(หยุดอัพ)Relationship of the villains ถ้าเป็นนางร้ายในเกมส์โอโตเมะแล้วมันทำไมหรอ?

ตอนที่ 21 : 19 :: เด็กปากสว่างที่ดันรู้ดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 ธ.ค. 63


 

หลังจากที่เราใช้เวลาทำกันตั้งนาน ในที่สุดก็ถึงเวลาขายมันฝรั่งสักที!! เราทำขายกันในเมืองตันเต้ก่อนแต่ต้องยอมรับว่ามันไม่ค่อยได้ผลเท่าไร คนที่มาเมื่องนี้พวกเขามักจะผ่านมาและผ่านไป อาจจะมีคนทั้งสนใจและไม่สนใจ แต่ก็โชคดีที่มีคนบ้าพอจะเหมามันจนเกลี้ยงหลังจากได้ชิม แต่นั้นเราก็ทำการขายไปแค่สัปดาร์เดียวและหันไปทำข้าวของเครื่องใช้กันต่อ แต่ที่ยิ่งกว่านั่น ฉันน่ะ สามารถทำกำไรได้มากกว่าเดิมถึง20เท่า คนที่เหมาไป ดูจะเป็นพ่อค้าเสียด้วย เขาดูสนใจและจ่ายเกินราคาให้เรามันก็ดีนะ…

แต่ก็อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้ 

มันฝรั่ง 1หัว1เหรียญเงิน ทำใส่ถุงขาย ได้2ถุง ขาย2เหรียญเงิน

ฉันว่านี่เป็นราคาที่ดีสุดล่ะนะ~

เพราะฉันพึงรู้ค่าเงินไม่นานมานี่เอง… แม้เศรษฐกิจจะไม่ค่อยดี แต่ข้าวของก็ไม่ได้แพงขนาดนั้น….

หลังจากไปนั่งเถียงกับเฟลและเชลซี เราต่างมีมุมมองค่าเงินต่างกันไป

ตอนแรกฉันคิดว่า

1เหรียญทอง เท่ากับ100บาท

เชลซีเสนอว่า

1เหรียญทอง เท่ากับ 1000ปอร์ด

เฟลเสนอว่า

1เหรียญทอง เท่ากับ10,000 เยน 

 แล้วฉันคงไม่จำเป็นต้องเอาค่าเงินมาเทียบกันอีกต่อใช่ไหม….

ถ้าเป็นแบบนั้นไม่ใช่ว่าค่าเงินลอยตัวหรอ...ถ้าจะใช้แบบชุ่ยๆกันขนาดนี้ สุดท้ายฉันก็ต้องไปแอบถามเอวาโดยมีพี่ออสการ์ช่วยออกความเห็น

จึงสรุปได้ว่า

เหรียญทอง=10,000 

เหรียญเงิน=1000

เหรียญทองแดง=100

เหรียญตะกั่ว=10(ไม่ค่อยเป็นที่นิยมแต่ยังสามารถเห็นได้ในย่านคนจน และยังใช้ชำระหนี้ได้อยู่ตามกฎหมาย)

และเราขายมันฝรั่งในราคา2000มาตลอดเลยน่ะสิ

เหอะๆ เรานี่หน้าเลือดใช้ย่อย….

 

ก็เห็นใช้จ่ายเหรียญทองเป็นปกติ ใครมันจะไปนึกว่านี่เหรียญหลักหมื่น

แล้วก็มีเหรียญอื่นๆที่เราต้องรู้เพิ่มด้วย ถึงแม้ออสการ์จะค่อนข้างย้ำอย่างหนักแน่นและอธิบายด้วยความเจ็บใจด้านในลึกๆ

เหรียญทองคำขาว=1,000,000

(ที่ใช้บ่งบอกสถานะของขุนนางยิ่งมี ยิ่งน่าเกรงขาม ยิ่งน่าหมั่นไส้ในหมู่ขุนนางที่ขัดแย้งกัน เหรียญนี้ได้รับจากราชวงค์เท่านั้น และก็มีสามัญชนที่ได้รับอยู่จากการทำคุณงามความดี ไม่ก็หาได้จากการประมูลของสะสม)

เหรียญแพลตตินัม=1,000,000,000,000 (ทองคำขาวที่มีความวาวมากกว่าเพราะฝังอัญมณี)

(เหรียญที่มูลค่ามหาศาจ มันเป็นของสะสมชั้นเยี่ยมของเหล่าราชวงค์ และบุคคลที่อยู่ในตำนานเท่านั้นที่ได้ครอบครอง ว่ากันว่า หากมีเหรียญนี้มากก็เหมือนมีอำนาจ หาไม่ได้แล้วในปัจจุบัน และมักตกทอดรุ่นสู่รุ่นสะมากกว่า มีการจดบันทึกไว้ว่าภายในอาณาจักรอาตินมีอยู่เพียง5 เหรียญเท่านั้น ฉันไม่แน่ใจเกี่ยวกับชื่ออาณาจักของเรา แต่เห็นว่าถูกตั้งตามชื่อผู้ก่อตั้ง)

ตระกูลโรชินันเต้เคยมีเหรียญทองคำขาว จากการแต่งเข้าตระกูล ฟานดิริก และไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันหายไปไหน

"วิกตอเรีย…." แต่ฉันเอ่ยชื่อคนๆนี้ทำเอาออสการทั้งหัวหมุนและโกรษจัด อารมณ์ไม่คงที สามารถประทุได้ตลอดเวลา เพียงแค่ได้ยินชื่อ ความรู้สึกสะอิดสะเอียนก็เทประดั่งเข้าใส่

เป็นคนที่แม้จะจากไปแล้ว นอกจะสร้างปัญหาก้อนโต และยังมีปัญหามากมายทิ้งไว้ให้เราลำบากกัน ยัยแก่รุ่นป้าเครื่องสำอางหนาเตาะ!!

"ยัยฟู่ฟอง!!!" ออสการ์ตะโกนดังลั่น….ซึ่งฉันเข้าใจออสการ์ดีที่เขาจะโกรษ แต่ชื่อที่เรียกมันจะน่ารักไปไหม

ในขณะที่ฉันจะคิดศัทพ์นามใหม่ให้ ยัยแม่เลี้ยงวิกตอเรีย ก็มีเสียงตะโกนลั่นของโซเฟียที่มาพร้อมกับโดมินิก

"แย่แล้วโคลอี้!!!" โดมินิกมีสีหน้าที่ทุกข์ร้อนพอสมควร แต่โซเฟียที่มีสีหน้าค่อนข้างจะนิ่งๆประมาณ 'ก็คิดไว้อยู่แล้ว แต่ๆก็เร็วกว่าที่คาด'

"มีอะไร -*-)" ฉันมองคนตรงหน้าอย่างๅม่อาจทำความเข้าใจได้ "ถ้ามันแย่ก็รีบๆพูดสิ"

"มีคนเอามันฝรั่งทอดขายที่เมืองอัลโต้ เหมือนของเราเลย!! แถมยังประกาศลิขสิทธ์ ชิงเป็นของตัวเองไปหน้าด้านๆเลยด้วย!!!"

O-O!!

"ว่าไง…..นะ…." 

-------------

ฉันนั่งลงพลางสมองมันตื้อๆไปหมด และถอนหายใจ โดนแย่งตัดหน้าไปแบบนี้ลำบากใจเลยแหะ เหมือนที่ออสการจะบ่นๆว่า ต่อให้เรามีไอเดียมากแคไหนแต่ถ้าโดนขโมยสิทธ์ไป ทุกอย่างมันก็จบ

หยามกันเต็มๆเลย ยัยป้านั่น(วิกตอเรีย) จงใจสะขนาดนี้ ทั้งๆที่ตัวไปแล้วไม่ทราบว่าแค้นฝังอะไรนักหนา

แต่ต้องยอมรับ ว่าฉันเองก็ต้องการเงิน แต่ถ้าไม่สามารถทำแบบเดิมได้แล้วฉันจะทำอะไรดีล่ะ…

งานหรอ….

ฉันคิดออกแค่งานเดียวเอง

"โดมินิก นายเป็นไงบ้าง" โดมินิกมองโคลอี้ด้วยความแปลกใจนิดๆ

"เธอทำตัวเหมือนไม่ชอบเรื่องเครียดๆแต่ทำตัวเองเครียดได้ตลอดเวลาเลย" โดมินิกบ่น แต่ก็พยักหน้านิดหน่อย "พี่โซเฟียคงไม่ได้ชอบฉันหรอกมั่ง"

"....กำแพงที่มองไม่เห็น แม้ว่าฉันจะเห็นนายข้ามไปเปิดประตูหัวใจของพี่โซเฟีย..ซ้ำๆ"

"แต่ฉันไม่ได้เห็นเหมือนเธอ โคลอี้ อยู่ใกล้ก็จริง ขนาดรบเร้าขอให้พี่โซเฟียช่วยฝึกเวตร์วาปไปมา เขายังมองเป็นแค่งาน" โดมินิกตัดพ้อหน่อยๆ

"เฮ้อ……"

"เฮ้อ……"

"เฮ้ออออออออออ"

เสียงถอนหายใจดังสามครั้งติด ครั้งแรกของฉันโดมินิก และอีกคน!!! เราหันไปทางอีกคนทันที

"พี่แองเจล่า!!!!" โคลอี้ตกใจจนดุ้งโหย่งจนงายหลังโดมินิกรับดันกลับให้นั่งดีๆแทบไม่ทัน

"ดีจังน้า….เรื่องรักใคร่ๆเนี่ย...ความรู้สึกของโดมินิกพี่เข้าใจดี..อยู่ใกล้แต่เหมือนห่างไกล ถึงจะเข้าใจเหตุผลของเขาอยู่หรอก" ฉันฟังแองเจล่าบ่นเพ้อนิดหน่อย พลางหันไปมองหน้าโดมินิกสลับกับด้ายสีแดงบนมือของแองเจล่า

"พี่ค่ะ คนบางคนรัก แต่อาจจะแค่ปากแข็ง  หนูมั่นใจเลยค่ะว่าปัญหาของพี่ แก้ง่ายกว่าของโดมินิกเยอะเลย"

"อ้าว! ไหงพูดเหมือนฉันเป็นตัวปัญหาล่ะโคลอี้!" โดมินิกขมวดคิ้วจนเป็นปมจนฉันหลุดหัวเราะออกมานิดหน่อย

"ของนายแค่เห็นแวบๆ ต่อบ้างไม่ต่อบ้าง แต่ของพี่แองเจล่า เชื่อมดีไม่มีหายเลยน่ะสิ!" แองเจล่าฟังฉันน้ำตาที่คลออยู่ก็ยังต้องหยุดไหล

"โคลอี้หมายถึงเรื่องอะไรหรอจ๊ะ?" แองเจล่าที่ดูสับสนและเริ่มระแวงขึ้นมานิดหน่อยๆ แต่แทนที่โคลอี้จะตอบกลับชี้ไปที่ออสการ์

"จริงๆโดนสั่งเงียบไว้นะ...แต่พี่ออสการชอบทำตัวยุ่งยาก เก็บอาการกันไปมา คนมองอย่างฉันนี่แบบ ใจตรงกันก็พูดตรงๆไม่ได้รึไง…."

พอฉันลืมตาขึ้นมาเพราะโดมินิกสะกิดแองเจล่าก็ไม่อยู่ตรงหน้าสะแล้ว กลับพุ่งเข้ากอดออสการ์อย่างรวดเร็ว

"รักนะ รักนะคะ รักมากๆ รักที่สุดเลย อึก ฮือ!!! นึกว่าจะโดนเกลียดสะแล้ว อย่าพลักไสฉันเลยนะค่ะ รักออสการ์ที่สุดเลย!!!" เสียงของแองเจล่าดังลั่น ทั้งเสียงดีใจปนเศร้าปนรู้สึกผิด ออสการ์ที่โดนพุ่งกอดจากคนที่ตัวเองชอบก็รับกอดแต่ร่างกายกับแข็งทื่อ เลือดสูบฉีดขึ้นมาจนหน้าแดงก่ำ ออกอาการคล้ายรูปปั้นอย่างทำตัวไม่ถูก แต่เขารู้สาเหตุ!!!

สายตามอง ควับ!! ไปทางโคลอี้ทันที

"โคลอี้…." เสียงของออสการคำรามต่ำเบาๆ แม้จะน่ากลัวแต่ใบหน้าแดงๆนั่นกลับดูแล้วชั่งขบขัน

"อุ๊บ~ โดมินิก ฉันต้องหนีแล้วล่ะ 5555" เสียงรัวเราะของโคลอี้ที่อุสากลั้นเอาไว้ได้ระเบิดออก เธอวิ่งหนีไปอย่างรัวเร็ว แต่ออสการต้องคอยปลอบประโลมคนที่ตัวเองรัก และทดไว้ในใจ

เจอดีแน่โคลอี้!!

แองเจล่า ทั้งบ่นน้อยใจและความรู้สึกต่างที่ผ่านมา จนคนที่คุยงานอยู่ดีๆก็กลายเป็นคนนอกเฉยอย่างโซเฟีย จึงเดินหลบออกมาเงียบๆ

การมองเห็นเส้นด้ายมันก็ทั้งดีและไม่ดี

สำหรับคู่ที่รักกันอย่างออสการ์และแองเจล่า ถือว่าดี

แต่ไม่ใช่ทุกคู่ที่จะอยู่ด้วยกันเพราะความรัก

โซเฟียมองทั้งสองคนที่มีความสุขก่อนจะเดินออกไปเธอยังไม่กล้าพูดเรื่องของตัวเองขนาดนั้น...ยิ่งรู้สึกยิ่งกลัว ถ้าหากโดมินิกรู้เข้า….

'เขาต้องยอมรับได้แน่ ถ้ารักพี่โซเฟียจริง'

เสียงของโคลอี้ดังในจิตใจของโซเฟีย จิตใจที่แสนโดดเดี่ยวของเธอเริ่มถูกแทรกแซงจากเด็กผู้ชายที่อายุ น้อยกว่าเธอถึง 12ปี ไม่ไหวๆ

ไหนจะน้องสาวคนใหม่ทำให้จิตใจของเธอเอนเอียง

พอคิดแบบนั้นเธอไปหิ้วโคลอี้ไปที่อื่น ก่อนจะแฉเรื่องของเธอให้โดมินิกฟัง!!ดีกว่า!!

-----------

"......" ระหว่าออสการ์โดนกอด เขาก็พลักไสคนตรงหน้าไม่ลง เพราะแบบนี้ไง เขาถึงไม่อยากบอก!!! แองเจล่าเปรียบดั่งนางฟ้าผู้ใส่ซื่อที่เขาอยากจะออกห่างให้มากที่สุด ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวไม่อยากจะผิดใจกัน ดังนั้นจึงตั้งกำแพงไว้เสมอ และกำแพงนั่นก็พังทลายลงเสียแล้ว!!

"รักนะ" คำพูดของแองเจล่ามีผลต่อเขารุนแรงต่อให้พยายามทำเก็กครึมมากแค่ไหน หน้ามันก็ร้อนขึ้นทันทีที่คนตรงหน้าพูดพร้อมกับออดอ้อนใส่ดาเมจเขารั่วๆ

"แองเจล่าคือ...เรื่องนี้มัน.." 

"ออสการ์เกลียดเค้าหรอ?" ออสการพยายามกลั้นใจดันแองเจล่าออกจากตัวเอง แต่แองเจล่าเอ่ยตัดเพ้อออกมาพลางมีแววตาเศร้า

"ไม่...พี่จะเกลียดเธอได้ยังไงล่ะ" ทันทีที่พูดจบแองเจล่าก็เกาะหนึบกว่าเดิมสะอีก

"รักออสการ์ที่สุดเลย!"

คนที่มองห่างๆโดมินิกได้แค่กู่ร้องในใจ

'อิจฉาโว้ยยยยย!!'

"แองเจล่า ตอนนี้เธอก็รู้ว่าสถานการ์ณ มันไม่ค่อยดี แล้วไหนจะ…..ฉันไม่อยากให้เธอมาลำบากด้วย ตัดใจเถอะนะ...เราคงไม่มีชะตาอยู่รวมกัน" ออสการพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา แองเจล่าคลายอ้อมกอดและกุมมือของออสการ์เอาไว้

"ได้โปรดอย่าผลักไสกันเลย…ที่ผ่านมา ฉันคิดว่า...พี่น่าจะชอบคนอื่น ถึงได้ตั้งกำแพงกับฉันมาตลอด แต่ในเมื่อรู้เหตุผลที่แท้จริง ฉันก็อยากเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตพี่ออสการ์"

"แต่มันอันตราย ถ้าเธอมาเกี่ยวของกับพี่แล้ว….." ออสการ์พยายามทักท้วงแต่แองเจล่าโน้มตัวเอนเข้าใกล้จนใบหน้าทั้งสองห่างกันไม่ถึงหนึ่งนิ้ว

"ถ้าฉันได้ร่วมทุกข์ ร่วมสุขกับพี่ฉันจะดีใจกว่านะคะ เรามาพยายามไปด้วยกันนะ" แองเจล่าพูดพลางยิ้มให้ออสการ์อย่างจริงใจ ทำให้ออสการ์ที่พยายามเลี่ยงมาตลอดรู้สึกลำบากใจ แต่ลึกๆเขาก็ดีใจมากเหมือนกัน วิกตอเรียไม่เคยปล่อยให้พวกเขามีความสุข ดั่งนั่นเลยกลัว….

"แต่พี่…"

"ไว้ทุกอย่างดีขึ้น น้องอยากมีเด็กๆของเราสัก 3คนนะคะ" แองเจล่าพูดเธอเอนตัวพิงกายของร่างชายผู้เป็นที่รัก แม้ตอนนี้จะปากแข็งยังไม่ยอมบอกรักเธอบ้างก็ตาม แต่เขาก็ไม่ผลักไสเธอ ยิ่งตอนเขาพยักหน้าอย่างเกร็งๆปนเขินอายตอนที่พูดออกไปว่าจะมีลูก แองเจล่ามองว่าน่ารักมากๆ ที่ได้เห็นมุมที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน จนอดดีใจและมีความสุขไปกับมันไม่ได้

เรารู้ดีว่าทุกอย่างนั้นยังไม่ถูกคลี่คลายแต่ทว่า…..เราก็ต้องผ่อนคลายและมีความสุขกับมันสะบ้างจริงไหม



###########


สวัสดีผู้อ่านทุกท่านนะคะ ขอบคุณจริงๆที่อ่านมาถึงตรงนี้...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น