คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Ƿʹբͧ :) พี่สาวที่แสนดีของผม :) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
พี่สาวที่แสนดีของผม :)


แม่..สัญญากับหนูสิ...
ว่าจะดูแลเด็กคนนี้..ตลอดไป












 




ฝากเรื่องนี้ด้วยน้า!!..พอดีว่างงเกิ๊น(ไม่คิดจะอัพนิยายเนอะ - -)
ฮ่าๆ พอดีเค้าเป็นพี่สาวด้วยหน่ะ แล้วก็มีน้องชายด้วยแหละ
ก็เลยนำมาแต่งเล่นๆ ยังไงก็เข้ามาอ่านกันเยอะๆนะ >_<











 
G Minor!

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 ก.ย. 56 / 18:57




พี่สาวที่แสนดีของผม :)



ยามน้องเจ็บพี่ดูแลคอยเป็นห่วง

คอยทักท้วงเมื่อน้องเดินทางผิด

คอยดูแลน้องที่รักสุดชีวิต

คอยนึกคิดเป็นห่วงน้องตลอดไป

พี่นั้นคอยดูแลให้ความรัก

ถึงแม้จะไม่มากนักสักเท่าไหร่

ถึงจะแสดงออกน้อยกว่าใครๆ

แต่ในใจรักน้องพี่ที่สุดเอย

 




M U S I C CAFE : LUN LA


 


...เธอจะอยู่ในใจ เป็นเรื่องจริงในความทรงจำ...


 





ติ๊ดดดดดดด......




          “ พะ..พี่! ” เสียงของเด็กหนุ่มผมสีบลอนด์เรียกหญิงสาวร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง   
 

          ณ ตอนนั้น เขารู้สึกเหมือนกับขาดอากาศหายใจ คนที่คอยดูแลเขา คอยเป็นห่วงเขา คอยบ่นคอยสอนเมื่อเขาทำผิด คอยซื้อข้าวซื้อน้ำให้ คอยสอนการบ้านเมื่อไม่เข้าใจ คอยทำทุกอย่างๆเพื่อเขาตลอดมา คนๆนั้นเขาหายไปแล้ว และจะไม่มีอีกแล้ว…ตลอดไป

 






          “ เตอร์ตามมาให้ได้สิ ฮ่าๆ แบร่ :P ” หญิงสาวร่างบางนามว่า ‘บีฟอร์’ วิ่งหนีเด็กหนุ่มผมสีบลอนด์หรือ‘น้อง’ของเธอที่มีนามว่า ‘อาฟเตอร์’ อย่างรวดเร็ว

 
 

          “ นี่..ไอ้พี่บ้า หยุดเดี๋ยวนี้นะ เหนื่อยแล้วนะ แฮกๆ ” และไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมผู้เป็นน้องถึงได้กล้าเรียกพี่ด้วยคำว่าไอ้ เพราะสองพี่น้องนั้นสนิทกันมาก มากซะยิ่งกว่าแฝดซะอีก

 
 

          “ ชิ! ที่อย่างนี้มาทำเป็นพูดดี ฮ่าๆ แบร่ๆๆ :P ”

            
   

ผลักก!   

 
 

          “ อ๊ะ! เจ็บ ”

 
 

          “ เห้ย! ไอ้เตอร์เป็นอะไรป่าว? ”

 
 

          “ นี่แหนะ! ฮ่าๆ ผมแปะพี่แล้ว เย่~ พี่ต้องเลี้ยงขนมผมนะ” ผู้เป็นน้องรีบแตะตัวของผู้เป็นพี่ เพื่อหวังให้พี่เลี้ยงขนม เพราะผู้เป็นพี่ได้สัญญาว่า ถ้าเธอโดนแปะแล้ว เธอจะเลี้ยงขนม

 
 

          “ เฮ้อออ~ ไอน้องคนนี้ ฉันละเหนื่อยใจจริงๆ = =^ ”

 
 

          “ นะๆๆ พี่สาวคนสวย นะๆๆ ^[+++]^ ”

 
 

          “ โอเคๆ ก็ได้ ” อันที่จริง..เธอไม่ใช่คนที่ยอมใครง่ายๆ แต่เป็นเพราะรอยยิ้มน้องชายของเธอ ที่ทำให้เธอมีความสุขได้ตลอดเวลา นั้นทำให้เธอยอมง่ายๆโดยไม่ต้องถกเถียงกันเลย

 

 

 

วันต่อมา

 

          “ พี่ฟอร์ ตื่นสิๆ ”

 
 

          “ อ๋า~ ทำไมถึงปลุกแต่เช้าละเนี่ย! ปกติแกตื่นสายไม่ใช่หรอวะ? ฮ่าๆ ”

 
 

          “ โหยย! พี่ลืมหรอเนี่ยว่าวันนีวันเกิดผมหน่ะ _ _’ ”

 
 

          “ เอ้ออ! ใช่ ลืมไปเลย แฮะๆ พี่ขอโทษๆ ”

 
 

          “ เชอะ! พี่ลืมวันเกิดผมได้ไงเนี่ย!! งอนแล้วนะ -0- ”

 
 

          “ เอ้า! งั้น...เดี๋ยวเย็นนี้พี่เลี้ยงขนมเค้กเลย ”

 
 

          “ จริงหรอ? งั้น…หายงอนก็ได้ ฮ่าๆ ”

 
 

          “ จริงๆเลยไอน้องคนนี้ ต้องเอาขนมมาล่อตลออด = = ”

 
 

          “ ก็เชื้อไม่ทิ้งแถวนี่ ผมน้องพี่ ก็ต้องเหมือนพี่สิ ”

 
 

          “ อะ…ไอ้น้องบ้า….”

 

 

ณ ตอนเย็น

 
 

          “ แค่กๆ... ”

 
 

          “ เห้ยย! กินดีๆสิ เดี๋ยวก็ติดขอตายหรอก เอ้าๆ น้ำ ”

 
 

          “ ขอบคุณค้าบ >< เอ่ออ..พี่ครับ ”

 
 

          “ หืมม? มีอะไรหรอ? ”

 
 

          “ วันนี้ผมสนุกมากเลย ถึงแม้แม่จะติดงาน แต่นั่นก็ไม่ทำให้ผมขาดความรักความอบอุ่นเลย ขอบคุณนะครับที่ทำเพื่อผมตลอดมา ขอบคุณจริงๆ รักพี่สาวนะ และจะรักตลอดไปด้วย ”

 
 

          “ อึ๋ยย!...พูดดีเหมือนคนก็เป็นนะเนี่ย ฮ่าๆ แต่ไม่ต้องขอบคุณก็ได้นะ..เพราะที่พี่ทำไปทั้งหมด พี่เต็มใจทำเพื่อน้องสุดที่รักของพี่นะ >__< โอ้ยๆ พอเหอะ! จะอ้วกและ ฮ่าๆ ”

 
 

          “ ฮ่าๆ..ครับผม ^__^ ”

 
 

          หลังจากที่ทั้งสองคนสนุกสนานได้ไม่นาน งานวันเกิดก็ตกอยู่ในความเงียบ เพราะผู้หญิงวัยกลางคนผมยาวสีน้ำตาล ซึ่งเป็นแม่ของทั้งสองคนนั้น กลับบ้านมาเร็วผิดปกติ

 
 

          “ อ้าวว! นั่นแม่หนิ แม่มาแล้วๆ เย่~ ”

 
 

          “ มะ..แม่ สวัสดีค่ะ ”

 
 

          “ สวัสดีครับแม่ ^[]^ ”

 
 

          “ ดีจ้ะ เอ่ออ..ฟอร์ แม่มีเรื่องอยากจะคุยกับลูกหน่ะ มาคุยกับแม่ในบ้านแปปนึงสิ  ” หลังจากที่พูดจบ แม่ก็หันไปมองบีฟอร์ด้วยดวงตาที่เศร้าหมอง

 
 

          “ อะ..อ่อค่ะ ” บีฟอร์ตอบผู้เป็นแม่ ด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เพราะกลัวว่าสิ่งที่แม่จะพูดด้วยนั้นจะเป็นสิ่งที่ตนคิดไว้

 
 

          “ พี่ฟอร์..จะไปไหน? ”

 
 

          “ แปปนะ พี่ไปคุยกับแม่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา ”

 
 

          “ อ่าครับ…” ตอนนั้นเอง อาฟเตอร์เริ่มรู้สึกว่า จะต้องมีอะไรแปลกๆแน่ๆระหว่างแม่กับพี่ อาฟเตอร์จึงแอบฟังแม่กับพี่คุยกันv

               

          “ แม่..มีอะไรรึเปล่าค่ะ? ” หลังจากที่เธอเดินเข้ามาในบ้าน เธอก็รีบถามผู้เป็นแม่ทันที

 
 

          “ ฮึกก..แม่ขอโทษ แต่..มันรักษาไม่ได้จริงๆ แม่ขอโทษนะลูก ” ผู้เป็นแม่หันหน้ากลับมา พร้อมกับน้ำใสๆที่ไหลออกจากตา ตอนแรกเธอก็งงว่าทำไมแม่ถึงพูดอะไรแปลกๆ แต่ต่อมาเธอก็เข้าใจว่าแม่ของเธอพูดถึงเรื่องอะไร

 

          “ ฮ่าๆ หนูว่าแล้ว..มันไม่มีทางรักษาได้หรอก ไอโรคบ้าๆนี้อ่ะ ฮ่าๆ แม่ไม่ต้องเศร้า ถึงแม้หนูจะเป็นโรคบ้าๆนี้ แต่..หนูยังไม่ตายง่ายๆหรอก ”

 
 

          อีกด้านหนึ่ง ผู้เป็นน้องเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ จนได้ยินประโยคหนึ่งที่ผู้เป็นพี่ได้พูดออกมาว่า ‘ถึงแม้หนูจะเป็นโรคบ้าๆนี้..แต่หนูไม่ตายง่ายๆหรอก’ ก็ต้องสะดุ้งตกใจ เพราะผู้เป็นน้องนั้นไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพี่ของตนมีโรคประจำตัว

 
 

          “ ฮึกก..แต่หมอเขาบอกแม่มาว่า ฮึก...หนูอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ ฮือออ ” คำพูดนี้ทำให้น้ำใสของผู้เป็นน้องที่แอบฟังอยู่ตรงประตูไหลออกมาจากดวงตาอย่างรวดเร็ว

 
 

          “ ฮึกก..ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อีกตั้งหลายวัน ฮ่าๆ สบายๆค่ะ J ” บีฟอร์..เธอพยายามที่จะไม่ร้องไห้ เพราะไม่อยากให้ผู้เป็นแม่กังวลไปมากกว่านี้ แต่สุดท้ายเธอก็ร้องไห้ออกมา พร้อมกับยิ้มให้ผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้มที่ไม่สดใสเหมือนเคย

 
 

          “ ฮึก... ”

 
 

          “ แม่ไม่ต้องร้องไห้นะ..ยังไงหนูก็จะอยู่กับแม่กับน้องตลอดไปจนแก่เลย ฮ่าๆ แต่ถ้าหนูต้องไปจริงๆ..หนูฝากแม่ดูแลน้องด้วยนะ หนูรักเขามาก :) แม่สัญญากับหนูสิ ”

 
 

          “ ฮึกก...แม่สัญญา ”

 
 

          “ ค่ะ งั้น..หนูไปหาน้องก่อนนะ ” บีฟอร์รีบเดินออกมาจากในบ้าน แต่เธอก็ต้องหยุดเมื่อเห็นผู้เป็นน้องนั่งร้องไห้อยู่หน้าประตู

 
 

          “ เอ่ออ..เตอร์เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม? แล้วนี่มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ” ผู้เป็นพี่ถามผู้เป็นน้อง เพราะกลัวว่าน้องของตนจะได้ยินเรื่องทั้งหมด

 
 

          “ ฮึกก ทำไมพี่ไม่เคยบอกผมเลยว่าพี่มีโรคประจำตัว ฮือออๆ ทำไมทุกคนถึงไม่บอกผม ”

 
 

          “ ฮ่าๆ ก็พี่ไม่คิดว่าสมควรบอกหนิ น้องพี่ควรมีความสุขนะ ดีกว่าต้องมานั่งกลุ้มใจเรื่องของพี่เนี่ย แล้วก็หยุดร้องไห้ได้แล้ว ไม่เท่ห์เลยนะ และพี่ก็ไม่เป็นอะไรจริงๆหรอกน้า พี่กับแม่แค่พูดเล่นๆเฉยๆ เห็นไหม? พี่ไม่ร้องไห้เลย ฮ่าๆ J ไปๆ ไปฉลองกันต่อ เดี๋ยวพี่กินหมด ไม่รู้ด้วยนะ ฮ่าๆ >< ” ผู้เป็นพี่รีบเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากให้น้องต้องกลุ้มใจ

 
 

          “ ฮึกก…จริงหรอครับ? ”

 
 

          “ จริงสิ พี่จะโกหกทำไม ”

 
 

          “ งั้น..ไปกินเค้กกันต่อดีกว่า ฮ่าๆ ถ้าพี่ไม่รีบมาเดี๋ยวผมจะกินหมดเลยนะ ”

 
 

          “ แหมมม่..ไอเด็กบ้านี่ ฮ่าๆ ”



          ทั้งสองหัวเราะอย่างมีความสุข ในใจของผู้เป็นน้องทั้งดีใจและสบายใจที่พี่ของตนไม่เป็นอะไร แต่ในใจของผู้เป็นพี่นั้นมันกลับไม่ได้เป็นแบบที่แสดงออกเลย...

 



 

5 วันต่อมา

 
 

          “ พี่ๆ ตื่นสิๆตื่นๆ ”

 
 

          “ อ่า..เช้าแล้วหรอ? ทำไม...ทำไม...”

 
 

ตุ้บบ!!

 
 

          หลังจากที่ผู้เป็นพี่ตื่นมาแล้วลุกยืนเพื่อจะไปอาบน้ำ เธอก็เป็นลมล้มไปกับพื้น ซึ่งผู้เป็นน้องเห็นแล้วก็ตกใจ จึงไปเรียกแม่ที่อยู่ในครัวพาพี่ของตนส่งโรงพยาบาล

 
 

          “ พี่อย่าเป็นไรไปนะ..ผมรักพี่นะ ฮืออๆ ” อาฟเตอร์พูดไปพร้อมกับวิ่งตามร่างบางที่เข้าไปในห้องไอซียู

 
 

15 นาทีต่อมา

 
 

          “ แม่ๆ หมอออกมาแล้ว..หมอครับพี่สาวผมไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ” อาฟเตอร์พูดกับแม่ก่อนที่จะหันไปถามหมอ

 
 

          “ เอ่ออ.. ”

 
 

          “ หมอ..ตอบผมสิ ฮึกก ตอบผม พี่ผมไม่เป็นอะไรใช่ไหม? หมอบอกผมมาสิ ฮืออ ”

 
 

          “ หมอเสียใจด้วยนะครับ พี่สาวของคุณ..อยู่ได้อีกไม่เกินหนึ่งชั่วโมงครับ ”

 
 

          “ ฮึกก มะ..ไม่จริงใช่ไหมหมอ? หมอโกหกผมใช่ไหม? หมอบอกมาสิว่าหมอโกหกผม ฮืออ ” อาฟเตอร์พูดพร้อมกับเขย่าตัวของหมออย่างแรง

 
 

          “ เตอร์..พอเถอะลูก! ฮึกกก แม่ว่าเราเข้าไปหาพี่เขาดีกว่านะ :) ” แม่ของอาฟเตอร์พูดพร้อมกับยิ้มไปด้วย แต่ในใจของท่านนั้นกลับตรงกันข้าม

 
 

          ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องของผู้ป่วย ที่มีร่างบางของบีฟอร์นอนหน้าซีดอยู่ ซึ่งในตอนนั้นเองที่อาฟเตอร์เห็นพี่ของตน ก็รีบเข้าไปกอด พร้อมกับพูดว่า....

 
 

          “ พี่ครับ..ผมรักพี่นะ ฮึกกก พี่อย่าจากผมไปไหนเลยนะ ฮึกก ”

 
 

          “ ฮะ..ฮ่า เด็กบ้าเอ้ย พี่จะไปไหนได้หล่ะ ” บีฟอร์ตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

 
 

          “ งั้นพี่ก็สัญญากับผมสิครับ ฮึกก ”

 
 

          “ เอ่ออ..เตอร์ พี่คงสัญญากับเตอร์ไม่ได้หรอกนะ ”

 
 

          “ ทำไมหล่ะครับ..ฮึก ”

 
 

          “  ไม่รู้สิ..หาวว~ ง่วงจัง ถึงเวลาแล้วมั้งที่พี่ต้องไป ถ้าพี่ไม่อยู่ก็..รักษาสุขภาพดีๆนะ รักนะ :) ”

 
 

          “ พี่ครับ..พี่จะไปไหน? ”

 
 

          “ ฝันดี...น้องชายสุดที่รักของพี่  ”

 
 

ติ๊ดดดดดดดด....

         

          "
หลับให้สบายนะ 
รักนะครับ..พี่สาวที่แสนดีของผม... "

 

 

 



[ The End ]










 
Minor!

ผลงานทั้งหมด ของ bb1213

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 กันยายน 2556 / 18:15
    เขียนซะเศร้าเชียว!!!!
    #3
    0
  2. วันที่ 26 กันยายน 2556 / 21:23
    กรี๊ด ฮือๆ สงสารอ่ะ เป็นลมบ้าง แอร่ก -0-~
    #2
    0
  3. วันที่ 26 กันยายน 2556 / 19:08
    กรี๊ดด แนวนี้ใช่เลย! ใช่เลย ฮือออออออ #ฉันรักเธร๊ออ(?) 
    #แด่ตัวข้าที่ชื่นชอบดราม่า 
    #1
    0