รักร้อนเพลิงพยาบาท (ภาคจบของซีรีย์ รักร้อน)

ตอนที่ 6 : เสือโมโห (25%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    25 ส.ค. 60

      


     กระแสในโซเชียลไวเหมือนไฟลามทุ่ง คลิปที่รัฐรวินทร์ถูกเกวลินสาดไวน์และตบหน้าถูกลูกค้าคนหนึ่งบันทึกภาพไว้ และลงในเฟซบุ๊กส่วนตัวแถมยังตั้งเป็นสาธารณะ ส่งผลให้คลิปนี้มีคนกดดูนับหมื่นคน และถูกแชร์ไปร่วมหนึ่งพันครั้ง มีหรือที่เรื่องนี้จะไม่รู้ถึงหูรัฐรวินทร์ พอเขารู้เรื่อง พายุอารมณ์ก็โหมใส่ทันที มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดราคาเหยียบสามหมื่นห้าพันบาทถูกปาลงบนพื้น

        

          “โธ่โว้ย!...ปัง” คำสบถตามมาด้วยเสียทุบโต๊ะดังปัง คนที่อยู่ในห้องถึงกับสะดุ้ง รู้อารมณ์เจ้านายหนุ่มเลือดร้อนดีว่า ตอนนี้อยู่ในระดับใด...ระดับปรอทแตก

        

           “ผมจัดการเรื่องเจ้าของคลิปเรียบร้อยแล้วครับ เขาลบคลิปนั้นออกไปแล้วครับ”

  มนูรายงานเจ้านาย หวังว่าอีกฝ่ายจะอารมณ์เบาลง ก่อนหน้าที่เขาจะนำคลิปที่บันทึกไว้มาให้รัฐรวินทร์ดู มนูได้ทำหน้าที่ลูกน้องที่ดี ติดต่อไปยังเจ้าของภาพให้ลบคลิปดังกล่าวออก โดยขอร้องแต่โดยดี ซึ่งก็ได้รับความร่วมมืออย่างดี อีกฝ่ายยอมลบคลิปหลังจากสนทนาเสร็จ


“คนที่ฉันอยากจัดการไม่ใช่คนที่เอาคลิปไปลง แต่เป็นคนที่ทำให้ฉันต้องอายขายขี้หน้ามากกว่า” เสียงเขาเหี้ยม ดวงตาลุกโชนด้วยแรงโทสะ บอกกให้รู้ถึงความโกรธ “มนู นายไปสืบประวัติของผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉัน ฉันให้เวลานายถึงห้าโมงเย็น”


เวลานี้เก้าโมงครึ่ง มนูมีเวลาไม่ถึงสิบชั่วโมงในการหาข้อมูลที่เจ้านายจอมเอาแต่ใจต้องการ มนูจึงไม่รีรอ เขาตอบรับคำสั่ง แล้วรีบออกจากห้องทำงานของรัฐรวินทร์ทันที ช่วงที่เดินออกจากห้องสวนทางกับภคพรที่เดินเข้ามาหาคนรัก


“พี่วินได้เห็นคลิปหรือยังคะ” ภคพรถามคนรักด้วยความร้อนใจและเป็นห่วง

“พี่เห็นแล้ว คลิปถูกลบแล้วด้วย แต่พี่เจ็บใจผู้หญิงคนนั้นมากกว่า มันน่านัก”


แววตาและกระแสเสียงของรัฐรวินทร์ เหมือนกับคนที่อยู่ในน้ำวนแห่งแรงโทสะ เธอกลัวแทนผู้หญิงคนนั้นเหลือเกิน กลัวว่าเขาจะเอาคืน


“พี่วินใจเย็นๆ นะคะ อย่าจองเวรกันเลยค่ะ มันจะเป็นกรรมต่อกันเปล่าๆ เรื่องมันแล้วก็ให้มันแล้วไปเถอะคะ ผูกใจเจ็บไปพี่วินก็มีแต่เป็นทุกข์ อีกอย่างคลิปก็ถูกลบไปแล้วด้วย เลิกรากันเถอะค่ะ ปล่อยวางนะคะพี่วิน” ภคพรไม่อยากให้รัฐรวินทร์คิดแค้น เพราะเธอรู้ดีว่า ไม่ส่งผลดีกับหญิงสาวคนนั้นแน่นอน อีกทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นจะโทษฝ่ายนั้นคนเดียวก็ไม่ถูก “จะว่าไป เรื่องนี้โทษผู้หญิงคนนั้นฝ่ายเดียวก็ไม่ถูก พี่วินก็รู้ดีนี่คะว่า อะไรเป็นอะไร”


รัฐรวินทร์ตวัดสายตามองภคพรที่กล้าพูดความจริงอันแสนระคายหูต่อหน้าตน เขารู้เต็มอกว่า นิสัยของรัฐรวิศเป็นอย่างไร และเหตุการณ์เมื่อวานนี้เกิดอะไรขึ้น แต่ด้วยความรักน้อง ไม่อยากให้น้องเสียหน้า ถูกใครต่อใครมองว่าเป็นคนฉวยโอกาส เขาถึงออกโรงปกป้องรัฐรวิศ แล้วเป็นตัวเขาเองที่ถูกอีกฝ่ายลงโทษ


“พี่เข้าใจ พี่ไม่คิดทำอะไรหรอก” รัฐรวินทร์โกหกคำโต เขาน่ะหรือจะหยุดแค้นคนที่ทำร้ายเขาต่อหน้าคนอื่นหลายสิบคน แถมคลิปเหตุการณ์นั้นว่อนอินเตอร์เน็ต พร้อมกับเปลี่ยนเรื่อง “ขอบใจนะที่เตือนพี่ ว่าแต่วันนี้ไม่มีถ่ายละครเหรอถึงได้มาหาพี่แต่เช้า”


“ตาลมีถ่ายละครตอนเที่ยงค่ะ มีหลายคิวด้วยกว่าจะเสร็จคงดึก”

“ให้พี่ไปรับไหมครับ กลับบ้านดึกๆ อันตราย เหนื่อยกับการถ่ายละครด้วย ขับรถเดี๋ยวหลับใน”


“ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้คุณพ่อให้พี่กฤตญ์ขับรถให้ตาลค่ะ”

กฤตญ์คือลูกชายบังอร คนรับใช้ของบ้านภคพร ที่ทำงานกับครอบครัวเธอมามากกว่าสี่สิบปี ระยะหลังมานี้ภคพรมีงานชุกและบางวันก็กลับดึกดื่น ๆ ด้วยความเป็นห่วงบุตรสาวอันเป็นทีรัก ทัดเทพผู้เป็นบิดาจึงให้กฤตย์คอยดูแลภคพร คนในกองถ่ายหรือตามงานต่างๆ ก็เห็นกฤตญ์ไปนั่งคอยยืนคอยภคพรจนชินตา


“คนที่สมควรไปรับไปส่งตาลน่าจะเป็นพี่มากกว่า พี่ขอโทษนะที่ไม่ค่อยดูแลตาลเรื่องนี้”

รัฐรวินทร์รู้สึกผิดเรื่องนี้ไม่น้อย เขาไม่ค่อยได้ทำหน้าที่คนรักเต็มที่เท่าไหร่นัก กิจการที่เขาดูแลอยู่กำลังขยายไปสู่ตลาดยุโรป จึงต้องเตรียมงานและวางแผนการตลาดอย่างหนัก เขาจึงไม่ได้ไปรับหรือส่งภคพรไปถ่ายละครหรือทำงานตามสถานที่ต่างๆ ที่นัดหมายไว้กับเจ้าของงาน รัฐรวินทร์ใช้การโทรศัพท์คุยกับเธอมากกว่า


“ตาลไม่ยึดติดเรื่องนี้ค่ะ ตาลรู้ค่ะว่าตอนนี้พี่วินงานยุ่งมาก อีกอย่างงานของตาลก็เลิกไม่เป็นเวลาด้วย เวลาตาลเลิกดึกตีสองตีสามก็เป็นเวลาที่พี่วินนอน ตาลคงไม่รบกวนพี่วินมารับตาลหรอกค่ะ ตาลเข้าใจเรื่องของเราดีค่ะ พี่วินไม่ต้องคิดมากนะคะ”

ภคพรเป็นผู้หญิงสวย นิสัยดี จิตใจอ่อนโยน ไม่ถือตัวและไม่เรื่องมาก กินอยู่ง่าย เธอจึงเป็นที่รักของคนในกองถ่ายและงานอีเว้นท์ต่างๆ รวมถึงแฟนคลับอีกจำนวนมาก งานทางด้านการบันเทิงจึงมีต่อเนื่อง


“ครับ ขอบคุณมากครับที่เข้าใจพี่” รัฐรวินทร์ยิ้มให้คนรัก

“ตาลขอตัวก่อนนะคะพี่วิน ตาลต้องรีบไปกองค่ะ กลัวรถติด”

“ครับ พี่เดินไปส่งที่ประตูนะครับ”


รัฐรวินทร์ทำหน้าที่คนรักที่ดี เดินไปส่งภคพรหน้าประตูห้องทำงาน ก่อนจะกลับมานั่งบนเก้าอี้ทำงาน นั่งคิดวิธีจัดการกับเกวลิน หญิงสาวที่ฝากความแค้นไว้ให้กับตน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น