[FIC] Kuroko no Basuke :: The Last Game {Allkuroko}

ตอนที่ 7 : Last Game 05 :: The First Game

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,490
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 239 ครั้ง
    17 มี.ค. 60


 

 

          เกมแรก..

 

 

          คุโรโกะไม่มั่นใจว่าเขาควรจะใช้คำนี้ดีรึเปล่า..เพราะมันเป็นการแข่งขันครั้งแรกระหว่างพวกเขาและพวกเซย์ริน ที่ผ่านมาเขาอยู่ฝั่งเซย์รินและเป็นกำลังให้ทีมอยู่เสมอ แต่ในวันนี้บทมันกลับกัน..เซย์รินคือศัตรู และเขาไม่คิดจะไว้หน้าศัตรูที่ไหนทั้งนั้น..

 

 

          “ไหวมั้ยเนี่ย..คุโรตัน” ยูอิกิมองหน้าเด็กหนุ่มผมฟ้าด้วยความเป็นห่วง..รู้จักกันมาตั้งนานทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าคนผมฟ้าคิดจะทำอะไร อยู่ด้วยกันมานานจนจะรู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว ไม่รู้นี่สิแปลก..

 

 

          “ไหวสิครับ..” คนผมฟ้าตอบเสียงเบา..เขาหลับตาลงพยายามตั้งสติให้มั่นก่อนจะนำทุกคนในทีมเดินออกจากห้องแต่งตัวของนักกีฬา ดวงตาสีอำพันอร่ามเรืองรองดูมีอำนาจเสียจนน่าขนลุก..เหล่านักบาสตัวจริงของโรงเรียนชิโรเอดะเดินเข้ามายังสนามบาสในอาคารด้วยทวงท่าสง่างาม พวกเขาดูดีมากๆในชุดบาสสีดำขาวนั่น..

 

 

          และตอนนั้น..นักบาสโรงเรียนเซย์รินทุกคนต่างเตรียมตัวเรียบร้อยคอยอยู่ก่อนแล้ว พวกเขาดูตื่นตะหนกนิดหน่อย..ในขณะที่ชิโรเอดะนิ่งสนิทเอามากๆ ไม่มีวี่แววของความตื่นเต้นหรืออะไรเลยซักนิด

 

 

          คุโรโกะหันไปมองมิโดริมะก่อนจะพยักหน้าให้กัน เมื่อวานเขาตกลงกับอีกฝ่ายว่าจะให้อีกฝ่ายและพวกทาคาโอะมาเป็นกรรมการให้เพื่อความยุติธรรม เพราะหากให้ตัวสำรองของโรงเรียนเขามาเป็นก็เกรงว่าฟุริฮาตะจะใช้มารยาเป่าหูพวกเซย์รินว่าเขาโกงอย่างนู้นอย่างนี้อีก

 

 

          มันน่ารำคาญ..

 

 

          ดวงเนตรสองสีของเด็กหนุ่มร่างโปร่งบางกวาดตามองไปรอบสนาม..เขาเห็นพวกรุ่นปาฏิหาริย์ทุกคนยกเว้นมิโดริมะนั่งดูอยู่บนอัฒจันทร์คอยดูพวกเขาอย่างใจจดใจจ่อ รวมถึงทีมของพวกเขาด้วย..ในขณะที่พวกนักกีฬาตัวสำรองของโรงเรียนเขานั้นแทบจะไม่ได้สนใจการแข่งเลยซักนิด นั่นก็เพราะว่าเขาเป็นคนสั่งให้ทุกคนไปซ้อม..เนื่องจากดูก็รู้ว่าพวกเขาคงชนะใสๆได้โดยไม่ต้องพึ่งตัวสำรอง

 

 

          คุโรโกะเหลือบมองพวกเซย์รินที่เริ่มจะไปวอร์มร่างกายกันในสนาม บ้างก็วิ่งเดาะลูกไปมา บ้างก็ฝึกชู้ตสามแต้ม และบ้างก็ฝึกเรย์อัพ..(โรงเรียนเขามีลูกบาสเยอะน่ะ..) เขาเหลือบมองพวกยูอิกิเล็กน้อยก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางสนามเป็นการบอกว่า ไปวอร์มซะถ้าไม่อยากตาย..

 

 

        กลัวแล้วคร้าบบบบบบบ!

 

 

          “เจ้าพวกบ้า..” พึมพำเสียงเบา..ก่อนจะหันหน้าหนี ให้ตายเถอะ..บางทีเขาก็รู้สึกงงๆว่าทำไมถึงหลวมตัวไปสนิทกับไอพวกนี้ได้ โดยเฉพาะยูอิกิกับอาคาเนะ..พวกนั้นนิสัยไม่เหมือนเขาเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะพวกนั้นนั่นแหละที่ทำให้เขาเกือบหลุดหัวเราะไปหลายรอบ..

 

 

          คุโรโกะตั้งสติก่อนจะหันกลับไปมองยังสนามด้วยสายตาที่ตั้งค่า(?)ให้กลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง เขาอาจจะมองว่าเรื่องในสนามเป็นเรื่องปกติ..แต่พวกเซย์รินนั้นไม่

 

 

          “ค..ความสามารถนั่นมันจะไม่เหนือมนุษย์ไปหน่อยเหรอ!?” ริโกะโค้ชสาวอกแบนของเซย์รินมองเหตุการณ์ในสนามอย่างทึ่งๆ ตั้งแต่ที่เซย์ยะวิ่งไปที่ใต้แป้นที่พวกตัวจริงของเซย์รินซ้อมอยู่ ก่อนจะหันกลับมาหาแป้นตัวเองแล้วชู้ตทันทีโดยที่ไม่ต้องเตรียมตั้งท่าอะไรทั้งนั้น แต่ทั้งแบบนั้น..มันกลับลงห่วงไปได้อย่างสวยงามจนพวกตัวจริงของเซย์รินถึงกับมองเหมือนเซย์ยะเป็นตัวประหลาด

 

 

          ความสามารถแบบนั้น..พวกเขามั่นใจว่าแม้แต่มิโดริมะก็ทำไม่ได้

 

 

          ขนาดรุ่นปาฏิหาริย์อย่างมิโดริมะยังต้องตั้งท่าก่อน เล็ง แล้วถึงจะชู้ตเชียวนะ! แต่เซย์ยะไม่ได้ตั้งท่าหรือเล็งเลย!! แค่หันกลับมาแล้วก็ชู้ตทันที!!

 

 

        นี่มันคนจริงๆเรอะ!!

 

 

          หรือแม้แต่คนในทีมคนอื่นๆที่มีฝีมือเข้าขั้นเหนือมนุษย์..บางคนอย่างยูอิกิและเซย์ยะที่ดูเหมือนจะเหนือรุ่นปาฏิหาริย์ไปแล้ว ในขณะที่ฮิโรโตะ อาคาเนะ และนิจิมูระจะมีความสามารถน่าจะเทียบเท่ากับพวกรุ่นปาฏิหาริย์..นี่ขนาดแค่การวอร์มร่างกายนะ แล้วถ้าคนพวกนี้เอาจริงขึ้นมาล่ะ..?

 

 

          พวกเซย์รินนึกในใจ..ฉับพลันก็หันไปมองคุโรโกะที่ยังคงยืนอยู่ข้างสนาม

 

 

          อย่างน้อยคุโรโกะก็อาจจะไม่ได้เก่งเท่าไหร่-----

 

 

          ก็อยากจะคิดแบบนั้นอยู่หรอกนะ..ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ดีๆคุโรโกะก็วิ่งลงมายังสนามด้วยความเร็วจนพวกเขามองตามไม่ทัน อีกฝ่ายวิ่งมาทางพวกเขาก่อนจะปัดลูกบอลจากมือของคางามิและวิ่งไปรับ แล้วค่อยเดาะมาที่แดนตัวเองอย่างรวดเร็วก่อนจะชู้ตมันด้วยท่าที่ทำให้พวกเซย์รินรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าแรงๆ

 

 

        ...ท่าชู้ตของฮิวงะ?

 

 

          “อย่าบอกนะว่า..นายมีความสามารถแบบเจ้าคิเสะน่ะ!!” คางามิที่ได้สติเงยตวัดสายตามามองเด็กหนุ่มผมฟ้าทันทีด้วยแววตาที่ดูไม่อยากจะเชื่อกับภาพที่เห็นเท่าใดนัก เขามั่นใจ..นั่นเป็นท่าของรุ่นพี่ฮิวงะกัปตันของพวกเขาเอง แต่ทำไมคุโรโกะถึงสามารถใช้มันได้..? ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายทำเป็นแค่พาสลูกหรอกเหรอ!?

 

 

          คุโรโกะหันมามองพวกเขา..อีกฝ่ายเหยียดยิ้มมุมปาก และหรี่ตามองพวกเขาด้วยดวงเนตรสองสีคู่สวยอย่างดูแคลนในแบบที่พวกเขาไม่นึกว่าคนอย่างคุโรโกะจะทำ

 

 

          “รู้มั้ย..? ผมอาจจะไม่ได้เป็นเซ็นเตอร์ที่ดีอย่างมุราซากิบาระคุง ไม่ได้ชู้ตสามแต้มแม่นอย่างมิโดริมะคุง ไม่ได้มีสัญชาตญาณสัตว์ป่าแบบคางามิคุงหรืออาโอมิเนะคุง..”

 

 

          อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง..ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเหยียดๆที่เหมือนกับกำลังสมเพชพวกเขาเต็มที

 

 

          “แต่ผม..สามารถก๊อปปี้การเล่นได้แบบคิเสะคุง ไม่สิ..อาจจะทำได้ดีกว่านั้น อืม..แล้วก็อะไรอีกนะ? อ้อ..ผมเป็นพ้อยต์การ์ดชั้นเยี่ยมพอๆกับอาคาชิคุงเลยล่ะ”

 

 

          “......” ดวงตาทุกคู่ของพวกนักกีฬาเซย์รินและพวกทีมของรุ่นปาฏิหาริย์ที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์เบิกกว้างก่อนจะมองร่างบางของเด็กหนุ่มผมฟ้าอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด แต่ถึงกระนั้นเหตุการณ์เมื่อครู่ก็เป็นสิ่งที่ยืนยันว่าทุกอย่างที่คุโรโกะพูดนั้นเป็นเรื่องจริง

 

 

          “รู้แบบนี้พวกคุณจะทำยังไงล่ะครับ..? จะรู้สึกเสียใจรึเปล่า..ที่วันนั้นไล่ คนไร้ประโยชน์ อย่างผมออกมา”

 

 

          คุโรโกะเหมือนกับราชินีผู้สูงศักดิ์..ราชินีผู้ที่พร้อมจะเหยียบใครก็ตามที่ต่อต้านให้จมดินจนไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะลุกขึ้นมาตอบโต้ ดวงเนตรสองสีเหลือบมองฟุริฮาตะ..เขาเหยียดยิ้มร้ายก่อนจะขยับริมฝีปากโดยไร้เสียงให้มีเพียงอีกฝ่ายคนเดียวเท่านั้นที่เข้าใจความหมายของมัน

 

 

          คุณ-ชนะ-ผม-ไม่-ได้-หรอก-นะ-ครับ J

 

 

          ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างพร้อมกับสั่นระริก..

 

 

          และมันก็จริงอย่างที่คุโรโกะบอก..ฟุริฮาตะชนะเขาไม่ได้ เพราะในการซ้อมแข่งครั้งนั้น..เซย์รินแพ้ยับเยิน

 

 

          126 ต่อ 12..

 

 

          แถมไอ 12 แต้มที่เซย์รินได้คือตอนเริ่มเกมที่อีกฝ่ายดูเหมือนจะปล่อยให้พวกเขาชู้ตได้โดยที่อีกฝ่ายไม่ยอมทำแต้มเลย แต่หลังจากนั้นน่ะเหรอ..? ทั้งที่อีกฝ่ายดูเล่นกันแบบสบายๆ แต่เซย์รินกลับแทบจะไม่มีโอกาสได้แตะลูกด้วยซ้ำ

 

 

          แล้วสาเหตุที่แพ้น่ะเหรอ..?

 

 

          มันอาจจะเป็นเพราะตอนแรกริโกะไม่เชื่อว่าคุโรโกะจะพูดจริง..อย่างน้อยถึงจะพัฒนาแต่เธอไม่คิดว่าความสามารถของเด็กหนุ่มผมฟ้าจะเทียบเท่ากับจักรพรรดิไร้พ่ายอย่างอาคาชิ เมื่อเห็นว่าคุโรโกะลงเล่นในตำแหน่งกัปตันทีมและพ้อยต์การ์ดเธอจึงเอาอิซึกิออกแล้วให้ฟุริฮาตะไปประกบคุโรโกะแทน แถมยังให้คางามิไปประกบนิจิมูระ ฮิวงะไปประกบเซย์ยะ แล้วให้คิโยชิไปประกบฮิโรโตะ แล้วก็ส่งยูเฮย์ไปประกบยูอิกิ..

 

 

          แต่ความเป็นจริง..ต่อให้เธอใช้ทั้งคางามิและฟุริฮาตะมาประกบคุโรโกะ คุโรโกะก็สามารถหาช่องทางไปทำแต้มเพิ่มได้อยู่ดีนั่นแหละ

 

         

          พูดง่ายๆก็คือ

 

 

          มันไม่ได้อยู่ที่ว่าเซย์ริน วางแผนแย่  

 

 

          เพราะต่อให้เซย์รินวางแผนดีขนาดไหน..ตราบใดที่คู่แข่งเป็นคุโรโกะและทีมชิโรเอดะ พวกเขาก็จะ ไม่มีวันชนะ

 

 

          ...นั่นคือความจริงที่เซย์รินจะต้องยอมรับให้ได้

 

 

          มันเป็นเกมแรกของพวกเขาและคุโรโกะในฐานะศัตรู ซึ่ง..ผลลัพธ์ของมันไม่ได้น่าพอใจสำหรับพวกเขาซักเท่าไหร่ หลังจากที่การซ้อมแข่งเสร็จสิ้นคุโรโกะก็มองมาที่พวกเขาด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนกับไม่เห็นพวกเขาในสายตาเลยซักนิด ถึงมองมาก็เหมือนไม่ได้มอง..ความรู้สึกเหมือนเป็นธาตุอากาศนี่มันอะไร?

 

 

          “เจ้าคุโรโกะนั่น..” คางามิกัดฟันกรอดหลังจากที่เดินเข้ามาในห้องแต่งตัวนักกีฬาได้ซักพัก ทุกคนมีสภาพที่ดูไม่ค่อยได้นัก..คะแนน 126 : 12 งั้นเหรอ? มันเป็นคะแนนที่ทำให้พวกเขารู้สึกแย่เป็นบ้า บรรยากาศภายในห้องแต่งตัวนักกีฬาของทีมเซย์รินเต็มไปด้วยความหดหู่ มีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่ทำเพียงแค่มองทุกอย่างนิ่งๆ..

 

 

          อิซึกิมองทุกอย่างด้วยสายตานิ่งๆไม่แสดงอารมณ์จนไม่สามารถคาดเดาได้ว่าภายในของเขานั้นคิดอะไรอยู่

 

          ส่วนอิจิคาเซะ ยูเฮย์..เด็กหนุ่มผมขาวมุกยังคงมีรอยยิ้มปริศนาประดับอยู่บนใบหน้า ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้เด็กหนุ่มกำลังรู้สึกอย่างไร..เพราะยูเฮย์แค่ยิ้มอยู่แบบนั้นและไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย

 

 

          เด็กหนุ่มผมขาวมุกมองพวกรุ่นพี่ตัวจริงของเซย์รินก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังดูสดใสเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรมากนักที่แพ้ ทำให้พวกเขาคิดว่าบางทีเด็กหนุ่มคนนี้อาจจะรู้อยู่แล้วก็ได้..ว่าพวกเขาไม่มีทางชนะ

 

 

          “งั้นผมขอตัวไปเดินเล่นนะครับ~

 

 

          ร่างโปร่งของเด็กหนุ่มผมขาวมุกเดินออกมาจากห้องแต่งตัวนักกีฬาก่อนจะเดินออกมาจากโรงยิมด้วยใบหน้าที่ยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม เขาเดินลัดเลาะไปตามทางก่อนจะหยุดลงที่สวนดอกไม้ซึ่งถือเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจแห่งหนึ่งภายในโรงเรียน

 

 

          บอกแล้วไง..ว่าโรงเรียนนี้ใหญ่มาก

 

 

          “อา ไปไหนดีนะ..” ริมฝีปากหยักพึมพำเสียงเบาก่อนจะเหลือบมองไปรอบๆ ยังไงก็ตามนี่เป็นโรงเรียนเก่าของเขาตอนมัธยมต้น เขาจึงค่อนข้างจะพูดได้เต็มปากว่าเขารู้จักที่นี่ดีพอๆกับสวนหลังบ้านของตัวเอง เขาเหม่อมองดอกกุหลาบรวมถึงดอกไม้นานาชนิดที่เบ่งบานอยู่เต็มสวนก่อนจะคลี่ยิ้มบาง

 

 

          เขารู้สึกสบายใจทุกครั้งที่มาที่นี่..เพราะมันเงียบสงบและไม่ค่อยวุ่นวายเท่าไรนัก

 

 

          “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ..อิจิคาเซะคุง”

 

 

          เสียงทุ้มหวานเสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังขึ้นเรียกให้เขาหันกลับไปมอง..เด็กหนุ่มเจ้าของกลุ่มผมสีฟ้าและดวงเนตรสองสีกำลังยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับมองเขาด้วยสายตานิ่งๆ คุโรโกะสวมเสื้อเชิ้ตสีดำตัดกับผิวขาวเนียนนั้นและกางเกงยีนขาดๆสีซีด

 

 

          ให้ตายเถอะ..กัปตันของเขานี่ดูดีตลอดเวลาเลยจริงๆ!

 

 

          “ครับ...กัปตัน~

 

 

          “เรียกแบบนั้นระวังเซย์รินจะตามมาฉีกอกนะครับ..” คุโรโกะพูดเสียงนิ่งก่อนจะมองหนุ่มรุ่นน้องตรงหน้าซึ่งทำเพียงยิ้มแห้งๆ เด็กหนุ่มผมฟ้ายิ้มบางอย่างอ่อนใจก่อนจะแตะข้อมือของยูเฮย์เบาๆ

 

 

          “ไปกันเถอะครับ..พวกยูอิกิคุงคิดถึงคุณจะแย่” คนเป็นรุ่นพี่ยิ้มบางก่อนจะจับข้อมือของเข้าเอาไว้หลวมๆ ปล่อยให้คนเป็นรุ่นน้องได้แต่หน้าแดงอย่างเขินอายด้วยความฟินที่ทะลุปรอท เขาล่ะชอบรุ่นพี่คุโรโกะจริงๆนะ..เพียงแต่เมื่อก่อนนั้นมักจะโดนพวกยูอิกิแย่งซีนอยู่บ่อยๆ

 

 

          “เรียกผมเหมือนเดิมสิครับกัปตัน..ยู-เฮย์-คุง น่ะ~

 

 

          คุโรโกะถอนหายใจเล็กน้อย ดวงเนตรสองสีมองเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่านิ่ง..

 

 

          “งั้นไปกันเถอะครับ ยู-เฮย์-คุง..”

 

 

 

 


ขออภัยที่หายไปนานค่ะ //ก้มกราบ

พอดีติดอะไรหลายๆอย่าง ทั้งเรื่องเรียน เรื่องเที่ยว---แอ่ก //โดนกระโดดถีบ

เอาเป็นว่าจะพยายามมาอัพให้ถี่ขึ้นนะคะ อาจจะประมาณสัปดาห์ละตอน ยังไงก็รอหน่อยน๊า ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ แค่ประกาศความยิ่งใหญ่(?)ของน้องคุโรตัน ตอนหน้าจะมี 2 คนที่เด่นคือยูเฮย์กับยูอิกิค่ะ (//อย่าพึ่งตบเรา บทนายน้อยและรุ่นปาฏิหาริย์รอไปก่อนนะคะ (ฮา))

ขอโทษอีกครั้งที่มาช้านะคะ U_U

ปล.ยังไม่เช็คคำผิด อ่านแล้วก็เม้นบ้างน๊า ;;w;;

 

 

 

 

                                                            
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 239 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

375 ความคิดเห็น

  1. #374 Jecelyn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:32

    น้องคือตบหน้าเเรงมาก!! เป็นไงละเซย์ริน เเพ้ยับเลยอะสิ? น่าสงสารจังเลยค่ะ ยอมรับทั้งน้ำตาไปนะคนที่ปลุกจักรพรรดินีในตัวน้องครกคือพวกเเกเองนิ น้องครกฉันเสน่ห์เเรงมากค่ะอร้ยยย! มีคนมาอ่อยตลอดเลยหืมมมมเเม่ไม่ห่วงหนูเเล้วล่ะ!
    #374
    2
    • #374-1 divdemon9(จากตอนที่ 7)
      2 พฤษภาคม 2564 / 13:58
      หนำซ้ำยังมีสปายสอดแนมจากโรงเรียนชิโรเอดะแฝงตัวเข้าอยู่ในทีมเซย์รินแล้วด้วยอีก หึ อย่าหวังว่าจะชนะควีนคุโรโกะของเราได้เลย เจ้าพวกเซย์ริน
      #374-1
    • #374-2 divdemon9(จากตอนที่ 7)
      2 พฤษภาคม 2564 / 13:58
      หนำซ้ำยังมีสปายสอดแนมจากโรงเรียนชิโรเอดะแฝงตัวเข้าอยู่ในทีมเซย์รินแล้วด้วยอีก หึ อย่าหวังว่าจะชนะควีนคุโรโกะของเราได้เลย เจ้าพวกเซย์ริน
      #374-2
  2. #368 fonba (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 10:50
    กลับมาอัพพพเถอะะะ
    #368
    0
  3. #367 KNB-ENS (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 09:35

    รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ
    #367
    0
  4. #366 yuyaakash (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 05:52

    ทุกคนตั้งตารอดูผลงานเรื่องนี้ของท่านน่ะ!!! ถ้าคิดจะทิ้งเรื่องนี้ได้ลงคอรึ!!! ท่านไรต์!!!!
    #366
    0
  5. #364 แคปช่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 22:17

    ถึงขะสามปีแล้วแต่ก็ช่วยอัพต่อเถอะไรท์

    #364
    0
  6. #363 ThisisY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 16:22

    รอๆๆๆๆ
    #363
    0
  7. #362 ThisisY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 23:03
    อัปหน่อยค๊าาารู้สึกติดใจมาก
    #362
    0
  8. #359 KimTmmm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 20:39
    อ่านวนไปกี่รอบก็สนุกอยู่แหละแต่ ได้ โปรด อัป ที!! อยากดูต่อแล้ว ค้างคามากกกก
    #359
    0
  9. #354 yada45575 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 22:15
    อัปเถอะขอร้องง
    #354
    0
  10. #352 Katusma yuki (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 15:22

    อัปเถอะๆๆๆๆๆเจ้าค่ะ
    #352
    0
  11. #350 0628261870 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 17:06

    มาต่อเถอะไรท์
    #350
    0
  12. #349 KimTmmm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 21:53
    อัพต่อเถอะค้าบได้โปรดดดด~
    #349
    0
  13. #348 0641570568 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 22:25
    มาอัพต่อเถอะได้โปรด~~~
    #348
    0
  14. #346 38669 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 21:39
    มาต่อเหอะน้าาา
    #346
    0
  15. #344 KwanPH (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 01:36

    มาต่อเถอะเตงงงงงง
    #344
    0
  16. #343 Ladyname (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 02:06

    ยยังรออยู่นะคะ

    #343
    0
  17. #341 GirL's Xz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:29
    สนุกกกกกกกกก
    #341
    0
  18. #340 aer_zer (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 18:46
    รออยู่นะ รอจริงๆ
    #340
    0
  19. #338 punpun_JP (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 11:59

    กลับมาอัพได้แล้วนะคะเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #338
    0
  20. #336 Jurarin123 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 18:10
    2ปีละนะ2ปี
    #336
    0
  21. #335 vicmay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 01:26
    รออยู่นะไรท์จิ~ °^°
    #335
    0
  22. #333 Bb_eW (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 13:57
    รอนะคะ T^T
    #333
    0
  23. #332 wiwtion (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 17:13
    รอยุน่ะไรท์
    #332
    0
  24. #330 meko_18 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 02:32
    ยังรอไรท์อยู่นะคะ
    #330
    0
  25. #329 MMichelin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 17:55
    สะใจเจ๊มากเลยค่าาาาา น้องครกทำดีย์ย์ย์ย์ย์
    #329
    0