เมียเก็บมาเฟีย ซีรี่ย์ชุด เทพบุตรมาเฟีย

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    28 พ.ย. 59

ตอนที่ 14

 

 

 

วงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าหาได้ทำให้ยาหยีมีความสุขเท่ากับการได้อยู่กับคอร์เนลสองต่อสองแบบหวานฉ่ำไม่ บนโต๊ะอาหารค่ำ ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะยิ้มให้กับหล่อน และพูดจาลื่นหูกับหล่อนแบบนั้น มันเหลือเชื่อราวกับความฝัน

หากเป็นไปได้ ผมอยากกินข้าวกับคุณทุกมื้อ

โอ้...แม่เจ้า นี่หล่อนหูฝาดไปเอง หรือว่าสมองของคอร์เนลเลอะเลือนกันแน่ เป็นไปไม่ได้หรอกที่ผู้ชายหยิ่งผยองอย่างคอร์เนลจะพูดจาแบบนี้กับอีตัวของตนเอง ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน

ดวงจันทร์มันน่ามองกว่าผมอีกหรือ ลูกหยี...”

คำเรียกสนิทสนมจากผู้ชายหล่อระเบิดที่ตอนนี้ยืนเกือบเปลือยอยู่กลางห้องทำให้ยาหยีที่พึ่งหันกลับมามองแก้มแดงก่ำ ก็พ่อเจ้าประคุณมีเพียงผ้าขนหนูสั้นเต่อพันรอบสะโพกเอาไว้ผืนเดียวเท่านั้นเอง แถมดูท่าทางแล้วมันจะหลุดเอาง่ายๆ เสียอีกต่างหาก

เอ่อ...”

มานี่เถอะ

เขากวักมือเรียก และหล่อนก็ง่ายแสนง่ายที่โผเข้าไปหาเขาราวกับถูกดึงดูดด้วยแม่เหล็กต่างขั้ว คอร์เนลกอดรัดหล่อนเอาไว้แน่น ประกบปากดูดดื่มตามลงมาอีกระลอก จูบจนหล่อนแทบหายใจหายคอไม่ทันเลยทีเดียว

คืนนี้เราจะไม่ทะเลาะกัน

มือใหญ่ลูบไล้หัวไหล่เปลือยของหล่อนแผ่วเบา ขณะรั้งร่างอรชรระทดระทวยให้เดินตามตัวเองไปทรุดนั่งลงบนที่นอนอย่างนุ่มนวล

ผมอยากจะรักคุณทั้งคืน

ไม่อยากเชื่อว่าคุณจะอยากรักฉันด้วย ในเมื่อคุณลุกหนีฉันตลอดเวลา หลังจาก...” ไม่อาจพูดได้จบประโยคด้วยความขัดเขิน ดังนั้นคอร์เนลจึงเป็นฝ่ายต่อให้เสียเอง

หลังจากที่เราสุขสมใช่ไหม

สาวน้อยก้มหน้าหลบตา คนตัวโตหัวเราะเบาๆ ก้มหน้าลงมาหาจนริมฝีปากชิดกัน ก่อนจะพูดกับกลีบปากหวานฉ่ำช้าๆ

ถ้าผมไม่รีบลุกมา คุณจะเหนื่อยกว่านี้หลายเท่านะลูกหยี เหนื่อยชนิดที่ว่าคุณจะไม่มีแรงลุกขึ้นไปเรียนตอนเช้าเลยนะจะบอกให้

ฉันคิดว่าคุณเกลียดฉัน

ไอ้เรื่องเกลียดน่ะเกลียดอยู่แล้วล่ะ แต่ความต้องการมันมีมากกว่า คุณสวย และก็สวยจนผมลืมไม่ลงเลยทีเดียว นี่คือความสัตย์จริงเชียวนะ ผมไม่เคยนอนกับผู้หญิงคนไหนมากครั้งเท่าคุณมาก่อนเลยยาหยี

ฉันควรภูมิใจใช่ไหมคะที่ได้รับเกียรตินี้ ความน้อยใจเริ่มก่อตัวอยู่ในอกอีกแล้ว

คอร์เนลไหวไหล่ทรงพลังของตัวเองอย่างไม่แยแส แน่นอน มันเป็นเรื่องที่คุณควรจะภูมิใจ แต่ก็อย่าหลงคิดไปเองล่ะว่า ผมจะเก็บคุณไว้ข้างกายตลอดชีวิตน้ำเสียงนุ่มนวลแปรเปลี่ยนเป็นเลือดเย็นในพริบตา เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้ ผมไม่มีทางรักคุณ

อ้อมแขนกำยำที่เคยอบอุ่นน่าหลงใหลแปรเปลี่ยนเป็นร้อนผ่าวน่าทุรนทุรายทันที หญิงสาวกัดปากแน่น ดิ้นรนจนหลุดจากอ้อมกอดของคอร์เนลได้สำเร็จ

เมื่อกี้หลงคิดว่าคุณก็มีหัวใจเหมือนๆ กับมนุษย์คนอื่นๆ แต่ฉันคงคิดผิดไป เพราะคนเลือดเย็นอย่างคุณไม่มีทางมีหัวใจได้หรอก

ยาหยีพูดออกมาด้วยความขมขื่น ขณะผุดลุกขึ้นจากเตียง

นั่นคุณจะไปไหน?

ฉันจะกลับหอ

ร่างอรชรที่กำลังจะหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตูห้องชะงักเท้าเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา คอร์เนลขบกรามแน่นด้วยความไม่พอใจ ขณะลุกขึ้นยืนและเดินตามไปดักหน้าแม่สาวน้อยที่ตัวเองคาดหวังว่าจะนอนกอดตลอดทั้งคืนเอาไว้ จ้องหน้าเจ้าหล่อนเขม็ง

ไหนว่าจะนอนกับผมเพื่อแลกกับอิสรภาพของพ่อยังไงล่ะ ลืมแล้วหรือไง

ยาหยีหันมาหัวเราะน้ำตาซึม

ฉันไม่ลืมหรอกค่ะ แต่รอให้ฉันทำใจให้นอนกับผู้ชายเลือดเย็นได้เมื่อไร แล้วฉันจะกลับมานอนอ้าขาให้คุณจบคำพูดที่อัดแน่นไปด้วยความเจ็บช้ำ ร่างของยาหยีก็วิ่งหายออกไปจากสายตาทันที

คอร์เนลยืนอึ้งไปนานเลยทีเดียว เพราะไม่คิดว่าหญิงสาวจะกล้าวิ่งหนีเอาดื้อๆ แบบนี้ และเมื่อสมองกลับมาทำงานอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงรีบไปคว้าเสื้อคลุมมาสวมใส่ จากนั้นก็รีบวิ่งตามแม่ยาหยีคนงามไปในทันที

คิดว่าผมจะปล่อยคุณไปง่ายๆ หรือไง ฝันไปเถอะ

คอร์เนลคำรามออกมาอย่างดุดัน ขณะก้าวเท้าไปตามพรมหนามุ่งหน้าไปยังหน้าตึกใหญ่ด้วยความรีบร้อน

 

 

าหยีวิ่งกระเซอะกระเซิงออกมาจากห้องทำงานของคอร์เนลโดยไม่รู้ทิศทาง หญิงสาววิ่งแล้วก็วิ่งไปข้างหน้า ขณะที่น้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด หัวใจกรีดร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บช้ำ ผู้ชายคนนั้นไม่แม้แต่จะแบ่งเศษเสี้ยวความรู้สึกดีๆ ให้หล่อนเลยแม้แต่นิดเดียว

อย่าหลงคิดไปเองล่ะว่า ผมจะเก็บคุณไว้ข้างกายตลอดชีวิต เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้ ผมไม่มีทางรักคุณ

วาจาตรงไปตรงมาของเขาช่างทำร้ายหัวใจของหล่อนอย่างรุนแรง เลือดไหลทะลัก เนื้อหัวใจเหวอะหวะเป็นแผลกว้างลึก เจ็บจนแม้แต่จะหายใจก็ยังลำบาก

สาวน้อยยกมือขึ้นปาดม่านน้ำตาที่ไหลลงมาปิดกั้นการมองเห็นของตัวเอง ขณะที่ยังสาวเท้าไปข้างหน้าไม่หยุด ความโศกเศร้า ความร้าวรานถล่มยับอยู่ภายในอก รู้สึกเหมือนกับตัวเองต่ำยิ่งกว่าไส้เดือนในผืนดินเสียอีก

ทำไมเจ็บแบบนี้นะ...เจ็บเหลือเกิน เพียงแค่ได้ยินคอร์เนลพูดว่าไม่มีทางรักหล่อนได้ นี่หล่อนฝันสูงถึงขั้นอยากได้ความรักจากผู้ชายเกินเอื้อมคนนั้นเชียวหรือ ทำไมถึงใฝ่สูงนักนะยาหยี ทำไมถึงไม่ก้มหน้ามองผืนดินที่เป็นที่อยู่ของตัวเอง ไปเงยหน้ามองฟ้าอันสูงส่งทำไมกัน

คุณยาหยีจะวิ่งไปไหนครับ

เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นไม่ไกล หญิงสาวหันไปมองแล้วก็เสียหลักล้มลงกองกับพื้นกว้าง เจ็บที่ข้อเท้าจนไม่อาจจะพยุงกายลุกขึ้นได้

ไปยังไงบ้างครับคุณยาหยีอีวานนั่นเอง

ไม่...ฉันไม่เป็นไรค่ะ

ขยับข้อเท้าหนีมือใหญ่ของอีวานแต่ก็ไม่พ้น หนุ่มน้อยหน้าตาน่าเอ็นดูก้มลงมองข้อเท้าของหล่อนด้วยความห่วงใย

แดงเชียวครับ น่าจะช้ำ...”

ฉันไม่เป็นไรจริงๆ อีวาน ยาหยีส่ายหน้าปฏิเสธ ทั้งๆ ที่มันเจ็บมากมายเลยทีเดียว

ผมจะไปเรียนนายน้อยให้ทราบนะครับ

อีวานทำท่าจะลุกขึ้น แต่หญิงสาวรีบร้องห้ามไว้ซะก่อน หล่อนไม่อยากเห็นหน้าคอร์เนล และก็มั่นใจว่าผู้ชายคนนั้นก็คงไม่อยากเห็นหน้าหล่อนเช่นกันนั่นแหละ

ไม่นะอีวาน ฉัน...เอ่อ...ฉันกำลังจะกลับก้มหน้าแล้วตอบออกไปเสียงแผ่วเบา

อีวานมองด้วยสายตาเคลือบแคลงแต่ก็ไม่อยากจะถามออกไปให้มากความ

งั้นผมจะขับรถไปส่งคุณยาหยีที่หอพัก

ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันกลับเองได้ แค่ช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้นยืนก็พอแล้ว

อีวานไม่มีทางเลือกอื่นใด เขาปล่อยมือจากข้อเท้าบอบบางของยาหยีแล้วเปลี่ยนมาเป็นโอบเอวบางและดึงให้ร่างอรชรลุกขึ้นแทน แต่จังหวะไม่สอดคล้องกันทำให้ทั้งคู่เสียหลัก ร่างของอีวานพลิกหงายล้มลงไปนอนกับพื้นโดยมีร่างของยาหยีทาบทับอยู่ด้านบน

กำลังเล่นอะไรกันอยู่หรือ!

คำถามแสนธรรมดาแต่น้ำเสียงของคนถามนี่สิฟังแล้วขนลุกเกรียวเลยทีเดียว ยาหยีรีบลนลานพลิกกายลงไปนั่งกับพื้น ขณะที่อีวานรีบลุกขึ้นและอธิบายกับนายน้อยของตัวเองด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น

มันเป็นอุบัติเหตุครับ

คอร์เนลกัดฟันแน่น เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อของอีวานให้เงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่กำลังเรืองรองไปด้วยโทสะร้ายของตัวเองอย่างเดือดดาล

ฉันไม่ได้ถามว่ามันเป็นอุบัติเหตุหรือเปล่า แต่ฉันถามว่านายกำลังทำอะไรอยู่

ทุกคำพูดที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของคอร์เนลนั้นช่างเหี้ยมเกรียมและน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ยาหยีมองเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความมึนงง ทำไมคอร์เนลถึงได้แสดงท่าทางแบบนี้ออกมานะ คล้ายกับว่าเขากำลังหึงหวงหล่อนอย่างนั้นแหละ แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ ในเมื่อเขาพึ่งประกาศใส่หน้าของหล่อนเองว่า เขาไม่มีวันรักผู้หญิงอย่างหล่อนได้แน่ๆ

ฉันขาเจ็บ อีวานก็เลยช่วยฉัน มันก็เท่านั้นเอง

เพราะเห็นว่าอีวานผู้ที่มีน้ำใจกับหล่อนหน้าซีดเผือดด้วยความยำเกรงผู้ชายเลือดเย็น บ้าอำนาจตรงหน้า หญิงสาวจึงเป็นฝ่ายตอบเสียเอง แต่คนตัวโตที่กำลังควันออกหูหาได้ฟังคำพูดของหล่อนไม่ เขายังคงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่อีวานเช่นเดิม

ผม...ผมไม่ได้ทำอะไรครับ

ฉันเห็นนายกอดยาหยี

ผมแค่ช่วยเธอครับ เธอเท้าเจ็บ...”

อีวานยังพูดไม่ทันจะจบประโยคก็ถูกหมัดหนักๆ ของคอร์เนลฟาดเข้าใส่ใบหน้าซะก่อน มันแรงจนร่างสูงใหญ่ของอีวานล้มลงไปกองกับพื้น ยาหยีอุทานออกมาด้วยความตกใจ และรู้สึกผิดต่อชายที่นอนเลือดกบปากเหลือเกิน คอร์เนลทำเกินไปจริงๆ

คนเลว คุณทำร้ายเขาทำไม เขาช่วยฉันนะ...”

หญิงสาวพยายามจะพยุงกายตัวเองเพื่อจะเข้าไปประคองอีวาน แต่ก็ถูกมือใหญ่ของคอร์เนลหิ้วปีกเอาไว้เสียก่อน เขากระชากร่างของหล่อนเข้ามาไว้ในอ้อมแขน ลดศีรษะแสนทระนงลงมากระซิบที่ข้างหูเล็กของหล่อนเสียงเลือดเย็น

ถ้าไม่อยากให้ใครเจ็บตัว ก็อย่าให้ใครแตะต้องเนื้อตัวอีก จำเอาไว้

แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันนะ

คอร์เนลแสยะยิ้ม หรี่ตาแคบมองหล่อนตลอดทั้งตัว

อย่าพูดถึงเรื่องสิทธิ์เลยดีกว่า เพราะคุณก็รู้ดีอยู่เต็มอกว่าผมเป็นผู้ชายคนเดียวที่มีสิทธิ์ทำอะไรกับเนื้อตัวของคุณก็ได้

คนทุเรศ ฉัน...ว้าย!หวีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อถูกคนตัวโตจับร่างของหล่อนขึ้นพาดบนบ่าทรงพลังเอาไว้ มือใหญ่ของเขาตบบั้นท้ายของหล่อนหนักๆ สองสามทีเมื่อเห็นหล่อนเริ่มดิ้นรน

ถ้าไม่อยากข้ามขั้นจากขาแพลงเป็นขาหักละก็ อยู่เฉยๆ

เขาสั่งหล่อนเสียงดุดัน ก่อนจะเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าของอีวานที่กำลังยืนก้มหน้ามองพื้นอยู่ด้วยท่าทางคุกคามน่ากลัว

จำเอาไว้นะอีวาน มีแค่ฉันเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถแตะต้องผู้หญิงคนนี้ได้

ครับนายน้อย ต่อไปผมจะระวัง

อีวานก้มหน้ารับคำสั่งด้วยความยำเกรง คอร์เนลไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกนอกจากเดินดุ่มๆ มุ่งหน้ากลับสู่ห้องนอนของตัวเองในทันที

 

 

ซอร์เกที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ที่หน้าห้องพักอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าบวมเป่งของหลานชายถนัดตา

นั่นหน้าไปโดนอะไรมาหรืออีวาน ทำไมแตกยับแบบนั้นล่ะ

อีวานยกมือขึ้นลูบแผลบนหน้าของตัวเอง ก่อนจะถอนใจออกมาแรงๆ

ก็โดนลมเพชรหึงน่ะสิน้าเซอร์เกกระแทกก้นนั่งลงบนโซฟาตัวริมหน้าต่างแรงๆ

ลมเพชรหึง? ลมเพชรหึงของใคร ทำไมมันรุนแรงจนหน้าแกแตกยับแบบนี้

ผู้เป็นน้าชายขยี้เศษบุหรี่ในถาด ก่อนจะเดินกลับมานั่งตรงหน้าหลานชาย จ้องมองนิ่งด้วยความข้องใจนักหนา

หรือว่าไปยุ่งกับผู้หญิงที่เขามีเจ้าของแล้วล่ะ

อีวานส่ายหน้าพรืด

ผมจะไปยุ่งกับใครที่ไหนล่ะน้า วันๆ ผมก็อยู่กับน้านั่นแหละ

อ้าว...แล้วใครต่อยแกล่ะอีวานคิ้วสีเข้มของเซอร์เกเลิกขึ้นสูงด้วยความสงสัย อีวานเบ้หน้าด้วยความเจ็บก่อนจะพูดออกมา

ก็นายน้อยน่ะสิน้าเซอร์เก ต่อยผมซะยับแบบนี้ หมัดเดียวทำผมเห็นดาวทั้งท้องฟ้าเลย

นายน้อยนี่นะ? ฉันไม่เชื่อแกหรอก ตั้งแต่ฉันรับใช้นายน้อยมา ฉันไม่เคยเห็นนายน้อยใช้กำลังเลยสักครั้งเดียว ขนาดมีลูกน้องทำงานผิดพลาด นายน้อยยังแค่ตักเตือนเล็กๆ น้อยๆ เลย

นึกอยู่แล้วเชียวว่าต้องไม่เชื่อ

นั่นมันเรื่องเล็กนี่น้าเซอร์เก แต่เรื่องที่ต่อยผมเนี่ยมันเรื่องใหญ่

ทำงานพลาดยังไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกหรือวะ แล้วเรื่องของแกนี่มันอะไรกัน ทำไมนายน้อยถึงต้องลงไม้ลงมือกับแกด้วย

น้ำเสียงของเซอร์เกยังเต็มไปด้วยความไม่เชื่ออยู่ดี อีวานถอนใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะเปิดปากพูดออกมาด้วยน้ำเสียงวิตกกังวลยิ่งนัก

ก็เรื่องคุณยาหยีน่ะสิ ผมถูกตัวคุณยาหยีนิดเดียว นายน้อยก็บันดาลโทสะต่อยผมซะคว่ำเลย นี่ถ้าน้าเซอร์เกเห็นสายตาของนายน้อยตอนที่มองผมนะ น้าจะรู้ว่านายน้อยน่ะหวงคุณยาหยีแค่ไหน แถมยังคำรามใส่หน้าผมอีกนะว่า มีแค่นายน้อยคนเดียวที่แตะต้องคุณยาหยีได้ คนอื่นแตะต้องตาย!

เซอร์เกอึ้งไปเลยทีเดียว ทั้งๆ ที่พอจะรู้อยู่แก่ใจว่าคอร์เนลหลงใหลยาหยีมาก แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นแตะต้องไม่ได้แบบนี้ อย่างนี้มันเข้าขั้นหึงหวงแล้วสินะ

ผมว่างานใหญ่แล้วล่ะครับน้าเซอร์เก บางทีหากเรากลับมอสโกกันคราวนี้ อาจจะมีนายหญิงคนใหม่ตามติดไปด้วยก็ได้ นี่ถ้านายยอดชายรู้นะว่านายน้อยหลงลูกสาวของมันจนโงหัวไม่ขึ้นแบบนี้ สงสัยมันนั่งหัวเราะท้องคัดท้องแข็งเลยทีเดียว น้าเซอร์เกว่าไหม?

อีวานหันไปขอความคิดเห็นของเซอร์เก แต่น้าชายของตัวเองกลับเอาแต่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดราวกับกำลังแบกโลกไว้ทั้งใบ

ผมเคยบอกแล้วว่าให้กำจัดคุณยาหยีซะ แต่น้าก็ไม่เชื่อผม แล้วเป็นไงล่ะ คราวนี้นายน้อยตกหลุมเสน่หาของคุณยาหยีลึกจนปีนขึ้นไม่ได้แล้วล่ะอีวานส่ายหน้าพร้อมกับถอนใจหนักๆ และพูดสิ่งที่ตัวเองคิดออกมาอีกครั้ง

ถ้าคุณยาหยีจริงใจกับนายน้อยก็ไม่น่าห่วงหรอกครับ แต่ถ้าไม่นี่สิ นายน้อยมีหวังเสียผู้เสียคนเพราะผู้หญิงก็คราวนี้แหละ

หลานชายเดินหายเข้าไปในห้องนอนแล้ว แต่เซอร์เกก็ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ความภักดีที่มีต่อคอร์เนลก่อความเครียดจำนวนมหาศาลให้เกิดขึ้นภายในอก เขาทนนั่งมองเห็นนายน้อยของตัวเองต้องมีชีวิตอยู่บนความเสี่ยงไม่ได้แน่ เขาจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้มั่นใจว่ายาหยีจะไม่ทรยศนายน้อย เหมือนกับที่พ่อของเธอเคยทำมาแล้วครั้งหนึ่งในอดีต

 

 

าหยีพยายามจะดันเท้าของตัวเองให้พ้นจากอุ้งมือใหญ่ของคอร์เนลเป็นครั้งที่ร้อยแล้วมั้ง แต่ทุกครั้งก็เหลวเป๋วอย่างน่าละเหี่ยใจ จำต้องนั่งมองคนตัวโตนั่งบีบนวดข้อเท้าที่ค่อนข้างบวมแดงของตัวเองอย่างเงียบๆ

ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรที่หล่อนเห็นทีไรลมหายใจก็สะดุดเสียทุกทีให้ความสนใจที่ข้อเท้าของหล่อนอย่างขะมักเขม้น นิ้วเรียวยาวสีแทนที่มีความสามารถพิเศษจนน่าทึ่งกำลังกดคลึงเนื้อบริเวณข้อเท้าให้หล่อนด้วยความตั้งอกตั้งใจ

ไม่อยากเชื่อ...ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายเลือดเย็น ไม่มีหัวใจอย่างคอร์เนล จะมาใส่ใจกับเรื่องบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ ของหล่อนแบบนี้ หล่อนรู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่ถ่ายทอดออกมาจากสัมผัสของเขาอย่างชัดเจนแม้เขาจะไม่ยอมพูดมันออกมาก็ตาม แต่มันเป็นไปได้ด้วยหรือ ที่คนอย่างคอร์เนล ซีร์ยานอฟ มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ จะมาห่วงใยผู้หญิงข้างถนนแบบหล่อน พอคิดอย่างนี้แล้วหัวใจที่พองโตก็เหี่ยวแฟบลงทันที

ยิ่งเขาทำดีด้วย หล่อนก็ยิ่งถลำใจลึก ยิ่งรักมากก็ยิ่งเจ็บมาก สาวน้อยคิดอย่างขมขื่น รีบขืนข้อเท้าของตัวเองทันที

พอแล้วล่ะค่ะ ฉันค่อยยังชั่วแล้ว

คอร์เนลหันมามองแต่ยังไม่หยุดนวดเท้าให้กับหล่อน

มันยังแดงอยู่เลย ผมจะนวดจนกว่ามันจะยุบ นอนเฉยๆ เถอะน่า

เขากลับไปให้ความสนใจกับเท้าของหล่อนต่อ ยาหยีน้ำตาซึมเมื่อหัวใจตีแผ่ความจริงว่าคอร์เนลไม่มีทางรักหล่อนได้อย่างที่หล่อนรักเขาหรอก

คุณทำดีกับฉันทำไมคะ

ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณสักหน่อยลูกหยี

น้ำเสียงของเขานุ่มทุ้มชวนฟัง และหากต้องแลกด้วยชีวิตเพื่อให้ตัวเองได้ยินเสียงนี้ทุกเช้าที่ตื่นนอน หล่อนก็ยินดีจะแลกกับมัน

ผมทำเพื่อตัวเองต่างหากล่ะ เพราะถ้าคุณเท้าเจ็บ ผมก็อดเป็นม้าหนุ่มน่ะสิ

ม้าหนุ่ม?

แม้จะถูกความโศกเศร้าครอบงำ แต่หญิงสาวก็อดถามออกไปด้วยความสงสัยไม่ได้ คนตัวโตระบายยิ้ม หันมาจ้องใบหน้าของหล่อนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหิวกระหาย หล่อนเห็นแล้วก็ร้อนวูบวาบไปทั้งเนื้อทั้งตัว

ผมตั้งใจจะแนะนำให้คุณรู้จักกับมันคืนนี้ แต่คุณดันมาเท้าเจ็บซะก่อน

คุณหมายถึงอะไรกันคะ?จนแล้วจนรอดยาหยีก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

คอร์เนลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

ไว้หายเท้าเจ็บเมื่อไร ผมจะบอกคุณก็แล้วกัน แต่ตอนนี้นอนนิ่งๆ นะ ผมจะนวดเท้าให้ต่อ

ขนของหล่อนลุกซู่ซ่าทันทีเมื่อฝ่ามือใหญ่ที่จับข้อเท้าอยู่ค่อยๆ เคลื่อนขึ้นมายังต้นขาอ่อน

แต่ฉันอยากกลับหอพักนี่คะ

ไม่จริงหรอกมั้ง ถ้าคุณอยากกลับคงไม่มาหาผมถึงที่หรอก อยู่จนถึงเช้าเถอะลูกหยี ผมรับรองว่าจะไปส่งคุณถึงหน้าห้องสอบเลย สัญญา...” คำพูดนุ่มนวลของคอร์เนลทำเอายาหยีเบิกตากว้างด้วยความข้องใจ

คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันมีสอบพรุ่งนี้

คนถูกถามยิ้มกว้างอวดฟันสวยจนแทบจะครบทุกซี่

ผมมีสายสืบส่วนตัวน่ะ และผมก็ยังรู้อีกนะว่าคุณจะสอบเสร็จในวันมะรืน

ยาหยีย่นจมูกใส่เขา พร้อมกับระบายยิ้มบางๆ ออกมา

ลินดาแน่ๆ เลย คุณคงต้องเสียเงินค่าจ้างแพงน่าดูใช่ไหมคะ เพราะลินดาไม่ค่อยงกเลยสาวน้อยหัวเราะออกมา

คอร์เนลไหวไหล่ทรงพลังของตัวเองน้อยๆ

อย่าห่วงเลยเรื่องนั้นน่ะ เพราะผมจะคิดทั้งต้นทั้งดอกกับคุณยังไงล่ะลูกหยี

พ่อคนตัวโตเลิกสนใจข้อเท้าของหล่อนแล้วปีนขึ้นมาทาบทับร่างบางของหล่อนที่นอนหงายอยู่บนเตียงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย หญิงสาวรีบยกมือดันแผงอกกว้างเอาไว้สุดกำลัง แต่พ่อตัวดีก็กระชากมือของหล่อนไปตรึงไว้เหนือศีรษะซะอย่างนั้น

ไหนว่าจะนวดเท้าให้ไงคะ

ไม่เอาแล้ว ทนไม่ไหวแล้ว อยากนาบคุณก่อน

ยาหยีหน้าแดงก่ำกับคำพูดจาลามกของคอร์เนล

คนบ้า ดูพูดเข้าสิ นี่ลุกขึ้นไปนะ ฉันหนักจนจะหายใจไม่ออกแล้ว

งั้นผมช่วยผายปอดให้นะลูกหยี และรับรองว่าคุณจะต้องหายใจออกมาเป็นคอร์เนลคะ คอร์เนลขา อย่างเดียวแน่นอน

ไม่นะ...อุ๊บ!

สุดท้ายก็ต้องยอมปล่อยให้คนเอาแต่ใจ บ้าอำนาจอย่างนายคอร์เนล ซีร์ยานอฟทำตามความต้องการ เขาประกบปากจูบลงมาอย่างดูดดื่ม เรียกร้องให้หล่อนตอบสนองจุมพิตเดือดนั้นด้วยอารมณ์เดียวกัน ลิ้นใหญ่แทรกลึกเข้าไปหาความหวานฉ่ำทันทีที่เจ้าของเปิดปากรับ สาวน้อยบิดกายเกร็งด้วยความซ่านสยิวรุนแรง

จำเอาไว้นะทูนหัว...” เขาพูดชิดกลีบปากบวมเป่งของหล่อนหลังจากจบจุมพิตที่บ้าคลั่งปานพายุบุแคมลง

ผมเป็นผู้ชายคนแรกของคุณ และต้องเป็นคนสุดท้ายในชีวิตของคุณด้วยมือใหญ่ร้อนระอุสอดใต้เสื้อตัวงามเข้าไปโอบประคองเต้าสวยเอาไว้เต็มมือ นัยน์ตาสีเขียวดุจมรกตเนื้อดีไม่คลาดเคลื่อนไปจากดวงหน้างามของยาหยีเลยแม้แต่วินาทีเดียว

อย่าให้ใครแตะต้องตัวคุณอีก

แม้จะรู้ดีว่าทุกอย่างมันแค่สิ่งลวงตาลวงใจ แต่หล่อนก็ยินดีที่จะปิดหูปิดตาไม่รับไม่รู้เรื่องราวใดๆ อีก เก็บความน้อยอกน้อยใจ ความโศกเศร้าเข้าลิ้นชักติดกุญแจเสียให้หมด ปล่อยให้หัวใจไหลไปตามธารรักที่มีคอร์เนลเป็นคนนำทางเท่านั้นก็พอแล้วไม่ใช่หรือ

แค่คืนนี้...แค่คืนนี้เท่านั้น

ค่ะคอร์เนล ฉันสัญญา...”

รอยยิ้มของผู้ชายบนร่างช่างน่าหลงใหลเสียเหลือเกิน คอร์เนลยิ้มให้หล่อน และจากนั้นเขาก็เริ่มร่ายบทเพลงแห่งรักกับผิวกายของหล่อนด้วยจังหวะที่นุ่มนวลอ่อนหวาน ทุกอย่างดำเนินไปตามครรลองแห่งชายหญิง

มันเหมาะเจาะเหลือเกินยามที่ได้อยู่ใต้ร่างของคอร์เนลแบบนี้

ยาหยีคิดอย่างลุ่มหลงขณะตวัดแขนรัดรอบเรือนกายทรงพลังชื้นเหงื่อที่กำลังขับเคลื่อนเพลงรักเข้าใส่ร่างของตัวเองด้วยความเต็มอกเต็มใจ พรุ่งนี้จะเป็นยังไงก็ช่าง ขอแค่คืนนี้มีคอร์เนลอยู่ในอ้อมกอดก็พอแล้ว


จบตอนค่า ติดตามตอนต่อไปนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

65 ความคิดเห็น