จอมใจภาวินทร์

ตอนที่ 19 : บทที่ 8 (75%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,000
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    20 ก.ค. 60

       ทันทีที่ประตูห้องนอนของภาวินทร์ปิดลง เอมิการับรู้ได้ว่า อิสรภาพที่จะหลุดพ้นจากภาวินทร์ปิดประตูตายเช่นกัน แต่หล่อนก็แอบหวังว่า จะนำพาตัวเองออกไปจากห้องนี้ได้ เมื่อเขาโยนร่างสวยลงไปบนที่นอน หล่อนก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่ง หมายจะวิ่งไปที่ประตู แต่ช้าเกินไป ช้ากว่าชายร่างสูงที่จับหัวไหล่หล่อนไว้มั่น ออกแรงนิดเดียวก็ตรึงร่างหล่อนไว้บนที่นอนได้สำเร็จ

        “ปล่อยนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”

        “ไม่ปล่อย” ภาวินทร์ตอบชัดเจน “ฉันไม่เชื่อหรอกว่าต่อจากนี้เธอยังอยากจะให้ฉันปล่อย เจอลิ้นฉันเข้าไป รับรองเธอจะไม่อยากให้ฉันห่างตัวเธอ”

        เอมิกาเสียวช่วงท้องขึ้นมาทันใด เมื่อได้ยินคำพูดขู่อันวาบหวาม หล่อนไม่เคยลืมฤทธิ์ลิ้นร้อนชื้นของเขายามพลิ้วสะบัดอยู่บนช่อผกา ความเสียวเล่นงานหล่อนอย่างจังที่มาพร้อมกับความรัญจวนอันซาบซ่าน ขนาดเขายังไม่ทำตามที่พูด หล่อนยังเสียวล่วงหน้า หากทำจริง เอมิกาจะเป็นไปตามที่ภาวินทร์พูดคือ หล่อนไม่อยากให้เขาห่างตัว

ไม่! เอมิกาไม่ยอมตกเป็นรองภาวินทร์ หล่อนจึงดิ้นและดิ้น แต่ก็เป็นการดิ้นรนที่เสียเปล่า เนื่องจากตอนนี้หล่อนถูกเขาตรึงไว้บนที่นอนด้วยมือใหญ่ที่กำข้อมือเล็กไว้แน่น แถมยังใช้ตัวทาบทับ แรงเท่ามดคงไม่อาจผลักร่างตึกออกห่างตัวได้

“ปล่อยนะ เกลียดฉันมากไม่ใช่เหรอ ถ้าเกลียดก็อย่าทำอย่างนี้สิ ปล่อยนะ ปล่อย”

เอมิกาไม่ยอมแพ้ แม้ว่าโหยหาอ้อมกอดของเขามากแค่ไหนก็ตาม ก่อนเกิดเรื่องเขาและหล่อนแทบไม่ห่างกันเลย ตัวติดกันตลอด ยามค่ำคืนก็จะอยู่ในอ้อมกอดกันและกัน ทำกิจกรรมบนเตียงด้วยความเร่าร้อน อิ่มเอม ทว่าความรู้สึกต่างๆ ที่เคยได้รับ ต่อจากนี้มันจะตรงกันข้าม

“เรื่องเซ็กซ์มันไม่เกี่ยงหรอก ว่าจะเกลียดหรือรัก เพราะไม่ได้ใช้ความรักเอาซะหน่อย มันใช้ไอ้จ้อนของฉันต่างหาก ยิ่งเป็นเธอด้วยแล้ว ของฟรีๆ ไม่ต้องเสียงเงิน มีเหรอที่ฉันจะรังเกียจ” ภาวินทร์พูดไปจ้องดวงหน้าหวานสวยไปด้วย “เธอเลิกสะดีดสะดิ้งทำเหมือนไม่เคยนอนกับฉันได้แล้ว ทั้งที่เคยมาไม่รู้จะกี่หน แล้วต่อไปนี้อีกหน้าที่หนึ่งของเธอคือ เป็นนางบำเรอของฉัน ฉันจะให้ค่าตัวเธอครั้งละห้าพัน เพราะถ้าให้เธอทำงานในไร่ใช้หนี้ ชาตินี้ทั้งชาติเธอคงใช้ไม่หมด ถ้าเธอไม่ยอมหรือทำให้ฉันไม่พอใจล่ะก็ ฉันจะยกเลิกข้อตกลงทั้งหมด พ่อแม่เธอจะไม่มีที่ซุกหัวนอน ฉันจะทำให้ครอบครัววิบัติล่มจม”

แรงดิ้นเอมิกาหยุดลงทันที ดวงตาอาบไปด้วยความเสียใจ เศร้าหม่นหมองมองหน้าบุรุษที่หล่อนคาดหวังว่าจะฝากทั้งกายและใจให้เขาดูแล ทว่าตอนนี้ผลที่ได้รับกลับมาไม่ใช่...ไม่ใช่ตามความฝัน

คำพูดของภาวินทร์เหยียบย่ำหัวใจดวงน้อยจนแหลกลาน ใช่สิ ครอบครัวหล่อนอยู่ในกำมือเขา จะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด เอมิการู้สึกว่าตัวเองตกต่ำเรื่องที่เขาให้ทำตีราคาหล่อนไม่ต่างกับโสเภณี ใช้ร่างกายแทนหนี้สิน 

หล่อนอยากร้องไห้ อยากปลดปล่อยความเสียใจ เจ็บปวด แต่หล่อนจะไม่ทำอย่างนั้น เอมิกาจะไม่แสดงความอ่อนแอให้เขาให้ ให้ภาวินทร์รู้สึกถึงชัยชนะมากไปกว่านี้  

“ถ้าฉันขายตัวใช้หนี้กับคุณได้ ฉันก็ขายให้คนอื่นได้เหมือนกันใช่ไหม เพราะถ้าขายให้คนอื่นได้ ฉันจะได้หาเงินมาใช้หนี้คุณอีกทางหนึ่ง แล้วฉันก็เชื่อว่า ค่าตัวของฉันที่ผู้ชายคนอื่นให้จะต้องมากกว่าที่คุณให้แน่นอน”

เอมิกาไม่คิดทำตามที่พูด หล่อนแค่อยากทำให้เขารู้ว่า หล่อนมีทางเลือก ทว่าหล่อนคงไม่คิดว่า คำพูดที่เอ่ยออกไป จะกระตุ้นอารมณ์บางอย่างที่เขาพยายามเก็บกักเอาไว้เต็มกำลังแตกสะบั้นขึ้นทันใด

“อย่าคิด อย่าฝัน อย่าหวังว่าจะไปนอนกับผู้ชายคนอื่น ถ้าฉันรู้ว่าเธอทำอย่างนั้น ฉันเอาตาย”  

“ทำไมคุณต้องโกรธขนาดนี้ด้วย คุณน่าจะดีใจไม่ใช่เหรอที่ฉันหาเงินมาใช้หนี้คุณได้ คุณจะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าคนที่คุณเกลียด”

จริงตามที่เอมิกาพูด ภาวินทร์น่าจะดีใจมากกว่าโกรธ เขาได้เงินคืน หล่อนก็ไปพ้นหน้าเขา แต่ไม่...ไม่ใช่อย่างที่ภาวินทร์ต้องการ เขาหมายให้หล่อนเจ็บเจียนตาย อยู่อย่างตายทั้งเป็น ไม่ใช่ให้หล่อนเดินออกไปจากที่นี่ง่ายๆ

“ฉันไม่ได้โกรธ ฉันไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร โดยเฉพาะเธอ...เธอคือสมบัติของฉัน เธอคือนางบำเรอของฉัน เธอจะหมดหน้าที่ก็ต่อเมื่อเงินสามสิบล้านมาวางตรงหน้า วันนั้นแหละ เธอถึงเป็นอิสระ เลิกพูด เลิกพล่ามได้แล้ว ได้เวลาทำหน้าที่ของเธอแล้ว...แม่ดอกไม้เร่ร่อน”

        เอมิกาไม่มีอะไรจะพูด ไม่ใช่ไม่อยากเอ่ย หล่อนไม่มีเรี่ยวแรงจะเปล่งเสียงออกไป เนื่องจากคำพูดของเขาเสมือนมีหินขนาดมหึมามาถ่วงไว้ ลูกหนี้เช่นหล่อนจะไปต่อกรอะไรกับเขาได้ ภาวินทร์ปรารถนาให้หล่อนทำอะไร หล่อนก็ต้องทำ ไม่เช่นนั้นภาวินทร์จะไปลงที่ครอบครัวตน เป็นคำขู่แกมบังคับที่ได้ผลดีเหลือเกิน

“แล้วกรุณาให้ความร่วมมือด้วย ไม่ใช่ทำตัวแข็งเหมือนท่อนไม้ เพราะฉันรู้ดีว่า เธออ่อนยิ่งกว่าขี้ผึ้งเมื่ออยู่บนเตียงกับฉัน”

“มีอะไรจะสั่งอีกไหม สั่งอยู่ได้” เสียงที่พูดติดไปทางงอนเล็กน้อย

“อย่าทำให้ฉันไม่พอใจ เธอต้องทำให้ฉันมีความสุข ไม่งั้นพ่อแม่เธอไม่มีที่ซุกหัวนอนแน่” เขาสั่งแกมขู่ “ถอดเสื้อผ้าให้ฉันหน่อย เสร็จแล้สกฌถอดของเธอด้วย เพราะฉันขี้เกียจถอดให้”

พูดจบ ร่างหนาก็ผละห่างร่างเล็ก ก้าวลงจากเตียงมายืนริมเตียง เพื่อให้เธอถอดเสื้อของเขาได้โดยสะดวก เอมิกาหน้างอ หากเป็นแต่ก่อนหล่อนเต็มใจปลดเปลื้องเสื้อผ้าให้เขา กิจกรรมบนเตียงตลบอบอวลไปด้วยความสุขทั้งกายและใจ ทว่าตอนนี้ความรู้สึกของภาวินทร์ไม่เหมือนเดิม การกระทำและคำพูดของเขาก็เช่นกัน เป็นเช่นนี้แล้ว เซ็กส์ระหว่างภาวินทร์กับหล่อนจะยังเต็มไปด้วยความสุขอีกหรือไม่ หล่อนก็สุดคาดเดา

ไม่กี่นาทีต่อมา สองร่างเปลือยเปล่า ภาวินทร์จ้องมองทรวงอกลูกโตที่เขาไม่เคยลืมความเมามันในการบีบเคล้น ยอดทรวงสีสวยล่อตาล่อใจเขา เห็นแล้วอยากนำปากไปครอบงับ ดูดดึงเข้าปาก ยังก่อน เขาทำแน่แต่หลังจากที่หล่อนโอ้โลมเจ้ามังกรน้อยที่ขึ้นเป็นลำเสียก่อน

“ทักทายมันหน่อยสิมันคงคิดถึงปากเธอ"...

..........NC จ้า

ต่อจากนี้ไปเป็นบทเลิฟซีนนะคะ ลงให้อ่านไม่ได้ อ่านได้ในอีบุ๊กและรูปเล่มค่ะ ขออภัยด้วยนะคะ



ความสุขที่หล่อนเคยได้รับจากการเสพกามารมณ์ยังคงมีเช่นเดิม ช่วงเวลาที่ผ่านมาเอมิกาปล่อยตัว ปล่อยใจ ปล่อยอารมณ์ไปกับบทเพลงสวาทที่เขาและหล่อนช่วยกันขับกล่อม แรงกระตุกของกล้ามเนื้อสาว เป็นสัญญาณให้เขารู้ว่า เอมิกาไปถึงจุดหมายเรียบร้อยแล้ว ก็เหลือเพียงเขาที่จวนเจียนจะเข้าใกล้เส้นชัยทุกขณะ ภาวินทร์เท้าแขนข้างตัวเอมิกา ยกสะโพกอัดกระแทกเข้าออกคูหารักฉ่ำหวานชุดใหญ่ ทะยานร่างไปยังสถานที่แห่งเดียวกับลูกหนี้สุดสวย

“เธอยังร้อนเหมือนเดิมเลยนะ ดูสิตอดฉันยังไม่หยุดเลย” เสียงเขาค่อนช้างสั่น แม้ว่าทุกอย่างจะจบลง ทว่าเขากลับไม่ดึงตัวตนออกจากร่องรัก ยังคงฝังมันอยู่เช่นนั้น

“ลุกไปได้แล้ว ฉันหนัก” หล่อนแกล้งเหวใส่ ผลักเขาให้ออกห่างตัวเอง

“แหม...เมื่อก่อนไม่เห็นบ่นว่าหนัก แถมให้ฉันทับทั้งคืนด้วย”

เอมิกาหน้าแดงจากความอายที่เขาเอาเรื่องจริงมาพูด หากความรู้สึกที่ภาวินทร์มีต่อตนยังเหมือนเดิม หล่อนยินดีให้เขาทับทั้งคืน แต่นี่ไม่ใช่

“นั่นมันเมื่อก่อน คุณอย่าลืมสิว่า ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้ว”

กระแสเสียงที่เปล่งออกมาสั่นเครือ หล่อนพยายามเก็บกักน้ำตาและความเสียใจไว้เต็มที่ จะแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นไม่ได้

“เธอรู้ว่ามันไม่เหมือนเดิมก็ดีแล้ว ตอนนี้เธออยู่ในฐานะลูกหนี้ฉัน ทำงานขายตัวใช้หนี้ครั้งละห้าพัน ต้องนอนกับฉันกี่ครั้งนะถึงจะใช้หนี้ได้หมด ฉันว่าน่าจะทั้งชาติ นี่ฉันต้องทนอยู่กับคนที่ฉันเกลียดไปตลอดชีวิตเลยหรือเนี่ย สักวันฉันคงอ้วก” ภาวินทร์กลายเป็นผู้ชายปากร้าย คำพูดเสียดแทงใจเอมิกาจนหล่อนกักน้ำตาไว้ไม่อยู่ คำพูดของเขาไม่หมดเพียงแค่นี้ หลังจากพูดประโยคแรกจบ ภาวินทร์ก็ผละห่างร่างงาม ก้าวลงมายืนข้างเตียง “เธอรู้สึกสมเพชตัวเองบ้างไหม จากลูกคุณหนูต้องกลายมาเป็นนางบำเรอ ขายตัวแลกหนี้แทนพ่อ ถ้าเป็นฉันล่ะก็ คงสมเพชตัวเองน่าดู แต่ฉันก็ไม่รู้ว่า เธอจะรู้สึกอย่างนั้นไหม เพราะคนอย่างเธอเคยรู้สึกอะไรบ้าง หยิบโหย่งไปวันๆ ทำผิดยังไม่ยอมรับผิดเลย หน้าตาสวยแต่ใจทราม”

ภาวินทร์ก้าวเดินไปยังห้องน้ำทันทีที่พูดจบ ปล่อยให้เอมิกาเจ็บช้ำกับคำพูดของผู้ชายที่หล่อนรักสุดหัวใจ แต่ก็รู้ว่าเขาเป็นเช่นนี้เพราะอะไร เอมิกาไม่รู้ว่าจะโกรธภาวินทร์หรือโกรธตัวเองดี หากตนพูดความจริงเรื่องระหว่างเขาและหล่อนคงไม่เป็นเช่นนี้ ทว่าหล่อนพูดไม่ได้ บอกความจริงไม่ได้ ในเมื่อหล่อนรับผิดแทนพี่สาว หล่อนก็พร้อมเผชิญกับทุกการกระทำและทุกคำพูดของภาวินทร์

เอมิกาลุกขึ้นนั่ง หยิบชุดนอนของตนมาสวมใส่ ก่อนจะลุกเดินออกไปจากห้องนอนของภาวินทร์ หล่อนเดินลงมาชั้นล่างของบ้าน มาทรุดกายนั่งบนโซฟาพร้อมกับใช้ความคิดว่า คืนนี้จะกลับไปนอนที่กระท่อมดีหรือไม่ ใจหนึ่งก็กลัวว่า ตุ๊กแกจะมาเยือนเรือนตนอีก ครั้นจะนอนร่วมเตียงกับภาวินทร์ก็คงข่มตาหลับไม่ลง จะไปขอนอนกับนุ่มนิ่ม น้ำหวานก็ไม่ได้ หล่อนเกรงใจที่จะไปปลุกสองคนนั้น

เฮ้อ!...หล่อนกลายเป็นคนไม่มีที่หลับที่นอนไปแล้วหรือนี่ คิดแล้วก็นึกสมเพชตัวเอง

“นอนมันตรงนี้ก็ได้วะ”

ในที่สุดหล่อนตัดสินใจนอนบนโซฟา นอนตรงนี้ไม่ต้องปลุกใครกลางดึก ไม่ทำให้ใครลำบากใจ และไม่ต้องนอนร่วมตียงกับคนที่เกลียดหล่อน ว่าแล้วเอมิกาก็เอนตัวนอน ใช้หมอนอิงเป็นหมอนหนุนศีรษะ ก่อนจะจมในนิทราในเวลาต่อมา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น

  1. #2 Aom-Dekbah (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 10:54
    ภาวินท์ เลวไป หึ!!!!!! ฮึ่ยยยยย
    #2
    0