เมียเก็บมาเฟีย ซีรี่ย์ชุด เทพบุตรมาเฟีย

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 18-3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 920
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 ม.ค. 60



ซีรี่ย์ชุด เทพบุตรมาเฟีย:เมียเก็บมาเฟีย
 

ตอนที่ 18-3 (จบ)
 

ผมมีธุระจริงๆอาบน้ำเถอะ

เท้าใหญ่เคลื่อนพาคอร์เนลถอยหลังออกไปจากร่างเย้ายวนกวนตัณหาของยาหยีหลายก้าวเลยทีเดียวพร้อมๆกับสูดลมหายใจเข้าปอดลึกล้ำ

ผมไม่รู้หรอกว่าวันนี้คุณเป็นอะไรไปถึงได้ยั่วผมตลอดเวลาแต่ขอให้รู้ว่าผมจะชดเชยให้คุณอย่างเต็มที่เมื่อเราอยู่บนเตียงในห้องนอนของผม

แต่ฉันไม่มีโอกาสกลับไปที่นั่นแล้วนี่ไม่มีโอกาสจะได้เห็นคุณอีกแล้ว

ยาหยีคร่ำครวญโศกาอยู่ภายในอกแต่ก็รู้ดีว่าไม่มีทางที่ตัวเองจะร่ำไห้ออกไปได้จึงเปลี่ยนเป็นปั้นยิ้มขมขื่นมอบให้กับเขาแทน

กอดฉันอีกสักครั้งได้ไหมคะกอดให้แน่นๆ

คอร์เนลระบายยิ้มออกมา

ทำไมวันนี้ทำซึ้งนักล่ะลูกหยีทำเหมือนกับว่ารักผม...หรืออีกอย่างหนึ่งก็คือจะไปจากผม

ไม่มีอะไรหรอกค่ะแค่ฉันอยากเป็นของคุณอีกครั้ง

เมื่อเห็นเขาไม่เข้ามาหาสาวน้อยจึงเป็นฝ่ายโผเข้าหาเขาเสียเองกอดรัดเขาแน่นจนอกสาวที่ใหญ่เกินตัวแทบบี้แบนไปกับอกกำยำและถึงแม้จะมีเสื้อเนื้อดีขวางกั้นอยู่แต่มันก็ไม่สามารถช่วยลดความร้อนระอุลงได้เลย

อีกครั้งนะคะที่ผนังห้องก็ได้

มือบางสะเปะสะปะดึงกระชากเข็มขัดหนังของคอร์เนลออกด้วยความร้อนรน

อย่า...ลูกหยีคุณเป็นอะไรไปเนี่ย

แม้จะพยายามยับยั้งการจู่โจมของแม่สาวน้อยแสนหวานแต่ก็ทำได้ไม่ดีนักเพราะแค่ถูกมือนุ่มๆจับนู่นจับนี่แถมยังจับต่ำอยู่แถวๆขอบกางเกงแบบนี้กายหนุ่มก็ร้อนรุ่มแทบลุกเป็นไฟแล้ว

ไม่ค่ะฉันไม่ได้เป็นอะไรทำไมมันถอดยากจัง...เข็มขัดคุณน่ะ

สาวน้อยบ่นแต่ก็ยังดึงกระชากไม่เลิกและสุดท้ายหล่อนก็สามารถถอดมันออกจนได้จากนั้นมือบางก็จัดการปลดตะขอรูดซิปกางเกงลงจนสุด

อีกครั้งนะคะ

คอร์เนลถอนใจออกมาอย่างยอมรับความพ่ายแพ้แน่นอนเขาไม่เคยต่อสู้กับความปรารถนาในตัวของแม่ยาหยีแสนหวานคนนี้ชนะเลยแม้แต่สักครั้งเดียวและครั้งนี้มันก็ยิ่งตอกย้ำความปราชัยได้อย่างชัดเจน

แล้วอย่าร้องว่าเจ็บหลังล่ะ

หนุ่มหล่อคำรามเตือนเสียงแหบพร่าก่อนจะจัดการครอบครองร่างงดงามตามความต้องการของเจ้าหล่อนด้วยความดุดันเร่าร้อนและแสนอำมหิตสาวน้อยครางออกมาด้วยความพึงพอใจหล่อนหิวกระหายสัมผัสของเขารุนแรงจนต้องเบียดกายเข้าหาสองมือบางตวัดรัดกายกำยำทรงพลังของเขาเอาไว้แนบแน่น

หากเป็นไปได้หล่อนอยากขังเขาไว้ในอ้อมแขนนี้ตลอดไปแต่เมื่อรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้หล่อนจึงต้องยอมแสดงตัวเป็นสาวร่านร้อนออกมาแบบนี้

ครั้งสุดท้าย...ที่จะจดจำไปจนชั่วชีวิต

คอร์เนล...”

ทูนหัว...ผมรักร่างกายของคุณเหลือเกิน

เสียงแหบพร่าของคอร์เนลคำรามออกมาขณะที่เขาสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมแขนของหล่อนเขาจูบซับเหงื่อที่หน้าผากให้กับหล่อนเหมือนดังเช่นทุกครั้งที่ทำก่อนจะเชยคางหล่อนให้เงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีเขียวจัดลึกล้ำ

คุณน่ารักมากนะลูกหยีผมไม่น่ามีงานสำคัญเลย

ปากร้อนๆก้มลงมาหาสาวน้อยเผยอปากรับทันทีกำลังจะแทรกลิ้นเล็กเข้าไปในอุ้งปากใหญ่ของเขาแต่คอร์เนลดันผละออกห่างเสียก่อนออกห่างไปทั้งตัวห่างเสียจนหล่อนเหน็บหนาว

ผมไม่อยากกลับบ้านช้าไปกว่านี้

เขาพูดขณะจัดการติดตะขอรูดซิปกางเกงจากนั้นก็ใส่เข็มขัดหนังให้กลับเข้าสู่สภาพเดิมสาวน้อยมองการกระทำนั้นน้ำตาคลอเขากำลังจะไปแล้วจริงๆ

แต่งตัวนะผมจะไปรอที่รถ

เขาเดินไปหยุดที่ปากประตูห้องขณะที่ยาหยียังยืนนิ่งอยู่ที่ผนังห้องในสภาพเปลือยเปล่าเช่นเดิมคอร์เนลกัดฟันแน่นกับภาพงดงามที่เห็น

เพราะหากผมนั่งรอคุณอยู่ในนี้มีหวังเราต้องจบกันบนเตียงอีกรอบแน่ๆเลยมือใหญ่สีแทนคว้าลูกบิดประตูและกำลังจะเปิดออกแต่เสียงสั่นเครือของยาหยีก็ดังขึ้นเสียก่อนมันหยุดเท้าแกร่งได้อย่างชะงัดนักคอร์เนลหยุดเดินแต่ไม่คิดจะหันกลับไปมองเจ้าของเสียงเพราะรู้ดีว่าตัวเองมีภูมิต้านทานเสน่ห์นางของยาหยีน้อยจนติดลบแค่ไหน

คุณกลับไปก่อนเถอะค่ะฉัน...เอ่อ...” จ้องมองแผ่นหลังทรงพลังของคอร์เนลด้วยความอาลัยอาวรณ์

ฉันอยากอยู่ที่นี่ต่ออีกนิดแล้วจะกลับไปเองค่ะ

ไม่ได้!

คอร์เนลหันกลับมาจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาแข็งกร้าวร่องรอยไม่พอใจขึ้นเต็มใบหน้าหล่อกระชากลมหายใจของเขามหาศาลเลยทีเดียว

คุณต้องกลับไปกับผมนะลูกหยี

ขอฉันอยู่ที่นี่ต่ออีกนิดไม่ได้หรือคะนะคะแล้วฉันจะตามคุณกลับไปเอง

ผมเป็นห่วงคุณในที่สุดคนตัวโตก็ยอมรับออกมา

หากเป็นในยามปกติหล่อนคงหัวใจพองโตไม่น้อยแต่ตอนนี้แม้แต่เศษเสี้ยวหนึ่งของความยินดีหล่อนยังไม่มีติดก้นบึ้งหัวใจเลยก็กำลังจะลาจากกันแล้วนี่

ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกค่ะฉันไม่มีทาง...ไปจากคุณได้อยู่แล้วยาหยีก้าวเท้าขยับเข้าไปหาคอร์เนลทีละน้อย

อย่าเข้ามานะลูกหยีผมใจไม่แข็งพอที่จะปฏิเสธคุณหรอกนะหากคุณเข้ามากอดผมอีกครั้งหนึ่งน่ะคอร์เนลรีบร้องห้ามเสียงห้าวลึกยาหยีหยุดเดินฝืนยิ้มหวานให้กับหนุ่มหล่อตรงหน้า

ให้เซอร์เกมารับฉันก็ได้ค่ะถ้าคุณเป็นห่วงฉัน

คอร์เนลถอนใจออกมาแรงๆก่อนจะพูดออกมาด้วยความหงุดหงิด

แล้วทำไมไม่กลับพร้อมผมล่ะลูกหยีคุณจะทำอะไรอีกกันแน่

ยาหยีรีบส่ายหน้า

ไม่มีค่ะฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรแค่...อยากนอนฟังเสียงคลื่นอีกสักนิดเท่านั้นเองก่อนที่ฉันจะ...ตามคุณไปมอสโกยังไงล่ะคะ

รัสเซียก็มีทะเล

แต่มันไม่ใช่ทะเลในเมืองไทยนี่คะนะคะคอร์เนลขอฉันอยู่ต่ออีกนิด

แม้จะไม่สบายใจนักที่จะปล่อยให้ยาหยีพักอยู่ในโรงแรมหรูนี้ตามลำพังแต่ทั้งปัญหาที่ต้องรีบเร่งไปแก้ไขกับคำอ้อนวอนหวานๆของแม่สาวน้อยตรงหน้าทำให้เขาจำต้องพยักหน้ารับปากทั้งๆที่ไม่เต็มใจเลยแม้แต่นิดเดียว

ก็ได้...แต่เย็นนี้ผมจะให้เซอร์เกมารับแล้วคุณห้ามเบี้ยวด้วย

แทนที่ยาหยีจะดีใจกลับร้องไห้ออกมา

ขอบคุณค่ะขอบคุณที่ตามใจฉัน

ขอบคุณแล้วร้องไห้ทำไมล่ะผมว่าคุณพูดและทำอะไรแปลกๆมากเลยนะเช้านี้น่ะ

ชายหนุ่มตั้งข้อสังเกตขณะมองใบหน้างามอย่างจับพิรุธ

ตั้งแต่ผมรับโทรศัพท์นั่นแหละ

ก็ตอนที่เขายังไม่ได้รับโทรศัพท์ยาหยียังนอนเอียงอายอยู่ใต้ร่างของเขาอยู่เลยแต่พอหลังจากที่เขาพูดคุยกับเซอร์เกจบเจ้าหล่อนก็ทำเสมือนถูกวิญญาณสาวร้อนรักเข้าสิงยั่วยวนจนเขาที่ตั้งใจจะยุติเกมรักลงชั่วคราวต้องตบะแตกไปถึงสองครั้งสองครา

ไม่มีอะไรนี่คะ...ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ

คอร์เนลที่พยายามจะไม่มองต่ำไปกว่าใบหน้างามของยาหยีเอ่ยถามซ้ำอีกครั้ง

แน่ใจนะว่าไม่ได้หลอกผมคุณก็รู้ใช่ไหมว่าผมเกลียดคนโกหก

หญิงสาวพยักหน้าพลางฝืนยิ้มออกไป

ไม่ได้โกหกหรอกค่ะไม่มีอะไรที่ฉันจะต้องโกหกนี่คะ

ก็ดี...งั้นตอนบ่ายสามโมงผมจะให้เซอร์เกมารับคุณที่นี่ก็แล้วกันดูแลตัวเองดีๆล่ะแล้วอย่าลงไปเดินอวดหุ่นสวยๆของคุณให้ไอ้หนุ่มๆที่ไหนมองล่ะเพราะถ้าผมรู้คุณตายคามือของผมแน่จำเอาไว้นะแม่ลูกหยีแสนหวานเขากำลังบอกว่าหวงแหนหล่อนทั้งคำพูดและดวงตาที่ทอดมองมายาหยีน้ำตาซึมข่มความโศกเศร้าเอาไว้ในอก

ผมเป็นผู้ชายคนแรกของคุณและก็ต้องเป็นคนสุดท้ายในชีวิตของคุณด้วยผมไม่เคยมีความคิดจะแบ่งผู้หญิงกับใครจำเอาไว้

ค่ะ...คุณจะเป็นผู้ชายคนเดียวในชีวิตของฉัน

คอร์เนลระบายยิ้มกว้างอยากจะดึงร่างอรชรเข้ามากอดนักแต่ก็ไม่อาจจะทำดั่งใจคิดได้เพราะไม่มั่นใจเลยว่าหากกอดแล้วจะมีปัญญาปล่อยหล่อนออกไปจากอ้อมแขนได้สำเร็จหรือเปล่ากลัวจะไปจบกันบนเตียงอีกครั้งเสียมากกว่า

งั้นผมไปแล้วนะดูแลตัวเองด้วยล่ะชายหนุ่มกัดฟันกระชากประตูห้องให้เปิดออก

แล้วอย่าออกไปไหนนะผมเป็นห่วง

เขากำลังจะก้าวเดินออกไปแต่ยาหยีก็ไม่สามารถทนยืนเฉยๆมองเขาจากไปได้อีกต่อไปหญิงสาววิ่งตามไปกอดแผ่นหลังกว้างเอาไว้แน่นกอดด้วยความรักสุดหัวใจคอร์เนลตัวเกร็งทันทีเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับเต้าอวบใหญ่บดเคล้ากันแนบแน่น

เดินทางดีๆนะคะ

กอดผมแบบนี้ผมก็ทำใจให้ไปจากคุณไม่ได้น่ะสิลูกหยีมือใหญ่จับสองมือเรียวให้ออกจากกายใหญ่โตของตนเองจากนั้นเขาก็หันหน้ามาสวมกอดร่างอรชรเอาไว้แนบแน่นปากร้อนก้มลงจูบกลีบปากสาวหนักหน่วง

ไว้เจอกันที่บ้านผมนะ

ยาหยีพยักหน้าทั้งน้ำตาไม่ขัดขืนเมื่อคนตัวโตปล่อยมือจากร่างกายของตัวเอง

ค่ะเราจะเจอกันอีก...”

คอร์เนลยิ้มบางๆอีกครั้งก่อนจะก้าวยาวๆออกไปจากห้องโดยไม่ได้หันหลังกลับมามองอีกเลยยาหยีปล่อยน้ำตาที่เก็บกักไว้ให้ทะลักทลายออกมาท่วมท้นใบหน้าร่างอรชรเปลือยเปล่าทรุดฮวบลงกองกับพื้นพรมด้วยความชอกช้ำรุนแรง

ไว้เจอกันที่บ้านผมนะ

ไม่มีทางได้เจอกันอีกแล้วทุกอย่างมันจบลงแล้วและพ่อของหล่อนก็ถูกปล่อยตัวออกมาแล้วดังนั้นหล่อนก็ต้องทำตามคำสัญญาที่ตัวเองให้ไว้กับเซอร์เกเช่นกัน

ฉันจะไปจากคอร์เนลทันทีที่พ่อของฉันได้รับอิสรภาพ

หล่อนกำลังจะไปแล้วกำลังจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเซอร์เกและกำลังจะจากคอร์เนลไปตลอดกาล...

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

65 ความคิดเห็น