เมียเก็บมาเฟีย ซีรี่ย์ชุด เทพบุตรมาเฟีย

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    5 ธ.ค. 59

๑๖

 

 

 

ายน้อยโทรมาหรือครับน้าเซอร์เก

อีวานเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของน้าชายเคร่งเครียดราวกับอมโลกไว้ทั้งใบ เซอร์เกได้ยินคำถามของอีวานก็ถึงกับถอนใจออกมาแรงๆ

นายน้อยโทรมาให้ไปที่หน้าตึกน่ะเซอร์เกเลี่ยงที่จะบอกออกไปว่าคอร์เนลให้ตนเองไปที่หน้าตึกทำไม

อ้าว...แล้วทางนี้ล่ะครับ เรายังตกลงกับยอดชายไม่จบเลย

อีวานร้องค้าน จ้องหน้าน้าชายด้วยความสับสน ก่อนจะหันไปจ้องหน้ายอดชายที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ด้วยความหงุดหงิด

หรือว่าน้าเซอร์เกจะล้มเลิกความคิดแล้ว

ไม่ใช่อย่างที่แกคิดหรอกน่าเซอร์เกคำรามใส่หน้าอีวาน ก่อนจะหันไปกำชับกับยอดชายด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เรื่องที่เราตกลงกันไว้ก็อย่าเบี้ยวล่ะ

ผมยินดีจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ ขอเพียงอย่าให้นายน้อยทำร้ายยาหยีก็พอด้วยความห่วงใยในตัวบุตรสาวทำให้ยอดชายยอมตกลงทำตามแผนการของเซอร์เกอย่างง่ายดาย

เซอร์เกระบายยิ้มพึงพอใจเมื่อได้ยินคำยืนยันจากมหาโจรยอดชาย

ฉันจะเปิดทางให้นายกับลูกสาวได้หนีไปพร้อมๆ กัน

ขอบคุณมากครับ ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณของคุณเลย เซอร์เกยอดชายยกมือไหว้

ไม่ต้องขอบอกขอบใจอะไรฉันหรอกนายยอดชาย เพราะที่ฉันทำไปทุกอย่างก็เพื่อนายน้อยคนเดียวเท่านั้น ไม่ได้คิดจะช่วยเหลือใครเป็นพิเศษเซอร์เกพูดเสียงเรียบ ขณะเดินตรงไปยังปากประตู โดยมีอีวานหลานชายเดินตามไปติดๆ

แต่ถึงยังไงผมก็ต้องขอบคุณอยู่ดี

เซอร์เกหันกลับมาจ้องหน้ายอดชายอีกครั้งด้วยสายตาเหี้ยมเกรียมกว่าปกติ

แล้วไปให้ไกลล่ะ อย่ากลับมาให้ฉันหรือนายน้อยเห็นหน้าอีก เพราะไม่อย่างนั้นฉันนี่แหละจะเป็นคนปลิดชีวิตทั้งนายและลูกสาวของนายด้วยมือของฉันเอง จำเอาไว้ให้ดี

ครับ

แม้จะอดสงสัยในความช่วยเหลือของเซอร์เกไม่ได้ แต่ยอดชายก็จำต้องเก็บมันเงียบไว้ในอก ในตอนนี้ไม่มีสิ่งใดที่เขาอยากได้เท่ากับอิสรภาพและความปลอดภัยของลูกสาวอีกแล้ว ต่อให้เซอร์เกจะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงในการช่วยเหลือเขาครั้งนี้ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น ยังไงก็ต้องเสี่ยง

แล้วฉันจะมาส่งข่าวอีกทีว่าจะให้นายหนีวันไหน

เซอร์เกพูดจบก็ก้าวออกจากเรือนคุมขังของยอดชายไปในทันที อีวานสั่งให้คนขุมล็อกกุญแจเสร็จก็รีบวิ่งตามน้าชายที่กำลังมุ่งหน้าไปยังหน้าตึกใหญ่อย่างรวดเร็ว

เราคิดผิดหรือเปล่าครับน้าเซอร์เกที่เลือกจะปล่อยตัวนายยอดชายไป ทั้งๆ ที่นายน้อยก็ยังไม่ได้เพชรสีทองคืนมา

คำถามของหลานชายทำให้ชายร่างสูงที่มีศักดิ์เป็นน้าหยุดเดิน เสียงลมถูกเป่าออกมาจากปากหนักหน่วงก่อนที่คำพูดราบเรียบจะดังตามออกมา

ตอนนี้เรื่องที่น่าห่วงที่สุดไม่ใช่การค้นหาเพชรสีทอง แต่เป็นการช่วยดึงนายน้อยขึ้นจากบ่วงรักต่างหาก และการที่จะช่วยนายน้อยขึ้นมาจากบ่วงรักได้ก็มีแค่วิธีเดียวเท่านั้น นั่นก็คือการทำให้เด็กยาหยีหายไปจากชีวิตของนายน้อย

น้าเซอร์เกก็เลยเลือกจะปล่อยนายยอดชายไปใช่ไหมครับ

เซอร์เกพยักหน้ารับ ใช่ เพราะเด็กยาหยีรับปากว่า หากพ่อของเธอเป็นอิสระ เธอก็จะไปจากนายน้อยทันที

แล้วเพชรสีทองล่ะครับ หากหาไม่เจอ นายน้อยก็ไม่มีทางเป็นสุขได้เหมือนกัน

ดวงตาคมกริบของเซอร์เกวาววับขณะเอ่ยตอบความสงสัยของหลานชาย

เพชรสีทองอยู่ไม่ไกลหรอกอีวาน และอีกไม่นานนายน้อยก็จะได้ครอบครองมันเหมือนเดิม เชื่อฉันสิ

แม้จะมึนงงกับคำพูดที่มีลับลมคมในของน้าชายแต่พอเห็นความมั่นใจที่ฉายออกมาจากแววตาของเซอร์เกแล้ว อีวานก็จำต้องกลืนความสงสัยทั้งหลายทั้งปวงลงคอไปจนหมด ก่อนจะพยักหน้ารับหงึกๆ อย่างเห็นด้วยกับทุกการกระทำของน้าชาย

ผมเชื่อน้าเซอร์เกครับ

เซอร์เกเลือกที่จะนิ่งเงียบและก้าวเท้าเดินต่อไป มุ่งหน้าสู่หน้าตึกใหญ่ที่เด็กยาหยีกำลังรออยู่ในทันที ขณะที่อีวานขอตัวแยกกลับเข้าไปในเรือนพักของตนเอง

 

 

าหยีเดินกลับไปกลับมาด้วยความกระวนกระวายใจอยู่ที่หน้าตึกใหญ่ รอคอยเซอร์เกที่จะเป็นคนนำพาหล่อนให้ไปพบบิดา แต่หล่อนรอมาเกือบสิบนาทีแล้วก็ยังไม่เห็นวี่แวว หญิงสาวถอนใจออกมา กำลังจะเดินกลับเข้าไปในตึก แต่เสียงเรียกคุ้นหูก็ดังขึ้นเสียก่อน

ขอโทษที่ทำให้รอครับ

เซอร์เก...”

หญิงสาวอุทานออกมาด้วยความดีใจจนปิดไม่มิด ความหวังที่จะได้พบหน้าบิดากำลังใกล้เข้ามาทุกขณะแล้ว

เชิญครับ ผมจะพาคุณไปพบนายยอดชาย

เซอร์เกผายมือเป็นสัญญาณเชื้อเชิญ ยาหยีรีบสาวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วแทบจะเป็นวิ่งเลยก็ว่าได้ โดยไม่สนใจสักนิดว่าคนที่เดินตามมาข้างหลังจะตามทันหรือไม่

หล่อนอยากพบพ่อ อยากเจอพ่อ

เลี้ยวซ้ายครับเซอร์เกร้องบอกเมื่อหล่อนเดินมาถึงทางแยก

ขอบคุณค่ะ

ยาหยีก้าวขอบคุณ ขณะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

คุณยังจำคำสัญญาที่ให้ไว้กับผมที่สวนสาธารณะได้ใช่ไหมครับ

คำพูดของชายที่เดินตามหลังมาทำให้เท้าของยาหยีก้าวช้าลงทันที ความโศกเศร้ากลับมากัดกินหัวใจอีกครั้งหนึ่งแล้ว

ฉันไม่มีวันลืมสัญญาสำคัญแบบนั้นหรอกค่ะ คุณไม่ต้องห่วง

เคยนึกว่าเซอร์เกจะเป็นมิตรที่ดี แต่ตอนนี้เขากลับกลายเป็นคนที่เห็นหล่อนเป็นศัตรูไปแล้ว แต่ช่างเถอะ สิ่งที่เขาทำมันคือสิ่งที่ถูกต้องแล้วนี่ ทาสผู้จงรักภักดีขับไล่นางมารร้ายโปรไฟล์ต่ำอย่างหล่อนให้ออกไปจากชีวิตอันเลิศหรูของเจ้านายตัวเอง

ฉันจะไปทันทีเมื่อพ่อได้รับอิสรภาพ

งั้นก็เตรียมตัวไว้เถอะครับ เพราะผมวางแผนจะให้พ่อของคุณหนีในอีกไม่กี่วันนี้

เท้าตายได้อย่างไม่น่าเชื่อ ยาหยีหันขวับกลับไปมองเซอร์เกที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยสายตาเบิกกว้าง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเวลาแห่งความสุขระหว่างหล่อนกับคอร์เนลจะแสนสั้นเช่นนี้

ในอีกไม่กี่วันหรือคะ?

เซอร์เกพยักหน้ารับ

ใช่ครับ ตอนนี้ผมกำลังรอเวลานั้นอยู่

ยาหยีกัดปากแรงๆ แต่แปลกที่มันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย

ฉัน...”

คุณคงดีใจมากใช่ไหมครับ

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหล่อนจะตีบทแตกขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เจ็บปวดจนแทบขาดใจ แต่เซอร์เกกลับมองว่าหล่อนกำลังดีใจจนเนื้อเต้นซะงั้น ดีใจก็ดีใจ ใช่...หล่อนกำลังดีใจจนแทบจะร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือดเชียวแหละ

ค่ะ ฉันดีใจมาก...ขอบคุณมากนะคะสำหรับความช่วยเหลือ

จังหวะที่หมุนตัวกลับมาเดินต่ออีกครั้งนั้นน้ำตาก็ร่วงรินลงมาอาบแก้ม ยาหยีรีบยกมือขึ้นป้ายมันทิ้ง แต่ยิ่งเช็ดมันก็ยิ่งไหลทะลักออกมาอย่างน่าประหลาดใจ

เซอร์เกเดินตามร่างของยาหยีไปเงียบๆ โดยไม่คิดจะชวนสนทนาอะไรอีก และเมื่อถึงจุดหมาย เขาก็พยักหน้าให้คนคุมหน้าห้องไขกุญแจ

ไปยืนรออยู่ที่หน้าเรือน ครบครึ่งชั่วโมงแล้วค่อยมาเรียกให้คุณยาหยีออกมา

ครับคุณเซอร์เก

หญิงสาวเห็นผู้คุมสองสามคนที่มีอาวุธครบมือเดินห่างออกไปยืนอยู่ที่หน้าเรือน ขณะที่เซอร์เกเดินมาเข้ามาผลักประตูห้องให้เปิดออก

นายน้อยให้เวลาคุณครึ่งชั่วโมง อย่าเกินเวลาล่ะครับ ผมจะรออยู่แถวๆ นี้เซอร์เกพูดจบประโยคก็เดินหายออกไปทันที

ยาหยีถอนใจออกมาอย่างโล่งอก ขณะกวาดตามองสำรวจห้องกว้างที่มีเครื่องใช้ไม่กี่ชิ้นตรงหน้าอย่างละเอียดลออ แล้วก็ต้องน้ำตาไหลพรากเมื่อเห็นร่างของบิดานอนนิ่งอยู่บนเตียงเล็กๆ ริมหน้าต่างที่มีเหล็กดัดติดเอาไว้อย่างแน่นหนา

พ่อ!”

ลูกหยี!

สองพ่อลูกโผเข้ากอดกันแน่น ต่างพากันร่ำไห้ด้วยความดีใจ

เขาทำอะไรพ่อหรือเปล่า พวกเขาทำร้ายพ่อไหมคะ

หญิงสาวร้องถามด้วยความเป็นห่วง ดันตัวออกห่างจากบิดาเพื่อที่จะมองสำรวจร่างกายของท่าน และก็ได้เห็นรอยชอกช้ำที่ใบหน้า

ใครต่อยพ่อคะมือบางยกขึ้นลูบใบหน้าของบิดาด้วยความเป็นห่วง

ยอดชายคว้ามือนุ่มของลูกสาวมากุมเอาไว้ ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากของยาหยีด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ

พ่อไม่เป็นไรหรอกลูก พ่อสมควรจะโดนแล้ว แต่ลูกล่ะลูกหยี นายน้อยทำอะไรลูกหรือเปล่า เขาทำร้ายลูกของพ่อไหม?

คำคาดคั้นของบิดามีผลต่อสีของใบหน้าของยาหยียิ่งนัก แก้มนวลแดงระเรื่อขึ้นมาในพริบตาเมื่อนึกถึงสิ่งที่คอร์เนลทำกับตัวเอง แต่หล่อนจะบอกบิดาได้ยังไงกันว่าถูกคอร์เนลปรนเปรอด้วยบทรักเร่าร้อนทุกคืน มันน่าอาย น่าอดสู และหล่อนก็ไม่ต้องการให้ท่านรู้ด้วย

ไม่ค่ะ เขาไม่ได้ทำอะไรลูกหยี ตอบเสียงแผ่วเบา พร้อมๆ กับก้มหน้าหลบตาผู้บังเกิดเกล้า

แล้วทำไมต้องหลบตาพ่อด้วยล่ะลูกหยี ลูกทำเหมือนกำลังปิดบังอะไรพ่ออยู่ยอดชายคาดคั้นเพราะเขาเชื่อไม่ลงเลยจริงๆ ว่าคอร์เนลจะใจดีไม่ทำอะไรยาหยีลูกสาวของเขา

ไม่ค่ะ ลูกหยีไม่ได้โกหกพ่อนะคะ

ไม่ได้โกหกแล้วลูกหยีเข้ามาหาพ่อที่นี่ได้ยังไง แถมยังมีเซอร์เกพามาด้วย

หญิงสาวรู้ว่าความสงสัยของบิดากำลังพอกพูนขึ้นทุกขณะ แต่หล่อนจะไม่มีทางบอกความอัปยศทั้งหลายเหล่านั้นให้ท่านรู้เด็ดขาด ต่อให้ต้องผิดศีลข้อสามก็ตาม

เซอร์เก...เขาต้องการจะช่วยเราค่ะพ่อ เขาบอกว่าจะปล่อยพ่อในเร็วๆ นี้ และก็ให้หนูพาพ่อหนีไปไกลๆ ส่วนเขาจะรับหน้าคอร์เนลเอง

แม้จะยังเคลือบแคลงแต่ยอดชายก็จำต้องเก็บเงียบเอาไว้ก่อน เพราะสิ่งที่บุตรสาวพูดมันมีความสำคัญมากกว่า การหลบหนีจากที่คุมขัง...อิสรภาพที่เขากำลังแสวงหา

เซอร์เกบอกพ่อแล้วล่ะ เราจะหนีไปด้วยกันในเร็วๆ นี้ยอดชายประคองร่างของบุตรสาวให้ไปทรุดนั่งด้วยกันบนขอบเตียง

แล้วเพชรสีทองที่พ่อขโมยมาจากคอร์เนลล่ะคะ มันอยู่ที่ไหน พ่อบอกลูกหยีได้ไหมคะ

พ่อ...พ่อ...”

ยาหยีจ้องหน้าบิดาที่เอาแต่อ้ำๆ อึ้งๆ อย่างคาดคั้น

พ่อคะ คืนเขาไปเถอะค่ะ มันไม่ใช่ของของเรา แค่พ่อขโมยมันมาจากเขาแค่นี้ก็ผิดมหันต์แล้ว เขาไม่ฆ่าเราก็ถือว่าเมตตาเรามากแล้วนะคะ

ผู้เป็นบิดาก้มหน้าหลบตาลูกสาว ถอนใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า กว่าจะสามารถกลั่นกรองคำพูดออกมาได้

มันไม่ได้อยู่กับพ่อแล้วล่ะลูกหยี

แล้วมันอยู่ที่ไหนคะพ่อ พ่อบอกลูกหยีนะคะ ลูกหยีอยากให้คอร์เนลได้เพชรของเขาคืน ความรู้สึกผิดในใจของเราจะได้หมดไปสักที

ลูกหยีไม่ต้องรู้สึกผิดแทนพ่อหรอก ลูกหยีไม่ได้เป็นคนทำ

แต่ลูกหยีเป็นลูกสาวของพ่อนะคะ จะให้ลูกหยีทนมองพ่อทำผิดหรือคะ ลูกหยีทำไม่ได้หรอกมือบางเอื้อมมากุมมือของบิดาเอาไว้

พ่อขา...พ่อคืนเขาเถอะนะคะ อย่าทำแบบนี้เลย ลูกหยีขอร้อง

ยอดชายนั่งอึ้งไปนานอย่างคนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง ยาหยีเห็นบิดาเริ่มจะคล้อยตามก็รีบอ้อนวอนซ้ำขึ้นอีก

ถ้าพ่อรักลูกหยี พ่อก็ต้องบอกลูกหยีนะคะว่าตอนนี้เพชรสีทองอยู่ที่ไหน

มีคนเอามันไปแล้ว

ใครคะพ่อ ใครเอามันไป

ยอดชายกำลังจะสารภาพออกมาว่าใครเป็นคนเอาเพชรสีทองไป แต่ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาเสียก่อน และก็ด้วยน้ำมือของคอร์เนลเสียด้วย

ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แต่ผมรอไม่ไหว

เขาพูดเสียงกระด้าง พร้อมๆ กับเดินเข้ามาดึงร่างของหล่อนให้เข้าไปในอ้อมแขนอันอบอุ่นของตัวเอง ยาหยีหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายเมื่อเห็นสายตาของบิดาที่จ้องเขม็งมองมา หล่อนรู้ดีว่าพ่อกำลังตกใจเรื่องอะไร

อย่าทำแบบนี้ค่ะ

ยาหยีพยายามขืนตัวออกจากอ้อมแขนของคอร์เนลแต่คนตัวโตไม่ยอมปล่อยซะงั้น แถมยังก้มลงจูบแก้มของหล่อนหนักๆ ทำราวกับว่าในห้องนี้ไม่มีพ่อของหล่อนนั่งอยู่ด้วยอย่างนั้นแหละ

อย่าทำบ้าๆ นะ ปล่อยสิ!

ทำไมต้องเสียงดังด้วยล่ะ ผมไม่ชอบเห็นกิริยาแบบนี้เลยนะเมื่อถูกผลักแรงๆ คอร์เนลก็ถึงกับคำรามออกมาด้วยความไม่พึงพอใจ

แต่คุณควรจะให้เกียรติฉันบ้าง พ่อฉันนั่งอยู่นู่น!

คอร์เนลไหวไหล่ ปรายตามองยอดชายแบบเหยียดๆ ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเหี้ยมเกรียม

ผมไม่เคยเห็นพวกโจรอยู่ในสายตา ก็เลยมองไม่เห็นพ่อของคุณ ไปเถอะ ผมอยากนอนกอดคุณแล้วคอร์เนลตอกย้ำความเข้าใจของยอดชายด้วยคำพูดอีกครั้ง

ลูกหยี นี่มันหมายความว่ายังไง ไหนลูกบอกว่านายน้อยไม่ได้ทำอะไรลูกไงน้ำเสียงของยอดชายเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ซึ่งคนเป็นลูกก็กำลังรู้สึกไม่แตกต่างกัน จะมีก็แต่คอร์เนลคนเดียวเท่านั้นแหละที่สะใจ

คือว่า...”

อ้าว...นี่คุณไม่ได้บอกไอ้โจรห้าร้อยคนนี้ไปอีกหรือว่าเป็นอะไรกับผมคอร์เนลตั้งใจจะทำให้ยอดชายเจ็บ แต่ก็ลืมคิดไปว่าผู้หญิงที่เขาแสนโหยหาอย่างยาหยีจะต้องเจ็บปวดไปกับคำพูดของตนเองด้วย

ลูกหยีบอกพ่อมาสิ บอกมา...”

พ่อขา...คือว่า...”

ยาหยีพูดน้ำตาริน พยายามผลักไสคนใจร้ายให้พ้นไปจากตัวแต่เขาก็รัดแน่นขึ้นจนร่างของหล่อนแทบจะบี้แบนไปกับกายทรงพลังของเขาเสียให้ได้

ดูท่าทางจะยืดเยื้อ เอาอย่างนี้ผมบอกให้ก็ได้

คอร์เนลระบายยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาปล่อยมือจากร่างอรชรที่สั่นเทาเพราะแรงสะอื้นของยาหยี จากนั้นก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของยอดชาย

อย่านะคอร์เนล ได้โปรด...อย่าทำแบบนี้...”

วิ่งเข้าไปกอดแขนอ้อนวอน แต่ดูเหมือนว่าคนตัวโตจะไม่ยอมเห็นใจแม้แต่น้อย เพราะในที่สุดเขาก็พูดในสิ่งที่หล่อนไม่อยากฟังออกมา

ยาหยีเป็นเมียเก็บของฉันเอง

คอร์เนล!

 ยาหยีอุทานชื่อของคนใจดำออกมา ขณะก้มหน้าหลบตาของบิดาด้วยความอดสู

ทำไมทำแบบนี้ลูกหยี ทำไมทำแบบนี้

คอร์เนลคำรามเสียงเลือดเย็น

ทุกอย่างมันจะไม่มีทางเกิดขึ้น ถ้าแกไม่ขโมยเพชรของฉันไป

พ่อ...ลูกหยีขอโทษ พ่อจ๋า...ให้อภัยลูกหยีด้วย

ยาหยีคร่ำครวญน้ำตาไหลริน มองบิดาที่นั่งร้องไห้เงียบๆ ด้วยความละอายใจยิ่งนัก หล่อนมันลูกชั่ว ลูกเลว เป็นลูกที่ทำให้พ่อต้องมาหลั่งน้ำตา หล่อนมันใช้ไม่ได้ สมควรแล้วล่ะที่จะต้องมามีสภาพเป็นอีตัวแบบนี้

พ่อผิดเอง

เลิกคร่ำครวญได้แล้ว ไปยาหยี กลับไปที่เตียงคอร์เนลเปลี่ยนจากโอบกอดเป็นกระชากแขนกลมกลึงแรงๆ ทันที

ไม่ไป! ฉันเกลียดคนใจร้ายแบบคุณที่สุดพยายามขืนตัวแต่ในที่สุดก็ถูกพ่อเจ้าประคุณลากออกไปจากเรือนคุมขังจนได้

ไปล็อกกุญแจ และเฝ้าให้แน่นหนา อย่าให้มันหนีออกไปได้เด็ดขาดคนตัวโตออกคำสั่งกับชายสามคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

ครับนายน้อยผู้ชายร่างบึกบึนพวกนั้นรีบวิ่งไปทำตามคำสั่งของคอร์เนลอย่างว่านอนสอนง่าย

ส่วนคุณเจอดีแน่!

และคนตัวโตก็ฉุดกระชากร่างบอบบางให้เดินแกมวิ่งตามไปอย่างไร้ความปรานี ระหว่างทางก็พยายามขัดขืนแต่ผลก็คือไม่สำเร็จเหมือนเดิม จนในที่สุดหล่อนก็ถูกคอร์เนลพากลับมายังห้องนอนอีกครั้ง

ปล่อยฉันนะ!

คอร์เนลแสยะยิ้ม ใช้เท้าดันประตูห้องจนมันปิดสนิทลง จากนั้นก็ดันร่างของหล่อนแรงๆ จนแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับผนังห้องเต็มแรง หล่อนเจ็บแปลบขึ้นมาในพริบตา

คนใจร้าย...ฉันเจ็บนะ

เขายิ้ม ตามประกบเข้ามา สองลำแขนกำยำรัดร่างของหล่อนแนบแน่น ก่อนจะก้มลงบดขยี้บนกลีบปากของหล่อนอย่างป่าเถื่อน ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความรุนแรงจนปากสาวแตกเลือดซึม ประกาศศักดาว่าหล่อนเป็นแค่ทาสรับใช้ ห้ามเผยอหน้าต่อต้านผู้ยิ่งใหญ่เช่นเขาอีก และเนิ่นนานทีเดียวกว่าเขาจะหยุดการลงทัณฑ์แสนอำมหิตนั้น

นี่คือการลงโทษที่คุณบังอาจตะโกนคำว่าเกลียดใส่หน้าผม

คำเหี้ยมเกรียมไร้หัวใจถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากร้อนผ่าวที่แนบชิดอยู่กับปากบวมเจ่อของหล่อนในตอนนี้

และหากคุณยังพูดคำนี้ใส่หน้าผมอีกละก็...”

มือใหญ่ฉีกเสื้อตัวสวยจนขาดเป็นสองชิ้นในทันที สาวน้อยน้ำตาไหลทะลักด้วยความอดสู

ผมจะฟาดคุณให้ลุกไม่ขึ้นเลยทีเดียว!

และเขาก็ผลักร่างของหล่อนให้ล้มลงไปกองกับพื้นห้อง จากนั้นก็หมุนตัวเดินตรงไปที่ปากประตูห้องนอน

คนใจร้าย คนใจดำ...”

คอร์เนลหยุดเดินและหันหน้ากลับมามองด้วยสายตาเลือดเย็น

ผมจะเป็นยิ่งกว่านี้อีก หากคุณทำให้ผมรู้สึกถึงความพ่ายแพ้

มือใหญ่กระชากประตูและก้าวออกไปในทันที เสียงบานประตูที่กระแทกแรงๆ กับวงกบทำให้ร่างอรชรที่สั่นระริกเพราะความเสียใจสะดุ้งโหยง

ทำไมถึงใจร้ายกับฉันนักนะ

เพราะเขาไม่ได้รักเธอยังไงล่ะ เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่เขาต้องการแค่ตัวเท่านั้น อีกไม่นานเขาก็จะเบื่อและถีบหล่อนทิ้งอย่างไม่ไยดี

ยาหยีกัดปากแน่น ยกมือขึ้นป้ายน้ำตาแห่งความเจ็บช้ำครั้งแล้วครั้งเล่าแต่มันก็ไม่ยอมเหือดแห้ง ในเมื่ออยู่ไปก็มีแต่ความเจ็บปวด สู้รีบๆ ไปเสียให้ไกลซะดีกว่า ไปให้ไกล และไม่ต้องเจอะเจอกันอีกตลอดกาล

ม่ไปเที่ยวโรมด้วยกันจริงๆ หรือลิน่า

รูธเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มที่วันนี้เดินทางมาส่งหล่อนที่สนามบินเพื่อมุ่งหน้ากลับมอสโกเอ่ยขึ้นด้วยความเสียดาย

ใช่...หล่อนเองก็เสียดายที่ไม่ได้ไปท่องเที่ยวเมืองแสนโรแมนติกอย่างกรุงโรม แต่ภารกิจที่บิดาขอร้องให้ทำนั้นมันยิ่งใหญ่กว่า และยิ่งรู้ว่ามันเป็นความต้องการของคอร์เนลด้วยแล้ว หล่อนก็ยิ่งต้องทำให้สำเร็จ เพื่อตอบแทนบุญคุณของนายน้อย

ไว้โอกาสหน้าก็แล้วกันนะ ฉันไม่ว่างจริงๆ

ขาดเธอก็ไม่สนุกน่ะสิ แล้วที่นี่ใครจะเป็นตัวดูดหนุ่มๆ ให้เข้ามาคุยกับพวกเราล่ะ หนุ่มอิตาเลียนยิ่งหล่อลากไส้อยู่ด้วยเป็นรูธคนเดิมที่พูดออกมา

ดูพูดเข้าสิรูธ นี่เธอเห็นยายลิน่าเป็นอะไรจ๊ะ เพื่อนอีกคนในกลุ่มขัดขึ้น

ก็ในกลุ่มเราลิน่าสวยที่สุดนี่ เวลาไปไหนก็จะมีผู้ชายเข้ามาทักทายเป็นฝูง รูธยังยืนยันคำเดิม เมลิน่าได้ฟังก็หัวเราะออกมาด้วยความขบขัน

ฉันไม่ได้ดูดีขนาดนั้นสักหน่อย พวกผู้ชายเข้ามาหาเพราะพวกเธอต่างหาก

อย่ามาถล่มตัวไปหน่อยเลยเมลิน่า ก็เพราะเธอไม่ใช่เหรอที่ทำให้หนุ่มนักบาสกับหนุ่มรักบี้ต่อยกันเละเมื่ออาทิตย์ก่อนน่ะ

รูธพูดถึงเหตุการณ์ที่นักกีฬาหนุ่มสองประเภทต่อยตีกันเพราะแย่งกันเข้ามาจีบหล่อน มันไร้สาระมาก และหล่อนก็ไม่ชื่นชมการทำอะไรโดยใช้กำลังแบบนี้แม้แต่นิดเดียว

มันเรื่องบังเอิญน่ะ เอ่อ...แล้วพวกเธออย่าลืมถ่ายรูปน้ำพุเทรวีมาฝากด้วย ฉันอยากเห็น

แน่นอนไม่ลืมหรอกจ้ะ เธอก็เดินทางปลอดภัยล่ะ ถึงมอสโกแล้วโทรมาหากันบ้างรูธเริ่มพูดเป็นการเป็นงานเมื่อเห็นว่าถึงเวลาที่เพื่อนสนิทต้องเดินทางแล้ว

ขอบใจจ้ะ แล้วเจอกันตอนเปิดเทอมนะ บาย...” เมลิน่ายกมือขึ้นโบกให้กับเพื่อนทั้งสองคน

จ้ะ ดูแลตัวเองดีๆ นะรูธโบกมือตอบ มองจนเมลิน่าหายเข้าไปในห้องรับรองผู้โดยสาร จากนั้นจึงพากันเดินออกมาจากสนามบิน

เราไปไหนกันต่อดีล่ะรูธแพตตี้เอ่ยถามเพื่อนที่เดินอยู่ข้างๆ

กลับหอเถอะ ฉันอยากพักผ่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกเราก็ต้องเดินทางไปโรมแล้ว จะได้เตรียมข้าวเตรียมของด้วยรูธออกความคิดเห็น ซึ่งแพตตี้ก็เห็นด้วย

ตามนั้นก็ได้ งั้นเรียกรถแท็กซี่เลย นั่นไงมาแล้ว

สองสาวกำลังจะโบกมือเรียกรถแท็กซี่แต่เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายของรูธดันดังขึ้นเสียก่อน รูธขมวดคิ้วเพราะจำเสียงเรียกเข้าได้ว่ามันไม่ใช่ของตัวเอง

ของเธอหรือเปล่าแพตตี้

ไม่ใช่ มันดังจากในกระเป๋าเธอไม่ใช่หรือรูธ

รูธรีบหยิบกระเป๋าของตัวเองออกมาค้น แล้วก็พบเจ้าโทรศัพท์มือถือที่กำลังกรีดร้องอยู่

นี่มันของยายลิน่านี่ แล้วทำไมมันมาอยู่ในกระเป๋าฉันได้ล่ะรูธร้องออกมาด้วยความตกใจ แพตตี้รีบชะโงกหน้าเข้ามาดู

ใช่ ของลิน่าจริงๆ ด้วย สงสัยตอนที่เราลงมาจากหอพักแน่เลย จำได้ไหมรูธ ลิน่าลืมไว้บนเตียง เธอหยิบใส่กระเป๋ามาตั้งใจจะเอามาให้ แต่ดันลืมเสียนี่

จริงด้วย แล้วทีนี้จะทำยังไงดีล่ะ นั่นพ่อของลิน่าโทรเข้ามาด้วย

รูธอุทานด้วยความเดือดเนื้อร้อนใจ มองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของลิน่านิ่ง

รับดีไหมแพตตี้

ก็รับไปสิ แล้วบอกว่าลิน่าลืมโทรศัพท์เอาไว้ในกระเป๋าเธอ แต่พวกเรากำลังจะเอาไปคืนแพตตี้ออกความคิดและเร่งให้รูธรับสายจากเซอร์เก

รูธสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ ก่อนจะตัดสินใจรับสาย

เอ่อ...สวัสดีค่ะคุณพ่อ พอดีลิน่าลืมโทรศัพท์มือถือไว้กับหนูน่ะค่ะ ว่าแต่คุณพ่อมีเรื่องด่วนหรือเปล่าคะ อ๋อ! ค่ะ ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจะรีบเอาไปให้ลิน่าเดี๋ยวนี้เลยค่ะ

คุณพ่อของลิน่าว่ายังไงบ้างแพตตี้รีบถามเมื่อเห็นรูธกดตัดสาย

ไม่ได้ว่าอะไร แค่บอกว่าต้องการคุยกับลิน่ารูธยังเก็บโทรศัพท์ของเมลิน่าลงกระเป๋าของตัวเองไม่ทันเสร็จก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ

เฮ้ย! แพตตี้ เครื่องที่ยายลิน่านั่งออกกี่โมง

สิบโมงสิบห้า...”

แพตตี้ตอบออกมาเสียงดังฟังชัด รูธที่หน้าซีดเผือดรีบก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือของตัวเองแล้วก็อุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนก

เหลืออีกห้านาที...เร็วเข้าแพตตี้ รีบเอาโทรศัพท์ไปให้ยายลิน่าเร็วเข้า!

สองสาวตั้งหน้าตั้งตาวิ่งกลับเข้าไปในสนามบิน แต่ระยะทางไกลเอาการเลยทีเดียว และคนก็ยั้วเยี้ยกีดขวางทางจนน่าอารมณ์เสีย

จะทันไหมเนี่ยแพตตี้พึมพำ ขณะวิ่งตามร่างของรูธที่กำลังมุ่งหน้าตรงไปยังประชาสัมพันธ์

เอ่อ...เที่ยวบินปารีส-มอสโกออกไปหรือยังคะรูธละล่ำละลักถามเสียงหอบเหนื่อย

ประชาสัมพันธ์กดอะไรสักสามทีก็ยิ้มหวาน และตอบออกมา

เที่ยวสิบโมงสิบห้าใช่ไหมคะ ออกไปแล้วค่ะเมื่อกี้นี้เอง

ออกไปแล้วหรือคะ!

ทั้งรูธและแพตตี้อุทานออกมาพร้อมกัน

ค่ะ ออกไปแล้ว ก็นี่มันสิบโมงสิบห้าแล้วนี่คะ

รูธกับแพตตี้เดินคอตกออกมาจากโต๊ะของประชาสัมพันธ์สาวแสนสวย รู้สึกผิดหวังไม่น้อยที่ไม่สามารถคืนโทรศัพท์มือถือให้แก่เมลิน่าได้ อย่างนี้มีหวังพวกหล่อนคงติดต่อกันไม่ได้ไปตลอดสามเดือนเต็มแน่ๆ เลย



จบตอนที่ 16 ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

65 ความคิดเห็น

  1. #47 Party k. (@chocolaparte) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 21:27
    พระเอกใจร้ายมากก
    #47
    0