จอมใจภาวินทร์

ตอนที่ 17 : บทที่ 7 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 ก.ค. 60

ภาวินทร์เดินจ้ำอ้าวไปยังน้ำตกที่อยู่ด้านซ้ายมือของไร่ ระหว่างทางที่เดิน ใจเขาร้อนเป็นไฟ ไม่สนใจคนงานที่ทักทายตลอดทาง เขาอยากให้ถึงน้ำตกเร็วๆ หากเหาะได้หรือหายตัวได้ภาวินทร์ทำไปนานแล้ว แต่ละก้าวเดิน ภาวินทร์คิดภาพตามคำบอกเล่าของสินกับเสก ชายหนุ่มไม่คิดว่า เอมิกาจะใส่ชุดบิกินี่เล่นน้ำตก

        ทว่าคนที่ภาวินทร์กำลังไปจัดการ ตอนนี้กำลังสนุกกับการเล่นน้ำในลำธาร ความเย็นพอดี สายน้ำก็ใสแจ๋วมองเห็นก้อนหินก้อนกรวด บางทีก็ได้เห็นปลาตัวเล็กว่ายไปมา รอบด้านก็เต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ เป็นความอุดมสมบูรณ์ที่หาไม่ได้จากเมืองหลวง ลงไปแช่น้ำแล้วชื่นใจจนหล่อนไม่อยากขึ้นจากน้ำก็ว่าได้ หล่อนเพิ่งรู้ว่า การอาบน้ำในน้ำธารที่มีสายน้ำตกไหลลงมาตลอดเวลามันจะมีความสุขและสนุกมาก

        “เป็นไงจ้ะพี่เอมสนุกหรือเปล่า” นุ่มนิ่มถาม ขณะควักน้ำมาลูบแขน

        “สนุกสิ พรุ่งนี้มาอีกนะ ฉันชอบ” เอมิกาพูดไปด้วยใช้ขันตักน้ำมาราดสบู่ที่ถูตรงบริเวณบ่าและไหล่ รวมทั้งลำคอ “ถ้าน้ำลึกกว่านี้อีกหน่อยก็ดีนะ ฉันจะได้ว่ายน้ำได้”

        “น้ำมันไม่ลึกหรอกพี่ อย่างมากก็แค่เอว” กิ่งไผ่ตอบ

        “แล้วลำธารนี้มันไปไกลหรือเปล่า” คนกรุงถามด้วยความอยากรู้

        “ตรงนี้เป็นต้นสายจ้ะ มันยาวไปหลายหมู่บ้านเลย น่าจะสักสิบกิโลนะพี่เอม หรือไม่ก็มากกว่านี้” กิ่งไผ่ตอบอีกครั้ง

        “แต่ทำไมคนงานคนอื่นไม่มาเล่นน้ำที่นี่ล่ะ ฉันว่าสนุกดีออก”

        “ก็มาเล่นนะพี่เอม แต่จะมาวันหยุดมากกว่า พวกฉันรีบอาบก็รีบกลับ เพราะต้องไปกินข้าวให้ทันตอนห้าโมงครึ่ง อีกสักสิบนาทีก็ขึ้นได้แล้วนะพี่เอม” น้ำหวานเป็นคนตอบ “ว่าแต่คราวหน้าพี่เอมอย่าใส่ชุดนี้มาเล่นน้ำนะพี่ ใส่อย่างพวกฉันดีกว่า”

        ครั้งแรกที่สามสาวเห็นชุดที่เอมิกาใส่มาเล่นน้ำที่น้ำตก ทั้งสามถึงกับอ้าปากค้างกับชุดและสรีระอันสวยงามของเอมิกา ส่งผลให้พวกหล่อนต้องก้มมองดูตัวเองที่ไม่มีอะไรเทียบเอมิกาได้เลย หน้าอกพวกหล่อนก็เล็ก หุ่นก็ไม่ดี ตัวก็คล้ำ ตรงกันข้ามกับเอมิกา ที่ห้ามไม่ใช่ว่าอิจฉา แต่มันไม่เหมาะกับสถานที่สักเท่าไหร่ อีกอย่างก็ล่อตาล่อใจผู้ชายที่อาจผ่านมาพบเห็น หากเป็นคนงานในไร่ญาติกา คงไม่มีใครกล้าคิดร้ายกับเอมิกา น้ำหวานกลัวว่าผู้ชายที่มาพบเห็นจะเป็นคนต่างถิ่นมากกว่า

        “ทำไมล่ะ ชุดนี้ฉันใส่เล่นน้ำบ่อยๆ ใส่ในกรุงเทพหรือตอนไปเล่นน้ำในสระว่ายน้ำ เล่นน้ำทะเลเขาก็ใส่ชุดนี้กันนะ” เอมิกาตอบกลับ

        “สถานที่แบบนั้นมันเป็นเรื่องปกติที่พี่เอมจะใส่ชุดนี้ แต่ที่นี่มันไม่เหมือนกันนะพี่ คนแถวนี้เขาไม่รู้จักชุดที่พี่ใส่หรอก ใครเห็นก็เป็นเรื่องแปลกตา ยิ่งหุ่นพี่สะบึ้มซะขนาดนี้ มันล่อตะเข้เลยนะพี่ อีกอย่างน้ำตกตรงนี้ไม่ใช่ของคุณป้อง ถึงได้ห้ามคนภายนอกมาเล่น คนเก็บของป่า หรือคนจากไร่ข้างเคียงก็มาร่วมใช้ได้ ถ้าเผื่อเขามาตอนที่พี่เล่นน้ำพอดี มันจะยุ่งนะพี่”

น้ำหวานกล่าวเตือน ซึ่งเอมิกาก็เข้าใจคำพูดของอีกฝ่าย หล่อนพยักหน้าและตอบกลับรับคำ

        “ได้สิ ขอบใจมากนะที่เตือน เรารีบอาบกันดีกว่า จะได้รีบขึ้น” ผู้พูดคือสาวสวยบิกินี่ที่ไม่รู้ตัวว่า อีกไม่กี่นาทีต่อมา พายุกำลังจะลง สี่สาวจึงพากันอาบน้ำอย่างสบายใจ

        แต่คนที่ไม่สบายใจคือเจ้าของเรือนกายสูงใหญ่ หน้าตาบึ้งตึง สีนห้าเขาเข้มขึ้นเมื่อเห็นเอมิกาเดินขึ้นมาจากลำธาร มองเห็นชุดบิกินี่ที่หล่อนสวมใส่ รวมถึงหน้าอกหน้าใจทรงที่แทบจะทะลักออกมาจากบิกินี่ชิ้นบน

        “เอมิกา!” เสียงเรียกชื่อดังลั่น คนถูกเรียกที่กำลังก้าวขึ้นจากลำธารสะดุ้งโหยง มองต้นเสียงที่เดินจ้ำอ้าวเข้ามาหาตน ท่าทางของเขาบอกให้หล่อนรู้ว่า ภาวินทร์กำลังโกรธจัด “เป็นบ้าอะไรถึงได้ใส่ชุดนี้”

        เอมิกาก้มมองดูตัวเอง ก่อนเงยหน้ามองชายร่างสูงมาหยุดยืนตรงหน้าตน แล้วเสียงนี้เองที่ไม่ได้ทำให้เอมิกาตกใจเพียงคนเดียว สามสาวคนงานก็พากันตกใจจนหน้าซีด ไม่กล้าสบตาเจ้านายที่กำลังมีน้ำโห รีบพากันเดินหนีอย่างว่องไว ปล่อยให้ภาวินทร์กับเอมิกาเปิดศึกกันตามลำพัง

        “ไม่ได้เป็นบ้าซะหน่อย ก็ใส่ชุดมาเล่นน้ำ” เอมิกาตอบไม่เต็มเสียง “ทีหลังไม่ใส่แล้ว”

        เสียงที่เปล่งอ้อมแอ้ม หล่อนคว้าเสื้อเชิ้ตตัวยาวที่คล้ายชุดนอนมาสวมใส่

        “มีสมองรึเปล่า ถึงคิดไม่ได้ว่า ไม่ควรใส่ชุดนี้เล่นน้ำที่นี่ ชุดมันล่อตาล่อใจอย่างนี้อยากมีผัวเพิ่มรึไง”

        ภาวินทร์ทั้งโมโห ทั้งหึง หลายอารมณ์มันปั่นป่วนในสมองเขา ชายหนุ่มยอมรับว่า เกิดอาการทนไม่ได้ที่เอมิกาเป็นอาหารตาของสินกับเสก ยิ่งได้เห็นสีหน้าและแววตาของสองหนุ่มยามเอ่ยถึงเอมิกาด้วยแล้ว เขาอยากจะอัดสักสิบหมัด เอาให้น็อกกลางอากาศ จากนั้นก็จับหล่อนหวดก้น สั่งสอนที่ทำตัวให้เขาปวดหัว และในความโกรธก็มีความเป็นห่วงเจือปนอยู่ด้วย

        “นี่อย่ามาว่ากันแบบนี้นะ” สาวอกโตชักฉุน ยืนเท้าเอว “ฉันไม่ได้ตั้งใจ ไม่คิดล่อตะเข้ด้วย แล้วถ้าคิดจะมีผัวเพิ่มล่ะก็ ขอบอกไว้เลยว่า ง่ายนิดเดียวเพราะหน้าตาสวยๆ แบบนี้ หุ่นแบบนี้ แค่กระดิกนิ้ว ผู้ชายก็มากันพรึบ”

        “ทำไม...ฉันคนเดียวไม่พอให้เธออิ่มหรือไง ถึงได้ต้องเที่ยวแร่หาผู้ชายคนอื่น ทั้งที่ฉันจำได้ดีว่า เธอแทบจะคลานลงจากเตียงเวลานอนกับฉัน”

ภาวินทร์โกรธจัด เขารู้ว่าคำพูดหล่อนถูกต้องทุกคำ เอมิกาหุ่นกระชากใจ กระชากอารมณ์มาก แค่เห็นหล่อนอยู่ในชุดบิกินี่ เห็นทรวงอกทรงโต ความเป็นตัวเองขาดสะบั้น ความเกลียดชังที่พยายามก่อในความรู้สึก ดูเหมือนมันจะลดเลือน อยากพุ่งหลาวใส่ตัวหล่อนท่าเดียว ยิ่งเห็นหล่อนในชุดนี้ด้วยแล้ว เขารู้ตัวเลยว่า ตัวตนชายลุกโชนอัตโนมัติ

“คุณนี่หลงประเด็นไปใหญ่แล้วนะ” คำพูดของเขาทำให้หล่อนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว เอมิกาจำทุกลีลา ทุกความเร่าร้อน และทุกจังหวะรักที่เกิดขึ้นระหว่างหล่อนกับภาวินทร์ได้ดี เขาร้อนแรงมากในศึกสวาท เสมือนแม่ทัพหนุ่มกระหายในชัยชนะ “ที่ฉันพูดไปอย่างนั้นเพราะคุณเริ่มก่อน คุณมาถึงก็พูดใส่หน้าฉันปาวๆ พูดเตือนฉันดีๆ ก็ได้ ฉันไม่ใช่ควายถึงพูดอะไรไม่รู้เรื่อง ไม่เห็นต้องตะเบ็งเสียงซะดังลั่นอย่างนี้ บ้าอำนาจ”

พูดจบเอมิกาก็เดินหนีชายหนุ่มที่มีจิตใจเคียดแค้น ไม่ใช่เพราะงอนที่เขาพูดไม่ดี แต่เป็นเพราะหล่อนต้องการหนีความจริงที่ตอกย้ำในหัวใจว่า ถึงเขาจะร้าย จะเลว ทำกับครอบครัวหล่อนมากแค่ไหน ทว่าความรักไม่เคยจางหายไปสักนิดเดียว อยู่ใกล้หล่อนเปรียบเสมือนน้ำมัน ที่พร้อมจะสาดเข้ากองไฟได้ทุกเมื่อ...ไฟเสน่หา

“เอมิกาอย่าเดินหนีฉันนะ เรายังพูดไม่รู้เรื่อง”

ภาวินทร์รีบก้าวเดินตามเอมิกา ที่ตอนแรกหล่อนจ้ำเดิน แต่ตอนนี้จากเดินกลายเป็นวิ่ง ส่งผลให้ภาวินทร์ต้องวิ่งตาม

“ไม่พูดด้วยหรอก”

เอมิกาวิ่งไปด้วยหันมาพูดกับภาวินทร์ที่ยังคงวิ่งตาม และอีกไม่กี่ก้าวเขาก็จะวิ่งตามหล่อนทัน เอมิกาจึงเพิ่มความเร็วในการวิ่ง หันมามองด้านหลัง และนั่นทำให้หล่อนไม่ทันระวัง พอหันหน้าไปมองทางตรง ร่างหล่อนก็ปะทะกับบางอย่างเต็มแรง ร่างเล็กกระเด็นถอยหลัง ดีที่ว่าคนที่เอมิกาชนนำแขนมาโอบรัดหล่อนไว้เสียก่อน

ชัยยันต์ ปลัดอำเภอวัยสามสิบเก้าปี มองหน้าหญิงสาวที่เขาช่วยหล่อนไม่ให้หงายท้องไปบนพื้นนิ่ง ดวงหน้าหวานสวยของสาวตรงหน้าทำให้เขาเกือบเคลิ้ม ยิ่งทรวงอกที่โผล่สาบเสื้อเห็นเป็นลูกยิ่งทำให้ใจเขาสั่น แต่นั่นก็เป็นปฏิกิริยาของผู้ชายยามอยู่ใกล้สตรี โดยเฉพาะเห็นสิ่งล่อตาล่อใจในระยะใกล้

“ไอ้ปลัด” เสียงดังราวกับฟ้าพิโรธทำให้ชัยยันต์รีบปล่อยร่างคนสวยให้เป็นอิสระ เงยหน้ามองเพื่อนรักที่เดินหน้าบึ้งมากระชากแขนเอมิกาให้ออกห่างชัยยันต์ ผู้ชายที่มีรสนิยมรักเพศเดียวกัน “มาทำห่าอะไรที่นี่”

กระแสเสียงแบบนี้ แววตาน่ากลัวแบบนี้ แถมหน้าตายังบึ้งราวกับโกรธใครมาเป็นร้อยปีแบบนี้ ทีท่าที่แสดงถึงความหึงหวงที่ปิดไม่มิดอีก มันทำให้เขารู้ว่า ผู้หญิงสวยหุ่มอึ๋มคนนี้คงเป็นคนสำคัญของภาวินทร์แน่ๆ แต่เอ...ทำไมเขาไม่ยักรู้ว่า เพื่อนรักมีคนหมายปอง

“ผู้หญิงคนนี้เป็นใครเหรอป้อง แฟนนายป่ะ” อยากรู้ก็ต้องถามให้ได้คำตอบ

“ฉันชื่อเอมค่ะ เป็นลูกหนี้ของคุณป้อง” เอมิกาชิงตอบ ภาวินทร์ถลึงตาใส่คนปากดีที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ชัยยันต์ได้รับคำตอบก็จริง แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่า เรื่องมันเป็นมายังไง เขาอยากจะถาม ทว่าเสียงภาวินทร์ดันขึ้นขัดเสียก่อน

“มึงไม่ต้องอยากรู้เรื่องของกูนักหรอก ว่าแต่มึงมาทำไม”

ภาวินทร์ยังฉุนเพื่อนไม่หาย แม้รู้ว่า ปลัดหนุ่มไม่มีวันคิดอะไรเกินเลยกับเอมิกา แต่ทำไมมิทราบได้ ใจเขาร้อนดังไฟยามมีชายใดเข้าใกล้เอมิกาในระยะประชิดตัว ถึงจะเป็นเพื่อนรักก็เถอะ

“ฉันจะมาเตือนนายว่า พรุ่งนี้นายต้องไปงานมหกรรมผลไม้ไทยที่จัดในเมืองทองนะ เพราะนายต้องไปเป็นวิทยากรพูดเรื่องการปลูกพืชผลการเกษตรแบบผสมผสาน ฉันกลัวนายลืมเลยมาเตือน”

“เออไม่ลืมหรอก” ภาวินทร์ตอบกลับเสียงห้วน

“ถ้าคุณจะคุยกับเพื่อนก็คุยไปเลยนะ ฉันหิวข้าวจะไปกินข้าวแล้ว” ไม่พูดเปล่า เอมิกาสะบัดแขนออกจากมือหนา ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในไร่เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะได้กินอาหารให้อิ่มท้อง

“เอมิกา หยุดเดี๋ยวนี้นะ เรายังไม่เคลียร์กันเลยนะ อย่าเดินหนีสิ” ภาวินทร์ไม่สนใจเพื่อน ก้าวเดินตามเอมิกาไปติดๆ ชัยยันต์มองสองหนุ่มสาวที่ทำตัวเหมือนพ่อแง่แม่งอน ฝ่ายชายเดินตาม ฝ่ายหญิงเดินหนี แถมสะบัดหน้าใส่ภาวินทร์อีกด้วย ปลัดหนุ่มเกาหัวก้าวเดินตามเจ้าของไร่ภาวินทร์อย่างสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่ต้องมากกว่าเจ้าหนี้และลูกหนี้แน่นอน

        งานเข้าอีกแล้ว งานนี้ที่ว่านี้คือ งานเผือกล้วนๆ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น