[END] แกล้งโง่ So stupid (MarkBam Ft. Got7 Exo)

ตอนที่ 4 : Chapter4 : แกล้งโง่ครั้งที่4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 242 ครั้ง
    4 ม.ค. 59





4







"Something always brings me back to you

มีบางอย่างฉุดรั้งฉันไว้ให้ฉันกลับมาหาคุณ"

 

หลังจากที่ผมรีบวิ่งขึ้นมาบนห้องผมก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความเหนียวเหนอะหนะตัว ก่อนจะมานอนหัวเปียกอยู่บนเตียงเพื่อรอพี่มาร์คกลับมา ความรู้สึกปวดหัวยังคงไม่จางหายไปไหน ผมแค่อดทนไว้ตอนที่อยู่มหาลัย อาการปวดหนึบๆที่ข้อเท้าก็ยังคงไม่ทุเลาลงเท่าไหร่ เพราะผมวิ่งขึ้นมาบนห้องมันเลยรู้สึกเหมือนจะบวมกว่าเดิม หลอดยานวดสีส้มที่คนแปลกหน้าคนนั้นให้ผมมาถูกหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะทิ้งมันลงข้างๆตัว

 

ติ้ดๆ

 

เสียงระบบรักษาความปลอดภัยหน้าประตูดังขึ้นบ่งบอกว่าคนที่อยู่ร่วมห้องด้วยกำลังกลับมา ผมหลับตาลงแสร้งทำเป็นหลับ ไม่นานนักเสียงเปิดประตูห้องเข้ามาก็ดังขึ้นก่อนที่เตียงนอนที่ผมนอนอยู่จะเกิดแรงยวบลงเมื่อผู้มาใหม่ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง

 

ผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆลอยมาประทะกับแก้มก่อนที่ความร้อนชุ่มฉ่ำจะประกบแปะลงบนแก้มอูมๆของผม กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆจากคนมาใหม่นั้นทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าเป็นพี่มาร์ค น้ำหอมกลิ่นที่ผมเคยเลือกให้มันยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกไม่ห่างไปไหนเมื่อคนบนร่างยังคงแกล้งฟัดแก้มผมอยู่

 

อื้อ…”

 

มือทั้งสองข้างดันคนที่กำลังก่อกวนให้ออกห่างจากร่าง ก่อนที่ผมจะค่อยๆลืมตาขึ้นมามองหน้าพี่มาร์คนิ่ง เค้าจ้องมาที่ผมเหมือนกันเราสองคนสบตากันอยู่อย่างนั้นไม่มีใครพูดอะไร ริมฝีปากอุ่นร้อนประกบลงมาที่ปากผม ผมได้แต่ปล่อยให้พี่มาร์คทำทั้งๆที่ผมอยากจะผลักเค้าให้ออกห่างเพราะรู้ว่าปากที่เค้าจูบใช้จูบผมอยู่มันเคยประกบลงบนปากใครต่อใครหลายคนไม่ซ้ำหน้าก่อนจะมาจูบผม

 

ยังตัวลุมๆอยู่เลย พี่เห็นรถแบมจอดอยู่ที่ลานจอดรถหน้าคณะพี่ พี่ก็นึกว่าแบมยังไม่กลับซะอีก กลับมายังไงครับ หื้ม? ทำไมทิ้งรถไว้ที่นั้น

 

พี่มาร์คผละออกจากปากผมก่อนจะยิงคำถามมาที่ผม

 

แบมนั่งแท็กซี่กลับ พอดีแบมซุ่มซามเดินสะดุดล้มข้อเท้าเคล็ดเลยกลับแท็กซี่แทนถ้าให้ขับกลับมาคงมาไม่ไหว ผมโกหกพี่มาร์คไปคำโตก่อนจะเซมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมของพี่มาร์ค

 

เจ็บมากรึเปล่า ไปหาหมอรึยังครับ ทำไมแบมไม่โทรบอกพี่ล่ะ

 

พี่มาร์คดูเป็นห่วงเป็นใยผมมากเมื่อคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเหมือนทุกครั้งที่เจ้าตัวรู้ว่าผมเจ็บตัว

 

แบมกลัวว่าพี่มาร์คจะยุ่งอยู่เลยไม่ได้โทรบอก อีกอย่างแบมก็อยากรีบกลับมาพักด้วยเลยมา

 

ไหนพี่ดูหน่อยสิว่าบวมมากรึเปล่า

 

เท้าของผมถูกยกประคองอย่างเบามือวางลงตักของพี่มาร์ค มือหนาแกะเอาผ้าที่ถูกพันไว้ด้วยผ้านั้นออกก่อนจะเพ่งมองข้อเท้าบวมๆของผม

 

บวมมากเลยนะ ไปหาหมอเถอะ เดี๋ยวพี่พาไป ร่างสูงลุกออกจากเตียงก่อนทำท่าจะช้อนตัวผมขึ้นอุ้มแต่ผมยกมือขึ้นห้ามไว้ก่อน

 

ไม่เป็นไร แบมไม่อยากไปพี่มาร์คแค่ช่วยทายาให้แบมก็พอนะครับ

 

ผมพูดก่อนจะแสร้งยิ้มออกมาให้พี่มาร์คเบาๆก่อนจะยื่นหลอดยาที่ใครอีกคนให้ไว้ให้พี่มาร์ค และพี่แกก็ยอมรับไปถือโดยดีก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนที่เดิม มือหนาจับข้อเท้าของผมไปวางไว้บนตักของตนอีกครั้งก่อนจะบีบยานวดลงบนข้อเท้าผม   และออกแรงนวด สัมผัสหนักๆที่กำลังบีบนวดอยู่ทีข้อเท้าของผมมันรู้สึกปวดจนผมน้ำตาคลอมันแตกต่างกับใครอีกคนที่เคยนวดให้ผมก่อนหน้านี้

 

พี่มาร์ค พอแล้วแบมหายแล้ว

 

ผมพูดก่อนแสร้งยิ้มให้พี่มาร์คเบาๆ ก่อนที่คนตัวโตจะยอมละมือออกจากข้อเท้าผมและพันผ้าไว้ตามเดิม

 

แบมหิวยัง เดี๋ยวพี่ไปทำกับข้าวให้นะ

 

พี่มาร์คพูดก่อนจะเอื้อมมือมายีหัวผมและเดินออกไปนอกห้อง  ผมนั่งมองหลอดยาที่ถูกวางอยู่บนเตียงก่อนจะหยิบมันมาดูก่อนจะโยนมันไว้แถวหัวเตียง ผมเดินออกจากห้องไปที่ห้องครัวนั่งมองพี่มาร์คกำลังหยิบจับเอาอาหารแช่แข็งที่มีอยู่ในตู้มาเวฟ

 

วันนี้เรียนหนักรึเปล่าครับ

 

ผมแสร้งถามออกไปทำลายความเงียบก่อนที่อาหารจะเวฟได้ที่ โจ๊กเห็ดหอมถูกวางลงตรงหน้าผมก่อนที่ผมจะค่อยๆใช้ช้อนตักเข้าปาก

 

นิดหน่อยน่ะ พอดีพี่มีเคลียงานที่ห้องชมรมเลยไม่ด้เข้าคลาส

 

พี่มาร์คทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามกับผมก่อนจะตักโจ๊กกินบ้าง  เมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้นผมก็อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ ซะเหลือเกิน โกหกหน้าตายนี้มันพี่มาร์คจิงๆ ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเองผมคงเชื่อคำพูดของเค้าไปแล้วล่ะครับ

 

หึ คงยุ่งน่าดูเลยเนอะ

 

ช้อนที่อยู่ในมือถูกผมใช้เป็นเครื่องมือเขี่ยข้าวต้มเล่นก่อนจะช้อนตามองอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม  ดวงตาคมจ้องมองมาที่ผมก่อนจะยิ้มให้ผมเบาๆ  เราไม่ได้พูดอะไรกันต่อมีแต่ความเงียบและเสียงของช้อนกระทบกับชามแก้วเวลาตักข้าวต้มเข้าปากเท่านั้น

 

ผมนั่งกินข้าวต้มจนหมดก่อนจะเดินไปที่ตู้ยา หยิบยาพาราและยาลดน้ำมูกมาอย่างละเม็ดขึ้นมากิน แก้วน้ำอุ่นๆถูกผมยกกระดกดื่มจนเหลือแค่ครึ่งแก้ว  พี่มาร์คยังคงล้างจานอยู่ที่ในครัว ไม่รู้ว่าทุกอย่างมันเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมและพี่มาร์คเราเหมือนจะค่อยๆห่างกันออกมาเรื่อยๆ ทุดวันนี้เราคุยกันน้อยลงจนบางทีผมก็ใจหาย กลัวใจของพี่มาร์คจะเปลี่ยนไปรักคนอื่น แค่ผมรู้ว่าเค้านอกกายผมก็ทรมานจะตายอยู่แล้ว ถ้าหากว่าเค้านอกใจผมอีกผมจะทำยังไงล่ะ ผมจะแกล้งโง่ไปได้นานแค่ไหนกัน การที่รู้ทุกอย่างแต่ไม่สามรถพูดออกมาได้เพราะกลัวความจริงมันเจ็บปวดทรมานหัวใจจนจะช้ำตายแต่ถ้าความจริงถูกพูดออกไปแล้วผมไม่มีพี่มาร์คอยู่ข้างๆ มันก็คงจะเหมือนตายทั้งเป็น ผมคงทนอยู่ไม่ได้ถ้าเป็นแบบนั้น

 

ผมรู้ดีว่าทุกวันนี้มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมแม้กระทั่งใจพี่มาร์คในวันนี้ผมก็ไม่อาจรู้ว่ามันยังคงเป็นของผมอยู่รึเปล่า แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นผมก็ยังคงเชื่อในคำพูดของพี่มาร์คที่เคยบอกว่ารักผมไม่ว่ามันจะเป็นคำพูดโกหก หรือพูดมาจากใจจิงอย่างน้อยมันก็ทำให้ผมหลอกตัวเองไปได้อีกในช่วงเวลาหนึ่ง  คิดไปถึงตอนนั้นแล้วตามันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเฉยๆ

 

ตู้ยาถูกปิดลงก่อนที่ภาพในกระจกที่ติดอยู่บนบานประตูตู้ยาเล็กๆจะสะท้อนให้เห็นภาพของผม ใบหน้าที่ใครๆก็ชอบชื่นชมว่าน่ารัก เวลายิ้มมันดูสดใส ตอนนี้กลับหม่นหมองลง ดวงตาที่คอยมองคนอื่นด้วยสายตาเป็นมิตรมันเอ่อคลอ แดงกล่ำไปด้วยน้ำตา ปากที่ค่อยคลียิ้มและพร่ำบอกคนอื่นว่าไม่เป็นไรมันกลับแห้งผากเรียบนิ่งเหมือนไม่มีความรู้สึก

 

ภาพเหล่านั้นสะท้อนให้ตัวผมเองได้เห็นว่าตัวเองมันน่าสมเพชแค่ไหน  เนี่ยแหละตัวตนที่แท้จริงของผม ไม่มีแม้เสียงเจื่อยแจ๋ว ไม่มีแม้รอยยิ้ม แม้แต่ดวงตายังหม่นแสง  ความรักไม่ได้ทำให้คนตาบอดหรือหูหนวกหรอกครับ ความรักมันแค่ทำให้คนเลือกที่จะทำเป็นไม่รับรู้อะไร แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ไม่ได้ยิน แสร้งทำเป็นไม่เจ็บปวดอะไรทั้งๆที่ในใจกลับมีแผลเหวอะหวะน่ากลัวอยู่ในนั้น

 

ผมเดินพาร่างกายที่อ่อนล้าของตัวเอง  เข้าไปในห้องก่อนที่สายตาจะไปหยุดอยู่ที่แผ่นหลังกว้างของคนรักที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง ไม่มีแม้คำพูดใดๆผมทิ้งตัวนอนลงบนเตียงก่อนจะสอดแขนเล็กๆของตัวเองเข้ากับช่องว่างระหว่างแขนของพี่มาร์ค

 

ผมนอนกอดพี่มาร์คจากข้างหลังอยู่แบบนั้นก่อนจะซบหน้าลงบนแผ่นหลังกว้างของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของผมอย่างเหนื่อยอ่อน ดวงตาร้อนทั้งสองข้างปิดลงอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าน้ำที่เริ่มคลออยู่มันจะไหลออกมา

 

 ผมสัมผัสได้ถึงคนที่ถูกกอดกำลังขยับตัวหันมาทางผมก่อนที่วงแขนแน่นๆนั้นจะรวบตัวผมเข้าไปอยู่ในอ้อมอก ความอบอุ่นทางร่างกายที่เคยได้รับอยู่ทุกคืนถูกถ่ายทอดออกมาผ่านกอดของพี่มาร์ค ถึงแม้ว่าครึ่งหนึ่งของความอบอุ่นที่พี่มาร์คมอบให้นั้นมันจะทำให้ผมไม่ได้รับรู้ถึงมัน แต่ผมก็ยังอยากจะมีเค้าอยู่ข้างๆผมแบบนี้ให้นานที่สุดเท่าที่เวลาที่เหลือผมยังมีอยู่

 

มือของผมกำเข้าหากันแน่นเมื่อความรู้สึกทรมานเริ่มเกาะกินที่หัวใจ ผมกลัว ผมหวาดระแวงไปหมดว่าตื่นมาผมยังจะเห็นเค้านอนอยู่ตรงนี้รึเปล่า ขอแค่คืนนี้ผ่านไปโดยมีพี่มาร์คนอนอยู่ข้างๆตลอดทั้งคืนอะไรๆมันคงจะดีสำหรับผม เพียงเท่านี้ พระเจ้าได้โปรดให้เค้าทำให้ผมรู้สึกเหมือนยังรักผมอยู่สักครั้งจะได้ไหม ขอแค่สักครั้งให้ผมได้มีเรื่องราวไว้หลอกตัวเองต่อไป…. .

 

 

 

 

 

ติ้ดๆ ติ้ดๆ

 

เสียงนาฬิกาดิจิตอลที่ถูกวางไว้บนหัวเตียงดังขึ้นปลุกให้ผมตื่นจากห้วงแห่งนิททา ผมลุกขึ้นนั่งมองไปรอบๆห้องที่ว่างเปล่าในยามเช้ามืดของวันหยุด มุมปากได้แต่ยกยิ้มเยาะตัวเองราวกับคนบ้า เมื่อคืนหลังจากผมหลับไปพี่มาร์คคงจะออกไปเที่ยวสังสรรค์ข้างนอกเหมือนทุกคืน จนปาดนี้พี่มาร์คก็ยังคงไม่กลับมา เป็นครั้งที่เท่าไหร่กันนะที่ผมถูกทิ้งให้นอนอยู่คนเดียวอีกแล้ว คิดไปถึงตอนนั้นแล้วมันก็รู้สึกหน่วงๆที่ใจ

 

ผมลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินกระเพกๆไปที่ห้องน้ำเพื่อนอาบน้ำอาบท่าจัดการกับตัวเองจนเสร็จเรียบร้อยทุกอย่าง เวลาในนาฬิกาดิจิตอล แสดงให้เห็นเป็นเวลาตีห้าเกือบๆจะหกโมง  เสื้อโค้ชตัวหนาถูกผมหยิบขึ้นมาสวมในเช้าที่อากาศหนาวแบบนี้

 

สองขาก้าวพาตัวเองออกจากคอนโดไป ผมไม่รู้หรอกว่าจะไปที่ไหน รู้แค่ว่าไม่อยากอยู่ในห้องคนเดียวก็เท่านั้น ข้อเท้าที่ยังรู้สึกปวดอยู่ทุกย่างก้าวที่ผมก้าวเดินเป็นอุปสรรคสำหรับผมนิดหน่อยกับการเดินออกไปด้านนอกในเวลาเช้าแบบนี้

 

ผมทิ้งตัวนั่งลงบนฟุตบาทแถวนั้นเมื่อรู้สึกว่าเดินต่อไม่ไหว ดวงตาก็เอาแต่มองคนที่กำลังวิ่งไปมาบนถนนยามเช้าตรู่แบบนี้อย่างเพลินตา

 

กริ๊งๆ~

 

เสียงกริ้งของจักรยานดังขึ้นทำลายโลกส่วนตัวของผมเมื่อครู่ ผมหันไปมองตามเสียงนั้นก่อนจะพบกับผู้ชายที่มาส่งผมเมื่อวานนี้ คนตัวสูงอยู่ในชุดเสื้อสเวตเตอร์สวมทับด้วยแจ็คเก็ตตัวหนากับกางเกงขายาวธรรมดากำลังจูงจักรยานที่ตระกร้าด้านหน้าจักรยานเต็มไปด้วยกล่องนมกล้วยและนมสตอร์เบอร์รี่มากมายกองกันอยู่ ตรงแฮนด์จักรยานที่มีมือหนาพยุงอยู่มีถุงแควนไว้มองดูแล้วหน้าจะเป็นถุงของหนังสือพิมพ์หลายฉบับ

 

นี้ ไอ้เด็กขี้เหร่มานั่งอะไรตรงนี้ คนตัวโตเอ่ยทักก่อนจะจูงจักรยานมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม

 










Talk Talk 


ฉับๆ

ชอบตัดแบบค้างๆ ไว้เจอกันตอนหน้า

นะจ๊ะ

เม้นด้วยยยยย

#แบมแกล้งโง่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 242 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,077 ความคิดเห็น

  1. #3051 grunumthip (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 19:39
    น่ารักกดดดด
    #3,051
    0
  2. #3042 R_Jummar (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 13:13
    แงว่าน้องเค้าขี้เหร่ แต่พาน้องเขาไปจากมาร์คได้ไหมล่ะ
    #3,042
    0
  3. #2992 5670101112 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 13:23
    เซฮุนพาแบมไปจากมาร์คที สงสารหน่วงหมดเเล้ว
    #2,992
    0
  4. #2943 verynan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 00:28
    มาร์คจะต้องทำเรื่องอย่างนี้ตลอดเลยอ่อสงสารแบมบ้างเหอะรุ่ว่าเค้ารุ้ก็ยังไม่คิดจะปรับ เค้าเจ็บก็ไม่ยังหยุด รักประสาอะไรรรรรรร
    #2,943
    0
  5. #2905 RPii♡ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 12:14
    เข้าใจว่ารัก แต่ไม่จำเป็นต้องฝืนก็ได้นะบางที ควรตัดใจอ่ะ เพราะอยู่ไปก็เหมือนดันทุรัง เค้าไม่เห็นค่าเรา
    #2,905
    0
  6. #2858 waikanwiboon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 09:25
    เป็นเรานะเจอกับตัวครั้งแรก ทุกอย่างก็จบเลยอะ มันแสดงให้เห็นว่าเราไม่มีค่าสำหรับตัวเค้าแล้ว แต่คำว่ารักก็ค้ำคออะเนอะ
    #2,858
    0
  7. #2836 Mein Schatz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 10:02
    เซฮุนคือซีนพระเอกมาเต็มๆ มาตอนที่แบมกำลังทุกข์ใจ 
    #2,836
    0
  8. #2764 Lee_Je_taime (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 23:34
    ซงซานแบมแบม สงสารมากๆ คือ โอ้ยยยย รู้ทั้งรู้อยู่แก่ใจอ่ะค่ะ แต่มาร์คคคค ไม่โกหกกันได้ไม๊อ่ะ แต่จริงๆก็เหมือนแบมโกหกอยู่ด้วย โกหกว่าไม่รู้ คือจะยอมอยู่แบบเจ็บๆดีกว่าไม่มีเขาอยู่ด้วยนี่อ่ะนะ 
    โอเซฮุน ซู่วววววววว 
    #2,764
    0
  9. #2756 nam_ioz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 11:20
    ฮุนแบมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2,756
    0
  10. #2613 amptnkmb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 16:09
    อยากรู้ว่าถ้าวันนึงแบมหมดความอดทนแล้วจะเป็นยังไง จะรอดูนะมาร์คต้วน !! //สาบานว่านี่มยมบ5555555
    #2,613
    0
  11. #2589 saiDarkrose (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 19:36
    #เด็กขี้เหร่ #ทีมฮุนแบม มันต้องแบบนี้( แบบไหนว้ะ) 5555
    #2,589
    0
  12. #2550 pr-markbam7 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 11:16
    เซฮุนปิดท้ายตอนงืมม
    #2,550
    0
  13. #2522 mb_earn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 10:15
    สงสารแบมมมม พี่มาร์คมักมากเกินไปแล้ว
    #2,522
    0
  14. #2492 lovesujuniorkyu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 19:23
    กลัวแผลใจมันจะกัดกินแบมมากไป;-;
    #2,492
    0
  15. #2466 I...love...U~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 20:36
    พระรองช่วยชีวิต ;-;
    #2,466
    0
  16. #2465 I...love...U~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 20:36
    พระรองช่วยชีวิต ;-; 
    #2,465
    0
  17. #2414 bibimbua (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 13:23
    โอ้ยยยย ฮุน การที่น้องไม่หล่อไม่ได้แปลว่าขี้เหร่มั้ยยยยย ปากบอกขี้เหร่แต่ใจบอกน่ารักอ่ะดิ้
    #2,414
    0
  18. #2356 ChayapornSs (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 11:06
    เด็กขี้เหร่ ขำาาาา55555
    ฟิคเรื่องเด็กขี้เหร่กับนายหรรมโต
    อย่าด่าเราเลย เราเพิ่งหนีออกจากศรีธัญญา5555555
    #2,356
    0
  19. #2164 ncn-fei (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 10:03
    #ทีมฮุนแบม #เด็กขี้เหร่ >_<
    #2,164
    0
  20. #2071 ayumikimlee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 01:23
    ใจร้ายอีกแล้วอะะะ
    #2,071
    0
  21. #1964 ringgle (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 10:41
    ชั้นเกลียดมาร์คคคคคคคคคค ฮุนนี่ดูน่าค้นหาดีเนาะ ชอบ
    #1,964
    0
  22. #1913 taeyeon_BF (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 20:29
    ฮุนทำงานพาร์ทไทม์หรอ
    #1,913
    0
  23. #1896 Quiqoang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 01:00
    อยู่กับพี่แบมแบมจะสบาย มารักกับพี่มา เหนื่อยละเกิน เหนื่อยแทนแบมมาก เข้าใจนะว่ายังรัก แต่สงสารมากจนแบบ อิพี่มาร์ค! อย่าทำร้ายจิตใจคนดีๆ แบบแบมแบมไปมากกว่านี้ได้ไหม ช่วยหันมามองน้องหน่อย
    #1,896
    0
  24. #1839 khunsom08 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 17:19
    ยัยร้องไห้เยอะ
    #1,839
    0
  25. #1808 ออมม่า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 20:17
    แบมอย่าทนเลยนะ แบบนี้ตายทั้งเป็นชัด ๆ
    #1,808
    0