จอมใจภาวินทร์

ตอนที่ 18 : บทที่ 8 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ก.ค. 60

คืนนี้เป็นคืนแรกที่เอมิกาต้องนอนในกระท่อม สถานที่พักอาศัยที่ต่อจากนี้ หล่อนต้องอยู่ไม่รู้ว่าจะกี่วัน กี่เดือนหรือกี่ปี หล่อนต้องปรับสภาพความเป็นอยู่ให้ได้ ที่นี่ต่างกับบ้านหล่อนลิบลับ ที่นอนก็ไม่ได้นุ่มมีสปริง แต่ยังดีที่หล่อนพกที่นอนเดินป่ามาด้วย มันจึงช่วยหล่อนได้มาก ห้องน้ำห้องท่าก็ไม่สะดวก ปวดหนักปวดเบากลางดึกก็ต้องเดินไปร่วมหนึ่งร้อยเมตรกว่าจะได้ทำธุระส่วนตัว ทีวีเครื่องเสียงก็ไม่มี ยังดีที่มีไอแพดไว้คลายเหงา ได้ดูซีรี่ส์เรื่องโปรดก่อนนอน ส่วนมือถือก็ถูกเจ้าของไร่ยึดไปตามระเบียบ แต่ที่เขาไม่ได้ยึดไอแพดของตนไปเป็นเพราะ หล่อนแอบมันไว้ก่อน แล้วเขาคงไม่รู้ว่า หล่อนนำมันมาด้วย

และที่สำคัญสำหรับคนขี้ร้อนอย่างเอมิกาคือ ไม่มีเครื่องปรับอากาศให้คลายร้อน มีเพียงพัดลมหนึ่งตัวที่ส่ายหัวไปมา แต่จะว่าไป อากาศที่นี่ตอนกลางคืนไม่ได้ร้อนอบอ้าว แต่กลับเย็นสบายแถมเงียบสงบ หล่อนเคลิ้มกับบรรยากาศอันแสนเรียบง่าย ตาปรือใกล้ปิดเต็มทน แถมยังมีเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องเป็นระยะขับกล่อม ก่อนจะเงียบหายไป

ทว่ากลับมีสัตว์ชนิดหนึ่งที่ร้องดังแทนที่ เป็นเสียงของสัตว์ที่แค่ได้ยินเสียงก็รู้ว่าคือตัวอะไร คนกำลังจะหลับลืมตาโพรง มองหาต้นเสียงไปรอบกระท่อมที่ลุ้นว่า ขอให้มันอยู่ข้างนอก ตอนแรกก็เป็นเช่นนั้น ผ่านไปไม่กี่นาทีมันก็นำพาตัวเองเข้ามาในกระท่อม อยู่บนผนังตรงข้ามกับที่หล่อนนอน เอมิกาจึงเห็นตัวมันชัดเจนเพราะหล่อนเปิดไฟนอน ที่สำคัญมันไม่ได้มาตัวเดียว แต่พาเพื่อนเข้ามาทักทายหญิงสาวในห้องด้วย หล่อนดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองมันตาค้างกับขนาดของมันที่ใหญ่และยาวกว่าทุกตัวที่เคยเห็นมา ดวงตาสีแดงของมันที่มองมาทางเอมิกา เหงื่อหล่อนถึงกับซึมไรผม หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัวปนขยะแขยง

มันมาตัวเดียวหล่อนก็ว่าแย่แล้ว นี่พามาเป็นคู่ หล่อนมิช็อคตายคากระท่อมหรือ...

หนีสิรออะไร...

ขณะที่หล่อนทำอะไรไม่ถูก อยากลุกหนีแต่ก้นเจ้ากรรมมันหนักเอาดื้อๆ ขยับลุกไม่ได้ จะกรีดร้องก็เหมือนมีคนมาอุดปากไว้ หลั่งไหลเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือไม่ได้อีก  หนึ่งในตุ๊กแกสองตัวทำในเรื่องที่หล่อนไม่คาดคิด มันกระโดดลงมาบนพื้นใกล้พัดลม และทำท่าจะคลานมาทางที่นอนที่เอมิกานอนอยู่ คราวนี้แหละ เอมิกาทั้งกรีดร้อง ทั้งขยับตัวหนีห่าง

“กรี๊ด!” จะรออะไรเล่า เอมิกากระโดดโหยง กรีดร้องสุดเสียง ไปยืนตัวสั่นอยู่มุมกระท่อม ทั้งที่ตั้งใจจะวิ่งไปที่ประตูเพื่อนำพาตัวเองออกไปให้พ้นหน้าตุ๊กแก แต่ขาทั้งสองข้างกลับนำหล่อนมายืนอยู่ตรงนี้ ซึ่งถ้าจะเดินไปที่ประตูก็ต้องผ่านไอ้ตุ๊กแกลายจุดน่าเกลียดน่ากลัว เอมิกามองตุ๊กแกที่เวลานี้ ยึดที่นอนหล่อนเป็นที่เรียบร้อยตัวเนื้อสั่น

เสียงกรีดร้องของเอมิกาดังมาถึงด้านนอก ชาตรีที่กำลังเดินกลับที่พักเปลี่ยนจุดหมาย วิ่งมายังกระท่อม เขาถีบประตูแทนเคาะเรียก เนื่องจากร้อนใจกลัวว่าที่มาของเสียงกรีดร้องคือเสียงขอความช่วยเหลือ

“เอมเป็นอะไร” ชาตรีรีบถามหญิงสาวที่ยืนตัวสั่น

“พี่ชาตรีช่วยด้วย ตุ๊กแก ตุ๊กแกมันอยู่บนที่นอนเอม” เอมิกาใจชื้นเมื่อเห็นชาตรี หล่อนชี้ไปยังสัตว์ที่แทบทำให้หล่อนเป็นลม ชาตรีโล่งอกเมื่อรู้ว่า ต้นเหตุของเสียงกรีดร้องคือเรื่องใด เขาส่ายหัว ยิ้มบางก่อนจะเดินไปจับตุ๊กแกด้วยความชำนาญ จากนั้นก็นำมันไปปล่อยตรงต้นไม้ใหญ่ตรงข้ามกับกระท่อม แล้วเสร็จจึงกลับมาหาคนกลัวตุ๊กแก

“พี่จัดการมันเรียบร้อยแล้ว คราวนี้ก็นอนได้แล้วนะ”

“ยังหรอก โน่นอีกตัว”

เอมิกาชี้ไปยังผนังกระท่อม ชาตรีไม่รีรอ รีบไปจัดการตุ๊กแกอีกตัวทันที จังหวะที่เขาเดินกลับจากการไปปล่อยตุ๊กแก เอมิกากรีดร้องอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังกว่าครั้งแรก ชาตรีจึงวิ่งเข้าไปในกระท่อม

“กรี๊ด! พี่ชาตรี กรี๊ด!

ตุ๊กแกตัวหนึ่งที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ขนาดของมันไม่ใหญ่เท่าสองตัวแรก ความยาวๆ กว่าฝ่ามือเล็กน้อยน่าจะเป็นลูกตุ๊กแก มันตกลงมาเกาะตรงหัวไหล่เอมิกา หล่อนไม่กล้าปัด ไม่กล้าทำอะไรทั้งสิ้น หลับตาแน่นแล้วกรี๊ด หัวใจเต้นโครมครามจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นที่ทั้งเร็วและแรงตามอารมณ์ตื่นกลัว แล้วเสียงกรีดร้องดังสนั่นมากกว่าครั้งก่อนก็ปลุกคนงานหลายคนที่กำลังนอนให้ตื่น คนที่ตื่นก็พากันเดินออกมาดูเหตุการณ์ในกระท่อมด้วยความอยากรู้

“ไม่ต้องกลัวเอม เดี๋ยวพี่จัดการให้”

ชาตรีพูดง่ายแต่เอมิกาทำยาก จะให้หล่อนไม่กลัวได้อย่างไร ในเมื่อมันมาอยู่บนตัวหล่อน อยู่ใกล้ระยะเผาขน ไม่ช็อคตายคาที่ก็ดีเท่าไหร่แล้ว

“เอมกลัว กรี๊ด!” เอมิกาดิ้นสะบัดตัว กรีดร้องไม่หยุด

“อยู่เฉยๆ ถ้ายิ่งขยับตัวและอ้าปากร้อง ระวังมันจะกระโดดเข้าไปในปากนะ” พูดแค่นี้เอมิกาหยุดร้อง หยุดขยับตัว แถมปิดปากแน่นเพราะเกรงว่าตุ๊กแกจะเข้ามาอยู่ในปาก

ชาตรีเห็นตุ๊กแกจนชินตา เขาไม่เกิดความกลัว ยังจับมันได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่กี่อึดใจต่อมาตุ๊กแกตัวที่สามก็ถูกนำพาออกไปจากกระท่อม

“พี่ชาตรี เอมกลัว ให้เอมไปนอนกับพี่ชาตรีนะ” เอมิกาบอกชาตรีที่ทำหน้าตกใจ ยกมือทั้งสองข้างส่ายไปมา

“ไม่ได้หรอก ไม่ได้ เอมต้องนอนที่นี่” ชาตรีปฏิเสธทั้งที่สงสาร

“ไม่เอา เอมไม่นอนที่นี่ เอมกลัวมันกลับมาอีก ถ้ามันมาอีกเอมช็อคแน่ๆ ดีแค่ไหนที่เมื่อกี้ไม่ช็อคตาตั้ง” เอมิกาก็ดื้อพอตัว ยืนกรานไปนอนกับชาตรีท่าเดียว “ไม่รู้แหละ พี่ชาตรีต้องรับผิดชอบ”

“รับผิดชอบเรื่องอะไร” ชาตรีถึงกับงง

“ก็รับผิดชอบที่ให้ตุ๊กแกเข้ามาในกระท่อม แล้วพรุ่งนี้ก็ให้เจ้านายพี่ชาตรี หาอะไรมาปิดตามร่องตามหลืบด้วยกันมันเข้ามาอีก”

“ไปนอนกับพี่ไม่ได้หรอก ห้องพักพี่เล็กนิดเดียว ไม่มีเตียงนุ่มๆ ให้เอมนอนนะ พี่นอนเสื่อ” ชาตรีพูดไปเรื่อย

“เอมนอนได้ เสื่อก็นอนได้” หล่อนดื้อดึง “ดีกว่านอนกับตุ๊กแก”

“ไม่ได้ เอมไปนอนกับพี่ไม่ได้” ชาตรีปฏิเสธต่อไป “พี่ง่วงแล้ว หาว...ไปนอนดีกว่า”

ชาตรีใช้การเดินหนีเป็นทางออก เขาแกล้งหาว ก้าวเท้าเดินออกไปจากกระท่อม ความกลัวตุ๊กแกส่งผลให้หล่อนไม่ลดละ เดินไปเกาะแขนชาตรีที่สะบัดแขนออกทันควัน เขาไม่ได้รังเกียจสาวสวยข้างกาย แต่กลัวคนที่ชื่อภาวินทร์มาเห็นเข้า งานเข้าเขาเต็มๆ แน่

“ให้เอมไปนอนกับพี่ชาตรีนะ ไม่งั้นเอมจะเกาะพี่เป็นปลิงอย่างนี้แหละ”

โอ๊ย! กูอยากบ้า!...ชาตรีตะโกนในใจ

ในขณะที่ชาตรีปวดหัวกับเอมิกา ร่างเจ้าของไร่ก้าวเดินมาส่วนที่พักคนงานย่นคิ้วสงสัย เมื่อเห็นคนงานทั้งชายหญิงออกันอยู่หน้ากระท่อมพักเอมิกา เขาจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เพื่อไปดูว่ามีอะไรเกิดขึ้น พอเห็นภาพเอมิกายืนเกาะแขนชาตรี ใบหน้าภาวินทร์ตึงขึ้นมาทันใด ชาตรีเห็นหน้าเจ้านายแล้วทั้งโล่งใจและเสียวสันหลังวาบ

“นะพี่ชาตรีนะ ให้เอมไปนอนกับพี่ด้วยนะ”

เอมิกาเห็นภาวินทร์ หล่อนอยากจะวิ่งเข้าไปกอดเขา ให้ชายหนุ่มปลอบโยนทั้งอ้อมแขนอบอุ่นและถ้อยคำประโลมปลอบ ทว่าคำพูดของเขาที่ย้ำหนักย้ำหนาว่าเกลียดหล่อนเข้าตับไตไส้พุง ส่งผลให้หล่อนไม่ทำตามความต้องการของตัวเอง ดื้อดึงจะไปนอนกับชาตรี

“ทำไมต้องไปนอนกับชาตรีด้วย” เสียงภาวินทร์ตะเบ็งถาม มองหน้าลูกน้องเขม็ง ก่อนจะตวัดสายตามองสาวสวยที่เชิดหน้าใส่ “ว่าไง ถามไม่ได้ยินหรือไง”

“คือว่า...” ชาตรีกำลังตอบเพื่อให้เจ้านายหายหึง ทว่าเสียงหวานใสของเอมิกาชิงตอบก่อน มันไม่น่าใช่คำตอบแต่เป็นคำพูดเชิงหาเรื่อง สร้างอารมณ์ขุ่นมัวให้ภาวินทร์มากขึ้นมากกว่า 

“แล้วทำไมฉันจะไปนอนกับพี่ชาตรีไม่ได้ล่ะ คุณมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันมิทราบ” เอมิกาหวั่นกับสายตาภาวินทร์ไม่น้อย ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ก็ทำเป็นเก่ง เชิดหน้าท้าทายกลับ “ฉันจะไปนอนกับใครก็ได้ มันเป็นเรื่องของฉัน ตัวของฉัน คุณไม่เกี่ยว ไปค่ะพี่ชาตรี ไปนอนกัน เอมง่วงแล้ว”

เอมิกาเกาะแขนชาตรีที่ทำหน้าตาเหมือนอยากไปตายมากกว่าไปนอน หล่อนก็เหลือเกิน ไม่พูดเปล่า ยังลากชาตรีให้เดินออกไปจากกระท่อม ทว่าชาตรีขาแข็ง ไม่ยอมก้าวเดินตาม แถมยังจับมือเล็กที่เกาะแขนตนออก ถอยห่างมาสองสามก้าว แต่เอมิกาก็ไม่ยอม เดินมาเกาะแขนเขาเหมือนเดิม

“เอมิกา!” คำยอกย้อนของเอมิกาทำให้ภาวินทร์ถึงกับเดือด เขาไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นในกระท่อม แต่ภาพที่เห็นเรียกความหึงหวงพล่านในอก ทั้งที่พยายามบังคับให้มันไม่ก่อเกิด ทว่าก็ทำไม่ได้

“เอม พี่ว่าเอมนอนที่นี่เถอะนะ พี่จะไปนอนแล้ว” ชาตรีบอกเสียงสั่น

“ไม่! เอมจะไปนอนกับพี่ชาตรี เอมไม่นอนที่นี่ เอมไม่ยอมนอนกับตุ๊กแกเด็ดขาด”

“ถ้าไม่อยากนอนที่นี่ก็ไม่ต้องไปนอนกับคนอื่น ไปนอนกับฉัน” ภาวินทร์ก้าวเดินมาหาเอมิกาที่ใช้ร่างชาตรีเป็นที่กำบัง

“ไม่! ฉันไม่นอนกับคุณ ฉันจะนอนกับพี่ชาตรี”

ชาตรีเป็นคนกลางที่อยากจะตายเสียให้ได้ เขารู้อารมณ์ของภาวินทร์ดี และรู้ความดื้อของเอมิกา ชาตรีคิดว่า หากตัวเองยังอยู่ในกระท่อมหลังนี้ คงหนีไม่พ้นมือเท้าเจ้านายแน่ เนื่องจากตอนนี้ภาวินทร์พร้อมเหวี่ยงตนออกจากกระท่อมทุกเมื่อ ทางที่ดีรีบออกไปจากที่นี่ก่อนดีที่สุด

“ผมง่วงแล้ว ผมไปนอนก่อนนะครับ”

ชาตรีรีบแจ้นออกไปให้พ้นหน้าเจ้านาย ไม่เหลียวหันมองด้วยซ้ำไป แถมยังไล่ให้คนงานที่ยังคงยืนอออยู่หน้ากระท่อมให้แยกย้ายกันไปนอน

“ฉันไม่นอนกับคุณหรอก ฉันจะไปนอนกับพี่ชาตรี” เอมิกาตะโกนใส่หน้าภาวินทร์ ถอยหนีเขา

“พูดอย่างกับว่าไม่เคยนอนกับฉันอย่างนั้นแหละ อีกอย่างนอนกับฉันสนุกกว่านอนกับไอ้ชาตรีตั้งเยอะ”

หล่อนร้อนวูบวาบขึ้นมากับประโยคที่ได้ยิน หล่อนรู้ความหมายดีว่าคืออะไร และไม่เคยลืมกิจกรรมบนเตียงระหว่างเขาและหล่อน ทุกภาพความทรงจำ ทุกความรู้สึกมันตรึงตราในหัวใจเสมอ รวมถึงคำพูดบาดความจิตใจของเขา เอมิกาก็ไม่เคยลืม

“สำหรับฉัน ขอแค่ฉันพอใจ นอนกับใครก็สนุกทั้งนั้นแหละ”

“ปากดีนัก เก็บเสียงไว้ครางดีกว่ามั้ง เพราะคืนนี้เธอต้องเจอศึกหนักทั้งคืนแน่” ไม่พูดเปล่า ยังเดินมาหาเอมิกาที่ตั้งท่าจะวิ่งหนี ทว่าหล่อนไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกชำแขนใหญ่รัดร่างไว้ ก่อนที่เขาจะนำตัวหล่อนมาพาดบนบ่า

“ปล่อยนะคนผีทะเล ปล่อยสิ ปล่อย ฉันไม่นอนกับคุณหรอก ปล่อยนะ”

เอมิการู้ว่า หากเขาพาตนไปถึงห้องนอนเขาได้ อะไรจะเกิดขึ้นกับตัวเอง แม้ว่าเรื่องอย่างว่าอันแสนร้อนแรงจะเกิดขึ้นหลายครั้งหลายหน ทว่าครั้งต่อจากนี้กับครั้งในวันวาน มันต่างกัน...

ความรู้สึกไม่เหมือนเดิม...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น