[END] แกล้งโง่ So stupid (MarkBam Ft. Got7 Exo)

ตอนที่ 6 : Chapter 6 : แกล้งโง่ครั้งที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 259 ครั้ง
    8 ม.ค. 59




6











Something always brings me back to you.
(บางอย่างดึงฉันกลับไปหาเธอ)




      หลังจากวันนั้น ผมกับพี่มาร์คเราก็ไม่ค่อยได้มีเวลาคุยกันสักเท่าไหร่ พี่มาร์คกลับเข้าห้องที่ไรผมก็หลับไปแล้วส่วนตอนเช้าผมมีเรียนผมก็ออกมาก่อนที่พี่มาร์คจะตื่น พวกเราเป็นแบบนี้มาเกือบสองสัปดาห์แล้วล่ะครับ บางทีมันอาจจะทำให้ผมเริ่มชินไปซะล่ะ

 

วันนี้หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จผมก็เดินออกมาตามทางเพื่อไปยืนรอใครบางคนที่หน้าคอนโด เหมือนประจำทุกวันตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา

 

ตึกๆๆ

 

เสียงร้องเท้าผ้าใบกระทบกับพื้นฟุตบาทดังขึ้นไม่ไกลทำให้ผมหันไปมองตามเสียง ก่อนจะพบกับคนที่ผมกำลังรออยู่ คนตัวสูงที่มีสภาพสะบัดสะบอมไม่ต่างจากโดนหมาฟัดวิ่งมาหยุดหอบหายใจอยู่ตรงหน้าผมก่อนจะหอบหายใจอย่างกับไปวิ่งสี่คูณร้อยเมตรมาอย่างไรอย่างนั้น

 

แฮ่กๆ รอนานมั้ยว่ะแบม

 

พี่เซฮุนพูดก่อนจะเสยผมที่กำลังหล่นลงมาคลุมหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ชื้นไปด้วยเหงื่อที่เกาะอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้น แถมด้วยแผลถลอกที่ยังคงมมีเลือดซึมออกมาอยู่นิดๆที่ตรงโหนกแก้มพี่แกด้วยทำให้ผมตกใจอยู่ไม่น้อย

 

ไม่อ่ะ ผมเพิ่งเดินลงมาเมื่อกี้เอง พี่ไปทำไรมา ทำไมได้สภาพเป็นแบบนี้ แล้วนี้รถพี่ไปไหนทำไมถึงได้วิ่งมาอ่ะ

 

ผมพูดก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวของตัวเองให้คนตรงหน้า พี่แกก็รับไปเช็ดก่อนจะยัดมันลงบนกระเป๋าเสื้อตัวเองอย่างหน้าตาเฉยแต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร

 

ก็กำลังจะบอกอยู่เนี้ย หมามันวิ่งตัดหน้ารถอ่ะดิ  รถเลยล้มดีนะที่ไม่เป็นไรมาก ตอนนี้รถกำลังเอาไปซ้อมอยู่เห็นทีวันนี้คงไม่ได้ใช้ดูคาร์ติลูกรักของฉันหรอก  พี่เซฮุนพูดอย่างหัวเสียก่อนจะถือวิสาสะลากจูงผมให้เดินตามพี่แกไป

 

เอ้า ..นี้ค่อยๆเดินได้ป่ะจะรีบไปไหนเนี้ย

ผมออกแรงสาวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินตามพี่เซฮุนไปเรื่อยจนมาถึงที่หมายปลายทางของพี่แกถึงจะยอมปล่อยข้อมือผม  และที่นี้ก็คือป้ายรถเมล์นั้นเอง

 

วันนี้ขึ้นรถเมลล์ไป ม. ล่ะกันนะเนี้ยรถใกล้มาล่ะ นาฬิกาข้อมือเรือนที่ค่อนข้างจะเก่าหน่อยของพี่เซฮุนถูกยกขึ้นมาดูก่อนที่พี่แกจะลากผมไปนั่งรอรถเมลล์ที่ป้าย

 

ทำไมไม่ขึ้นแท็กซี่อ่ะ ผมไม่เคยขึ้นรถเมล์

 

เชยว่ะ ฮ่าๆ ใครๆเค้าก็ขึ้นกันทั้งนั้นแหละ ไม่เคยขึ้นวันนี้เดี๋ยวพี่พาขึ้นเองไอ้น้อง นั่งแท็กซี่มันเปลืองตังค์นั่งรถเมล์ถูกกว่าเป็นไหนๆ นั้นไงมาล่ะ ลุกเร็ว

 

พี่เซฮุนพูดรัวๆใส่ผมก่อนที่รถเมล์คันใหญ่จะจอดเข้าเทียบป้าย ผมถูกฉุดให้ลุกอีกครั้งก่อนที่คนตัวสูงจะดึงให้ผมเบียดคนขึ้นไปในรถเมล์พร้อมกับเค้า ความแอร์อัดเมื่อขึ้นมายืนบนรถทำให้ไม่มีที่วางพอให้ผมได้ผละออกจากพี่เซฮุนเลย ทุกคนต่างกรูกันเบียดเข้ามาจนรู้สึกอึดอัดไปหมด ที่นั่งก็เต็มจนไม่มีแม้แต่ที่หนังทำให้ผมต้องยืนอยู่แบบนี้

 

บรื้นนน

 

เหว่ออออ..”

 

เมื่อรถออกตัวทำให้ผมแทบหน้าหงายเพราะยังไม่ทันได้ตั้งตัวดี ดีนะที่พี่เซฮุนดึงแขนผมไว้ ผมยิ้มแห้งๆให้พี่เซฮุนก่อนจะเอื้อมมือไปหมายจะจับราวที่โหนรถเมล์ไว้มั้ง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อพี่เซฮุนดึงมือผมไปจับไว้ที่แขนเสื้อเชิ้ตของพี่เซฮุนเอง

 

จับนี้แหละนายอ่ะ ราวจับมันสกปรก ฉันจับคนเดียวก็พอล่ะจะได้ไม่เปลืองมือ

 

พี่เซฮุนพูดก่อนจะหันหน้าเบนสายตาออกไปนอกหน้าต่างรถเมล์ ผมก็ได้แต่พยักหน้าให้อีกคนรับรู้ว่าผมเข้าใจแล้ว ก่อนจะเกาะแขนพี่เซฮุนไว้แน่น

 

 จิงๆแล้วหลังจากวันนั้นวันที่ผมไปส่งนมกับหนังสือพิมพ์กับพี่เซฮุน เราก็ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น เพราะช่วงแรกอาจจะเจอกันด้วยความบังเอิญและตอนนั้นเท้าผมก็ยังไม่หายดี เลยได้พี่เซฮุนมาช่วยเป็นมือเป็นเท้าให้เพราะไปไหนมาไหนคนเดียวค่อนข้างรำบากแต่ตอนนี้ข้อเท้าผมก็หายแล้ว อาจจะเป็นเพราะความเคยชินมากกว่าเลยทำให้ผมไปไหนมาไหนกับพี่เซฮุนจนกลายเป็นชีวิตประจำวันผมไปล่ะ ส่วนมินิคูเปอร์ของผมพี่แจบอมเพื่อนพี่มาร์คก็ขับมาส่งให้เรียบร้อยตั้งแต่หลายอาทิตย์ที่ผ่านมาแล้วล่ะครับ

 

คิดอะไรเพลินๆได้ไม่นานนักรถเมล์ก็จอดเข้าเทียบกับป้ายหน้ามหาลัยของผม ทุกคนต่างพากันเร่งรีบลงจากรถบางส่วนก็พากันหาที่นั่งเพื่อจะนั่งต่อไปยังป้ายอื่น แขนของผมถูกฉุดให้เดินตามรุ่นพี่ตัวโตลงจากรถมาอย่างยากรำบาก เพราะคนเบียดมาก นี้สินะความรำบากของการใช้รถสาธารณะ

 

เดี๋ยวๆ พี่เรายังไม่ได้จ่ายค่ารถเลย

 

ฉันจ่ายไปแล้วเด็กโง่ เค้าให้จ่ายตั้งแต่ขึ้นแล้ว เตี้ยเกินไปก็เงี๊ยมองไม่เห็นไรกะเค้าเลย

พี่เซฮุนพูดก่อนจะดีดปลายนิ้วของตัวเองลงบนหน้าผากของผมพร้อมกับหัวเราะโชว์เขี้ยวออกมาอย่างร่าเริงตามสไตล์พี่แกที่ชอบทำบ่อยๆ ไอ้ผมก็คงได้แต่ทำหน้าบึ้งก่อนจะลูบหน้าผากตัวเองปอยๆและเดินตามคนตัวสูงเข้ามหาลัยไป อย่าให้ถึงทีผมบ้างก็ล่ะกัน หึ่ยยยยย!!

 

ย๊าส์ พี่เซฮุนมาให้แบมดีดคืนเลยนะเว้ยยยย

 

แน่จิงก็ตามมาให้ทันดิไอ้เตี้ยเอ๊ยยยยยย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โรงอาหาร คณะวิทยาศาสตร์

หลังจากที่วิ่งไล่ล่ากันแทบจะอ้อมมหาลัยพวกผมก็พากันแยกย้ายไปเรียน จนเรียนเสร็จผมก็มานั่งจุกปุกอยู่ที่โรงอาหารคณะของผมได้ไม่นานพี่เซฮุนก็มาหาเหมือนทุกครั้ง เพราะพี่เซฮุนเลิกคลาสที่คณะช้ากว่าผมและผมก็ขี้เกียจไปรอพี่แก พวกผมเลยตกลงกันมานั่งกินข้าวที่โรงอาหารคณะวิทย์แทน

 

คนมองเยอะว่ะ กินไม่ลง

 

พี่เซฮุนพูดก่อนจะวางช้อนลงบนจานข้าวที่เพิ่งจะพร่องไปไม่ถึงครึ่งแตกต่างจากทุกครั้งที่พี่แกกินแทบจะไม่เหลือจานไว้ให้แม่ครัวล้าง

 

ถ้าไปนั่งกินคณะพี่ยิ่งคงมองเยอะกว่านี้เหอะผมว่า

 

ผมพูดบ้างก่อนจะตักข้าวเข้าปากโดยไม่ได้สนใจ สายตาของใครหลายคนที่กำลังมองมา และเสียงซุบซิบนินทาก็ยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่อง มันก็คงไม่แปลกหรอกครับที่พวกเค้าจะมองมาที่ผมและพี่เซฮุนก่อนจะซุบซิบนินทา ก็พี่เซฮุนเป็นถึงเดือนคณะเกษตรนี้หน่ามานั่งกินข้าวในคณะวิทย์แบบนี้  ไม่มีคนพูดก็แปลกล่ะ

ที่ผมไม่ได้สนใจอะไรเพราะผมริ่มชินซะล่ะกับคำพูดซุบซิบนินทาของคนทั้งมหาลัยเพราะปกติไม่ผมไปโผล่ที่คณะเกษตร พี่เซฮุนก็มักจะมาโผล่ที่คณะผมแทนเลยมีแต่คนพูดถึง

 

 กินให้มันน้อยๆหน่อยเหอะ แก้มนี้จะย้วยไปถึงหัวเข่าแล้วไอ้บวมบวมเอ้ย

 

มือหนาของคนตรงข้ามถูกเอื้อมมาบีบแก้มอูมๆของผมจนคนโดนกระทำอย่างผมถึงกับนิ่วหน้ามองพี่เค้าอย่างไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรได้แต่เขี้ยวข้าวที่เพิ่งตักเข้าปากอย่างตั้งอกตั้งใจและตั้งหน้าตั้งตากินต่อจนข้าวหมดจาน  แก้วน้ำแดงที่เหลือแต่น้ำแข็งนั้นทำให้ผมถึงกับเซ็งตัวเองที่กินน้ำหมดก่นข้าวตลอด แต่ยังดีที่คนข้างๆกินน้ำแดงอีกแก้วไปแค่นิดเดียวทำให้ผมมีน้ำกินล้างคออยู่บ้าง

 

กินของตัวเองยังไม้พอยังมากินของคนอื่นอีก ไอ้เด็กมูมมาม

เสียงบ่นของคนตรงข้ามไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกสะทกสะท้านอะไร ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองหน้าคนขี้บ่นมั้งแต่สายตาก็ต้องไปสะดุดกับคราบเลือกแห้งๆที่ติดอยู่บนแผลถลอกของพี่เซฮุนที่โหนกแก้มอีกครั้ง ไวเท่าความคิดผมคว้าเอากระเป๋าสะพายใบโปรดมาค้นๆก่อนจะเจอสิ่งที่ต้องการ

 

พี่ ยื่นหน้ามานี้หน่อยดิ

 

 ผมพูดก่อนจะกวักมือหย่อยๆให้พี่แกยื่นหน้าลงมา พี่แกก็ดูเหมือนจะงงในตอนแรกแต่ก็ยอมยื่นหน้าลงมาหาผม พลาสเตอร์ยาลายเป็ดเหลืองอ๋อยที่ผมซื้อไว้นานแล้วเพราะเห็นว่ามัน่ารักดี ไม่คิดว่าจะได้ใช้แต่วันนี้มันก็ได้ใช้จนได้ เมื่อแผ่นพลาสเตอร์ถูกติดลงบนโหนกแก้มของรุ่นพี่อย่างเบามือ

 

ฮ่าๆ น่ารักเลยว่ะพี่ ไอ้นี้ทำให้ความหล่อพี่ลดวูบแดสิบเปอร์เซ็นไปเลยอ่ะ ดีจะได้ไม่ต้องมาแย่งเรตติ้งผม

 

ผมพูดก่อนจะหัวเราะออกมาและหันไปยักคิ้วให้คนพี่จนอีกคนคงอดหมั่นไส้ผมไม่ได้ เลยเอื้อมมือมายีหัวผมจนยุ่งไปหมด

 

ย๊าส์ ไอ้แสบนี้มันทำดีหวังผลหรอว่ะ

 

และเสียงหัวเราะของพวกเราก็ดังขึ้นเมื่อพวกผมเริ่มแกล้งกันไปกันมา แต่ยังไม่ทันที่ผมจะหัวเราะได้นานเสียงทุ่มที่แสนคุ้นเคยกับแรงกระชากที่แขนก็กลับทำให้ผมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

 

แบม!! ที่ช่วงนี้ทำตัวห่างกับพี่ก็เพราะมาคลุกอยู่กับไอ้กระจอกนี้หรอ!!”

 

เสียงทุ่มที่ผมจำมันได้ดีดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าของพี่มาร์ค คนรักของผมที่ตอนนี้ดูเหมือนจะอารมณ์เสียตะคอกใส่ผม ก่อนแรงบีบที่ข้อมือของผมมันจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนผมกลัวว่าพี่มาร์คจะบีบแขนผมแหลกคามือเสียให้ได้

 

โอ๊ยยย..พี่มาร์คแบมเจ็บ

 

มือเล็กๆของผมพยายามจะแกะมือแกร่งที่เหมือนกันครีมเหล็กหนีบข้อมือผมไว้อยู่แต่มันคงจะไม่มีผลอะไรเพราะแรงผมคงจะไม่สู้แรงพี่มาร์ค

 

เห้ย!! มีเหตุผลบ้างดิว่ะปล่อยน้องมันก่อน  เสียงพี่เซฮุนดังขึ้นบ้างก่อนที่พี่แกจะเดินเข้ามาช่วยแกะมือพี่มาร์คออกจากแขนผม แต่ยังไม่ทันได้ถึงตัวผมพี่เซฮุนก็ต้องล้มลงไปซะก่อนเพราะแรงถีบที่พี่มาร์คส่งให้นั้นทำให้พี่เซฮุนเสียหลักล้มลงไปที่พื้น

 

ไม่ต้องมาเสือกเลยมึง เรื่องของผัวเมีย ทำไมต้องเข้ามาเสือกอีกอย่างมึงเลยที่เป็นตัวปัญหา!! แล้วนี้ก็อีกคนมีผัวคนเดียวไม่พอไงว่ะทำไมต้องทำตัวแรดไปหาคนอื่น อยากมากทำไมไม่บอกจะได้จัดให้หนักๆสมกับที่อยากเลย!!”

 

เสียงทุ่มของพี่มาร์คตะหวาดไปทั่วโรงอาหารจนทำให้ตอนแรกที่มีคนสนใจอยู่แล้วกลับมีคนสนใจเรื่องของผมมากขึ้น ทุกสายตาจับจ้องมาที่พวกผมจนผมรู้สึกอายไปหมด แรงเฮือกสุดท้ายถูกผมงัดขึ้นมาใช้สะบัดข้อมือหลุดจากมือของพี่มาร์ค ความอดทนที่เหมือนจะขากพึง ไปชั่วขณะเมื่อโดนคำพูดร้ายๆนั้นด่าสาดหน้าเหมือนน้ำกรด  

 

เพี๊ย!!

 

ไวกว่าความคิดผมฟาดมือลงบนใบหน้าของพี่มาร์ค จนอีกคนหน้าหัน น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนพื้นเป็นสิ่งสุดท้ายก่อนที่ผมจะวิ่งออกมาจากโรงอาหารอย่างเหลืออด

 

ผมวิ่งออกมาจากมหาลัยพร้อมกับสายตาของทุกคนที่จับจ้องมาที่ผมอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่รู้ว่าผมวิ่งมาไกลเท่าไหร่ รู้แต่เพียงว่าที่ตรงนี้เริ่มไม่มีผู้คน เป็นเพียงถนนที่มีรถผ่านไปมาไม่มากนัก ผมทิ้งตัวลงริมบันไดสะพานลอยที่ดูเหมือนจะไม่มีผู้คนใช้สันจร

 

มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นปิดหน้าร้องไห้เหมือนเด็กๆเมื่อนึกถึงคำพูดร้ายๆของคนรัก ว่าผมว่าแรดวิ่งหาคนอื่นทั้งๆที่ตัวเองร่านเที่ยวคั่วคนอื่นทุกคืนแบบนั้นมันน่าตลกใช่มั้ยล่ะครับ แต่จะให้ผมเถียงเค้ากลับไปก็มีแต่ทำให้เราทั้งคู่เสียหายและดูไม่ดีในสายตาคนอื่นซะเปล่า ปล่อยให้ผมมันดูเป็นคนที่แย่คนเดียวก็พอแล้วล่ะมั้ง

 

มันผิดมากรึไงที่ผมแค่อยากจะมีใครสักคนไว้คอยปลอบใจในเวลาที่เค้าทำร้ายจิตใจผม มันผิดมากหรอครับที่ผมไปไหนมาไหนกับพี่ชายที่ผมคิดว่าเป็นที่พึ่งที่ดีที่สุดสำหรับผมในเวลานี้  ทุกวันนี้มันยังไม่รำบากพอหรอสำหรับคนอย่างผมที่ต้องคอยรับรู้เรื่องเลวๆของคนรักทุกอย่างแต่ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ผมยอมรับอย่างไม่อายปากไว้ตรงนี้เลยว่าผมเหนื่อย เหนื่อยมากจิงๆแต่มันก็มีอยู่แค่สิ่งเดียวที่ทำให้ผมเป็นคนดื้อรั้นแบบนี้ เหตุผลแค่คำเดียวสั้นๆง่ายๆ และดูโง่งี่เง่าที่สุด ก็คือคำว่า รัก ที่เป็นเหมือนโซ่รัดคอผมอยู่ไม่ให้หนีพี่มาร์คไปไหนได้

 

ครืด ครือออ

 

เสียงฟ้าร้องดังขึ้นหลังจากที่บรรยากาศเริ่มมืดครึม ก่อนที่สายฝนจะเทลงมาอย่างหนักเหมือนจงใจจะแกล้งผม  หึ แม้แต่ฟ้าฝนยังใจร้ายกับผมเลย นับประสาอะไรกับใจคนล่ะที่จะไม่ร้ายกาจเหมือนฟ้าฝนในวันนี้เรื่องของผมวันนี้คงจะถูกลือกันให้แซดในมหาลัยแล้วล่ะมั้งครับ

 

 ผมเดินไปตามทางที่พอเห็นอยู่รำไร ฝนก็ยังคงเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน ใบหน้าที่เลอะไปทั้งน้ำตาถูกชำระล้างไปกับสายฝน ความเปียกปอนนั้นทำให้ผมรู้สึกหนาวจนรู้สึกสั่นไปหมดแต่ขาก็ยังก้าวพาร่างของผมไปตามทาง มินิมาร์ทเล็กๆฝั่งตรงข้ามเป็นเป้าหมายเดียวที่ผมเห็นว่าสามารถเป็นที่หลบฝนของผมได้ ขาทั้งสองข้างก้าวลงไปบนท้องถนนโดยไม่ได้ดูอะไรเพราะจะรีบวิ่งหาที่หลบฝน แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

 

ปรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

เสีงยงแตรรถยนต์คันใหญ่ที่กำลังพุ่งมาทางผมทำให้ตาทั้งสองข้างของผมเบิกกว้างอย่างตกใจ ก่อนผมจะปิดตาลงรอรับแรงกระแทกจากยานพาหนะที่กำลังพุ่งมา

 

แบม!!”

 

ผมได้ยินเสียงนั้นอยู่ไม่ไกลก่อนจะถูกแรงชุดกระชากอย่างแรงให้กลับเข้าไปข้างถนนเหมือนเดิม อ้อมกอดที่แสนจะคุ้นเคยกอดผมไว้แน่นเมื่อช่วยผมไว้ทัน ผมค่อยๆลืมตาก่อนจะเงยหน้ามองคนที่ช่วยผมไว้

 

..ขอโทษ พี่ขอโทษนะแบม

 

เสียงทุ้มที่ดูอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งในยามที่อีกคนง้อผมดังขึ้นข้างหู ก่อนที่น้ำตาที่เหือดแห้งไปตอนแรกจะไหลลงอาบแก้มอีกครั้ง

 

ฮึก..ฮือออ..พี่มาร์ค ..ฮือออออ

 

ขอโทษนะแบม พี่ขอโทษที่พูดแรงๆแบบนั้น

 

ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาจากผมนอกจากเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนจะขาดใจตายตรงนั้นเสียให้ได้กับความทรมานทั้งกายและใจที่ผมรับรู้ได้ ฝนยังคงตกลงมาแรงอย่างต่อเนื่องก่อนที่ดวงตาที่เริ่มจะอ่อนแรงของผมจะดับลงพร้อมกับสติสัมปชัญญะสุดท้ายจะดับลงไปด้วย

 









Talk Talk


มาต่อล่ะน๊าาาา

เม้นดิเห้ยแก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 259 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,077 ความคิดเห็น

  1. #3075 NoiPornpimol (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2564 / 19:41
    แบมจะไม่ทน
    #3,075
    0
  2. #3059 lek0868909108 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 20:23

    มีสิทธิ์อะไรมาด่าน้อง

    #3,059
    0
  3. #3043 R_Jummar (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 13:25
    หมดคำพูดว่าน้องซะแรง แล้วตัวเองล่ะมาร์ค ต้วน
    #3,043
    0
  4. #3005 Ppchat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 11:12
    หมดคำพูดเลยนะครับ
    #3,005
    0
  5. #2945 verynan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 00:47
    อย่าว่าคนอื่นทั้งๆที่ตัวเองก็เปนดิ่มาร์ค เหรี้ยว่ะ
    #2,945
    0
  6. #2928 Becaamlum (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 11:04
    สงสารเเบม ความสัมพันธ์แบบนี้คืออัลไลลลลล พี่มาร์คปล่อยน้องไปมั้ยยย
    #2,928
    0
  7. #2907 RPii♡ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 13:31
    เพิ่งมาคิดได้รึไง แบมไปหาคนอื่นเหอะขอร้อง

    ปล. ลำบาก เขียนแบบนี้นะคะ ไม่ใช่รำบาก
    #2,907
    0
  8. #2883 Davil_Tan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 13:41

    มมาร์คแม่งน่าหงุดหงิดมากกก ตัวเองทำแบบนั้นละยังมีหน้ามาว่าแบมอีก//ขอโทษที่หยาบค่ะ พอดีอิน

    #2,883
    0
  9. #2856 waikanwiboon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 08:43
    ถ้าจะไม่ค่อยคุยกันนะ เราว่าน่าจะห่างกันสักพักนะ
    #2,856
    0
  10. #2838 Mein Schatz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 10:15
    ปากอ่ะน่าโดนตบ พ่นคำพูดออกมาโคตรแย่โคตรจะไม่ให้เกียรติเลย 
    #2,838
    0
  11. #2795 Xsnz Fmsht (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 14:17
    ไม่อยากให้แบมกลับไปปป
    #2,795
    0
  12. #2766 Lee_Je_taime (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 23:43
    ไม่กลับไปได้ไม๊แบมแบม ไม่ไหวกับผู้ชายคนนี้แล้วอ่ะ
    คือพูดออกมาได้ยังไง ทั้งที่ตัวเองก็ทำ
    ฮือ น้ำตาจะไหลแล้ว
    #2,766
    0
  13. #2732 เปมิกา ชีพพัฒนาสุข (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 13:16
    แค่คำว่าขอโทษ กับสิ่งที่พูดไปมันต่างราวฟ้ากะเหวเรย คำด่าทอที่เหมือนกรีดไปตรงกลางใจแบมที่เดียวแต่ลึก ไปถึงขั้วห้วใจ เหมือนจะตายทั้งเป็น แค่คำว่าขอโทษมันก็ไม่ช่วยให้แผลของแบมหายดีหรอก แผลของแบมในใจมันเหวอะหวะตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วพี่มาร์ค แค่หัวใจพี่ที่มีให้แบมไม่พออีกหรอ ถึงต้องเรียกหาโหยหวนคนอื่นอีก (ปล.อินหนักมว้าก หนีกหน่วงเรยทีเดียว) (ปล.2ปล่อยแบมไปเถอะพี่มาร์ค เชื่อสิ้ แบมจะต้องเจอคนที่ดีกว่าพี่มาร์ค

    อย่าให้แบมเจ็บไปกว่านี้เรย นี่มันไม่ใช่ความรักแล้วพี่ มันไม่ใช่เเล่ว มันเรียกว่าความผูกและพัน แบมถูกเชือกควมมรักผูกใจแบมเพื่อเยียวยาไว้ แต่ไม่รู้ว่ามันจะผูกได้นานแค่ไหน แบมถูกความเศร้าพันกับพี่ไว้ พันไว้พีนไว้ จนไม่รู้ว่าถ้าเชือกหลุดออกมามันจะทำให้แบมมีความสุขแค่ไหน ปล่อยเถอะนะพี่ปล่อยแบมไปถ้าพี่รีกแบม อย่าให้แบมต้องมมลาทนทุกข์กะคนอย่างพี่เรย) :(
    #2,732
    0
  14. #2680 24 ชั่วโมง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 23:29
    แค่ขอโทษมันไม่พอหรอกพี่มาร์ค พูดจาอะไรไม่ไว้ใจแบมแบมเลย
    ปล.ลำบากต้องเขียนด้วยล.ลิงนะคะ ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ อินสุดๆ
    #2,680
    0
  15. #2615 amptnkmb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 16:27
    นอกจากจะทำให้แบมเป็นขี้ปากชาวบ้านแล้วยัง-อีก สันดาน!!! //ถ้าอินไปเค้าก็ขอโต้ดดด
    #2,615
    0
  16. #2598 MBY_626 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 16:50
    กล้าว่าคนอื่นไม่ดูตัวเองเลยอ่ะ
    #2,598
    0
  17. #2591 saiDarkrose (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 19:54
    ว่าเค้าไม่ดูตัวเอง โมโหว่ะ ถ้าเราเป็นแบมน้ะ ตอกหน้าหงายไปล้ะ
    #2,591
    0
  18. #2552 pr-markbam7 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 11:17
    นั่นปากหรอนึกว่าส้วม
    #2,552
    0
  19. #2494 lovesujuniorkyu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 19:31
    พี่มาร์คปากร้าย;-;
    #2,494
    0
  20. #2468 I...love...U~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 21:07
    สงสารฮุน แต่จะร้องไห้แทนแบมละเนี่ย 55555
    #2,468
    0
  21. #2449 Kookkai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 12:56
    ด่าว่ายังเสียดายดายน้ำลายเลยอ่ะ

    นิยายเรื่องนี้โคตรจะจริงเลย
    #2,449
    0
  22. #2438 PetchNamnenug (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 20:47
    โอ๊ยยยยยยยย!! อีมาร์คแกมันเลว ปล่อยให้แบมไปมีความสุขกับเซฮุนดีกว่า อุ้ยตาย! ลืมไปเซฮุนพระรอง -.,-
    #2,438
    0
  23. #2416 bibimbua (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 13:34
    โอ้ยอีมาร์คคคคค ทำแบบนี้น้องจะไปจากแกได้ไงฮะ ปล่อยแบมไปมีความสุขเหอะ
    #2,416
    0
  24. #2396 บวมบวมของมัคมัค (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 17:53
    พึ่งมาอ่านก็เม้นได้ 5555555
    อิพิมัคก็ด่าแรงไปปะ ตัวเองก็ไปคั่วคนอื่น อยากตั้นหน้าก็ตอนนี้แหล่ะ แบมวิ่งไปหาฮุนลูกพบกับอนาคตที่สดใสส
    #2,396
    0
  25. #2359 ChayapornSs (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 16:50
    เชียร์ฮุนเเบมได้ม้ะเนี่ยย
    #2,359
    0