รักร้อนเพลิงพยาบาท (ภาคจบของซีรีย์ รักร้อน)

ตอนที่ 13 : เหยื่อ (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    29 ก.ย. 60


 

        วันรุ่งขึ้น

        “โรส...โรส...นางโรส...ปังๆ...แกเสร็จรึยังเนี่ย” สุทธิพงศ์ทุบประตูห้องน้องสาวเป็นชุด พร้อมกับตะโกนเรียกเสียงดังลั่น ไม่เกรงใจข้างบ้าน

        “พี่โตจะรีบไปไหนคะ นี่มันเพิ่งเก้าโมงเช้าเอง มีนัดสอนพิเศษตอนบ่ายโมงนะพี่ ไม่ใช่สิบโมงเช้า”

การสอนพิเศษเป็นอีกอาชีพเสริมอย่างหนึ่งของกรรณิการ์ เธอมีเด็กที่ต้องให้ความรู้เพิ่มเติมสองคน ที่ต้องไปสอนพิเศษที่บ้านในวันเสาร์และอาทิตย์ สุทธิพงศ์จึงใช้การสอนพิเศษของเธอให้เกิดประโยชน์ ซึ่งกรรณิการ์ก็หลงเชื่อ โดยไม่เฉลียวใจสักนิดว่า เหตุใดอยู่ๆ สุทธิพงศ์ถึงได้หางานนี้ให้ตน ทั้งที่แต่ก่อน แทบจะไม่ใส่ใจเลยด้วยซ้ำ

น้องสาวเปิดประตูมาก็รีบชิงพูดก่อน สุทธิพงศ์เหมือนรู้ตัวว่าเร่งรัดน้องสาวเกินพอดีไป จึงรีบปรับสีหน้าและน้ำเสียง เพราะไม่อยากให้แผนแตก  

“ที่เร่งเพราะไม่อยากให้เสียลูกค้า อีกอย่างพี่คนนี้เขามีพระคุณกับพี่ด้วย”

“โรสรู้แล้วค่ะ ว่าแต่โรสต้องไปสอนพิเศษที่ไหนคะ พี่โตยังไม่ได้บอกโรสเลย”

“คอนโดเอสสิเดนท์ สีลม ห้อง 2502” เพียงแค่ได้ยินชื่อสถานที่ที่ตนจะต้องไปสอนพิเศษ หัวใจกรรณิการ์เต้นแรงขึ้นมาทันที ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์เข้าใจผิดด้วยแล้ว แก้มเธอขึ้นสีชมพูเข้มขึ้นมาทันใด และนั่นทำให้พี่ชายมองเห็น “หน้าแดงทำไม”

“พอดีนึกถึงฉากหวานของละครค่ะ” เธอแก้ตัว

“ออกจากบ้านสักสิบเอ็ดโมงนะเผื่อรถติด ไปถึงก่อนดีกว่าไปถึงช้า”

“ค่ะพี่โต” สุทธิพงศ์เดินลงชั้นล่างทันทีที่การสนทนา พอมาถึงชั้นล่าง เขาได้โทรศัพท์ติดต่ออัมรินทร์ เพื่อนัดแนะเรื่องการส่งตัว เพราะหลังจากส่งตัวเสร็จ หนี้สินระหว่างตนกับอัมรินทร์ก็จะหมดสิ้น แถมได้เงินส่วนต่างอีกก้อนหนึ่ง งานนี้เขาต้องนิ่งและใจเย็นมากที่สุด

ทางด้านกรรณิการ์ที่คิดว่า วันนี้เธอต้องไปสอนพิเศษให้ลูกชายผู้มีพระคุณของสุทธิพงศ์ที่บอกว่าอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 เธอจึงเตรียมการสอนตามปกติ ก่อนจะนำสิ่งที่เตรียมไว้ใส่กระเป๋าสะพาย แล้วเดินไปนั่งทำรายงานที่ค้างไว้

<><><><><><><><><><> 

        ณ คอนโดเอสสิเด้นท์ สีลม

        สองพี่น้องเดินเข้ามาในคอนโดสุดหรูก่อนเวลานัดหมายสิบห้านาที สุทธิพงศ์เดินมาหยุดตรงหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของคอนโด ก่อนจะเอ่ยบอกตามที่อัมรินทร์ได้บอกกับตนไว้ ความที่คนรับคีย์การ์ดไม่ตรงกับชื่อที่รัฐรวิศบอก เจ้าหน้าที่จึงโทรไปถามรัฐรวิศเพื่อให้อีกฝ่ายยืนยัน และเมื่อได้รับคำตอบ เจ้าหน้าที่ได้ยื่นคีย์การ์ดส่งให้สุทธิพงศ์

        “ไป ขึ้นไปกันได้แล้ว”

        “เพื่อนพี่โตไม่อยู่ห้องหรือคะ พี่โตถึงได้เอาคีย์การ์ด แล้วถ้าเพื่อนพี่ไม่อยู่ห้อง โรสจะสอนพิเศษได้ยังไงคะ” กรรณิการ์ถามด้วยความสงสัย

        “พี่ลืมบอกไปว่า คุณอั้มพาลูกไปเรียนว่ายน้ำ จะกลับมาตอนบ่ายโมงครึ่ง คุณอั้มเลยฝากคีย์การ์ดไว้ที่นี่ พอเรามาก็เอาคีย์การ์ดขึ้นไปรอที่ห้อง” สุทธิพงศ์เอ่ยบอกเสียงนิ่ง “ไปกันเถอะ”

        กรรณิการ์พยักหน้ารับรู้ ไม่ได้เฉลียวใจกับคำพูดของพี่ชาย เดินตามพี่ชายไปยังส่วนในของคอนโดที่อนุญาตเฉพาะลูกบ้านที่อาศัยอยู่ในคอนโด และคนที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเท่านั้น

        ทันทีที่ก้าวออกจากลิฟต์ หลังจากมันมาหยุดอยู่บนชั้นที่ยี่สิบห้า ขาทั้งสองข้างของกรรณิการ์สั่นอย่างไม่รู้สาเหตุ เป็นอาการที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเกิดจากสาเหตุใด ใจสาวสั่นเมื่อเห็นเลขห้อง 2501 จนต้องรีบเบือนหน้าหนี

        “ถึงแล้ว” สุทธิพงศ์บอกขณะใช้คีย์การ์ดเสียบไปที่ช่องตรงประตู อึดใจต่อมาปุ่มสีเขียวก็ปรากฏขึ้น นั่นหมายถึงประตูคลายล็อค คนเป็นพี่จึงหมุนลูกบิดแล้วเปิดประตู ก่อนที่สองพี่น้องจะเข้าไปในห้อง

        “นั่งรอที่โซฟานะ พี่จะไปหยิบน้ำมาให้ เมื่อกี้บ่นหิวน้ำ”

        “เจ้าของห้องเขาอนุญาตแล้วเหรอพี่โต” เธอพูดอย่างคนมีมารยาท

        “แค่น้ำแก้วเดียวไม่ทำให้เพื่อนพี่ล่มจมหรอก อีกอย่างเขาบอกเองว่า ตามสบาย” กรรณิการ์ไม่พูดอะไรต่อ นั่งมอบไปรอบๆ ห้องที่ไม่ต่างกับห้องพักของรัฐรวิศ จะต่างกันเพียงอย่างเดียวคือ ห้องนี้ไม่มีสระว่ายน้ำส่วนตัว เธอจึงคาดเดาว่าราคาห้องคงถูกกว่า “เอ้า ดื่มซะ”

        “ขอบคุณค่ะพี่โต” แม้ว่าจะรู้สึกแปลกๆ กับการทำดีของสุทธิพงศ์ที่ไม่เคยเอาใจใส่หรือพูดดีกับตนเลย มีแต่ตะคอกใส่ ตบตี ทว่าเธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากรับแก้วน้ำใสดื่มไปครึ่งหนึ่งด้วยความกระหาย สุทธิพงศ์ยิ้มเมื่อเห็นน้องสาวดื่มน้ำ เขาทำตัวเป็นปกติ เดินไปเปิดทีวีแล้วมานั่งบนโซฟาเล็ก คอยลอบมองดูปฏิกิริยาของน้องสาว

        “คุณอ้นนิสัยดีนะ ใจดีด้วย” เขาชวนคุย ก่อนจะคุยปดเพื่อให้สมจริง “ลูกชายเขาก็น่ารัก เรียนเก่งมากๆ”

        “จริงๆ แล้วฐานะอย่างคุณอ้น น่าจะหาครูสอนพิเศษดังๆ ได้นะคะ แต่ทำไมมาจ้างโรสล่ะคะ”

        “อยากช่วยครอบครัวเรามั้ง เขารู้นี่ว่าเราลำบาก” สุทธิพงศ์หาข้อแก้ตัวที่จะไม่ทำให้เกิดคำถามต่อ “แกก็สอนลูกเขาดีๆ เป็นการตอบแทนความมีน้ำใจของเขาก็แล้วกัน”

        “ค่ะพี่โต” ขณะที่เธอตอบ กรรณิการ์รู้มึกมึนศีรษะขึ้นมากะทันหัน แล้วยังรู้สึกง่วงจนอยากจะล้มตัวลงนอน อาการของน้องสาวที่เขาเห็น ทำให้รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของพี่ชายสุดชั่ว

“เย็นนี้พี่ไม่มารับนะ กลับเองได้ใช่ไหม”

        กรรณิการ์ปากหนักขยับตอบคำถามพี่ชายไม่ได้ เธอจึงใช้การพยักหน้าแทน และในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างสาวก็เอนตัวนอนบนโซฟา

        “แมร่งกว่ายาจะออกฤทธิ์” เขาบ่นแต่ก็พอใจผลงานตัวเอง

        สุทธิพงศ์อำนวยความสะดวกให้อัมรินทร์เต็มที่ เขามั่นใจว่ากรรณิการ์ต้องไม่ยอมอัมรินทร์ง่ายๆ แน่ และหากไม่ยอม อัมรินทร์ก็อาจไม่พอใจได้ เขาจึงให้เพื่อนหายาเคลิ้มเซ็กซ์ให้ ยาชนิดนี้จะว่าใช่ยาปลุกเซ็กซ์ก็ใช่ แต่ฤทธิ์ของการกระหายใคร่จะน้อยกว่า เป็นยากล่อมประสาทไปในตัว คนที่ได้รับยานี้จะคล้อยตามอารมณ์ปรารถนาที่คุกรุ่นในกาย ขาดซึ่งความเป็นตัวเอง แม้อยากจะต่อต้านหรือไม่ยินยอมก็ทำไม่ได้ เมื่อกรรณิการ์ได้รับยานี้ เธอจะไม่มีโอกาสดิ้นรนขัดขืนอัมรินทร์ ทำให้อัมรินทร์พอใจในที่สุด ขณะที่สุทธิพงศ์กำลังช้อนตัวน้องสาวเพื่อพาเธอไปนอนในห้องนอน บานประตูห้องเปิดออก คนที่ก้าวเข้ามาคือ รัฐรวิศ

        “คุณเป็นใคร เข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง”

สุทธิพงศ์ถามเมื่อเห็นคนแปลกหน้าเข้ามาในห้อง คนถูกถามไม่ตอบ เขามองไปยังร่างสวยที่นอนหลับอยู่บนโซฟานิ่ง ก่อนจะตวัดสายตามองชายแปลกหน้า

        “แล้วคุณเป็นใคร ห้องนี้คือห้องของฉัน”

        “ห้องของคุณ” สุทธิพงศ์ทวนเสียงสูง พรางนึกถึงคำพูดของอัมรินทร์ที่บอกกับตนว่า กรรณิการ์จะมาอยู่ที่นี่ชั่วคราว ซึ่งห้องนี้เป็นห้องของเพื่อนสนิท “คุณคือเพื่อนของคุณอั้มหรือครับ”

        “ใช่” รัฐรวิศตอบเสียงเรียบ “แล้วคุณล่ะเป็นใคร”

        “ผมชื่อโต เป็นพี่ชายของโรส”

รัฐรวิศมองหน้าคนแนะนำตัว ที่เขาอยากจะเอาหมัดตะบันหน้าหลายหมัด เขาไม่คิดว่า พี่ชายขายน้องสาวจะมีอยู่จริง มาเจอกับตัว เขาถึงเข้าใจว่า ในโลกใบนี้มีอีกหลายพันเรื่องราวที่ตนคาดไม่ถึง

“คุณมาส่งตัวโรสให้อั้มใช่ไหม ถ้าใช่ก็รีบออกไปจากห้องของฉันซะ เพราะหมดหน้าที่ของคุณแล้ว” สุทธิพงศ์มองหน้ารัฐรวิศด้วยสายตามีคำถาม แล้วเหมือนรัฐรวิศจะเข้าใจสายตาของอีกฝ่าย “ฉันซื้อโรสต่อจากอั้มแล้ว ต่อไปนี้โรสคือสิทธิ์ของฉัน”

“แล้วถ้าคุณซื้อโรสจากคุณอั้ม ผมจะเอาเงินส่วนต่างจากใคร คุณหรือคุณอั้ม” เมื่อเข้าใจ สุทธิพงศ์รีบถามถึงผลประโยชน์ของตัวเอง

“ส่วนต่างเท่าไหร่”

“คุณอั้มให้ผมหนึ่งแสน”

“ฉันให้สามแสนเงย บอกเลขที่บัญชีมา” รัฐรวิศพูดขณะล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกง เขาเลือกเมนูแอปพลิเคชั่นของธนาคารแห่งหนึ่ง “บอกมาเลย ฉันจะโอนให้เดี๋ยวนี้”

สุทธิพงศ์รีบบอกทันที ไม่ถึงนาทีเงินสามแสนก็เข้ามาอยู่ในบัญชีของชายนิสัยเลว

“เรียบร้อยแล้ว” รัฐรวิศบอกคนหน้าเงิน

“ขอบคุณมากครับ”

        “คุณออกไปได้แล้ว”

        “ครับ ครับ ผมไปเดี๋ยวนี้ครับ” สุทธิพงศ์จะอยู่ทำไม ในเมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว เขาก็รีบทำตามที่รัฐรวิศสั่งทันที

        รัฐรวิศเดินมานั่งข้างกรรณิการ์ที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว มือใหญ่ปัดเส้นผมที่ปรกใบหน้าสวยงามของเธอ เขายิ้มอย่างเอ็นดู ภายในจิตใจรู้สึกว่า เธอมีแรงดึงดูดมากมายที่ทำให้เขาไม่อยากละสายตาจากดวงหน้าสวยหวาน

        “เป็นเธอจริงๆ ด้วย”

ก่อนที่เขาจะเข้ามาในห้องนี้ รัฐรวิศนั่งคิดนานเป็นชั่วโมงว่า จะเข้ามาพิสูจน์ด้วยตัวเองว่า ผู้หญิงที่ชื่อเล่นชื่อโรสผู้น่าสงสาร ที่ถูกพี่ชายขายเร่ให้อัมรินทร์คือคนเดียวกับโรส เพื่อนสนิทของศุภวรรณหรือไม่ แต่จากคำบอกเล่าของศุภวรรณเรื่องที่กรรณิการ์มักถูกพี่ชายทำร้าย มันสอดคล้องกับเรื่องที่อัมรินทร์เล่าให้ตนฟัง รัฐรวิศตัดสินใจมาห้องนี้ หลังจากได้รับโทรศัพท์จากอัมรินทร์ที่โทรมาไว้วานให้เขาดูแลโรสให้

“นายช่วยดูแลโรสแทนฉันด้วยนะ วันนี้ฉันคงไปหาโรสไม่ได้ อาปุ้ยป่วยกะทันหันฉันต้องขับรถพาคุณพ่อกับคุณแม่ไปนครสวรรค์แล้วอาจค้างหลายคืน”

        การตัดสินใจของรัฐรวิศถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง เพราะนอกจากจะได้พิสูจน์ว่าใช่คนเดียวกันหรือไม่ เขายังได้ช่วยเหลือกรรณิการ์ไปในที ส่วนเรื่องที่เขาบอกกับสุทธิพงศ์ว่า ซื้อตัวกรรณิการ์ต่อจากอัมรินทร์ เขาพูดโดยไม่คิด ตอนนั้นเขาคิดเพียงว่า ไม่ยอมให้หญิงสาวที่หลับบนที่นอนเป็นของชายอื่น เธอต้องเป็นของเขาคนเดียว มันเป็นความรู้สึกลึกๆ ในใจ

        “ทำไมหลับเป็นตายอย่างนี้นะ” รัฐรวิศชักสงสัย ตบหน้าเธอเบาๆ คล้ายปลุกให้ตื่น ทว่าเธอก็ยังคงนอนหลับลึก ช่วงจังหวะนั้นเขาเหลือบไปเห็นแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขกที่เหลืออยู่ครึ่งแก้ว เห็นเพียงแค่นี้เขาก็เข้าใจ “พี่ชายเธอนี่ชั่วตัวพ่อจริงๆ เล่นวางยานอนหลับเธอเลย”

        ความสงสารในตัวกรรณิการ์มีเพิ่มมากขึ้น เขาช้อนตัวสาวสวยขึ้นสูง ก่อนจะพาเดินเข้าไปในห้องนอน เขาต้องการให้เธอนอนหลับสบายมากกว่านี้ หลังจากที่พากรรณิการ์ไปนอนในห้องนอน รัฐรวิศได้เดินออกมานอกห้อง โทรศัพท์ติดต่ออัมรินทร์เพื่อพูดคุยบางอย่าง และนั่นทำให้เขาไม่รู้ว่า เวลานี้กรรณิการ์กำลังทำอะไรอยู่ 


ตอนต่อไปเลิฟซีนล้วนๆ อาจไม่ลงให้เต็มๆ นะคะ เต็มรูปแบบเจอกันในอีบุ๊กและรูปเล่มค่ะ เพราะถ้าลงเจอกระเช้าแบนแน่ๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น