เมียลับนายหัว

ตอนที่ 8 : ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,633
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    1 พ.ค. 63

 

        19.30 น. ณ จังหวัดกระบี่

        รถกระบะสี่ประตูจอดอยู่ในลานจอดรถของผับบูมเมอแรง ผับชื่อดังกลางเมืองกระบี่ ที่วันนี้เป็นวันเสาร์ลูกค้าจึงแน่นกว่าทุกวัน ผับแห่งนี้เป็นผับที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด แบ่งออกเป็นสองโซนตามความชอบของลูกค้า เดินเข้ามาในผับจะพบกันโซนแรกที่มีโต๊ะสำหรับรองรับลูกค้าได้มากกว่าห้าสิบโต๊ะ หากมีลูกค้าเต็มทุกโต๊ะจะเกิดการเบียดเสียดกันมาก ยามที่ทุกคนลุกขึ้นมาเต้นตามจังหวะดนตรี ก็เหมือนกับปลากระป๋องดีๆ นี่เอง

ชั้นสองจึงเหมาะสำหรับลูกค้าที่ต้องการความเป็นส่วนตัวแต่อยากดื่มด่ำความสนุกสนานจากเสียงเพลงชั้นล่าง  นั่งดื่ม นั่งสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อน ลูกค้าหรือคนรัก โซนชั้นสองจะมีโต๊ะนั่งราวยี่สิบโต๊ะ ระยะห่างแต่ละโต๊ะราวสองเมตร โซนนี้ค่าใช้จะสูงกว่าโซนล่าง ลูกค้าที่มาใช้บริการจัดอยู่จำพวกคนมีเงิน หรือมีกำลังเงินพอสู้ไหว

คนที่ทำหน้าที่ขับรถเพ่งมองไปยังประตูเข้าผับนิ่ง นิ้วมือข้างขวาเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะ หันมามองรุ่งทิวาหรือชมพู่ เพื่อนสนิทที่คบหากันมานานสิบกว่าปี ก่อนหันไปมองประตูผับที่มีคนเข้าออกตลอดเวลา

“แน่ใจนะว่าพี่เต้อยู่ที่นี่” กัญญาภรณ์ถามรุ่งทิวา 

“ก็จีพีเอสที่แอบติดไว้ในมือถือมันบอกว่า ผัวฉันอยู่ที่นี่” 

“แล้วจะเอายังไง จะนั่งเฝ้าตรงนี้รอให้มันออกมาหรือว่าจะลุย”

กัญญาภรณ์รู้เรื่องความเจ้าชู้ของธีรยุทธ์ดีว่าอยู่ระดับใด จับไม่ได้ไล่ไม่ทันตลอด พอจับได้ก็หายเจ้าชู้ไปพักหนึ่ง สุดท้ายก็ออกลายอีก รุ่งทิวาแต่งงานกับสามีมาห้าปี ทนความเสียใจมาตลอด ซึ่งกัญญาภรณ์ไม่เข้าใจเพื่อนรักว่าเหตุใดต้องทนให้ธีรยุทธิ์สูบเลือดสูบเนื้อเหมือนปลิงเช่นนี้ เป็นเธอหน่อยไม่ได้ จะฟาดหัวให้แบะแล้วเฉดหัวออกจากบ้านไปตั้งแต่ครั้งแรกที่รู้ว่ามีผู้หญิงคนอื่น ไม่ทนเจ็บปวดหัวใจมาจนถึงตอนนี้แน่ 

“ฉันยังไม่แน่ใจ” รุ่งทิวาตอบ

“ถ้าแกไม่แน่ใจอย่างนี้ แกจะถ่อมาที่นี่ทำไม นอนเจ็บปวดหัวใจอยู่กรุงเทพก็ได้ ไม่ต้องเสียเงินค่าตั๋วเครื่องบิน ไม่ต้องทำให้ฉันลำบากไปด้วย จะเอาไงก็ว่ามา” กัญญาภรณ์ชักเริ่มหงุดหงิด “ผัวแบบนี้แกจะทนอยู่ทำไม อยู่ไปก็มีแต่เจ็บช้ำ มันเคยเห็นแกเป็นเมียไหม เห็นแกเป็นธนาคารมากกว่า คิดจะถอนตอนไหนก็ได้ แกก็ประเคนให้ มันถึงได้เหลิงไงล่ะ ทำตัวเหี้ยๆ โดยไม่ถึงใจแก ส่วนแกก็โง่ รักคนเหี้ยจนโงหัวไม่ขึ้น เรียนมาสูงซะเปล่า ไม่มีสมองคิด ทนเจ็บปวดอยู่ได้” 

รุ่งทิวามองหน้ากัญญาภรณ์ที่สวดยาว เธอไม่โกรธเพื่อนกับคำเตือนเพราะมันคือเรื่องจริง เธอรักธีรยุทธ์มาก รักมากกว่าตัวเอง เขาเข้ามาออดอ้อนขอโทษก็ใจอ่อนยอมยกโทษให้ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง

“ที่ว่าฉันไม่แน่ใจหมายถึงไม่แน่ใจว่าจะเลิกกับมันเอง หนีมันไปไกลๆ หรือว่าจะให้มันสมัครใจเลิกด้วย แต่ฉันว่าอย่างหลังน่าจะดีกว่า เพราะถ้าฉันหนีมัน มันก็ต้องตามหาฉันอยู่ดี ถ้ามันสมัครใจเลิกกับฉันทุกอย่างมันก็จบ” รุ่งทิวาบอกให้เพื่อนเข้าใจ “ฉันเจ็บซ้ำๆ มาหลายครั้งแล้ว แต่มันก็ไม่เคยเห็นคุณค่า ไม่เห็นความรักที่ฉันมีให้มัน ฉันก็ไม่โง่รักมันอีกต่อไป คราวนี้ฉันเอาจริง ฉันอยากเป็นอิสระจากมันสักที” 

“แกเอาจริงแน่เหรอ ฉันเห็นแกเอาจริงมาหลายครั้งแล้วนะ” กัญญาภรณ์ไม่อยากเชื่อ เนื่องจากรุ่งทิวาพูดเช่นนี้มาหลายครั้งแล้ว

“ครั้งนี้เอาจริง มันขอเงินฉันหมื่นห้าบอกว่าจะเยี่ยมแม่ แต่มาเที่ยวกับผู้หญิง ฉันไม่อยากเป็นคนโง่อีกต่อไป ทำงานงกๆ ก็เอามาให้มันผลาญกับผู้หญิงทำไม ผลาญกับฉัน ฉันไม่ว่าเลย ฉันอยากจับมันแบบคาหนังคาเขา มันจะได้แก้ตัวไม่ได้” รุ่งทิวาคิดว่า ตนเองโง่มาพอแล้ว ถึงเวลาทำให้ตัวเองเป็นอิสระจากผู้ชายที่ไม่เห็นค่าในตัวเธอเสียที 

“มันต้องอย่างนี้สิเพื่อนฉัน” กัญญาภรณ์ยิ้ม “ไป...ลุย” 

ทั้งสามพากันก้าวออกจากรถ ก้าวเดินไปยังตัวผับเพื่อจัดการกับผัวจอมเจ้าชู้ของรุ่งทิวา แบบจะๆ สองตา  มัดคนเจ้าชู้ให้อยู่หมัด รุ่งทิวาถึงได้มาขอความช่วยเหลือจากกัญญาภรณ์ที่อยู่ตรังพอดี 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น