เมียลับนายหัว

ตอนที่ 21 : บทที่ 7 เมียจอมแสบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    27 พ.ค. 63

ราวสองทุ่มสิบห้านาที

        สิงหนาทลืมทำอย่างหนึ่งคือ นำปืนไปเก็บไว้ที่อื่น เขาจึงใช้โอกาสที่กัญญาภรณ์เข้าไปอาบน้ำ รีบไปหยิบปืนออกจากลิ้นชัก เขานึกอยู่ชั่วครู่ว่าจะนำปืนเก็บไว้ที่ไหนดี เพราะหากเก็บไว้ในห้องนี้หากกัญญาภรณ์มาเจอเข้า แล้วบังเอิญว่าตอนนั้นเขาทำให้เธอโมโห กัญญาภรณ์คงยิงตนไส้แตกแน่ 

        “เอาไงดีวะ” สิงหนาทใช้ความคิด ก้มมองปืนลูกโม่ .38 ในมือ “เออ เอาแบบนี้ดีกว่า”

        เจ้าของปืนนำกระสุนปืนทั้งหกนัดออกมา ก่อนเดินไปยังประตูตรงระเบียง เขาเปิดมันออกแล้วเดินไปยังกระถางต้นไม้ริมระเบียง นำกระสุนปืนทิ่มลงไปในดินทีละนัดรอบๆ ต้นชวนชม

“ฝากไว้ก่อนนะ อยู่ในห้องไม่ปลอดภัย” 

แล้วเสร็จจึงรีบกลับเข้าไปในห้อง นำปืนไปเก็บไว้ที่เดิม เพียงแค่นำกระสุนปืนออก แค่นี้ชีวิตเขาก็ปลอดภัย จากนั้นก็มากึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง ตามองทีวีสลับมองประตูห้องน้ำ ราวกับว่ารอคอยกัญญาภรณ์ออกมาจากห้องน้ำ

วันนี้กัญญาภรณ์ใช้ห้องน้ำนานเป็นพิเศษ ปกติแล้วอาบน้ำไม่เกินสิบห้านาที ทว่าวันนี้ช้ากว่าปกติสิบนาที เธอเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดคลุมสีชมพูที่ยาวพอดีกับข้อเท้า

“อ้าวไม่ใส่ชุดนอนด้วย ใส่แต่ชุดคลุมออกมาตัวเดียว แสดงว่าเตรียมพร้อมใช่ไหม”

เขาถามโดยไม่ได้สังเกตว่า รูปร่างเธอเปลี่ยนไปกัญญาภรณ์ไม่พูดอะไร ก้าวเดินมายังเตียงนอนฝั่งที่ตัวเองนอน แล้วก้าวขึ้นไปนอนใจเต้นตุ่มๆ ต่อมๆ สิงหนาทปิดทีวี เอี้ยวตัวไปเปิดไฟหัวเตียง ก่อนเดินไปปิดไฟในห้องให้ดับลง แสงภายในห้องจึงมีแต่แสงจากโคมไฟหัวเตียง 

กัญญาภรณ์มองสิงหนาทที่เดินมาเตียงนอนด้วยใจเต้นระทึก เธอตื่นเต้นที่เขาก้าวขึ้นมาบนเตียงและขยับตัวเข้าหา เธอประหม่าจนมือทั้งสองข้างชื้นเหงื่อ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน กัญญาภรณ์เป็นคนเก่ง อัดผู้ชายล้มทั้งยืนมาแล้วหลายครั้ง ใครปากดี ปากเก่งเธอจัดการได้อย่างอยู่หมัด ทว่าเวลานี้ความเก่งกาจไม่มีอยู่เลย 

เอาแล้ว...เขาเข้ามาใกล้แล้ว

ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก...

หัวใจกัญญาภรณ์เต้นแรงมาก แรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มองลำแขนใหญ่ที่กำลังพาดบนตัวตนแล้วใจสั่น

“กลัวหรือไง ไม่ต้องกลัวหรอก อย่าลืมสิว่าเรามีอะไรกันแล้ว เมื่อคืนนี้อาจไม่รู้ตัวว่าทำอะไรไปบ้าง แต่คืนนี้เธอจะรู้ตั้งแต่ต้นจนจบ” ใบหน้าคมหล่อค่อยๆ โน้มต่ำลงมาหาดวงหน้าหวาน กัญญาภรณ์หลุบตามองริมฝีปากได้รูปของเขาที่กำลังแนบลงบนกลีบปากของตนด้วยความตื่นเต้นเป็นที่สุด

เป็นจูบแรกที่กัญญาภรณ์รู้สึกถึงพลังของมัน แม้ว่าเขาและเธอไม่ได้มีความรักต่อกัน ทว่าเธอกลับไม่รังเกียเรียวปากเขาที่กำลังบดเบียดปากตน แล้วตอนนี้เขากำลังส่งลิ้นเข้าในโพรงปากเธอ ยิ่งทำให้กัญญาภรณ์ตื่นเต้นมากขึ้น สมองว่าเปล่า คิดอ่านไม่ได้ว่าต้องทำอย่างไร 

        เรื่องที่กัญญาภรณ์เป็นกังวลว่า หากถูกเขาจูบจะทำอย่างไร เหมือนมีคำตอบเกิดขึ้นในใจ ลิ้นสากใหญ่ที่กำลังพันรัดลิ้นเธออยู่นั้น กัญญาภรณ์ตอบโต้กลับราวกับว่า เธอจูบเป็น เกี่ยวกระหวัดลิ้นเขาที่ยังคงสำรวจไปทั่วช่องปากสาว อาจเป็นเพราะเมื่อคืนนี้ เขาและเธอจุมพิตกันหลายครั้ง วันนี้กัญญาภรณ์จึงโต้ตอบกลับตามสัญชาตญาณ

คนถูกจูบเกิดอาการสั่นไปทั้งกาย หวามไหวในอก ลามลึกเข้าสู่กระแสเลือดที่ไหลเวียนสูบฉีดแรง จุมพิตของเขาทำให้สมองเธอขาวโพลน มีช่องว่างเป็นหลุมลึกก่อนจะถูกกลบด้วยความเสน่หาที่เทใส่ลงมา กายสาวเต้นเร่า หัวใจกระเส่าวูบวาบประหนึ่งยืนอยู่ข้างกองไฟ กัญญาภรณ์รู้แล้วว่า จุมพิตเป็นเช่นไร

        สิงหนาททำหน้าแปลกใจเมื่อขยับมือมาวางตรงทรวงอกสาว ซึ่งเขาควรจะได้สัมผัสความนุ่มหยุ่นไม่ใช่หรือ แต่นี่เหมือนกับว่าเขากำลังจับผ้าที่ห่อหุ้มดอกบัวไว้มากกว่า จากประสบการณ์มันไม่ใช่ชุดชั้นในแน่นอน ด้วยความสงสัยเขาจึงใช้โอกาสนี้ปลดปมชุดคลุมให้คลายออก ก่อนแยกสาบเสื้อคลุมเพื่อที่ตนจะได้พิสูจน์ว่า อะไรปกปิดทรวงอกคู่นี้อยู่ 

        “เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย” สิงหนาทอุทานตกใจ เมื่อละห่างริมฝีปากสาวที่กำลังจูบเพลินๆ ก้มมองดูทรวงอกเธอที่ตอนนี้ มีเสื้อผ้าหลายตัวทับกันอยู่ เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองหน้ากัญญาภรณ์ที่ยิ้มแห้ง “อะไรของเธอ ใส่เสื้อทำไมหลายตัวอย่างนี้” 

        “ก็มันหนาว” เธออ้อมแอ้มตอบ แต่เขาไม่เชื่อ

        “ที่ใส่เสื้อหลายฉันแบบนี้เพราะจะให้ฉันหงุดหงิดเวลาถอดเสื้อเธอใช่ไหม” กัญญาภรณ์มองหน้าคนรู้ทัน แต่มีหรือที่เธอจะยอมรับง่ายๆ 

        “บ้าเหรอ ฉันจะทำอย่างนั้นทำไม ในเมื่อเราตกลงกันแล้ว อีกอย่างฉันก็เลี่ยงไม่ได้ด้วย” 

        “ถ้างั้นเธอก็ถอดเสื้อออกซะ” เขาสั่ง กัญญาภรณ์ทำหน้าตกใจพยายามดึงเวลาให้มากที่สุด

        “ไม่เอา หนาว” เธอเอามือกอดตัวเอง ทำให้เขารู้ว่า ตนหนาวจริง 

        “ไม่ต้องมาถ่วงเวลาให้ฉันหงุดหงิดหรือหมดอารมณ์ อารมณ์ของฉันมันขึ้นง่าย รีบถอดเสื้อเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะบอกให้พ่อยึดที่ดินทั้งหมดของพ่อเธอ เพราะเธอผิดสัญญาที่ให้ไว้กับฉันแล้วกับพ่อด้วย” 

เจอไม้นี้เข้าไปกัญญาภรณ์ถึงกับหน้างอ ตอนนี้สิงหนาทได้เปรียบตนทุกทาง จะขัดขืนก็ไม่ได้เป็นเพราะโฉนดที่ดินทั้งหมดอยู่ในมือเถ้าแก่สันต์ “เร็วๆ ให้เวลาแค่สองนาที” 

        จะไม่ทำตามก็ไม่ได้ กัญญาภรณ์เริ่มถอดเสื้อคลุมเป็นตัวแรก ตามด้วยเสื้อกล้ามตัวที่หนึ่ง ตัวที่สอง จากนั้นก็เป็นเสื้อยืดสีขาวพอดีตัว ถอดออกมาก็จะพบกับเสื้อกล้ามอีกตัวหนึ่ง พอถอดเสื้อกล้ามออกก็จะพบกับชุดชั้นในที่สวมทับกันถึงสามตัว ทว่ากัญญาภรณ์ถอดออกแค่สองตัวเหลือปิดทรวงอกไว้เพียงตัวเดียว ก่อนจะมาจัดการถอดท่อนล่างบ้างกางเกงขาสั้นสามตัวถอดออกจากเรียวขาสาว ตามด้วยกางเกงในที่ใส่ไปถึงสี่ตัว เช่นเดิมที่เธอเหลือทิ้งไว้หนึ่งตัว ก่อนเลื่อนผ้าห่มมาปิดกายส่วนหน้าไว้อย่างเหนียมอาย

        “คนบ้าอะไรใส่เสื้อผ้าสิบกว่าตัว หนาวหรือกลัวกันแน่” 

        “หนาว”

        “เธอนี่ร้ายนักนะ คอยดูเถอะคืนนี้ฟ้าเหลืองแน่” กัญญาภรณ์ถึงกับตาโต ตกใจกับคำพูดชวนขนลุก

        “จะบ้าเหรอ ไม่ไหวหรอก แค่ครั้งเดียวก็พอ” เธอตอบกลีบเสียงเบา ไม่กล้าสบตาเขาเท่าไหร่นัก ดูเหมือนว่าเวลานี้ความเก่งกาจของกัญญาภรณ์ลดเหลือศูนย์

        “เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่ที่เธอ มันขึ้นอยู่ที่ฉันคนเดียว” สิงหนาทบอกให้เธอเข้าใจ “แล้วไอ้สองชิ้นนี้จะเหลือไว้ทำไม ทำไมไม่ถอดออก” 

        “ก็...ก็” กัญญาภรณ์ตอบไม่ได้ ทั้งที่มีคำตอบ

        “งั้นฉันถอดเองก็ได้ เรื่องถอดเสื้อผ้าผู้หญิงฉันถนัด” เขาพูดพร้อมกับขยับตัวเข้าใกล้กัญญาภรณ์ที่ฟาดมือลงบนท่อนแขนเขาเต็มแรง หน้าตาเธอไม่มีความอายหลงเหลือ มีความไม่พอใจเข้ามาแทรก “เธอมาตีฉันทำไมเนี่ย”

        สิงหนาทพูดไปเอามือลูกแขนตรงที่ถูกตี

        “ฉันมีข้อตกลงเพิ่มเติมกับคุณ” 

        “อะไร”

        “ตอนนี้ฉันถือว่าเป็นเมียคุณแล้ว ต่อไปนี้คุณห้ามนอนกับผู้หญิงคนอื่น ฉันไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร ถ้าคุณผิดสัญญาล่ะก็...น่าดู” กัญญาภรณ์ขู่บ้าง น้ำเสียงก็ดังและเข้มห้วน “ว่าไง ตกลงไหม”

        คราวนี้สิงหนาทตกใจกับน้ำเสียงและหน้าตาจริงจังของกัญญาภรณ์มาก เขาเคยเห็นวีรกรรมตอนที่เธอบุกไปตบเมียน้อยเพื่อนสนิทแล้วนึกขยาด ขนาดเป็นเรื่องของเพื่อน กัญญาภรณ์ยังทุ่มสุดตัว หากเป็นเรื่องตัวเอง มีหวังได้ตายทั้งสองข้างคือ เขากับผู้หญิงคนนั้น 

        “ว่าไง ตกลงไหม” เธอถามอีกครั้งเมื่อเห็นเขาไม่ตอบ สิงหนาทสะดุ้งรีบตอบทันที

        “ตกลง ฉันตกลงตามนี้แหละ” ตอบเสร็จก็ทำข้อตกลงกับกัญญาภรณ์ “ส่วนเธอก็อย่ามีใครนอกจากฉันด้วย ตกลงไหม”

        “ได้ ตกลงตามนี้” ซึ่งกัญญาภรณ์ก็ไม่คิดมีคนอื่น เธอจึงตอบกลับไปโดยไม่มีความลังเล

        “ไม่มีเรื่องอะไรจะคุยแล้วใช่ไหม” 

        “ไม่มี” 

        “ถ้าไม่มีเรามาเริ่มกันใหม่ล่ะกันนะ ไม่ต้องกลัวว่าของฉันจะขึ้นยาก แค่เห็นเธอแก้ผ้าฉันจะขึ้นแล้ว”

เมื่อกี้ใจไม่สั่น พอได้ยินประโยคนี้ หัวใจกัญญาภรณ์เต้นกระหน่ำ ยิ่งเห็นเขาขยับตัวเข้ามาใกล้ ดึงผ้าห่มที่เธอใช้ปกปิดร่างกายออก แต่เธอก็ยึดมันไว้แน่น

“หนาว” เธอบอกคำเดิม

“เลือกเอาว่า จะหนาวหรือจะโดนยึดที่ดิน”เขายักคิ้วถาม กัญญาภรณ์หน้ามุ่ยค่อยๆ คลายมือจากผ้าห่ม “พูดง่ายๆ จะได้ไม่ต้องขู่ อีกอย่างเนื้อตัวเธอฉันก็เห็นหมดแล้ว ไม่ต้องอายหรอก อ้อ...เดี๋ยวเธอก็เห็นฉันแก้ผ้า ฉันก็ไม่อายเหมือนกัน” 

คนที่ฟังอยู่ใจเต้นระส่ำ มองมือใหญ่ที่มาจับผ้าห่มจากนั้นก็สะบัดให้มันพ้นตัวเธอ วินาทีที่มือใหญ่จับตะขอเสื้อในด้านหน้าออก เธอหลับตาแน่นไม่กล้ามองหน้าเขา เพราะรู้สึกว่าปั้นหน้าไม่ถูก และนั่นทำให้เธอไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าสิงหนาทตอนนี้

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น