จอมใจภาวินทร์

ตอนที่ 8 : บทที่ 4 (25%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    22 มิ.ย. 60

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

        เอมิกาก้าวลงจากรถแท็กซี่ หลังจากที่คนขับรถพาหล่อนมาส่งยังจุดหมายปลายทาง หญิงสาวแหงนหน้ามองคอนโดมิเนียมสูงสี่สิบห้าชั้นด้วยความหวัง หวังได้เจอคนรักที่ติดต่อไม่ได้มาร่วมสิบวัน เอมิกาไม่ได้มาที่นี่เป็นครั้งแรก หล่อนมาเป็นครั้งที่สิบนับตั้งวันที่ภาวินทร์เหมือนกับหายไปจากชีวิตหล่อน

        เหตุผลที่เอมิกาตามหาภาวินทร์มีหลายข้อ เป็นห่วงและอยากรู้หลายเรื่องที่เกิดขึ้นในบริษัท เพราะคนที่จะให้คำตอบหล่อนกับบิดาได้ดีที่สุดคือ ภาวินทร์ บุคคลที่เปรียบเสมือนเป็นบังเหียนของบริษัท ที่จะนำพาไปขึ้นที่สูงหรือตกลงสู่พื้น

        “คุณป้องที่อยู่ห้อง 3712 กลับมาหรือยังคะ”

เอมิกาถามพนักงานต้อนรับที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ตรงส่วนล็อบบี้ เมื่อก่อนนี้หล่อนไม่ต้องถามใครหรือต้องขออนุญาตจากเจ้าของห้องถึงจะได้ขึ้นไปห้องนั้น ทว่าตอนนี้ดูเหมือนอะไรเปลี่ยนไปมากจนน่าตกใจ หล่อนไม่สามารถเข้านอกออกในอาคารหลังนี้ได้เหมือนก่อน เป็นเพราะเจ้าของห้องไม่อยู่ที่นี่ และเขาก็ไม่ให้หล่อนเข้าออกได้สะดวกเหมือนก่อน

        “คุณภาวินทร์เพิ่งให้คนของเขาเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวออกจากห้องแล้วค่ะ และให้ทางเราประกาศขายห้องแล้วด้วยค่ะ” เจ้าหน้าที่บอกเอมิกาที่มีสีหน้าตกใจกับเรื่องที่ได้ หล่อนรู้สึกว่าสมองชา มึนงงไปหมด

        “อ๋อค่ะ ขอบคุณค่ะ”

เสียงค่อนข้างแผ่วตอบกลับ ก่อนจะเดินออกจากตัวอาคารสุดหรู ตอนนี้หล่อนคิดอะไรไม่ออก ทุกที่ที่คิดว่าภาวินทร์ไป เอมิกาก็ไปทุกแห่ง แต่ก็ไม่พบหน้าคนรัก แล้วยิ่งรู้ว่า ภาวินทร์ไม่ได้อยู่ที่นี่ หนทางเจอเขาก็ลิบหรี่ หญิงสาวไม่รู้ว่าจะตามหาเขาได้จากที่ใด และไม่เพียงแค่ภาวินทร์คนเดียวที่หายเข้ากลีบเมฆ ชาตรีลูกน้องของเขาก็หายไปด้วย

“พี่ป้องอยู่ไหนคะ พี่ป้องอยู่ไหน”

เวลานี้หัวสมองของเอมิกาเต็มไปด้วยความสับสน ว้าวุ่นใจ ไม่สบายใจ เป็นทุกข์ สารพัดความรู้สึกที่ถาโถม ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ไฟไหม้ ครอบครัวหล่อนก็ไม่เหมือนเดิม มีแต่ความทุกข์ใจที่ประดังเข้ามาราวกับสายน้ำหลาก เรื่องนั้นยังไม่ทันเคลียร์ก็มีเรื่องใหม่เข้ามาให้แก้ไข ซึ่งแต่ละเรื่องก็ใช้เม็ดเงินในการแก้ปัญหาทั้งสิ้น

        ความรู้สึกสับสนคงเป้นความรู้สึกที่ตีตื้นในจิตใจมากที่สุด เรื่องการผลิตครีมรองพื้นจำนวนหนึ่งล้านตลับคือเรื่องที่หล่อนมีความคลางแคลงใจมากที่สุด อมรย้ำหนักย้ำหนาและมั่นใจว่า ตนเองไม่ได้เซ็นอนุมัติให้ผลิตสินค้าจำนวนมากขนาดนั้น ไม่พอยังจ่ายเป็นเงินสดถึงเจ็ดสิบล้านบาท ซึ่งเป็นจำนวนเงินสดทั้งหมดของบริษัท เวลานี้อมรจึงไม่มีเงินหมุนเวียน แถมต้องหาเงินมาค้ำจุนบริษัทอีกด้วย

        นึกถึงเรื่องเงิน เอมิกามีคามรู้สึกกลัดกลุ้มเข้าแทรก อมรต้องใช้เงินจำนวนหลายล้านเพื่อมาจัดการปัญหาต่างๆ ที่รุมเร้า เมื่อสินค้าขายไม่ได้ ตัวแทนจำหน่ายที่แบ่งเป็นเขตในแต่ละจังหวัดซื้อสินค้าไปขายให้แม่ค้ารายย่อยตามช่องทางต่างๆ ก็มาขอเงินคืน เม็ดเงินที่อมรต้องจ่ายสูงถึงสามล้านบาท ไม่พอยังต้องหาเงินมาจ่ายเงินเดือนพนักงานที่รวมๆ กันแล้วเกือบหนึ่งล้านบาท หากเขามีเงินหมุนเวียนเหลือในบริษัท อมรจะไม่ทุกข์ ไม่หนักใจเลย แต่นี่ไม่เหลือสักบาท แหล่งที่มาของเงินจำนวนนี้คือ ขายทรัพย์สินที่มี ไม่ว่าเป็นเครื่องประดับของโสภา กระเป๋าราคาแพงทั้งของหล่อนและมารดา ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่พอ

        ระหว่างที่หัวสมองเอมิกาเต็มไปด้วยความสับสนในชีวิต เพราะไม่คิดว่าเรื่องเลวร้ายนี้จะเกิดขึ้นกับครอบครัวตน เสียงมือถือของหล่อนดังขึ้น เอมิกาหยิบมันออกมาจากกระเป๋า ดูหมายเลขที่โทรเข้ามาแล้วกดรับ

        “คะคุณพ่อ” หลังจากเอ่ยประโยคไปไม่กี่วินาที ใบหน้าของหล่อนก็เปลี่ยนไป เป็นความตกใจเข้าแทรก “ค่ะคุณพ่อ เอมจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

        พระศุกร์เศร้าพระเสาร์แทรกโดยแท้จริง เรื่องเก่ายังไม่ทันได้แก้ไข กลับมีปัญหาใหม่เข้ามาแทรก และเป็นปัญหาที่สร้างความทุกข์ใจ เสียใจให้กับครอบครัวหล่อนมาตลอดหลายปี เอมิการีบเร่งไปยังสถานที่แห่งหนึ่งทันที ไปสมทบกับบิดามารดาที่กำลังที่แห่งนั้นเช่นกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น