

 

เกร้ง..

 

เสียงเลื่อนประตูปิดดังขึ้นพร้อมกับเสียงแม่กุญแจที่ทำหน้าที่ล็อคประตูเอาไว้เมื่อถึงเวลาที่ควรจะเป็น

 

 

ปึกๆ..

 

เสียงร้องเท้าหนังที่กำลังกระทบลงบนพื้นบันไดดังขึ้นทุกย่างก้าวที่พี่ยามตัวสูงคนนี้พาผมก้าวเดินลงมายังชั้นที่ผมอาศัยอยู่ก็แหง่ล่ะเปียกแบบนี้จะขึ้นลิฟก็เกรงว่าจะลำบากแม่บ้านพี่แกเลยเลือกที่จะพาผมเดินลงบันไดมา

 

 

ขาเปียกแบบนี้..ผมว่าผมพาคุณไปจัดการกับเฝือกอ่อนนี้ของคุณก่อนดีกว่าแล้วเดี๋ยวผมพาไปส่งที่ห้องนะครับ…”

 

 

เอ่อ..ไม่เป็นไรครับพี่..ผมอยากกลับห้องแล้ว..”

 

จริงๆผมไม่ได้อยากกลับไปห้องตัวเองหรอกครับคืนนี้ผมกะว่าจะไปนอนค้างที่ห้องไอ้ยูคดีกว่ากลับไปแล้วคนข้างห้องมารบกวน..ผมยังไม่อยากเจอพี่มาร์คในตอนนี้

 

 

ถ้าไม่จัดการกับมันรอพรุ่งนี้เช้าไปหาหมอขาคงจะเปลือยกันพอดี..เชื่อผมเถอะครับคุณ..”

 

 

เสียงพี่ยามดังขึ้นอีกครั้งขาเปลือยเลยหรอไม่เอาด้วยหรอกนะแค่นี้ก็ลำบากมากพอแล้วจะให้มาขาเปลือยอีกก็ตายกันพอดี

 

 

ก็ได้ครับพี่..แล้วพี่จะจัดการกับมันยังไงล่ะ

 

 

เดี๋ยวก็รู้ครับแค่เชื่อผมก็พอ..”

 

 

พี่เค้าพูดทิ้งไว้แค่นั้นก่อนที่จะพาผมเดินตรงยังชั้นที่อยู่ใต้ห้องพักของผมเขาพาผมมาหยุดอยู่ที่ห้องๆหนึ่งก่อนที่พี่แกจะกดออดห้องนั้น...

 

ไม่นานเท่าไหร่นักคนที่ผมคาดว่าน่าจะเป็นเจ้าของห้องก็ออกมาเปิดประตู

 

 

อ้าวไอ้เชนมึงเลิกงานแล้วหรอว่ะแล้วทำไมไม่เปิดประตูเข้าเองกดออดเอาเหี้ยอะไรลำบากกูลุกมาเปิดสัส…”

 

 

เสียงคนที่น่าจะเป็นเจ้าของห้องดังขึ้นบ่นคนที่กำลังกดออดไปเมื่อครู่….ใบหน้ายุ่งๆที่ดูคุ้นตานั้นมัน

 

 

พี่ชานยอล..”

 

 

ผมเอ่ยชื่อของคนที่คิดว่าต้องใช่แน่ๆหน้าตาแบบนี้เสียงแบบนี้ไม่น่าจะมีคนเกิดมาหน้าซ้ำหรอกผมมองคนที่กำลังขยี้ตางัวเงียสุดๆเพื่อจะมองผมให้ชัดว่าใครที่เรียกเค้ากันแหละมั้งครับ

 

 

เห้ย!!..น้องแบม....เออ..มาได้ไงอ่ะ...

 

 

มึงอย่าเพิ่งถามมากไอ้คริสกลับมารึยัง…”

 

 

อื้อ..มาแล้วอยู่ในห้องมันถึงมาถึงเมื่อกี้เอง…”

 

 

พี่ชานยอลตอบก่อนจะหลีกทางให้พี่ยามเดินเข้าไปในห้องโดยมีผมเกาะเป็นลูกลิงอยู่บนหลังภายในห้องที่ดูแคบกว่าห้อมผงนิดหน่อยถูกตกแต่งไปด้วยโมเดลและถ้วยรางวัลมากมายเหมือนคนที่อาศัยอยู่ในห้องนี้เป็นนักกีฬากันหมด

 

 

ผมถูกวางลงบนโซฟาหนังสีดำที่ถูกจัดวางอยู่ที่หน้าทีวีจอLED22นิ้วที่ตอนนี้ฉายภาพสนามฟุตบอลที่มีผู้เล่นอยู่เต็มสนาม

 

 

คุณเค้าขาเจ็บยังไงฝากบอกไอ้คริสให้ดูให้น้องเค้าด้วยนะ..กูต้องไปทำงานต่อล่ะ

 

 

พี่ยามพูดไว้แค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป….ใจจริงผมก็ไม่อยากนั่งอยู่ในนี้คนเดียวหรอกแต่อย่างน้อยตรงนี้ก็ยังมีพี่ชานยอลที่นั่งอยู่เป็นเพื่อนถึงเค้าจะดูงงนิดหน่อยที่ผมมาโผล่ที่นี้ก็เถอะ

 

 

อ้าวไอ้สัสเชนมึงอย่าเพิ่งไปดิเห้ย!!”

 

 

เสียงพี่ชานยอลดังขึ้นก่อนที่พี่แกจะวิ่งไปดึงเพื่อนตัวเองเอาไว้ก่อนแต่ก็ได้กลับมาเพียงเสียงที่ตอบปัดๆไปเท่านั้น

 

 

กูมีงานมีการต้องทำขอกูไปตรวจชั้นล่างก่อนแล้วกูจะขึ้นมารับคุณเค้าไปส่งที่ห้อง..ยังไงมึงก็ไปบอกไอ้คริสให้มันออกมาดูขาให้น้องเค้าได้แล้วกูไปไม่นานหรอกใกล้เวลาเลิกกะของกูแล้ว

 

 

นี้ก็ใกล้เที่ยงคืนแล้ว..อีกสิบนาทีเองมึงไม่ต้องไปก็ได้...

 

สิบนาทีก็เวลางานกูป่าวว่ะเค้าจ้างกูมาทำงานไม่ได้จ้างกูมาอู้โดดงาน….”

 

 

พูดทิ้งไว้แค่นั้นด้วยคำพูดที่แสนจะเรียบง่ายก่อนที่จะปล่อยให้พี่ชานยอลยืนหน้าเจื๋อนอยู่คนเดียวที่หน้าประตู

 

 

แฮะๆ..น้องแบมคงไม่ว่าอะไรนะที่พี่อยู่ในสภาพแบบนี้อ่ะ

 

พี่ชานยอลปิดประตูก่อนจะหันมาพูดกับแขกที่แสนจะไม่ได้รับเชิญแบบผมด้วยเสียงแห้ง..ผมก้มมองสภาพพี่ขานยอลตอนนี้..แหม..เสื้อกล้ามสีน้ำตาลอ่อนคอย้วยกับกางเกงบอลที่ดำถ้ามีคนมาเห็นตอนนี้ก็คงต้องบอกได้คำเดียวแหละครับว่าคราบเดือนคณะนิเทศที่สาวยน้อยสาวใหญ่ในมหาลัยกรี๊ดนักกรี๊ดหายไปไหน

 

 

ฮ่าๆไม่เห็นเป็นไรเลยครับ..ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก..”

 

ผมพูดแบบกลั้นหัวเราะสุดๆเพราะพี่ชายตัวโตตรงหน้านี้ดูท่าจะอายกับชุดนอนของตัวเองมากจนแทบไปมาเป็น..

 

 

งั้นเดียวพี่ไปตามไอ้หมอให้ก่อนนะมันคงอยู่ในห้องอ่ะ..รอแปป

 

พี่ชานยอลพูดทิ้งไว้แค่นั้นก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องห้องหนึ่งที่อยู่ฝั่งขวามือของผมผมมองสำรวจห้องไปรอบๆก็ไม่ได้ต่างอะไรจากห้องผมเท่าไหร่เพียงแต่มันเล็กกว่านิดหน่อยและมีห้องนอนถึงสามห้องนอกนั้นก็มีเหมือนห้องผมหมด

 

 

แอ๊ดดดด..

 

 

เสียงประตูถูกเปิดออกจากห้องฝั่งขวามือที่พี่ชานยอลหายเข้าไปเมื่อกี้ ก่อนที่คนที่น่าจะเป็นเจ้าของห้องจะออกมาร่างสูงโปร่งที่ดูสูงกว่าพี่ชานยอลซะอีกออกมาในสภาพเสื้อเชิ้ตสีขาวแบบนักศึกษาทั่วไปที่แปลกหน่อยอาจจะเป็นเสื้อกาวน์ของแพทย์ที่เจ้าตัวยังคงไม่ได้ถอดออกเท่านั้น

 

สวัวดีครับพี่….”

 

 

ผมพูดก่อนจะยกมือสวัสดีพี่แกอย่างเก้ๆกังๆตามสไตล์เด็กไทยใจงาม

 

เอ่อไม่ต้องไหว้ก็ได้ห่างกันไม่กี่ปีเอง..”

 

 

พี่แกพูดอย่างไม่ยีหระอะไรก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอีกตัวพร้อมกับวางกล่องสีเหลี่ยมที่ผมคิดว่ามันน่าจะเป็นกล่องอุปกรณ์ใส่นู่นนี้นั้นของหมอลงบนโต๊เล็กด้านหน้าผม

 

 

หน้ามึงไปเยอะแล้วไง..น้องเค้าเลยไหว้กูบอกมึงแล้วอย่างเรียนเยอะ..ฮ่าๆ

 

 

เสียงพี่ชานยอลดังขึ้นก่อนที่พี่แกจะเดินไปนั่งอีกฝั่งของโซฟาพร้อมกับหัวเราะเยาะกับคำพูดที่ตนเพิ่งจะจิกกัดเพื่อนตัวสูงไปเมิอกี้นี้อย่างกะคนบ้า

 

 

เรียนน้อยแบบมึงก็ไม่ใช่เรื่องดีไหนพี่ขอดูขาหน่อย

 

พี่หมอแกพูดขึ้นก่อนจะยกขาที่ถูกหุ้มไปด้วยเฝือกเปียกน้ำขึ้นมาวางพาดไว้บนโต๊ะ..แกดูอยู่สักพักก่อนที่แกจะตัดสินใจเปิดกล่องสีเหลี่ยมนั้นออกมาและหยิบเอาอุปกรณ์ที่พอจะใช้ได้ในกรณีแบบนี้ออกมาวางกองไว้ก่อนที่พี่แกจะค่อยๆบรรจงแกะเอาผ้าเปียกๆที่พันเฝือกอ่อนอยู่ออกอย่างเบามือ

 

 

อื้อ..ไปเล่นซนอะไรมาล่ะเฝือกถึงเปียกไปหมดแบบนี้..ดีนะที่เป็นแค่เฝือกอ่อนถึงหาเปลี่ยนให้ได้ถ้าเป็นเฝือกปูนคงต้องพากันถ่อสังขารไปที่โรงพยาบาลแน่นอน

 

พี่แกบ่นตามประสาหมอให้ผมฟังนิดหน่อยก่อนที่จะใช้ผ้าเช็ดขาที่เปียกไปด้วยน้ำของผมให้แห้งอย่างเบามือมือหนาจับข้อเท้าที่บวมแดงของผมขึ้นไปดูก่อนจะพูดออกมาอีกครั้ง

 

 

ขายังไม่หายดีทำไมรีบลงน้ำหนักจังล่ะ..ดูสิข้อบวมหมดเลย…”

 

 

ไม่ว่าเปล่าพี่เค้าค่อยๆชโลมยาอะไรสักอย่างที่เป็นเนื้อครีมเย็นๆนวดให้ผมเบาๆ ก่อนที่จะจัดการหยิบเฝือกอ่อนที่ดูมีรูปร่างแปลกกว่าเฝือกอันเดิมของผมที่ได้มาจากโรงบาลใส่ให้และพันผ้าทุกอย่างให้เข้าที่เหมือนเดิม

 

ดูท่าแล้วมันคงเริ่มจะหายดีแล้วเลยไม่เป็นอะไรมากเท่าไหร่..ใส่ไอ้นี้ไว้อีกสองวันก็น่าจะเอาออกและเดินได้ตามปกติแล้วล่ะ

 

 

พี่แกพูดก่อนจะโกยของทุกอย่างลงบนกล่องที่พี่แกถือมาด้วยก่อนจะปิดมันและลุกขึ้นเดินเตรียมจะกลับเข้าไปในห้องโดยไม่ได้หันมาทักท้วงเอาคำขอบคุณหรือค่ารักษาจากผมเลยสักคำ

 

 

ชานยอลมึงเอาเฝือกเปียกๆนั้นไปทิ้งด้วย..กูง่วงจะนอนล่ะ

 

เอ่อ..พี่หมอครับขอบคุณนะครับพี่

 

ผมพูดออกไปแต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงมือหนาที่ยกขึ้นบอกเป็นเชิงว่าไม่เป็นไรก่อนที่พี่แกจะหายเข้าไปในห้องและปิดประตูลงดูท่าคงจะง่วงหนัก..

 

 

น้องแบมไม่ต้องไปสนใจมันหรอก..แล้วำไม่ต้องเรียกมันว่าพี่หมอก็ได้จริงมันยังไม่ได้เป็นหมอมันเป็นแค่หมอเถื่อน..”

 

พี่ชานยอลพูดก่อนจะเก็บเฝือกเปียกน้ำของผมใส่ถุงดำและเอาไปวางไว้ที่หน้าห้องรอคนมาเก็บไปทิ้ง ก่อนจะเดินกลับเข้ามานั่งลงข้างๆผม

 

ห๊ะ!!..หมอเถื่อน..แต่ทำไมพี่แกดูโปรจังล่ะครับ

 

 

ฮ่าๆ..จะไม่โปรได้ยังไงก็ไอ้คริสมันต้องไปช่วยงานพ่อมันที่คลีนิคทุกวันหลังจากที่เรียนเสร็จ..มันไม่ได้เป็นหมอเชี่ยวชาญพิเศษอะไรด้านนี้หรอกแค่พ่อมันเป็นมันเลยเรียนรู้จากพ่อมันมา..ส่วนตัวมันอ่ะมันเป็นหมอฟันจะว่าเป็นก็ยังไม่ใช่เพราะมันก็กำลังเรียนอยู่เหมือนกันปีเดียวกันกับพี่นี้แหละแต่มันเรียนที่ ม.sm”

 

 

อ่อ..พี่เค้าชื่อคริสหรอครับ..”

 

อือ..มันชื่อไอ้คริสส่วนไอ้ยามหน้าตายที่พาน้องแบมมาอ่ะมันชื่อเชนเรียนที่ ม.sm เหมือนกัน..มันเรียนถาปีตย์เหมือนน้องแบมเนี้ยแหละ..แต่ที่มันต้องมาทำงานเป็นยามแบบนี้ก็เพราะต้องส่งทั้งตัวเองเรียนและหาเลี้ยงตัวเองด้วย..พี่ก็เหมือนกันแต่พี่แค่ไปเล่นดนตรีที่คลับเฉยๆไม่ได้ชีวิตยุ่งวุ่นวายเท่ามันหรอก…”

 

พี่ชานยอลพูดก่อนที่จะนั่งกดรีโมทเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อยผมมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างแปลกใจ..ทำไมดูเป็นคนล่ะคนกับตอนที่อยู่ที่มหาลัยเลยก็ไม่รู้..รู้สึกสบายใจกับลุคแบบนี้ของพี่ชานยอลมากกว่าลุคที่มหาลัยซะอีก..แบบนี้ก็คงจะดีเหมือนกันจะได้วางตัวง่ายหน่อย..

 

กริ๊ก

 

แกร๊ก

 

เสียงที่ดังมาจากประตูห้องดังขึ้นพี่เชนคงจะกลับมาแล้วเพราะนี้มันเที่ยงคืนแล้ว..ร่างสูงที่อยู่ในชุดเครื่องแบบยามสีฟ้าเดินเข้ามาก่อนที่จะนั่งยองๆลงตรงหน้าผมคงได้เวลาที่ผมจะได้กลับไปพักผ่อนที่ห้องแล้วล่ะครับ

 

 

ผมกระโดดขึ้นหลังพี่เชนก่อนที่พี่แกจะยืนขึ้นเต็มความสูงและพาผมก้าวออกไปจากห้อง..

 

 

พี่ชานยอลแบมไปแล้วนะ..เจอกันที่มหาลัยครับพี่

 

ผมพูดแค่นั้นก่อนที่พี่แกจะเดินออกมาส่งผมและโบกมือหยอยๆให้ผมผมกระชับวงแขนที่รัดอยู่บนคอพี่เชนให้แน่นขึ้นเพื่อไม่ให้ตัวเองตกระหว่างทางเดินที่ไม่มีบทสนทนาอะไรเกิดขึ้นเลยแม้แต่นิดดูหน้าอึดอัดซะเหลือเกินสำหรับผม

 

 

อยู่ห้องไหนล่ะครับ..”

 

 

พี่เค้าถามออกมาเสียงเรียบหลังจากที่พาผมขึ้นมายังชั้นที่ผมอยู่ได้สำเร็จโถงทางเดินที่เกือบจะว่างเปล่าในเวลานี้กลับมีร่างของใครคนหนึ่งวิ่งมาจากทางขึ้นอีกฝั่งอย่างกระหืดกระหอบ

 

 

แบม…”

 

 

เสียงของคนที่เพิ่งจะวิ่งขึ้นมาดังขึ้นถ้าผมสำคัญตัวไม่ผิดเค้าคงจะไปตามหาผมมาแหละมั้งครับพอเห็นหน้าคนคนนี้แล้วความรู้สึกที่ถูกทิ้งไปเมื่อครู่ก็กลับจู่โจมเข้ามาอีกครั้งผมมองหน้าพี่มาร์คนิ่งไม่ได้พูดอะไรออกมาเพียงแต่เลือกที่จะตอบคำถามพี่เชนไปเท่านั้น..

 

ห้อง 405 ครับช่วยพาผมไปส่งที

 

พูดแค่นั้นพี่แกก็พาผมก้าวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าพี่มาร์คก่อนจะปล่อยผมลงให้เป็นอิสระ

 

 

แบมหายไปไหนม…”

 

พี่ครับขอบคุณมากครับที่ช่วยเหลือผม…”

 

ไม่ทันที่พี่มาร์คจะได้ถามอะไรผมผมก็หันไปโค้งขอบคุณพี่เชนที่กำลังเตรียมตัวจะเดินจากไปจากตรงนี้เมื่อเสร็จหน้าที่

 

 

ไม่เป็นไรครับคุณ..ผมขอตัวก่อนนะ

 

พี่เค้าพูดไว้แค่นั้นก่อนจะเดินลงโดยที่ผมก็หันไปเปิดประตูห้องบ้างโดยไม่สนใจคนที่กำลังยืนมองผมอยู่ข้างๆเลยสักนิด

 

แบม..”

 

มือหนาที่เอื้อมมาจับต้นแขนผมไว้เหมือนจะประคองให้ผมเดินเข้าไปในห้องถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงหันไปและส่งยิ้มให้พี่มาร์คแต่ตอนนี้มันคงจะไม่ใช่

 

 

อย่ามาโดนตัว!!”

 

ผมตวาดไปเสียงดังลั่นทำให้คนที่นั่งรอยอยู่ในห้องต้องพากันเดินออกมาให้ความสนใจ..

 

 

ไอ้แบมมึงหายไปไหนมา…”

 

 

เสียงไอ้ยูคดังขึ้นพร้อมกับทุกคนที่มีสีหน้าเป็นห่วงผมแบบสุดขีด..ผมได้แต่มองหน้าทุกคนและถอนหายใจออกมานี้ผมทำตัวเป็นภาระให้พวกพี่เค้าอีกแล้วใช่มั้ยเนี้ย

 

 

ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงกลับมาแล้วนี้ไงทุกคนไปพักเถอะแบมอยากอยู่คนเดียว..”

 

ผมพูดแค่นั้นก่อนจะเดินกระเผกๆเข้าไปในห้องถึงตอนนี้เท้าผมจะเจ็บบ้างแต่มันก็ยังดีกว่าขอความช่วยเหลือจากคนอื่นแค่นี้ทุกคนก็ยุ่งมากแล้วเพราะผม

 

 

ให้กูอยู่เป็นเพื่อนมั้ย..ไม่ก็ให้ไอ้มาร์คมาอยู่เป็นเพื่อนเผื่อมึงอยากได้อะไรจะได้มีคนให้ใช้ๆม่ต้องลุกเดินมันลำบาก..”

 

 

 

เสียงพี่จินยองดังขึ้นพร้อมกับพี่แกที่ปรี่ตัวเข้ามาประคองผมเดินเข้าห้อง

 

 

ไม่ต้องหรอก..ผมจะหัดทำอะไรเองคนเดียวแล้วล่ะจะได้ชินสักทีเวลาที่อยู่คนเดียว

 

 

แต่…”

 

 

ไม่มีแต่ครับเจ้..พวกเจ้กลับไปเถอะแบมอยากอยู่คนเดียวจริงๆ..แบมอยู่ได้ไปพักเถอะมันดึกแล้ว.

 

ผมพูดแค่นั้นก่อนจะออกแรงดันทุกคนให้ออกไปจากห้องของผม

 

 

แบม..”

 

 

เราห่างกันสักพักเถอะนะเผื่ออะไรมันจะดีขึ้นพี่มาร์คอาจจะคิดอะไรได้มากกว่านี้ว่าเราควรจะหยุดหรือเดินต่อไปด้วยกันดี

 

 

นั้นเป็นคำพูดสุดท้ายสำหรับคืนนี้ที่ผมพูดทิ้งไว้หน้าห้องเหมือนพูดเสียดสีตัวเองเลยแหะพอคิดแบบนั้นน้ำตามันก็พาลจะไหล

 

กรึบ..

 

ผมปิดประตูห้องลงด้วยความน้อยใจและเสียใจ..น้ำตาที่กำลังจะไหลตอนนี้มันไหลลงมาอาบแก้มของผมอีกครั้ง….

 

แบม..เปิดประตูให้พี่ก่อน..พี่ขอโทษ..เปิดประตูเถอะนะ

 

 

เสียงพี่มาร์คที่ดังรอดเข้ามาในห้องพร้อมกับเสียงเคาะประตูนั้นทำให้ผมต้องรีบเดินเข้าห้องนอนไปขออยู่กับตัวเองสักพักได้มั้ยถ้าพร้อมเมื่อไหร่ผมจะเป็นคนออกไปเอง

 

 

 

 




 

 "ไดอารี่แบมถาย์ วันนี้"







>>>อันดับสองแย้ว<<<


ขอบคุณนะที่เข้ามาอ่านกัน ฮิๆ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 206 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,714 ความคิดเห็น

  1. #8682 lek0868909108 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 19:59

    ก็นะทำตัวเองมาร์ค

    #8,682
    0
  2. #8637 Dada2520 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 11:00
    แบมโกรธแล้ว
    #8,637
    0
  3. #8557 uromtbb (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 16:58
    ไฟติ้งพี่มาร์ค
    #8,557
    0
  4. #8472 อีฟ กันต์พิมาร์ค (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 15:47
    หน่วงง่ะ ฮรือออ
    #8,472
    0
  5. #8425 BabaBelo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 12:08
    นุ้งแบม ฮือออ
    #8,425
    0
  6. #8363 FrokFran_MB (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 14:19
    สเตตัส เจ็บอ่าาาา ฮื่อออออ
    #8,363
    0
  7. #8309 ojay2 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:10
    พี่มาร์คกลับไปคิดสะนะ
    #8,309
    0
  8. #8268 ChayapornSs (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 18:52
    นี่สมน้ำหน้าพี่เฉิ่มมันอยู่นะ แต่ก็นะพี่มันไม่เฉิ่มอย่างเดียว พี่มันซื่อบื้อไม่ทันคนด้วย-..-" ยกโทษให้พี่มันไปเถอะแบม
    อย่าถือสาคอมเม้นตอนที่เเล้วของชุ้นเลยยยย
    #8,268
    0
  9. #8208 คอม (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 14:12
    เรื่องแค่นี้เองแบ๊มม พี่แกมันซื่อๆ ยกโทษให้เถอะะะ
    #8,208
    0
  10. #8132 litterrabbitza (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 21:45
    งื้อออ หน่วงอ่า
    #8,132
    0
  11. #8102 mintbm7 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 15:04
    นี่ร้องไห้เลย ไม่รู้จะสงสารใคร แต่เกินครึ่งใจนี่ให้แบมเลย
    #8,102
    0
  12. #8088 nuchpim68 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 00:31
    เสียใจจจจจจจ กราม่าอะ ใจไม่ดีเลย ????????
    #8,088
    0
  13. #8056 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 22:58
    โอ้ยยยยย พระเอกเรื่องนี้ทำไมบทพูดมันน้อยจัง ขัดใจคนอ่านจริงๆ อึดอัดมากกกก จะพูดจะทำอะไรให้มันเคลียก็ไม่ทำ เฮ้อ
    #8,056
    0
  14. #8014 마크뱀뱀 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 16:35
    .........
    #8,014
    0
  15. #7982 Beerby-Witch (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 05:29
    โอ้ยยสะใจ
    #7,982
    0
  16. #7953 cheerfull (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 10:14
    สงสารแบมฮือ
    #7,953
    0
  17. #7937 ป็อปคอร์น (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 22:54
    ไม่โอเคเลยอ้ะ หน่วงจัง
    #7,937
    0
  18. #7898 ptptct (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 00:48
    พักใจสักพักนะแกฉันเจ็บ
    #7,898
    0
  19. #7886 Nook Kra (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 01:21
    โอ่ย เศร้า
    #7,886
    0
  20. #7836 Tam Jenjira (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 18:39
    หวังว่าเวลาที่ห่างกันนี้มาร์คจะคิดทบทวนอะไรได้บ้างนะ เจ็บเหมือนที่แบมเจ็บบ้าง
    #7,836
    0
  21. #7811 pingpongcrazy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 02:33
    เลอค่าคะ!!!! ทำดีมากคะลูก ให้มาร์คเจ็บบ้าง เหอะ!!!
    #7,811
    0
  22. #7783 Nuthathai Por (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 13:53
    แบมทำดีแล้วลูกให้เวลากันและกันก่อนดีกว่าเนอะ
    #7,783
    0
  23. #7204 Bam Yien (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 18:50
    งื้ออออ มาร์คง้อแบมให้ได้นะ อย่าห่างกันเลย มันไม่ดีกับใจ T___T
    #7,204
    0
  24. #7139 secret secret (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 21:49
    ถูกอย่างที่ไดอารี่ย์แบมบอก
    #7,139
    0
  25. #7125 M.m1nt (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 18:17
    ฮือออออ T^T
    #7,125
    0