รักร้อนเพลิงพยาบาท (ภาคจบของซีรีย์ รักร้อน)

ตอนที่ 4 : ปมแห่งความพยาบาท (75%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    22 ส.ค. 60


        “พี่หลินไม่น่าทำอย่างนี้เลย ทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปได้” ศุภวรรณสะบัดแขนเต็มแรง เพื่อให้หลุดพ้นมือของพี่สาว และเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

        “เรื่องเล็กที่ไหนถึงขั้นลวนลามเลยนะ แล้วถ้าเราไม่ลุกขึ้นมาปกป้องตัวเอง ครั้งหน้าเขาไม่จับอย่างอื่นเหรอ พวกเขาถือว่าตัวเองรวยจะทำยังไงกับเราก็ได้ ถ้าเรานิ่ง เขาก็ได้ใจทำอย่างนี้อีก”

        “แต่เขาก็บอกว่า มือกระตุก ไม่ได้ตั้งใจ พี่หลินก็น่าจะปล่อยเลยไป ไม่น่าไปตบพี่ชายเขาเลย พอด่าวนใจร้อนทำแบบนั้นก็ต้องมาตกงาน พี่สมคงให้ทำงานต่อหรอกเล่นไปตบสาดน้ำกับตบหน้าลูกค้าแบบนั้น ที่สำคัญพรุ่งนี้เงินเดือนออก เท่ากับว่าซวยสองเด้ง ทั้งตกงานทั้งอดได้เงินเดือน”

ศุภวรรณไม่พอในการกระทำของเกวลินมาก เพราะเกรงว่ารัฐรวิศจะไม่พอใจตน แล้วถ้าหากเธอโทรศัพท์ไปหาเขาตามที่นัดกันไว้ เผื่ออีกฝ่ายไม่รับเนื่องจากเคืองเหตุการณ์วันนี้ ก็เท่ากับว่า เธอเสียลูกค้ากระเป๋าหนักไป ทว่าเธอก็ไม่สามารถเปิดเผยความไม่พอใจหรือพูดให้เจ็บแสบกว่านี้ เกรงว่าเกวลินจะระแคะระคายเรื่องอาชีพพิศษของตน

“เรื่องตกงานพี่ยอมรับได้ แล้วพี่ก็ไม่เสียใจด้วยที่ไม่ได้ทำงานที่นี่ ส่วนเรื่องเงินเดือนพี่มั่นใจว่าพี่ต้องได้ เพราะมันเป็นสิทธิ์ที่พี่จะต้องได้”

“กว่าจะได้งานใหม่ กว่าจะได้เงินเดือนแบบเต็มเดือนมันก็ต้องใช้เวลา ระหว่างนี้พี่จะหาเงินที่ไหนมาเป็นค่าใช้จ่ายในบ้าน พี่อย่าลืมสิว่าเดือนหน้าพี่จะต้องจ่ายเงินค่าดอกเบี้ยสองหมื่นที่พ่อไปกู้มา พี่จะมีให้เขาเหรอ ค่าเทอมหวานอีกล่ะ ของต้อมด้วย พี่จะไหวเหรอ”

พอน้องสาวพูดถึงข้อนี้ ความกลัดกลุ้มก็เกิดขึ้นในใจเกวลินทันที การที่เธออาจไม่ได้ทำงานที่ห้องอาหารบ้านชบา อาจส่งผลกระทบถึงค่าใช้จ่ายต่างๆ ในความรับผิดชอบของเกวลิน ซึ่งเธอก็ยอมรับผลที่ตามมา และพร้อมแก้ปัญหาอย่างมีสติ

“เรื่องนั้นพี่จัดการเอง” เกวลินคิดเสมอว่า ทุกปัญหามีทางออกเสมอ

“ถ้าพี่ไหวก็ตามใจพี่หลินล่ะกัน หวานไปล่ะ”

“หวานจะไปไหน ไม่กลับบ้านพร้อมพี่เหรอ”

“ไม่ล่ะ วันนี้หวานจะค้างที่คอนโดตา พรุ่งนี้มีสอบตอนบ่าย คืนนี้เลยนัดเพื่อนไปติวกัน”

“ดูแลตัวเองด้วยนะ พี่เป็นห่วง”

ระยะหลังมานี้ศุภวรรณไปนอนค้างบ้านเพื่อนบ่อยๆ ให้เหตุผลเกี่ยวกับเรื่องเรียนทั้งสิ้น ติวหนังสือบ้าง ทำรายงานบ้าง โปรเจคส่งอาจารย์บ้าง ซึ่งเหตุผลของศุภวรรณเป็นเรื่องที่ทางบ้านค้านไม่ได้

“อืม พี่ดูแลตัวเองด้วยก็แล้วกัน พี่หลินยืนรอตรงนี้นะ เดี๋ยวหวานเข้าไปเอากระเป๋าให้เอง”

ศุภวรรณเดินกลับเข้าไปในร้านทางด้านหลังร้าน เพื่อหยิบกระเป๋าสะพายในล็อกเกอร์ที่ทางร้านจัดไว้ให้พนักงานที่มีเสื้อผ้าชุดหนึ่งใส่อยู่ในนั้น แน่นอนว่าเธอต้องตกเป็นเป้าสายตาของพนักงานในร้าน และคงหนีไม่พ้นคำติฉินนินทาที่มีหรือคนอย่างศุภวรรณจะแคร์

สองพี่น้องแยกทางกันตรงป้ายรถประจำทาง เกวลินขึ้นรถเมล์สายประจำที่ผ่านหน้าปากซอยบ้าน ส่วนศุภวรรณรอให้พี่สาวนั่งรถและรถเคลื่อนออกไปสักหนึ่งนาทีเพราะไม่ต้องการให้เกวลินรู้ว่า เธอไปบ้านเพื่อนด้วยรถแท็กซี่ ศุภวรรณจะทำตัวหรูหรา ใช้เงินเก่งต่อหน้าครอบครัวไม่ได้ เพราะเกรงว่าจะถูกถามถึงที่มาของเงิน เธอกลัวว่าความลับแตก และกลัวว่าจะต้องนำเงินจากรายได้พิเศษที่ตนหามาจุนเจือครอบครัว เนื่องจากหน้าที่นั้นเป็นหน้าที่ของเกวลิน แล้วเธอจะใส่ใจไปทำไม สู้หาความสุขใส่ตัวดีกว่า

ระหว่างที่ศุภวรรณกำลังนั่งรถแท็กซี่ไปบ้านวิมล เธอได้โทรศัพท์หารัฐรวินทร์ตามที่ได้นัดหมายไว้ การสนทนาของทั้งคู่สิ้นสุดลงในอีกหนึ่งนาทีต่อมา ศุภวรรณยิ้มกับโทรศัพท์ จ้องมองดูข้อความที่เด้งขึ้นมา เธอรีบกดอ่าน แล้วนำไอดีไลน์ที่รัฐรวิศส่งมาให้ แอดเขาเป็นเพื่อน และเริ่มคุยกันทางแอพพลิเคชั่นนั้น 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น