รักร้อนเพลิงพยาบาท (ภาคจบของซีรีย์ รักร้อน)

ตอนที่ 18 : ชีวิตที่เปลี่ยนไป (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    29 มี.ค. 61

กลับมาอัพให้อ่านกันแล้วค่ะ หลังจากที่หายไปนานเลย 

คราวนี้ไม่หายไปไหน จะอัพให้อ่านทุกวันค่ะ 


บ้านมาดามอิสริยาวันนี้เปิดบ้านต้อนรับเครือญาติที่เดินทางมาจากจังหวัดเชียงใหม่ มีญาติสนิทมาเยี่ยมบ้านราวหกคน นางจึงลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง ซึ่งเมนูในวันนี้มีทั้งอาหารฝรั่งและไทย หนึ่งในเมนูเด็ดคือ กุ้งมังกรอบกระเทียม และการลงมือทำอาหารครั้งนี้ มีลูกมือคนสำคัญคือ ขนิษฐา

ขนิษฐานำกุ้งมังกรตัวโตไปล้างทำความสะอาดในอ่างล้างจาน เธอมองตัวกุ้งราคาแพงด้วยความลังเลที่จะจับมัน หลายคนอาจชอบทานสัตว์ตัวนี้ แต่สำหรับขนิษฐา เธอไม่อยากทานมันแม้แต่น้อย เพราะทานกุ้งครั้งใด อาการแพ้จะเกิดขึ้นทุกครั้ง เธอจึงหลีกเลี่ยงมาตลอด และอาการแพ้ไม่เพียงแค่ทานเท่านั้น ยังรวมถึงการสัมผัสด้วย

        “เอ้า มัวแต่มองอยู่นั่นแหละ เมื่อไหร่จะล้างซะที” อิสริยาที่หันมาเห็นขนิษฐายืนมองกุ้งในอ่างก็เกิดความไม่พอใจ “ถ้าฉันทำกับข้าวไม่ทันเวลากินข้าวล่ะก็ แกเจ็บตัวแน่”

        “ค่ะมาดาม ไอซ์ทำเดี๋ยวนี้ค่ะ”

ด้วยความกลัว และเกรงว่าตัวเองจะถูกทุบตี เธอจึงตัดสินใจนำมือไปจับกุ้งมังกร ทำความสะอาดกุ้งตามคำสั่ง เพียงแค่สัมผัสตัวกุ้ง ความคันก็เกิดขึ้น ขนิษฐาอดทนต่อความคันที่คันมากขึ้น และตอนนี้ฝ่ามือก็เกิดผื่นเห่อขึ้น ทว่าเธอก็อดทนต่ออาการดังกล่าว ทำความสะอาดกุ้งเสร็จก็ผ่าตัวกุ้งตามคำสั่ง

“พี่ไอซ์มือเป็นอะไร ทำไมผื่นขึ้นขนาดนี้” น้อยที่เดินนำผักมาล้างรีบถาม

“พี่แพ้กุ้งน่ะ แต่ไม่เป็นไร อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว” คนแพ้กุ้งตอบ ข่มความคันที่เริ่มจะทนไม่ไหว

“พักก่อนพี่ เดี๋ยวน้อยทำเอง ดูสิผื่นขึ้นมาถึงแขนแล้ว” น้อยบอกด้วยความหวังดี

“ไม่เป็นไร ถ้าน้อยทำ พี่คงถูกมาดามดุ พี่ทำเองดีกว่า” ขนิษฐาคิดว่าเหลือกุ้งไม่กี่ตัวก็จะทำเสร็จตามคำสั่ง เธอจึงทำต่อไป

“พี่ไอซ์ น้อยว่าหยุดทำเถอะพี่ พี่ผ่าตัวกุ้งไม่สวยเลย มาดามเห็นโดนดุแน่ มาพี่ น้อยทำเอง”

ความที่มือขนิษฐาคันและเป็นผื่น ทำให้การผ่าตัวกุ้งยากกว่าปกติ ยิ่งมือสั่นด้วย ทำให้ตัวกุ้งไม่สวยอย่างที่ควรจะเป็น

“แกสองคนซุบซิบอะไรกัน” อิสริยาหันมาถามสองสาวใช้ที่เงยหน้ามองคนถาม “แกมายุ่งอะไรกับไอซ์ จะช่วยมันทำหรือไง”

“พี่ไอซ์แพ้กุ้งค่ะมาดาม น้อยเลยช่วยทำค่ะ”  น้อยตอบเจ้านาย

“มันสำออยน่ะสิ มันคงไม่อยากทำ สันดานขี้เกียจตัวเป็นขน คงถนัดแต่หลอกลวงคนอื่น” มาดามกระแทกเสียงใส่ ปรี่เดินไปหาขนิษฐา และเมื่อเห็นกุ้งมังกรที่ผ่าไม่สวยงาม ความโกรธก็พุ่งปรี๊ด “นี่แกทำอย่างนี้ได้ยังไง แกจะแกล้งให้ฉันขายหน้าญาติฉันใช่ไหม กุ้งมังกรโลละเป็นพัน หมดนี่แกรู้ไหมว่ามากกว่าเงินเดือนทั้งเดือนของแกซะอีก”

“ไอซ์ขอโทษค่ะ ไอซ์ไม่ได้ตั้งใจ” ขนิษฐาพูดความจริง แต่มีหรืออิสริยาจะเชื่อ

“ขอโทษเหรอ ขอโทษแล้วกุ้งฉันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไหม ดูสิดู มันเป็นอย่างนี้แล้วฉันจะทำได้ยังไง เบี้ยวๆ บูดๆ น่าทุเรศ” มาดามตวาดใส่ สีหน้าบึ้งตึง มองขนิษฐาเขม็งและสายตาที่มองไปมีแต่ความเกลียดชัง “แกแกล้งฉัน แกล้งให้ฉันขายหน้าญาติฉันใช่ไหม”

“ไม่นะคะ ไอซ์ไม่ได้คิดอย่างนั้น ไอซ์คันมือ มือมันเลยสั่นผ่ากุ้งไม่ถนัดค่ะ” ขนิษฐาพยายามแก้ตัว ทว่าอิสริยาหาได้สนใจคำพูดนั้น นางหันซ้ายหันขวาจนไปเจอกับไม้กวาดที่พิงฝาผนังอยู่ นางเดินไปหยิบจากนั้นก็เดินปรี่มาหาขนิษฐา

“แกนังไอซ์ แกแกล้งฉัน คนอย่างแกไม่มีทางเป็นคนดีได้หรอก สันดานแกเลวทั้งตระกูล ไม่อย่างนั้นพี่สาวแกคงไม่แย่งผัวฉันไป วันนี้ฉันจะตีแกด้วยของต่ำ ให้เหมือนกับคนใจต่ำอย่างแก”

พูดจบ อิสริยาก็ฟาดไม้กวาดลงบนตัวของขนิษฐาไม่เลือกที่ ทั้งแขน ขา ด้วยความเจ็บและไม่คิดต่อสู้ ขนิษฐาจึงหันหลัง ให้แผ่นหลังเป็นเป้าให้อิสริยากระหน่ำตี น้อยเห็นเจ้านายทำร้ายขนิษฐาที่แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรก น้อยทำอะไรไม่ถูก ยืนอ้าปากตะลึงค้าง พอตั้งสติได้ก็รีบวิ่งออกไปจากห้องครัว เพื่อตามใครสักคนที่มีความเมตตากรุณามาช่วยขนิษฐาผู้น่าสงสาร

“คุณอาครับ พอครับ พอครับคุณอา” บวรศักดิ์ลูกชายพี่ชายของอิสริยารีบวิ่งเข้ามาห้าม เขาจับแขนของคนเป็นอา แล้วดึงไม้กวาดออกจากมือคนกำลังโมโห “ไอซ์ทำอะไรให้คุณอาโกรธครับ ถึงต้องใช้ไม้กวาดตีแบบนี้”

บวรศักดิ์ถามคนเป็นอา เขาได้ยินเสียงดังโวยวายดังมาจากห้องครัว จึงรีบวิ่งมาดูแม้ว่าบิดาจะห้ามไว้ราวกับรู้ว่า เกิดอะไรขึ้นในห้องนี้ อีกไม่กี่ก้าวจะถึงห้องครัว น้อยก็วิ่งออกมาพอดี

“ก็ดูมันสิ มันแกล้งอา อาให้มันทำความสะอาดกุ้งแล้วก็ผ่ากุ้ง แต่มันทำกุ้งอาเละหมดเลย อย่างนี้มันจะออกมาสวยอย่างที่อาต้องการได้ยังไง”

ยิ่งพูดอิสริยายิ่งโมโห อาหารมื้อนี้นางตั้งใจทำเต็มที่ พอเป็นแบบนี้จะไม่ให้นางโมโหคงไม่ได้ บวกกับไม่ชอบหน้าขนิษฐาเป็นทุนเดิม ส่งผลให้อารมณ์นางโหมขึ้นหลายเท่า

บวรศักดิ์หันไปมองกุ้งมังกรในอ่างล้างจาน ก่อนจะหันมามองหน้าขนิษฐาที่แก้มทั้งสองข้างอาบไปด้วยน้ำตาด้วยความสงสารจับใจ

“เราทำกินกันเอง ไม่ต้องสวยมากก็ได้ครับคุณอา อีกอย่างคุณอาทำกับข้าวอร่อยอยู่แล้ว เรื่องหน้าตาของกุ้งคงไม่ต้องคำนึงถึง พอวางลงบนโต๊ะแปปเดียวก็หมด” บวรศักดิ์พูดเอาใจคนกำลังโกรธ ชั่วจังหวะนั้นสายตาเขาพลันเห็นขนิษฐาเกามือทั้งสองข้างสลับกันไปมา และไล่เกามาถึงแขน และที่เขาตกใจก็คือ มีผื่นขึ้นเต็มมือและแขน แล้วดูท่าทางจะลามขึ้นเต็มตัว “ไอซ์เป็นอะไร”

“พี่ไอซ์แพ้กุ้งค่ะ แพ้มากด้วย แค่จับก็คันคะเยอ” น้อยเป็นคนตอบ

“มันสำออย หนึ่งอย่าไปสนใจมันเลย” อิสริยารีบพูด ไม่ได้นึกสงสารขนิษฐาแม้แต่นิดเดียว

“อย่างนี้ไม่เรียกว่าสำออยนะครับ ถ้าแพ้มากอาจถึงตายได้นะครับคุณอา”

“โอ๊ย คนอย่างมันน่ะตายอยาก ทนมือทนเท้าจะตายไป อีกอย่างมันหน้าด้านหน้าหนเหมือนพี่สาวมัน กะอีแค่แพ้กุ้งไม่ตายหรอก” อิสริยาตะคอกใส่

“ไปไอซ์ พี่จะพาไปทายานะ อย่างนี้ต้องกินยาแก้แพ้ด้วยถึงจะเอาอยู่” บวรศักดิ์พูดด้วยความหวังดี เดินไปประคองขนิษฐาที่เวลานี้เกิดอาการเวียนศีรษะขึ้นมาฉับพลัน เธอรู้สึกว่าห้องครัวหมุนเคว้ง จนทรงตัวไม่อยู่ และเพียงแค่ฝ่ามือบวรศักดิ์สัมผัสหัวไหล่ เธอก็หมดสติทันที “เฮ้ย! ไอซ์”

บวรศักดิ์รับร่างคนหมดสติ ช้อนอุ้มร่างเล็ก

“น้อยพาไปห้องไอซ์ที”

“หนึ่งจะพามันไปทำไม มันน่ะสำออยเก่งจะตาย คงจะแกล้งเป็นลม” คนเกลียดเห็นอะไรก็คิดว่าอีกฝ่ายเสแสร้ง

“อย่างนี้ไม่เรียกว่าสำออยนะครับ ถ้าไอซ์ตายในบ้านคุณอาขึ้นมา คุณอานั่นแหละจะเดือดร้อน” บวรศักดิ์ไม่พอใจคนเป็นอามากขึ้น แต่ก็พูดแรงกว่านี้ไม่ได้ “ไปน้อย พาฉันไปห้องไอซ์”

อิสริยาหน้าดำหน้าแดงที่คนเป็นหลานไม่เชื่อฟัง วินาทีนั้นนางไม่รู้มีอะไรดลใจ คว้ามือถือของตนที่อยู่บนโต๊ะเตรียมอาหารขึ้นมา เปิดโหมดบันทึกวีดิโอ และบันทึกภาพตอนที่บวรศักดิ์อุ้มขนิษฐาออกไปจากห้องครัว และบังเอิญว่า น้อยที่เป็นคนตัวเล็กเดินนำหน้าบวรศักดิ์ ในคลิปจึงเห็นว่า บวรศักดิ์อุ้มขนิษฐาเข้าไปในห้องนอน

“แกเสร็จฉันแน่ คราวนี้แหละแกได้เจ็บตัวปางตาย”

อิสริยายิ้มกับคลิปภาพที่บันทึกไว้ ก่อนจะส่งต่อไปยังมือถือของรอซซี่ บุตรชายอันเป็นที่รัก และหวังให้เป็นมัจจุราชคร่าชีวิตขนิษฐา

<><><><><><><><> 

ราวสี่ทุ่ม

รอซซี่เดินมายังห้องคนรับใช้ด้วยสีหน้าหงุดหงิด บึ้งตึง เขาก้าวฉับๆ มายืนอยู่หน้าห้องพักขนิษฐาที่เจ้าของห้องหลับสนิทด้วยฤทธิ์ยา จึงไม่รู้ว่า ตอนนี้เขาใช้กุญแจสำรองเปิดประตู และถูกชายหนุ่มขี้โมโหอุ้มออกไปจากห้อง มารู้ตัวอีกทีก็ตอนถูกโยนลงบนเตียง แรงกระแทกทำให้เธองัวเงียตื่น

“คุณรอซ” ขนิษฐามองชายหนุ่มร่างโตตรงหน้าด้วยสายตาพร่ามัว สะบัดหัวขับไล่ความงงจากฤทธิ์ยาแก้แพ้ที่ทานไปสองเม็ด

“ยังจำผัวตัวเองได้หรือไง นอนหลับสนิทหมดสภาพแบบนี้ สงสัยจะเจอศึกหนักกับไอ้หนึ่งไปหลายยกสิท่า”

รอซซี่พูดเสียงเข้ม มองขนิษฐาไม่วางตา คลิปภาพที่มารดาส่งมาให้ เขาจำได้ฝังนัยน์ตา มันเหมือนภาพนั้นฉายอยู่ตลอดเวลา เขาแทบไม่เป็นทำงาน อยากจะมาจัดการกับขนิษฐาตอนนั้นเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ทำไม่ได้ เขาทิ้งงานและเงินจำนวนหลายร้อยล้านบาทเพราะผู้หญิงที่ไม่มีค่าในสายตาตนไม่ได้ พองานสำคัญเสร็จ รอซซี่รีบกลับบ้าน มาจัดการสาวจอมร่าน

ความไม่พอใจและหงุดหงิดเพิ่มมากขึ้น เมื่อเขาเข้ามาในห้องนอนแล้วไม่พบขนิษฐา ที่จะมานอนรอบนเตียงให้เขากระทำย่ำยีทุกคืน หากคืนไหนรอซซี่ไม่ต้องการเธอ เขาจะไล่ขนิษฐาออกไปจากห้องราวกับหมูหมา แต่คืนนี้เธอไม่มานอนรอเขา ชายหนุ่มลูกครึ่งจึงลงไปนำตัวเธอขึ้นมาสำเร็จโทษ

“คุณรอซพูดเรื่องอะไรคะ”

“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง ฉันคนเดียวไม่ทำให้เธออิ่มใช่ไหม ทั้งที่เธอครางจะเป็นจะตายทุกครั้งที่ฉันอยู่บนตัวเธอ ในเมื่อเธอไม่อิ่ม คืนนี้ฉันจะทำให้เธอกระอักเลยคอยดู” จบคำพูด มือใหญ่กระชากชุดนอนขนิษฐาจนขาดติดมือ “แควก แควก”

“อย่าคะ อย่า” ขนิษฐาไม่เข้าใจคำพูดของรอซซี่ และยังไม่ทันถาม เธอต้องมาปัดป้องตัวเองจากการคุกคามของเขา แม้รู้ว่าตนเองจะสู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้ สุดท้ายเธอก็ต้องเป็นเบี้ยเสน่หาเขาอีกตามเคย “อย่าค่ะ คุณรอซ...ฮือ”

เธอไม่รู้จะปัดป้องตัวเองยังไง ตอนนี้ชุดนอนหลุดลุ่ยเกือบหมด เหลือเพียงชั้นในสองตัวที่อยู่บนร่างกาย ขนิษฐาพลิกตัวนอนคว่ำหน้า กันไม่ให้เขากระชากเสื้อใน และนั่นทำให้รอซซี่มองเห็นบางอย่างบนแผ่นหลังของเธอ เขาชะงักมือที่กำลังจะกำตะขอยกทรง มองรอยแดงคล้ายรอบของแข็งฟาดกลางหลัง ที่กลายเป็นสีม่วงกระจายไปบนแผ่นหลัง 

“ใครทำเธอ” เขาถามคนนอนคว่ำหน้า ที่เอาแต่ร้องไห้ “ใครทำเธอ ฉันถามไม่ได้ยินไง”

คนขี้หงุดหงิดเริ่มรำคาญ ตวาดถามอีกครั้ง

“มาดาม”

รอซซี่น่าจะนึกได้ว่า ในบ้านหลังนี้มีคนทำร้ายขนิษฐาเพียงสองคน คนหนึ่งคือมาดามอิสริยา อีกคนก็คือเขา มือใหญ่เอื้อมไปสัมผัสร่องรอยถูกทำร้ายด้วยความสงสาร เขาทำร้ายขนิษฐาก็จริง แต่ไม่ถึงขั้นลงไม้ลงมือ ส่วนใหญ่จะแสดงความป่าเถื่อน โหดร้าย รุนแรงทางด้านเซ็กซ์มากกว่า มีแต่มารดาที่ตบตีอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งเขาไม่คิดห้ามปราม บางครั้งยืนมองดูด้วยความนิ่งเฉย

“เธอกลับไปห้องได้แล้ว เห็นหน้าแล้วหงุดหงิด ร้องไห้อยู่ได้ รำคาญ”

ความสงสารในใจเขาเหือดหาย เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่พี่สาวและน้องชายขนิษฐาทำไว้กับครอบครัวตน ความแค้นและเกลียดชังบดบังความถูกต้อง บดบังเหตุผล บดบังความยุติธรรมจนมิด หากเขามองในความเป็นจริง เขาจะรู้ว่า เรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของขนิษฐา เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดใดเลย แต่ต้องมารับกรรมแทนบุคคลในครอบครัว รวมถึงอดีตสามี

รอซซี่เดินเข้าห้องน้ำทันทีที่พูดจบ ไม่คิดหันไปมองขนิษฐาที่พยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ขนิษฐาเดินไปหยิบเสื้อคลุมในตู้เสื้อผ้า สวมใส่แทนชุดนอนที่อยู่ในสภาพใส่ไม่ได้ ก่อนจะก้าวเท้าอันสั่นเทาและหัวใจบอบช้ำออกจากห้องของชายใจทมิฬ



ติดตามพรุ่งนี้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #3 Sutinee301 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 23:22
    มาอัพต่อนะค่ะตืดตามอยู่คร้าา
    #3
    0