เมียลับนายหัว

ตอนที่ 14 : บทที่ 4 แผนเฉพาะกิจ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    7 พ.ค. 63

 

วัดที่ทั้งหมดพากันมาทำบุญคือวัดแห่งหนึ่งในจังหวัดตรัง เป็นวัดที่มีคนมากราบไว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ค่อนข้างมากในแต่ละวัน วันนี้แม้ว่าจะเป็นช่วงบ่ายแต่ก็ยังมีนักท่องเที่ยวทั้งในพื้นที่และนอกพื้นที่แวะเวียนกันมาทำบุญ หลังจากเข้าไปไหว้พระในอุโบสถ เถ้าแก่สันต์ ปานวาด พจน์และสายหยุดไปพบพระอาจารย์ที่เคารพนับถือในกุฏิ

        “ฉันขอคุยกับเธอสักสิบนาทีได้ไหม” สิงหนาทสบโอกาสตอนที่บิดามารดาขึ้นไปบนกุฏิบอกกัญญาภรณ์ที่กำลังเดินขึ้นตามไป

        “ได้สิ” กัญญาภรณ์ตอบกลับ ทั้งคู่จึงพากันมานั่งบนม้าหินใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ใกล้กุฏิ “คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉัน อย่าบอกนะว่าเรื่องที่ฉันอ้างว่าเป็นเมียคุณคืนนั้น”

        “เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เพราะนับจากวันนี้เธอก็คือเมียของฉันตามที่ประกาศไว้” สิงหนาทพูดเสียงเรียบ คิดว่าเรื่องที่เธอกล่าวอ้างไม่มีความสำคัญอีกต่อไป

        “ที่ฉันพูดอย่างนั้นเพราะไม่อยากให้คุณกับเพื่อนรู้สึกว่า ฉันสู้อีนังเมียน้อยของพู่ไม่ได้ ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นเลยนะ” กัญญาภรณ์บอกสิงหนาท

        “เธอนี่นะ ไม่ใช่เรื่องตัวเองแท้ๆ แต่กลับหาเรื่องใส่ตัวเองได้ เก่งจริงแม่คุณ” สิงหนาทเหน็บพอหอมปากหอมคอ 

        “เรื่องของเพื่อนก็เหมือนเรื่องของฉัน หรือว่าคุณทนเห็นเพื่อนเจ็บปวดได้โดยไม่ช่วยเหลือ ฉันน่ะทนไม่ได้หรอก ยิ่งเรื่องผัวชั่วๆ เลวๆ อย่างไอ้พี่เต้ด้วยแล้ว ฉันยิ่งต้องช่วย นึกเสียดายที่คืนนั้นน่าจะอัดมันให้หนักกว่านี้ ยังไม่หายคันมือเลย” 

กัญญาภรณ์พูดสีหน้าจริงจัง มือข้างหนึ่งกำแล้วนำไปกระแทกกลางฝ่ามืออีกข้าง สิงหนาทเห็นท่าทางคล้ายนักมวยสาวของเธอแล้ว บอกไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไร จะกลัวก็ไม่ใช่ ไม่กลัวก็ไม่เชิง งงความรู้สึกตัวเองจริงๆ 

“แค่นั้นไม่น่วมอีกเหรอ ฉันเห็นเต้แทบลุกไม่ขึ้นแล้วนะ” 

“น้อยไป ยังไม่สะใจ” กัญญาภรณ์ตอบกลับ

“เอาล่ะ เรื่องของเธอก็แล้วแต่เธอก็แล้วกัน ฉันจะพูดเรื่องของฉันแล้ว” 

“ก็พูดมาสิ รอฟังอยู่”

“ก่อนฉันจะพูดเรื่องที่ตั้งใจ ฉันถามเธอสักข้อว่า เธอเต็มใจเป็นเมียฉันหรือเปล่า”

        กัญญาภรณ์มองหน้าคนถาม ที่ถามตรงไม่อ้อมค้อม ซึ่งเธอก็ตอบตรงเช่นกัน

        “ฉันไม่เต็มใจ ที่ฉันยอมตกลงเพราะพ่อกับแม่ ฉันไม่อยากให้พ่อกับแม่เสียที่ดินทุกผืนที่เอาไปจำนองไว้กับพ่อของคุณ ฉันก็เลยต้องมาเป็นเมียคุณนี่แหละ”

        “ฉันเองก็ไม่เต็มใจเหมือนกัน ฉันจึงอยากตกลงกับเธอ”

        “ตกลงว่า” 

        “พ่อฉันอยากได้หลาน จุดประสงค์หลักก็คือเรื่องนี้ ฉันก็รู้ว่าเราสองคนไม่เต็มใจ แล้วก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีลูก เราสองคนจะไม่มีอะไรกัน แต่จะใช้วิธีทำกิฟท์แทน เธอตกลงไหม” 

กัญญาภรณ์รู้เรื่องนี้มาก่อนหน้า เธอจึงไม่ตกใจมากนัก โล่งใจด้วยซ้ำไปที่หาทางออกได้ พยายามคิดมาทั้งคืนแต่ก็คิดไม่ออก แล้วในสมองก็ไม่มีความคิดนี้ด้วย ซึ่งมันเป็นวิธีง่ายๆ ที่ดีกับทั้งสองฝ่าย 

“ได้ ฉันตกลงตามที่คุณว่ามา” 

“เธอก็พูดง่ายนี่ แต่ทำไมคืนนั้นพูดยากจัง อัดอย่างเดียว” สิงหนาทเท้าความไปคืนนั้น

“คนอย่างไอ้พี่เต้พูดดีด้วยได้ที่ไหน มันน่ะถูกอัดอย่างนั้นน่ะดีแล้วจะได้หลาบจำ ไม่ทำเรื่องเลวๆ อีก” กัญญาภรณ์นึกถึงธีรยุทธ์แล้วของขึ้นทั้งที่เมื่อกี้ความเดือดในใจลดลงแล้ว 

“แล้วเธอจัดการเสร็จเรียบร้อยหรือยัง”

“เมื่อวานฉันพาพู่กับไอ้พี่เต้ไปหย่าที่อำเภอแล้ว เพื่อนฉันจะได้เป็นอิสระซะที ทนมันมานานแล้ว เป็นฉันหน่อยไม่ได้ ถ้ารู้ว่าผัวไปมีเมียน้อยล่ะก็ แม่จะอัดให้น่วมจากนั้นก็จัดการตอน จะได้ไม่ไปเจ้าชู้ที่ไหนอีก ไม่พอนะจะสับให้เละเหมือนหมูสับแล้วเอาไปผัดกระเพาให้อีนังเมียน้อยกิน อยากได้ผัวคนอื่นนักก็กินมันไปทั้งดุ้นนี่แหละดี” สิงหนาทถึงกับสะดุ้งโดยไม่รู้ตัว เมื่อได้ยินคำพูดของกัญญาภรณ์ที่ทำให้เขาเสียวสันหลังขึ้นมาทันใด

“โหดไปมั้ง ถึงกับตอนเลยเหรอ” 

“จะเก็บไว้ทำซากอะไรล่ะ เจ้าชู้ดีนักก็ต้องเจออย่างนี้แหละ” กัญญาภรณ์เถียงกลับ

“เฉือนทิ้งเธอไม่มีใช้นะ”

“โอ๊ย! ของที่เอาไปใช้กับผู้หญิงคนอื่นฉันไม่อยากใช้ต่อหรอก โสโครกน่าขยะแขยง สู้ไปหาของใหม่ใช้ดีกว่า ให้มันรู้กันไปเลยว่า ผู้หญิงที่มันไม่เห็นค่าก็มีปัญญาหาใหม่ได้ แล้วจะหาให้ดีกว่าด้วย และฉันก็พาผัวใหม่ไปเย้ยผัวเก่าชั่วๆ เลวๆ ไปหยามมันถึงที่เลยคอยดู” 

ใบหน้าผู้พูดบอกถึงความตั้งมั่นจริงจัง สิงหนาทมองว่าที่เมียลับอย่างทึ่งในความคิดไม่ยอมหักและไม่ยอมงอ ผู้หญิงแบบนี้แหละน่ากลัวที่สุด 

เอ...แต่เขาไม่จำเป็นต้องกลัวนี่นา

“ฉันว่าเราขึ้นไปบนกุฏิเถอะ ป่านนี้ท่านทั้งหลายคงถามถึงเราสองคนแล้ว” สิงหนาทเปลี่ยนเรื่อง “อ้อ...เรื่องที่เราตกลงกันไว้อย่าบอกให้ใครรู้นะ เก็บไว้เป็นความลับล่ะ”

“ทำไมต้องเก็บเป็นความลับด้วย เพราะถึงยังไงฉันก็มีหลานให้เถ้าแก่ได้ แม้ว่าจะเป็นวิธีทางการแพทย์ก็เถอะ” กัญญาภรณ์แย้ง

“ที่ให้เก็บเป็นความลับเพราะเราสองคนไม่รู้ความคิดพ่อฉันไง เพราะถ้าหากอยากได้แค่หลานจริงๆ ไม่จำเป็นต้องเลือกเธอมาเป็นเมียฉันเลย เอาใครมาก็ได้ ลูกสาวลูกหนี้ของอานงค์ยังได้เลยมีเพียบ แต่พ่อฉันก็ไม่เลือก มาเลือกเธอนี่แหละ ฉันว่านะมันต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ ทางที่ดีอย่าให้รู้เลยดีกว่า เพื่อประโยชน์ของเราทั้งสองคน เราจัดการเรื่องนี้กันเงียบๆ ให้พ่อฉันเข้าใจว่าเราเป็นผัวเมียกันจริงๆ” สิงหนาทให้เหตุผล

“อืม มีเหตุผล” กัญญาภรณ์เห็นด้วย “ฉันสัญญาว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ” 

เมื่อทั้งคู่ตกลงกันได้จึงพากันเดินขึ้นไปยังกุฏิ ไปสมทบกับผู้ใหญ่ทั้งสี่ที่กำลังนั่งพูดคุยกับพระอาจารย์ที่มีลูกศิษย์สามสี่คนนั่งอยู่ในกุฏิด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น