(หยุดอัพ)Relationship of the villains ถ้าเป็นนางร้ายในเกมส์โอโตเมะแล้วมันทำไมหรอ?

ตอนที่ 8 : 6 ::ได้แค่ทำใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    22 ก.ย. 63

ยังไงก็ตามฉันรู้สึกสิ้นหวังมากกว่าทุกที

คราวนี้จะพูดก็ไม่ได้

และไม่มีใครปลอบใจ

มันก็เป็นแบบนั้นมาตั้งนานแล้วนี่นะ… ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้า มันช่างโล่งแหละว่างเปล่า วันเวลาทุกอย่างมันเปลี่ยนไปเสมอ ยกเว้นเพียงท้องฟ้า แม้จะมีตอนมืดแต่ตอนสว่างมันก็ยังคงสดใส

ฉันไม่เคยปราณาให้แสงสาดส่องลงมาที่ฉันสักครั้ง แต่พอรู้ตัวฉันก็โดนจับไปอยู่ใต้แสงนั่นแหละทุกสิ่งทุกอย่างมันก็หายไป ทั้งความร่าเริงและความมั่นใจ ก็ถูกแสงสว่างช่วงชิง เพราะงั้นฉันจึงคิดว่าความมืดเนี่ยแหละคือสิ่งที่ปลอบใจฉันได้ดีที่สุด แต่มันก็น่ากลัว เมือไม่อาจมองเห็นอะไร

จากนั้นมันจึงเป็นกำแพงและความมืดโดยมีฉันอยู่ด้านในถึงจะสบายใจ

ไอ้โรงเรียนอะไรนั้นน่ะ ระเบิดทิ้งไปสะได้ก็ดี

จะได้ไม่ต้องเศร้าและทุกข์ใจแบบนี้

และจะได้ไม่ต้องดึงให้คนอื่นมาเศร้าด้วย

ใครจะรู้บ้างล่ะ ฉันโดนอะไรบ้าง

ใครจะรู้บ้างแม้แต่เด็กที่ทำตัวเลียนแบบผู้ใหญ่มันช่างดูน่าขยะแขยง และกลายเป็นฉันที่อายุมากกว่าแค่ปีเดียวก็ผิดโดยไม่มีข้อแม้

มันยั่วโมโหฉันและฉันก็กลายเป็นคนผิดเมื่อลงมือ

นี่หรอความยุติธรรม ฉันสาบานได้เลยทุกครั้งที่ฉันไปฟ้องบ้างก็ไม่เห็นมีใครโดนลงโทษ อย่างที่ฉันเคยได้รับ

ทั้งรอยยิ้ม ทั้งความโกรษ ความโกรษของฉัน มันกลายเป็นของเล่นของพวกมัน และเมือฉันเมินเฉย มันก็สายไปแล้ว

หารกลั่นแกล้งยังคงดำเนินต่อไป แม้ฉันจะหยุด ฉันไม่เคยควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ มากเข้าฉันก็ฟิวส์ขาด

แม้จะโดนแกล้ง แม้จะไม่เป็นฝ่ายเริ่ม กระทั้งคนที่อายุน้อยกว่ายังรังแกฉันได้อย่างง่ายดาย

ฉันกลับถูกมองว่าเป็นตัวปัญหา และไม่นานก็ไม่มีใครได้รับโทษหลังจากการกลั่นแกล้งฉัน

จากนั้นฉันบ้าอยู่ฝ่ายเดียว

ทั้งอย่างงั้น

มีแค่พ่อแม่เท่านั้นที่ยังคงห่วงใย เมื่อโตขึ้นตอนที่ต้องทำงานผู้คนนั่นใจดีแต่ฉันไม่สามารถยอมรับการเข้ารวมอะไรแบบนี้ได้หรอก ฉันยอมแพ้กับสังคมไปแล้ว

มีแค่ครอบครัว

และฉันก็เสียมันไป

การแก้แค้นนั่นน่ารำคาญ…

'ฉันแค่หวังจะไม่มีใครมายุ่งกับฉันอีก'

แม้จะโกรษมากก็ทำอะไรไม่ได้ และก็ปล่อยผ่านไป 

เรื่องนี้เอง..มันก็จะผ่านไป...ทิ้งรอยแผลที่มีหนอนดิ้นไชไปมาในร่างกาย.. เป็นแผลเน่าที่ฉันลืมไม่ลง

 

---

ฉันตืนขึ้นมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกว่างเปล่าในอก คราวนี้ฉันตื่นมาทีไหนอีกล่ะเนี่ย… รู้สึกตัวมันเบาๆเหมือนลอยได้…

ร่างกายของฉันรู้สึกเหมือนลอยขึ้นไปเหนือต้นไม้สูง เห็นคฤหาร์สีดำอยู่ไม่ไกลนัก ตัวของฉันนั่นล่องลอยไปรอบๆ เมื่อเขาไปใกล้ ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นคฤหาร์ที่ฉันเคยอยู่ แต่ว่ามีรอยไหม้ด้านนอกถึงด้านในเลย ร่างกายฉันทะลุผ่านแต่ล่ะห้อง สภาพแม้ดูไม่ค่อยได้แล้ว แต่ตัวคฤหาร์แข็งแรงมาก ถ้าทำความสะอาดทาสีทับ ก็คงเหมือนใหม่พวกฟอนิเจอร์ก็ดูท่าจะกลายเป็นเถาถ่านไปหมด น่าเสียดายจริงๆ

แต่โชคดีที่ก่อนหน้านี้ตอนฉันสำรวจเอาพวกผ้าม่านไปแช่น้ำไว้กะว่าจะซักแต่ก็ไม่ได้ทำ เพราะนอนร้องไห้อย่างเดียวเลย แถมพวกขวดสวยๆก็ยังอยู่ดี ก็นะ…ก็หาอะไรให้ตัวเองทำจะได้ไม่ต้องคิดมาก คิดสะว่าเป็นงานอดิเรกไป

ตัวฉันที่กำลังมีความสุขเมื่อจะเอื้อมมือไปจับมัน แต่เหมือนมือของตัวเองจะไม่แข็งแรงจนทำให้หลุดมือตกแตก ทั้งๆที่ยังไม่รู้สึกว่าสัมพัสมันเลยแท้ๆ

“ใครน่ะ!” เสียงของผู้หญิงกำลังมาทางนี้ ทันทีที่เธอเดินเข้ามาในห้องฉันก็จำเธอได้ทันที

เมดใจร้ายที่อยู่่กับวิกตอเรียนี่!!

ฉันแอบอัตโนมัตแต่ที่นี่มันว่างโล่งฉันจะไปแอบได้ยังไง!!

เธอส่ายหน้าไปรอบๆ โดยไม่สังเกตเห็นฉันเลยงั้นหรอ? ฉันมองท่าทีแปลกๆของเธอที่เหมือนกับไม่เห็นอะไรตรงหน้าแม้ฉันจะโบกมือก็ตาม คงไม่เห็นจริงๆ

“นายหญิง ไม่มีใครอยู่เลยค่ะ” เธอตะโกนพร้อมวิ่งกลับไปทางหน้าคฤหาร์ เมือไม่จำเป็นต้องกังวลว่าใครจะเห็นฉันจึงลอยตามเมดนั่นไปเรื่อยๆ

พอลอยมาก็เห็นวิกตอเรียยกพัดขึ้นมาปิดใบหน้าเอาไว้ แต่มองจากตาเธอคงยิ้มนั่นแหละ ฉันถอนหายใจนิดๆ แต่ทั้งสองก็ไม่มีการตอบสนอง ไม่ใช่ว่าฉันโดนมอนเตอร์ขย้ำตายกลางป่า ไปแล้วจริงๆสินะ..

เป็นงั้นก็ดีเลย

แต่พอคิดว่าจบไวดี ก็แอบเสียดายนิดๆที่ตาย แต่ก็สบายแล้วล่ะ….ยังไงก็ไม่มีอะไรน่าห่วงที่นี่

ไม่มีเลยสักนิด

ฉันมองวิกตอเรียและเมดไปเรื่อยๆแบบภาพคมชัดยิ่งกว่าHD แถมเลือกมุมกล้องได้ตามใจ แต่พอเห็นทั้งสองคุยกันและวิกตอเรียยิ้มออกมาพร้อมมองไปที่คฤหาร์

ตัวร้ายชัดๆเลย เคยอยู่ที่นี่แต่ไม่มีความเยื้อใยเลยน้า….

พอมาเป็นคนมองแบบเนียฉันรู้สึกไร้กังวลราวกับเป็นเรื่องไกลตัว แต่ว่าแสงของลูกแก้วสีฟ้าก็ปรากฎ ตอนที่วิกตอเรียถือมัน ฉันรีบเขาไปแย่งมาทันที แต่ต่อให้มันหลุดออกจากมือวิกตอเรียไปพวกเธอก็ไม่สังเกตุถึงฉัน

โชคดีสุดๆที่วิกตอรียบ้ากว่าที่คิด พอเธอเล่นใส่ซุ่มกับคอเซ็ตรัดเอวแบบเต็มยศ ทำให้เธอก้มไม่ได้เลยจนน่าขำ

“รีบหาเร็ว!” เธอตะโกนอย่างรีบร้อน ส่วนเมดก็ทำตามคำสั่งทันที

หาไปเถอะให้ตายก็หาไม่เจอ ฉันถือลูกแก้วไว้ในมือและลองลอยไปลอยมาสำรวจรอบๆ

ที่นี่ไม่มีใครนอกจากสองคนนี้เลยแหะ

 

"พี่สาว!!!" เอวาปรากฎร่างด้วยท่าทีที่ตื่นกระหนก ยังไม่ทันที่ฉันจะถามอะไร เอวาก็รีบคว้าตัวฉันพุ่งกลับไปยังป่า

เฮือก!!

"แค่กๆ" ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมา อยู่ในสภาพร่างกายเปียกโชคสุดๆ พร้อมลูกแก้วในมือ

ฉันตื่นมาที่ริมแม่น้ำ เอาจริงๆไม่รู้ตัวเลยทำไมมาอยู่นี่

"หนาว!" ร่างกายของฉันมันสั่น..และเริ่มมองหาเอวาอีกครั้ง แต่กลับเจอเด็กหนุ่มคนเดิม

"ทำบ้าอะไรของเธอ เกือบตายไปแล้วนะรู้ไหม!!!" ฉันทำสีหน้างงๆ แต่มองจากสภาพของเขาที่เปียกโชกอยู่ เขาน่าจะเป็นคนช่วยฉันขึ้นมา

"ฉันอยู่นี่ได้ไง!" ฉันตะโกนถามกลับแทนคำตอบ ไม่รับรู้ถึงความโกรษของอีกฝ่ายสักนิด

"เอวา หายไป…." ฉันรู้สึกร้อนใจมากๆ รีบลุกขึ้น แต่ร่างกายที่หนักอึ้งนี่ทำให้ฉันประคองตัวเองไม่ได้เลย

".......นี่ไม่รู้ตัวหรอ!" เด็กชายตีหัวฉันราวกับทำโทษ

"มะ...ไม่รู้...อือ...ปวดหัว" ฉันเอามือกุมหัวของตัวเอง มันมึนๆไปหมด เด็กชายพอเห็นแบบนั้นเขาก็ลนๆนิดๆ

"ฉันตีเบาๆเองนะ!" เขาพูดพร้อมจับหน้าผากฉัน แต่ก็ต้องรีบดึงมือกลับ

"ตัวร้อนจี้เลย ถ้าป่วยก็ควรพัก ทำไมออกมาเดินเล่นในป่ากันล่ะเนี่ย!!"

“บ้าจริงๆ” เขาพูด พร้อมยกร่างของฉันขึ้นมา

“เมี้ยวว…”

“รู้แล้วๆ เลิกเกาะขาด้วยเล็บสักที!” เขาหันไปพูดกับเจ้าแมวที่เกาะตามมาด้วยพร้อมรีบวิ่งออกไป

ฉันมีสติเกือบตลอดเวลา เพียงแต่ขยับไม่ได้เท่านั้น หายใจก็ลำบาก พอก้มมองมือตัวเองก็มีลูกแก้วอยู่ในมือ ...สิ่งนี้ทำให้ฉันรู็สึกอุ่นใจ แต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกรักชีวิตเลยสักนิด

“ไม่เอา….ปล่อย…” ฉันพูดขณะที่โดนอุ้มวิ่งไป

“้ไม่มีแรงจะดิ้นแล้วก็นอนไปเถอะน่า เธอป่วยอยู่นะ” ชายหนุ่มพูด แต่ฉันก็กำคอเสื้อเขาแน่นหยุด

“ฉัน….กลับไปไม่ได้…” เขาเริ่มหยุดเดินและมองฉันนิ่งๆ

“ไม่มีทีไหนที่ฉันควรอยู่ทั้งนั้น….เพราะงั้น...ปล่อย”

“เพราะงั้นเธอเลยโดดน้ำฆ่าตัวตายหรอ!!” เขาตะโกนใส่ฉันแต่ฉันก็หยิกแก้มเขาแทนคำตอบ

“ฉันไม่ได้อยากตายนะ!! แค่กๆ มะ...ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตกลงไป” ฉันรู้สึกหายใจลำบากหน่อยๆยิ่งตอนตะโกนก็แย่แล้ว แต่ในที่สุดเขาก็ปล่อยฉันลงจนก้นกระแทกกับพื้นอย่างจังๆ

“โอ๊ย!!”

“ฉันต่างหากที่ต้องร้อง จะหยิกแก้มทำไมเนี่ย!!!” เขาพูดพร้อมเอามือจับหน้าของตัวเองทีโดนหยิก

“ฉันเองก็มีงานการต้องทำนะ ไม่ว่างฟังคำขอร้องของเธอขนาดนั้นและฉันก็ไม่อยากปล่อยเธอตายตรงนี้ด้วย” เขาพูดและถอนหายใจ ขณะที่ฉันพยายามจะพยุงตัวเองและถอนหายใจนิดหน่อย

“ไม่ได้ขอให้ช่วยสักหน่อย...แต่ก็ขอบคุณ ฉันหวังว่าตัวเองจะตาย แต่เอาจริงๆฉันก็กลัวที่จะตาย”

“งั้นเธอก็จะฆ่าตัวตายจริงๆนะสิ”

“ไม่ใช่!” ฉันรีบเถียงทันที ใบหน้าของเขาดูจะสับสนหน่อยๆ และเจ้าแมวก็มานั่งบนตักทั้งๆที่ร่างกายของฉันเปียกไปทั้งตัว

“เรื่องมันซับซ้อนน่ะ เมื่อตื่นขึ้นมาฉันก็พบว่าตัวเองศูนย์เสียความหมายและความสุข ช่วงเวลาๆดีๆก็กลายเป็นความฝันในคราวเดียว มันก็เลยรับไม่ได้…”

“แค่นั้นเองหรอ…”ฉันเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่มีท่าทีเฉยชา

“ก็ดีกว่าโดนแย่งไปไม่ใช่รึไง แบบนั้นน่าเจ็บใจกว่าเยอะเลย เธอไม่รู้หรอกการโดยยัดเยียด และคนจ้องจะแก่งแย่งชิงทุกๆอย่างไปนั่นมีอยู่เพียบ คนที่อ่อนแอและทำอะไรไม่ได้น่ะ..ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวหรอกนะ”

“รู้ ….แต่การรู้เรื่องแย่ๆของคนอื่นไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นสะหน่อย” ฉันตอบ แต่อีกฝ่ายก็แค่มองฉัน

“งั้นถ้าเล่าจะสบายใจขึ้นไหมล่ะ ระหว่างนี้ถ้าเธอไม่อยากกลับจะไปพักที่เดียวกับฉันก่อนก็ได้”

“......” ฉันรู้สึกลังเล แต่ก็ตามไปอย่างช่วยไม่ได้ แต่นั่งไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริงหรอก… ฉันเงยหน้ามองเด็กชายที่ล่องลอยตามมาอีกครั้งพลางยิ้มให้ และเขาก็ยิ้มตอบ

เอวากลับมาแล้ว และนั่นทำให้ฉันโล่งใจมากๆ แต่น้ำตามันก็เริ่มไหล

คนแบบฉันจะทำอะไรได้บ้าง

ขอมีเพียงสิ่งที่ยึดเหนียวล่ะก็... ฉันต้องก้าวไปข้างหน้าได้อย่างแน่นอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #4 _ENG_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 08:19
    ใครอ่ะ!
    #4
    0