จอมใจภาวินทร์

ตอนที่ 26 : บทที่ 11 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 798
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 ส.ค. 60

จอมใจภาวินทร์
อัญญาณี
www.mebmarket.com
      ความแค้นที่สะสมเป็นเวลาหลายปีกำลังถูกสะสาง “หล่อน” ที่ไม่เคยสำนึกผิดกับการกระทำของตัวเองกำลังถูก        “เขา” ลงทัณฑ์ วิธีการลงโทษขอเขาไม่ธรรมดา นอกจากจะทำให้ครอบครัวเธอหมดเนื้อหมดตัว เขายังทำให้หล่อนมาอยู่ในฐานะนางบำเรอ ที่ยิ่งนับวันความเร่าร้อนของจำเลย จะยิ่งทำให้โจทก์หวั่นไหว และโขกสับหล่อนยิ่งกว่าทาส ทาสสวาทที่ไม่ธรรมดา...เพราะฤทธิ์เดชยิ่งกว่าพริกร้อยเม็ด!       “ถ้าเธอไม่หยุดทำให้ฉันปวดหัว ฉันจะจูบเธอต่อหน้าคนงาน” ภาวินทร์ขู่เสียงเขียว จ้องมองสาวตรงหน้าที่ยืนเท้าเอว ไม่มีทีท่าเกรงกลัวเขาแม้แต่น้อย       “ถ้าคุณจูบฉันต่อหน้าคนงาน ฉันก็จะจูบพี่ชาตรีต่อหน้าคุณเหมือนกัน” เจอย้อนแบบนี้เข้าไป ภาวินทร์ถึงกับอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าเธอจะยอกย้อนเช่นนี้ ก่อนจะหันไปมองชาตรี ลูกน้องคนสนิทที่สะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้ว่าตนเข้าไปอยู่สงครามประสาท       “เธอกล้าเหรอ” ภาวินทร์เสียงเข้มกว่าเก่า       “คุณก็ลองทำดูสิ แล้วคุณจะรู้ว่าฉันทำจริงหรือไม่จริง” เอมิกาท้ากลับ เชิดหน้าใส่ “ฉันทำให้คุณดูตอนนี้เลยก็ได้นะ มามะ พี่ชาตรีจ๋า มาให้เอมจูบหน่อย”      ผู้พูดเดินตรงไปหาชาตรีที่ก้าวถอยหนีด้วยความกลัว เขาไม่ได้กลัวว่าเอมิกาจะจูบตนจริงๆ แต่กลัวแววตา ท่าทางของเจ้านายตัวดีต่างหาก กลัวว่าเท้าหนักๆ ของเจ้านายจะประเคนใส่หน้าตน ภาวินทร์ถึงกับทนไม่ไหว ตะเบ็งเสียงเรียกสาวแสบดังลั่น       “เอมิกา!” ไม่พูดเปล่า เขาก้าวฉับๆ ไปหาร่างแน่งน้อย ก่อนจะจับหล่อนพาดบ่า เดินลิ่วๆ ไปบ้านพัก เดินไปตีก้นหล่อนไปด้วย ไม่สนใจเสียงร้อง และกำปั้นน้อยๆ ที่ทุบหลังเขาไม่หยุด “ร้ายนักนะ ร้ายอย่างนี้เดี๋ยวจะทำให้คลานลงจากเตียงเลยคอยดู”        มาดูกันสิว่า คดีนี้ใครจะชนะระหว่าง โจทก์หนุ่มสุดหล่อกับจำเลยสุดสวย ใครคือผู้ชนะ


เรื่องนี้จัดทำในรูปแบบอีบุ๊กแล้วนะคะ ส่วนรูปเล่มกำลังจัดพิมพ์ค่ะ 
เกตุอัพให้อ่านต่อไปนะคะ

หลายวันมานี้เอมิกาทำงานตามที่ภาวินทร์สั่งโดยไม่โต้เถียงและไม่บ่น หล่อนทำงานอย่างมุ่งมั่นตั้งใจแม้ว่างานที่ออกมาจะไม่เท่ามืออาชีพที่ทำ แต่มันเป็นความตั้งใจทั้งหมดที่หล่อนมี แล้วความอุสาหะไม่ย่อท้อต่อความเหน็ดเหนื่อย แม้ว่าแดดจะแรง อากาศจะร้อน หล่อนก็ทำงานเสมือนคนงานคนอื่น ไม่บ่นและอู้งาน ทั้งที่หล่อนทำได้ อุปนิสัยความเพียรในการทำงานต่างกับตอนที่หล่อนมีกิจการเครื่องสำอางในมือ ตอนนั้นเอมิกาคร้านในการทำงานมาก บ่ายเบี่ยง เกี่ยงงอนตลอดเวลา ยกหน้าที่ทั้งหมดให้ภาวินทร์ดูแล การกระทำต่างกับตอนนี้อย่างสิ้นเชิง

        ในขณะที่เอมิกาทำหน้าที่คนงานได้อย่างดีเกินคาด อีกหนึ่งหน้าที่ที่หล่อนทำได้ดีไม่แพ้กันคือนางบำเรอของภาวินทร์ ทว่าสามวันที่ผ่านมา หล่อนไม่ได้ทำหน้าที่ดังกล่าว เนื่องจากประจำเดือนมา ภาวินทร์จึงทำได้แค่เพียงกอด หอม จูบหล่อนเท่านั้น หากเป็นแต่ก่อนเขาจะทำตัวออกห่างหล่อนด้วยการอ้างไปต่างจังหวัดเพื่อหาตัวแทนบ้าง เหตุผลอื่นบ้าง แล้วค่อยกลับมาหลังจากหล่อนประจำเดือนหมด ซึ่ง ณ ขณะนี้ภาวินทร์ก็รอคอยให้วันแดงเดือดหล่อนหมดเสียที

        หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อย เอมิกาเดินมาบ้านพักคนงานพร้อมนุ่มนิ่มและกิ่งไผ่ ทั้งสามตั้งใจจะไปเยี่ยมน้ำหวานที่ไม่สบาย นอนพักอยู่ในเรือนคนงาน เอมิกาใช้เวลาเยี่ยมและพูดคุยกับน้ำหวานรวมทั้งอีกสองสาวนานจนลืมเวลา มารู้ตัวอีกทีเวลาก็เกือบหนึ่งทุ่มครึ่ง เอมิกาจึงขอตัวกลับ  

“นุ่มกับกิ่งจะเดินไปส่งคุณเอมที่บ้านคุณป้องนะคะ”

นุ่มนิ่มเอ่ยบอกเอมิกา เพราะเห็นว่า เวลานี้เกือบสองทุ่มแล้ว เส้นทางที่เดินกลับไปบ้านพักของภาวินทร์ค่อนข้างมืด นุ่มไม่กลัวว่าจะมีคนมาทำร้ายเอมิกา แต่กลัวเรื่องสัตว์เลื้อยคลานมากกว่า

        “ไม่ต้องไปส่งหรอก ฉันเดินกลับเองได้ เธอสองคนกลับห้องไปพักผ่อนเถอะ ฉันเดินกลับเองได้จริงๆ” เอมิกายืนกรานว่าจะไปเอง “ฉันไปก่อนนะ ป่านนี้คุณป้องคงกลับแล้ว”

        เอมิกาลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินออกจากห้องพักของน้ำหวาน มุ่งตรงเดินกลับไปยังบ้านพักของภาวินทร์ เส้นทางที่เดินไปจะมืดสลัวเนื่องจากมีเพียงแสงไฟจากตะเกียงเจ้าพายุที่พอให้เห็นทางเป็นระยะ พอให้มองเห็นทางที่เดิน หล่อนก็ไม่กลัวว่าจะเป็นอันตราย เนื่องจากคนงานในไร่นี้ไว้ใจได้ทุกคน 

        ระหว่างที่กำลังเดินกลับบ้านภาวินทร์ มีชายสามคนเดินสวนมา หนึ่งในสามคนเอมิกาจำได้ดีว่าคือก้าน สามีจอมชั่วของลำพูน แต่อีกสองคนหล่อนไม่รู้จักและไม่เคยเห็นหน้า เอมิกาไม่ได้ให้ความสนใจ เดินไปยังทิศทางที่ตนมุ่งเดิน ทว่าอีกสองคนที่มากับก้าน กลับสนใจเอมิกามาก สนใจจนเหลียวหลังมอง

        “ไอ้ก้าน ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครวะ สวยฉิบเป๋งเลย” เมฆถามก้าน “คงไม่ใช่คนงานที่นี่แน่”

        “ไม่รู้สถานะที่แท้จริง บางคนก็บอกว่าเป็นเมียคุณป้อง บางคนก็บอกว่าเป็นลูกหนี้คุณป้อง” ก้านตอบเท่าที่รู้ “กูก็ไม่อยากสนใจมันด้วย เกลียดมัน ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน”

        “สวยมากเลยนะพี่เมฆ เด็กของเสี่ยว่าสวยแล้ว ผู้หญิงคนนี้สวยกว่า ผิวพรรณก็น่าจะดีด้วย ถ้าได้เห็นในที่ที่มีแสงสว่างมากกว่านี้ คงจะสวยหลายเท่า” โอลูกน้องเมฆพูดขึ้น

        “กูก็ว่าอย่างนั้น” เมฆเห็นด้วย “ถ้าเอานางนี่ไปให้เสี่ยก็ดีนะ พอเสี่ยเบื่อเอาไปขายต่อ คงได้ราคาดี มีแต่ได้กับได้”

        “กูว่านะ มึงอย่าไปยุ่งกับมันเลย คุณป้องดูหวงๆ มันด้วย กูไม่อยากมีปัญหา แค่นี้สมองกูก็จะแตกแล้ว อีกอย่างผู้หญิงของเสี่ยก็มีเยอะแล้วด้วย” ก้านห้ามเพื่อนอย่างรู้เท่าทันความคิด

        “แต่ถ้าทำได้ มึงก็ได้เงินนะ มึงอย่าลืมสิว่า มึงเป็นหนี้เสี่ยอ้นสองหมื่น คนนั้นคนนี้อีกรวมๆ แล้วก็เกือบห้าหมื่น ถ้ามึงเอาแม่คนนี้ไปให้เสี่ยได้ มึงหมดหนี้แถมยังได้เงินมาใช้อีก มึงมีแต่ได้กับได้นะไอ้ก้าน”

        เมฆพูดโน้มน้าวก้านที่เดินไปคิดไป

        “เสี่ยอ้นบ้ากามจะตายไปพี่ก้านก็รู้ เท่าที่มีในฮาเร็มยังไม่พอใจเสี่ยเลย สวยๆ อย่างนี้เสี่ยอ้นชอบอยู่แล้ว เผลอๆ ให้เงินพี่เพิ่มเป็นหมื่นนะพี่ ผมว่าพี่มีแต่ได้กับได้นะ” โอพูดเกลี่ยกล่อมอีกคน

        “แต่กูกลัวว่า คุณป้องจะรู้น่ะสิว่า กูเป็นคนทำ ถ้ารู้กูซวยแน่”

ก้านเองก็อยากปลดหนี้และได้เงินพิเศษ แต่มันติดตรงที่ภาวินทร์ ตัวปัญหาใหญ่ ภาพเหตุการณ์ในวันที่เจ้าของไร่พูดขู่ตนในห้องวันนั้น ติดตาก้านถึงทุกวันนี้ ท่าทางของภาวินทร์พร้อมจะฆ่าคนที่คิดร้ายกับเอมิกาได้ทุกเมื่อ เขาไม่กล้าเสี่ยง แต่ก็อยากได้เงิน  

        “มึงจะโง่ทำไม ก็ทำไม่ให้คุณป้องรู้สิวะ อีกอย่างที่ผ่านมากูไปเอาตัวผู้หญิงให้เสี่ยอ้นก็ไม่มีใครจังได้หรือสงสัย มึงเชื่อกูเถอะว่าไม่มีปัญหาแน่ๆ” เมฆพูดกระตุ้นให้ก้านตอบตกลงร่วมมือ “ถ้างานสำเร็จกูจะพูดให้เสี่ยเพิ่มเงินพิเศษให้มึงเป็นสามหมื่น หมดหนี้ด้วย ได้เงินด้วย น่าสนนะโว้ย”

        พอได้ยินจำนวนเงินที่จะได้ ก้านตาโต ต่อมโลภกำเริบ จำนวนเงินจูงใจไม่พอ เขาคิดว่าวิธีนี้เป็นการแก้แค้นทางหนึ่ง ก้านโกรธและไม่พอใจเอมิกาเป็นทุนเดิม ที่หล่อนเข้ามายุ่งเรื่องของตนสองครั้งติด ต่อว่าเขาต่างๆ นานาอย่างที่ไม่มีใครกล้าพูด หากแผนสำเร็จนอกเหนือจากล้างหนี้และได้เงินพิเศษ เขายังได้ชำระความสาวปากดีไปในที ก้านจึงตอบตกลงเมฆ

        “เออ เอาก็เอาวะ แต่ต้องได้สามหมื่นจริงๆ นะ”

        “ได้อยู่แล้วมึง สวยขนาดนี้เสี่ยอ้นทุ่มไม่อั้น”

        “มึงพูดโน้มน้าวกูซะขนาดนี้ มึงมีแผนรึยัง” ก้านถามเมฆ

        “คุยเรื่องแผนมันต้องเป็นส่วนตัวหน่อย ไปคุยที่ห้องมึงดีกว่า” เมฆตอบ

        สามหนุ่มเดินตรงไปยังห้องพักของก้าน แล้วพอเข้าไปอยู่ในที่ที่เป็นส่วนตัว ทั้งสามก็เริ่มพูดคุยถึงแผนการจับตัวเอมิกาไปให้เสี่ยอ้น โดยมีลำพูนร่วมฟังอยู่ด้วย

<><><><><><><><><><> 

        “พี่ก้าน ฉันว่าพี่อย่าทำอย่างนี้เลยนะ มันเสี่ยงนะพี่”

ลำพูนห้ามสามีหลังจากเมฆและโอกลับบ้าน ทันทีที่รู้ว่าสามีและเพื่อนสามีวางแผนอุ้มตัวเอมิกาไปให้เสี่ยอ้น ลำพูนตกใจมาก อยากจะปรามและห้ามไม่ให้ทั้งสามคิดทำตามแผน แต่ก็รู้ว่าคำห้ามของตนคงไม่เป็นผล และหล่อนอาจถูกก้านทำร้าย ลำพูนจึงเลือกที่จะเงียบ นั่งฟังทั้งสามคุยกันโดยไม่ขึ้นขัด รอจนกว่าเมฆกับโอออกไปพ้นห้อง หล่อนจึงรีบพูด

“เออกูรู้ว่ามันเสี่ยง แต่ถ้าทำสำเร็จกูจะได้ปลดหนี้ด้วย ได้เงินต่างหากด้วย ฉะนั้นกูยอมเสี่ยง” ก้านตอบกลับทันควัน “อีกอย่างถ้ากูไม่พูด มึงไม่พูดใครจะรู้วะ แล้วมึงก็อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครด้วย ถ้ามึงขัดคำสั่งกู กูเอามึงน่วมแน่”

        “ฉันไม่บอกใครหรอกพี่ แต่ที่ฉันเตือนเพราะฉันเป็นห่วงพี่ ถ้าคุณป้องรู้ว่าพี่คือคนทำ มีหวังพี่ถูกฆ่าตายหมกไร่นี้แน่” ลำพูนกลัวที่สุดคือเรื่องนี้  ทุกคนในไร่รู้นิสัยภาวินทร์ดี ยามดีก็ดีใจหาย ยามร้ายขึ้นมามัจจุราชดีๆ นี่เอง “พี่ก้านก็เห็นนี่ว่า คุณก้านหวงและห่วงคุณเอมมากแค่ไหน ฉันไม่อยากให้พี่ก้านคิดผิดทำผิดนะพี่ อีกอย่างคุณเอมก็ไม่เคยทำอะไรให้เราเจ็บช้ำน้ำใจ ทำกับเธอแบบนั้นก็ไม่ถูกนะพี่”

        “มันไม่ได้ทำอะไรให้มึงเจ็บใจ แต่มันทำกูไง มันด่าว่ากูฉอดๆ มึงก็ได้ยิน คนปากดีอย่างมันไปเป็นอีหนูเสี่ยอ้นน่ะดีแล้ว สมน้ำหน้ามัน” ก้านไม่เปลี่ยนใจ “มึงไม่ต้องพูดแล้ว และอยากปริปากเรื่องนี้บอกใครนะ ถ้ามึงไม่เชื่อ มึงเจอตีนกูแน่”

        ก้านตัดบทสนทนาด้วยการล้มตัวลงนอน ลำพูนก็ไม่กล้าปริปากพูด เพราะเกรงว่าจะถูกสามีทำร้าย หล่อนนั่งมองแผ่นหลังสามีพรางถอนหายใจ ใจหนึ่งก็อยากจะขัดคำสั่งก้าน แต่อีกใจก็ไม่อยากเจ็บตัว ในความคิดของลำพูนจึงเต็มไปด้วยความสับสน และไม่สบายใจ จนหล่อนคิดว่า คืนนี้จะนอนหลับหรือไม่

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น